den archivaris

Welkom op mijn weblog

tweede wereldoorlog in Ellewoutsdijk

0 reacties

Voor de oorlog was Ellewoutsdijk een welvarend dorp, althans, dat vond de burgemeester in 1946 toen hij voor de commissaris der koningin een verslag schreef. De 550 inwoners vonden hun bestaan hoofdzakelijk in de landbouw. Het dorp had toen nog een prachtige kerk uit het begin van de vijftiende eeuw. De ambachtsheer had er een mooie villa en ter bescherming van de Westerschelde was er het fort Ellewoutsdijk. De bezetting ervan bracht voor de oorlog het nodige vertier, ook toen er in mei 1940 NSB-ers werden opgeborgen. Na de capitulatie kwamen er Duitse soldaten in het fort, die met Kerstmis 1940 de boel op stelten zetten en, stomdronken, een kabaal van jewelste maakten. Naarmate de oorlog vorderde, kwamen er oude Duitse mannen als bezetting van het fort. Een daarvan werd door de dorpsbewoners de "linksbuiten" genoemd omdat diens linkerbeen meer dan 25 centimeter naar buiten uitstak. In die jaren verbleef er ook een Hollandse onderwijzeres in het dorp, die wat al te amoureus met de Duitsers omging en op de zeedijk lag te vrijen. Helemaal goed ging dat klaarblijkelijk niet, want een van de Duitse soldaten pleegde zelfmoord. Doch dit terzijde. Op Dolle Dinsdag was het een komen en gaan van allerlei scheepjes in de haven van het dorp, waarmee veel gewonde Duitsers aan wal werden gebracht met jongens, die nog gewoon konden lopen en die zich snel uit de voeten maakten. Er was zelfs een Duitse militair die zijn waardering uitsprak over de geallieerden. Ze waren vanuit Zeeuws-Vlaanderen op Zuid-Beveland gekomen zonder dat ze beschoten waren. Het betekende nog niet de bevrijding en zo kregen de Duitse militairen in fort Ellewoutsdijk hun bravoure terug. Ze schoten op de geallieerde stellingen nabij Terneuzen en die schoten terug. Omdat de geallieerden vermoedden, dat het Duitse vuur vanaf de kerktoren werd geleid, schoten zij de toren omver. Op 7 oktober brak echt de hel los voor de bewoners van het dorp. Het was, aldus de burgervader in zijn rapport, een stralende morgen. De zon bescheen vriendelijk het dorpje, eens de bakermat der Van Stuijvezands en de Van Everinges, allemaal bekende bewoners van de Nieuwe Wereld. De beschieting vanaf de overkan leidde tot een uittocht van de bevolking. Een droevig gezicht, slechts het hoognodige kon worden meegenomen. Ook de ouden van dagen uit Vlissingen die in het ambachtsherenhuis verbleven, moesten weg. Aanval na aanval vond plaats, totdat vrijwel het hele dorp in puin lag. Eind oktober 1944 vond de landing van de geallieerden plaats in Hoedekenskerke en in Baarland. Stelend en rovend trokken de Duitsers zich terug op Walcheren. Ellewoutsdijk verloor acht inwoners door de krijg. Van de kerk is vandaag de dag niets meer over. In 1954 kwam er een nieuw gebouw, dat nu furore maakt als het `kerkje van EllesdiekĀ“. Vlak na de bevrijding kwamen er een noodkerk, die nu te bewonderen valt in het Bevrijdingsmuseum in Nieuwdorp.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.