toen ik daarnet een van mijn favoriete boerderijspellen wilde spelen, bleek het gesloten te zijn wegens overtreding van copyright o.i.d de amerikanen kennende kan het ook iets met sex te maken hebben, wat niet geschikt is voor jeugdigen. het enige wat je daar voor onwelvoeglijks kan doen is één stier in een stal met 20 koeien steken en dan krijg je af en toe een kalfje. voor de rest dragen de fruitbomen daar geregeld vruchten zonder medewerking van bijen, dus met de porno valt het daar wel mee. dat is het punt ook niet, nu ik weet dat ze zo'n spel van het ene moment op het andere kunnen sluiten, heb ik niet zo'n zin meer veel moeite te doen het volgende level te bereiken. en zo zit ik opeens weer zonder verslaving.
de dokter heeft gisteren niks van zich laten horen, dus heb ik maar op eigen houtje besloten over een week met de zalf te stoppen. het betekent ook weer iets meer vrijheid, omdat ik dan 's avonds geen thuiszorg meer nodig heb. ook kan ik in het weekend dan weer eens een thuiszorgloze dag nemen. heb het vanmorgen wel overlegd met de wijkverpleegster en die gaf me gelijk. het is mooi genezen en ze zei je plakt ook geen pleister op een wonde die genezen is.
als ik gisteren het weblog van ineke niet gelezen had, had ik het programma over euthanasie voor mensen, die vinden dat hun leven af is, niet begrepen.er was een oudere mevrouw, die zei, ik heb een goed leven gehad, ik wil niet afhankelijk zijn, ik ben iemand die gewend is zelf te zorgen, dus wil ik nu met mijn leven stoppen. en ik dacht meteen wat jammer, je ontzegt jezelf een waardevolle fase in je leven. ik betrapte me er net op dat ik het probeerde uit te leggen aan mijn huishoudelijk verzorgster, terwijl ik weet dat je dit zelf moet ondervinden. ik hoop dat ik het zelf kan onthouden als het weer eens wat minder gaat.
verder kom ik vandaag in de krant en op tv opeens allerlei bekende mensen en plaatsen tegen, ook weer wel eens leuk. nu ga ik mijn administratie doen, de langdurigheidstoeslag aanvragen bij de sociale dienst wel mooi van de gemeente dat ze je waarschuwen dat het daarvoor weer tijd is. wat ik vandaag wilde schrijven heb ik niet gedaan. ik zit er nog wel mee, maar heb besloten niet te proberen tegen domheid te vechten. tot morgen.
dat stond trots op de gevel van een winkel hier in het dorp geschilderd. ik ben er nooit binnengeweest, want ik dacht als je al niet weet hoe het heet, kan wat je verkoopt ook niet veel soeps zijn. in de etalage heb ik ook nooit iets zien staan wat me aansprak.
gisteren dacht ik opeens dat een stad eigenlijk niet meer is dan een verzameling kleine dorpjes. behalve wat langdurige logeerpartijen in rotterdam, heb ik nooit in een stad gewoond. ik woon nu weer in het dorp waar ik ben opgegroeid. de laatste jaren hebben ze veel trottoirs voorzien van andere tegels. makkelijker om me per rolstoel voort te bewegen, maar ik mis de oude tegels, die ik allemaal kende. ik heb er op gehinkeld, pijlen op getekend bij het spoorzoeken of er op blote voeten over gelopen op weg naar het strand.
vannacht droomde ik van de melkboer, hij is van mijn leeftijd en de enig overgebleven melkboer in dit dorp. ik herinner me er drie plus een melkboerin. toen ik thuis in een la de geboortekaartjes van mijn broer en zus vond, maar het mijne niet, vroeg ik mijn moeder of ik van de melkboer was. toen ze ja antwoordde vroeg ik vervolgens welke
vandaag zou de dokter kontakt met me opnemen over de allergieverschijnselen, waar ik nu al 6 weken mee tob. het zal me benieuwen, hij heeft niet zo'n vreselijk goed geheugen, dus als ik niks hoor bel ik morgen zelf. het slapen gaat in elk geval beter, ben zelfs even in slaap gevallen toen ik t.v. keek, maar dat kan ook aan het programma gelegen hebben, haha. ondertussen is het al weer een hele poos maandag, tot morgen.
