Het leven na de diagnose

Communities

ZeelandNet

Het leven na de diagnose

Welkom op de community Het leven na de diagnose!

425.939 bezoekers 78 leden Log in

En nu ben je klaar!?!

365 bekeken - 3 reacties
Venice
Auteur Reacties: 2
Een vraag: vorige week heb ik mijn laatste chemo gehad, van de 5, adjuvente behandeling. De dagen daarna: kaartjes, telefoontjes met "gefeliciteerd, dat was het dan, nu weer lekker herstellen enz."Maar het probleem is dat ik nu opeens een ontzettende treurwilg ben gewordenFronsen, ik ben vreselijk bang dat mijn haar niet meer terug komt, dat alles toch niet heeft geholpen. Mijn borst eraf vond ik eerst niet het grootste drama en nu zie ik alleen nog maar die grote lingerieposters in de bushokjes, kortom van een lakoniek type ben ik opeens een super pessimist geworden. En als ik dat aan iemand vertel krijg ik de reactie, A joh, gaat wel weer over vergeet het nu maar.Herkennen jullie dit dit?
Reageer
annemie
Lid Reacties: 2
Dit is heel herkenbaar, hoor. Het bewuste 'zwarte gat' waar lotgenoten het meestal over hebben. Al die tijd ben je bezig geweest met overleven. Tot het moment dat de kanker ontdekt werd, leefde je onbezorgd. Daarna kreeg je een klap te verwerken, maar had daar niet echt de tijd voor. De behandelingen begonnen en je moest je er door heen slaan. Tijd om bij alles stil te staan was er eigenlijk niet. Wat je ook niet mag onderschatten is het feit dat de chemo nog even doorwerkt in je lichaam. Nu pas zal de echte vermoeidheid waarschijnlijk toeslaan. Ook de tijd van het jaar speelt een rol. De zomer is voorbij. Het is triest en donker buiten... dat doet er ook allemaal geen goed aan. Probeer niet in een dip te geraken. Als je voelt dat het teveel wordt, vraag een gesprek aan met een mammacare verpleegkundige. Zowel jij als je omgeving schieten er niets mee op als je, door je sterker voor te doen dan je bent, toch helemaal wegzakt in negatieve gevoelens. Geduld... dat is ook zo'n mooie. Ik had het ook niet. En daar heb je jezelf mee. Je haren komen heus wel terug. Maar dat je je belabberd voelt is normaal. Kijk maar eens naar de links op de rechterzijde van deze pagina. Bij: Borstkanker en vermoeidheid horen bij elkaar. En die anderen die zo goed weten dat het goed met je gaat? Gewoon negeren of zeggen hoe je je werkelijk voelt. Lotgenootjes krijgen zowat dagelijks te horen hoeveel 'geluk' ze hadden. Als je het zelf niet hebt ondergaan, is het ook heel moeilijk te begrijpen. Ik wens je veel sterkte de komende tijd. En onthoud: het is een weg van 3 stappen vooruit en 2 achteruit, maar dat is toch steeds een stapje in de goede richting. liefs, Annemie.
Reageer

onbekend
Lid Reacties: 2
heel herkenbaar je bent aan het strijden en de klap en angst komt pas later vele zullen dat niet begrijpen
je moet het nu een plek geven en veel praten over wat je voelt en stap voor stap verder

hou jehaaks en veel sterkte silviaSmile
Reageer

zitano
Lid Reacties: 2
ik heb dan wel geen borstkanker, maar ik had dit ook na de bestralingen in maart. ze waren achter de rug, ik was daarna heel ziek, en toen ik lichamelijk opknapte, werd het me psychisch allemaal teveel. bij mij had het er ook mee te maken dat ik wel veel belangstelling had gedurende de bestralingen en het zooooooooo stil werd toen dit klaar was. ik viel echt in een gat. gelukkig ben ik er weer uitgekomen. in september ben ik weer voor 6x bestraald, maar toen was ik voorbereid. dus nu ben ik niet in een gat gevallen.

heel veel sterkte ermee
Reageer

Als u een reactie wilt geven op dit bericht moet u eerst even inloggen.
Omhoog