den archivaris

Welkom op mijn weblog

Herinnering aan Ad (6)

1 reactie

Op zeker moment kwam ik tot de conclusie dat het niet goed ging met mijn vriend Ad. Hij was geestelijk vaak afwezig, maakte fouten in zijn werk. Bij vergaderingen zat hij meestal er voor spek en bonen bij. Zelfs bij het biljarten - wat hij heel graag deed en waarbij hij de beste was van ons allemaal - vlogen de ballen af en toe het biljart af, omdat hij zich niet concentreerde op het spel. Wanneer je hem op een apartje nam en vroeg hoe het ging, dan was er vanzelfsprekend niets aan de hand. Ik maakte me echter ongerust en vroeg hem om naar de dokter te gaan, wat hij pas na heel veel aandringen deed. Ik meldde hem ook aan bij het medisch contact voor de gemeente, dat uit de hoogste baas bestond en een Arbo-arts. Ik kreeg een verzoek om ter vergadering te komen om mijn verhaal te doen. Toen ik klaar was, antwoordde de dokter, dat hij wel doof zou zijn. De huisarts stuurde hem echter door naar de specialist en om een lang verhaal kort te maken. Ad moest operaties ondergaan in Goes en naderhand in de Daniel den Hoedkliniek in Rotterdam. Kanker! Het gooide zijn leven en dat van zijn vriendin volkomen overhoop. Ja, alle operaties waren geslaagd, de kanker was weg. Hij moest alleen met een stoma door het leven. Even vertoonde hij een opleving na de boodschap dat hij vrij was van kanker, maar algauw trad eenzelfde situatie op als voorheen. Wazig, in zichzelf gekeerd. En ook gekke dingen doen, zoals het rijden van zijn woonplaats naar Goes met een lekke band. Velg compleet versleten. Niets in de gaten gehad. Terugkomend van familiebezoek in oostelijke Brabant - zijn vriendin reed - mopperend op al die stomme boeren daar, die hun land en masse gierden. Totdat vriendin in de gaten kreeg, dat zijn stoma was losgeraakt en de inhoud op de vloer van de auto was terecht gekomen. Nog even geprobeerd om weer te komen werken, maar dat ging gewoon niet meer. Van dag tot dag ging het slechter. Een nieuwe ziekenhuisopname was noodzakelijk en daar gaf hij het op. Nu al weer meer dan tien jaar geleden overleed hij. Ik had een vriend minder op deze wereld. Maar hem vergeten doe ik niet. Samen genieten op de markt in Middelburg op een zonnige zaterdag voor Pinksteren, luisterend naar jazzorkesten. Vissen op de Oosterschelde. Een lawine aan herinneringen heb ik. Ik moet ze eigenlijk allemaal opschrijven, maar ik laat het hier bij.  

1 reactie

Zoals ik al eerder zei, een mooi eerbetoon. En met verhalen houd je mensen levend.
Dat weet jij als archivaris het beste.

Jopie Meerman

24 September 2015 om 19:24

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.