het onderste deel van de buffetkast, die van mijn oma was en nog steeds ruikt naar de roomboter, die ze er in bewaarde, staat vol met elpees. honderden elpees. veel van die elpees hebben een eigen verhaal. zoals anderen door foto-albums bladeren, kijk ik naar mijn elpees.
vaak herinner ik me dan concerten. in het vorige blogje plaatste ik een clipje van de young tradition, hoe ik aan die elpee gekomen ben herinner ik me niet, wel het concert van peter bellamy, die deel uitmaakte van die groep. het was in het vestzaktheater in vlissingen, een klein blond mannetje, zonder instrumentale begeleiding. voor hij begon ging hij tegen de achtermuur van het podium staan. hij zong zonder microfoon, maar zijn stemgeluid was zo overweldigend, dat het aantal decibellen bijna te veel was. ik ben blij dat ik hem gezien en gehoord heb, hij leeft niet meer.
vorig jaar kreeg ik een speciale platenspeler om mijn elpees te digitaliseren. ik ben er nog niet aan begonnen en eigenlijk is er geen haast bij. op you tube kan ik de meeste muziek vinden. daarnet b.v. de hele elpee van de young tradition beluisterd.
op you tube vond ik zelfs dit, de elpee heb ik niet, de eigenaar van deze hier zeer zeldzame elpee heeft hem voor mij op een cassettebandje gezet, maar even you tube aanklikken is makkelijker. meteen blijkt dan weer wat een rare jongens, die amerikanen zijn. ik moest me op you tube registreren omdat de clip beelden bevat, die niet geschikt zijn voor minderjarigen. bedoelen ze daar een joint rokende mickey mouse mee? persoonlijk vind ik dit filmpje beter geschikt voor kinderen dan al die tekenfilms met geweld. maar ja, wie ben ik. tot morgen.
gisteravond zag ik een stukje van de film donnie darko. jammer genoeg op een commerciële zender, met als gevolg dat ik tijdens de reclame wegzapte en daarna de zender niet meer terug kon vinden. heb dus het verhaal daarnet even gegoogled en het blijkt dat ik net het belangrijkste in de film heb gezien. of het bekendste, het woord cellardoor, dat volgens zijn lerares het mooiste woord in de engelse taal is.
af en toe kom ik in het nederlands, vaak ook het vlaams, een mooi woord tegen. vanmorgen was dat "tof" . sommige woorden roepen beelden op, soms zelfs een smaak, een geur. ik heb dat ook met woorden, die ik lelijk vind. het meest lelijke woord op dit moment vind ik palliatief als in palliatieve zorg. nog voor ik wist wat het betekent riep dit woord al beelden en geuren bij me op, die ik angstaanjagend vond. een beeld van donkere, kille kerken, de geur van kerkwierook, een sterfbed met kaarsen er omheen. nu weet ik dat het stervensbegeleiding betekent en dat vind ik een veel vriendelijker woord. het heeft iets geruststellends, dat je het niet alleen hoeft te doen, maar dat je begeleid wordt.
het typen valt me zwaar op het moment, ik heb redelijk geslapen maar mijn lijf weigert wakker te worden. er zo meteen nog maar wat koffie in gieten, dat helpt meestal. een stil weekend voor mij, dochter is druk met de aanstaande verhuizing, dus komt voorlopig niet in het weekend. ik heb haar nieuwe woning nog niet gezien. dat zal pas over een week of 6 zijn, dan zie ik het meteen op zijn best, in het voorjaar. mijn cyberboerderijen kennen niet echt seizoenen. er lag wel sneeuw, maar de fruitbomen bleven gewoon fruit produceren en ik moet elke dag oogsten. wat weer aangeeft dat de cyberwereld vaak weinig met de echte te maken heeft. tot morgen.
mijn hoofd word weer iets minder druk. zomaar opeens kwamen er deze week wat weggetjes bij elkaar, ik weet nog niet welke ik moet nemen, maar het is op zich wel een leuke bezigheid om over na te denken. terwijl ik dat doe zing ik mee met kermit de kikker, dit liedje vat het allemaal samen.
