den archivaris

Welkom op mijn weblog

gedachtenis aan Ad (4)

0 reacties

Het is in de gemeentelijke sfeer een bekend gegeven. Ambtenaren die op hun afdeling ontsporen, overwerkt raken, ziekelijk zijn geworden, kunnen altijd nog bij het gemeentearchief worden geplaatst. Zo kregen we jaren geleden een ambtenaar van de financiele afdeling bij ons geplaatst, stukgelopen op zijn eigen afdeling, hartkwaal gekregen en om de lieve vrede wille, geplaatst bij ons. Overigens op zijn eigen verzoek. Bij ons bloeide hij zodanig op, dat de hartspecialist na een paar jaar tegen hem zei, dat hij niet meer terug behoefde te komen. Hij blij, wij blij. Enkele jaren later kreeg ik van bevoegde zijde de mededeling, dat de heer gemeentesecretaris aan ambtenaren waarmee hij in een conflictsituatie was verzeild geraakt, de mededeling deed: ga maar naar het gemeentearchief, daar kunnen ze lui, zoals jij altijd nog gebruiken.

Met Ad liep dat traject wat anders. Zijn vader, waterschapsambtenaar, kende de katholieke wethouder van Goes, Jan Roose, en die regelde voor Ad een baan bij ons. Ook in financiele zin, want het was echt niet zo, dat iedereen zomaar verplaatst werd. Mijn voorganger behoorde ook tot het houtje van de wethouder en zo kwam via hem de vraag wat we de jongeman zouden kunnen laten doen. Dat werd het beheer van de bibliotheek van het gemeentearchief. Ad bleek verder over de nodige technische vermogens te beschikken en zo kreeg hij het maken van foto's en het ontwikkelen daarvan als taak toebedeeld. Het beschikken over een goede fotografische atlas van de gemeente genoot toen prioriteit.

Zo brak de dag aan dat Ad 's morgens vroeg per auto bij het gemeentearchief aankwam. Mijn voorganger stond hem op te wachten op het terreintje achter drukkerij Oosterbaan waar archiefambtenaren hun auto zonder vergunning plachten te parkeren. Dat leverde altijd problemen op met de vrachtwagenbestuurders van wasserij De Zon, die daar hun was kwamen in- en uitladen. Mijn voorganger kreeg op zeker moment de gemeentepolitie zo ver dat die handelend ging optreden op dat terreintje waar met enige regelmaat wildwest-toestanden heersten. De hermandad maakte een aanvang met het schrijven van bekeuringen. De eerste ging onder de ruitenwisser van de gemeentearchivaris, maar dat was niet de bedoeling. Ongelooflijk hoe snel de man, die toch de vijftig was gepasseerd, vanaf zijn kamer op de eerste verdieping bij zijn auto kwam.

Maar Ad plaatste zijn eerste dag de auto naast die van de gemeentearchivaris, maakte met ons kennis, kreeg een rondleiding langs alle verzamelingen, we leerden hem hoe aan de gang te gaan met de boekenverzameling en wezen hem de ruimte waar een donkere kamer zou komen. Het was wennen voor de jongen, die lange tijd overspannen langs de weg had gelopen. Het zweet gutste tappelings langs zijn gezicht. Op zeker moment hield hij het niet meer uit en ging aan de chef vragen of hij wat eerder naar huis mocht. Vol medelijden stond onze baas dat toe en Ad vertrok om na vijf minuten op zeer bedrukte wijze weer terug te keren. Hij had met zijn zeer bejaarde auto per ongeluk een deuk gereden in de spiksplinternieuwe wagen van de gemeentearchivaris. Maar, dat sierde de man, die deed daar niet moeilijk over. Verzekeringskwestie!

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.