heel mijn leven stond één ding voorop, ik wilde niet eindigen als een excentrieke oude vrouw, met een permanentje met paarse spoeling en een hondje. nou ja, dat hondje wilde ik altijd wel. het kapsel heb ik altijd kunnen vermijden, maar waarom moest ik nou zo nodig een plastic flamingo in mijn voortuin zetten? ter gelegenheid van de boekenweek is bekende schrijvers gevraagd kontakt te maken met hun jongere ik. ik weet al wat de mijne zou zeggen, dat ik mijn bestemming niet heb kunnen ontlopen. als bonus heb ik van het leven zelfs enkele rolstoelen gekregen, daar heb ik nooit van gedroomd. nog steeds niet, want in mijn dromen loop ik.
op you tube vond ik deze mini-docu over fien de la mar. zij is voor mij het symbool van wat ik nooit wilde worden. excentriek tot daar aan toe, maar eenzaam, nee, dat wil ik niet. en ik wil ook niet zo aan mijn einde komen zoals zij. hoe mijn einde er dan wel uit ziet weet ik niet en ik hoop dat het nog veraf is. één ding is zeker, ik zal nooit omkomen bij een ski-ongeluk
dit is de verkorte versie van het blogje dat ik eerst schreef en dat de cyberwereld in verdween, toen ik op het verkeerde knopje drukte. tot morgen.
soms zetten blogjes van anderen me aan het denken en soms de reacties op mijn blog. gisteren waren daar opeens de tv-series, als kind keek ik vaak t.v., maar later luisterde ik liever radio en had ik soms zelfs geen t.v. ik herinner me dus weinig van tv-series, behalve van ja zuster, nee zuster. geen beelden, maar veel liedjes ken ik uit mijn hoofd. op een rommelmarkt kocht ik eens een meezing-lp met die liedjes en natuurlijk heb ik de film op dvd.
mijn favoriete liedje is een stekkie van de fuchsia, met stroei voei als goede tweede. heb op het moment een nogal druk hoofd, dus laat ik het hier voorlopig bij. tot morgen.
dat beeld heb ik bij een erker. een clivia in een koperen plantenpot op een piedestal met een gehaakt kleedje. ik geloof dat mijn geheugen allerlei plaatjes aan elkaar heeft geplakt, een soort geheugencollage. als ik als kind ooit een clivia heb gezien wist ik toen nog niet wat een clivia was. kortom ik ben een beetje wazig vandaag. sinds een dag of 5 slaap ik weer bijna normaal, wel met rare dromen, maar je kunt niet alles hebben en nu lijkt het of de vermoeidheid, die ik de afgelopen weken had moeten voelen als een blok op me valt.
eigenlijk had ik dit blogje willen beginnen met de waarom-vraag van marie gisteren. eerst dit, marie ik vind je nieuwe nickname dramaqueen-achtig. als jij met je blog wil stoppen is dat jouw keuze, maar ga daar niet dramatisch over doen. ik vind het wel jammer, omdat ik nu niet anders terug kan reageren als op mijn eigen blog en dat vind ik een vreemd soort communicatie. dat ligt me eigenlijk helemaal niet.
o.k. en nu de waarom-vraag. gisteren liet ik een heel klein glimpje zien van wat me in mijn leven allemaal is overkomen. mijn levensverhaal zou een soapserie opleveren, waar niemand een woord van zou geloven. er zijn een heleboel dingen gebeurd, die ik nooit op internet zal zetten, die zijn van mij en niet geschikt voor publicatie. maar ik heb me nooit afgevraagd waarom me dat allemaal overkwam. gewoon omdat ik het wist, denk ik. allemaal dingen die ik op hardhandige wijze moest leren. en het was ook niet allemaal negatief, er waren ook hele mooie bijzondere dingen bij en ook daarvan heb ik me nooit het waarom afgevraagd. wegwijzers, cirkels waarvan je soms de ontbrekende schakel krijgt. het leven is zooooooo interessant. door het zoeken naar het waarom verdwaal je. ik zei het al ik ben wazig vandaag
een korte morgen vandaag, om half 1 krijg ik weer huishoudelijke thuiszorg. en nee ik vind niet dat ik hulp mag vragen, zoals ik ergens in een blog las. ik moet en dat was niet mijn eigen keuze. tot morgen.
vannacht droomde ik dat een vriendin van me een huis had gekocht met een erker, tegenover een bushalte. erkers hebben me altijd gefascineerd, het waarom van zo'n uitstulping aan de woonkamer weet ik niet, alleen dat ik het mooi vind. bushaltes staan voor mij symbool voor het begin van een wereldreis. een van mijn vorige woningen was vlakbij een bushalte en ik heb een paar maal met mijn reistas daar de bus genomen om de reis te eindigen in het buitenland, ik houd van openbaar vervoer, je ontmoet leuke mensen bij de haltes en in bus of trein. nu vervoer ik me per taxi, ook daar zijn ontmoetingen, maar ik mis het openbaar vervoer.
toen ik een paar dagen terug over mijn winkeltje schreef opende dat een vat vol tot dan toe weggestopte herinneringen. vlak voor het pand was een bushalte, dat gaf me een goed gevoel. ik vond het pandje toen ik de bus miste en een uurtje ronddwaalde in een voor mij onbekend dorp. toen ik thuis kwam heb ik meteen de verhuurder gebeld, de volgende dag ben ik gaan kijken en heb het gehuurd. de foto uit 1920 kreeg ik van een klant, die m in de bibkliotheek gevonden en gekopieerd had.
ik zocht al een poos een huis met een tuin voor poof. ook wel voor mezelf want om 6 uur opstaan om poof uit te laten en om 11 uur 's avonds nog eens het laatste rondje met haar maken was alleen leuk bij goed weer. het huis werd verhuurd door de naastgelegen kerk. in mijn huurcontract stond dat ik op zondagmorgen stil moest zijn zodat ik het kerkgezang en orgelspel niet stoorde. ik verwachtte wel dat ik meer last van hen zou hebben dan zij van mij poof vond het er erg leuk. een gazon van 75 m2, het kerkpad liep langs mijn gazon en alle kerkgangers zeiden haar gedag. toen ik ziek geworden ben kwamen ze mij elke woensdagavond halen voor de koffie na afloop van de koorrepetitie. in die kerk, doopsgezind, was iedereen welkom, ongeacht religie of levenswijze. ik kan het het beste omschrijven als een "vrolijk geloof".
de kerkeraad had toestemming gegeven om mijn huis aan te passen aan mijn beperkingen. maar de gemeente, die een en ander moest bekostigen, vond dat de drempels te hoog waren (het was een 19e eeuwse woning) en de douche onaanpasbaar aan hun eisen en legde me een verhuisplicht op. het liefste wilden ze me ergens in een hofje wegstoppen, maar ik heb geëist om naar breskens terug te mogen gaan. in een half jaar tijd ben ik alles kwijtgeraakt, mijn gezondheid, mijn vriend overleed en als klap op de vuurpijl probeerde een ambtenaar mijn beperkingen aan de regels aan te passen, zodat ik moest verhuizen. nu is het tijd om ook dit te gaan verwerken. ik hoef daar zelf niks voor te doen, dat gaat vanzelf. ik heb 2004 een heel jaar gehuild, mijn tranen zijn nu op.
vanmorgen had ik vervanging voor huishoudelijke verzorging, morgenmiddag nog een keer, een mens wikt, de thuiszorg beschikt tot morgen.
jarenlang woonde ik aan de rand van akkerland. aan de overkant van de weg strekten de akkers zich uit tot aan de duinen. heel in de verte zag ik soms zelfs een schip varen. ik zei altijd dat als de wereld niet rond was ik tot engeland kon kijken. het mooiste daar vond ik de seizoenen.
wat de boer voor mijn deur gezaaid had, wist ik niet. dat was elk jaar weer een verrassing. elke morgen keek ik vanuit mijn bed eerst naar buiten. op de kale akkers verscheen op een gegeven moment een groen waas. in de loop van het jaar werd dat een gewas. vooral granen en zaden. één keer waren het witte papavers en ik weet nog in welk jaar, 1984, mijn dochter was een half jaar en ik maakte een foto van een regenboog boven die witte bloemen. heel mooi vond ik ook de bloemen, die ingezaaid waren omdat het land braak moest liggen. gele en paarse bloemen. een andere boer had er zijn bijenkorven bij gezet.
maar het allermooiste was toch de sneeuw in de winter. jammer dat dat niet vaak voorkwam. dus ook al woon ik nu midden in een dorp, ik ga niet klagen over de sneeuw. in de winter kan ik toch niet zonder hulp naar buiten, dus zelf heb ik er ook weinig last van.
gisteren gebeurde er iets bijzonders. tot de opmerking van izerina en de vraag van marie had ik nooit iets verteld over mijn winkeltje. bewust/onbewust. ik opende het in juli 2003 en in januari 2004 werd ik ziek, dus het is ook niet lang open geweest. de catering deed ik in de avonduren en in het weekend, om het andere weekend werkte ik in een rookartikelenwinkel om mijn vaste lasten te kunnen betalen. één keer in de twee weken had ik de zondagmorgen vrij en struinde ik in belgië rommelmarkten af voor nieuwe voorraad voor mijn winkel. de 100 uur per week die ik werkte was waarschijnlijk iets te veel en daarom kreeg ik een cva. mijn vader zei altijd: "je gaat niet dood van hard werken", maar mij is het toch bijna gelukt
vandaag zou mijn allerbeste vriendin jarig zijn geweest, ze verongelukte toen ze 24 was. ik heb daarnet hardop haar naam gezegd, want zolang je naam wordt genoemd ben je niet dood. tot morgen.
soms ontkom je er niet aan. gisteren zag ik een oude bekende in het programma museumgasten. ze waren in het designmuseum in gent en daar stond in een vitrine mijn draagbare, rode typmachientje. nu zou ik daar alleen al een boek over kunnen schrijven, maar dat doe ik misschien later nog wel eens. ik kocht het indertijd om thuis scripties te kunnen typen voor bevriende studenten. veel kreeg ik er niet voor, soms een zak zuurtjes, maar ik was en ben typeverslaafd, dus ik deed het vooral daar voor.
nu ben ik nog niet eeuwenoud, zoals een vriendin van me dat noemde "niet meer piep maar ook nog niet stok" en toch staan er al dingen, die ik nieuw heb gekocht, in een museum.
meteen stelde ik dochter voor daar eens heen te gaan, maar hun website bekijkend zei ik even later dat ik dat toch niet wilde. want ik werd zo hebberig van alles wat ik daar zag. ik houd vreselijk veel van goed modern design, ik kan geen lelijke dingen rond me verdragen. maar ik heb het nooit kunnen kopen, dus kies ik meestal voor tweedehands, met een goed oog kun je op rommelmarkten veel interessants vinden voor een prikje. natuurlijk heb ik ook het een en ander geërfd of gekregen. ik ben o.a. in het bezit van een art deco klok, die door de klokkenmaker bestempeld werd als armeluisdeco de foto heb ik zelf gemaakt, ietwat schuin, maar het is maar voor het idee. ik vind de klok nog steeds prachtig.
met mijn gezondheid gaat het beter. knalde gisteren nog tegen een hypo aan, begon te bibberen en dacht dat het van de verkoudheid kwam. dus niet. gelukkig heb ik het net gered met snel wat druiven te eten. dochter is gisteren nog geweest, had poofbrokjes mee en voor ons heeft ze chinees gehaald. dus all is well that ends well. tot morgen.
zo meteen mijn blogje, maar eerst even dit. in mijn platenkast staat een 5-dubbel-lp met een uitvoering uit 1955 van de opera mahagonny van bertolt brecht en kurt weill met o.a. lotte lenya. ik kocht die ooit eens op een rommelmarkt voor 5 gulden, 1 gulden per lp zei de verkoopster. even gekeken op you tube en jawel, daar vond ik dit clipje:
buiten zal het best wel koud zijn, maar binnen zou ik daar geen last van moeten hebben. ben al een paar dagen vreselijk aan het niezen, dus ik denk dat ik het koud heb doordat ik iets onder leden heb. dat is al jaaaaaren geleden, dus ik mag wat dat betreft niet klagen.
tot een jaar geleden vond ik sneeuw prachtig, nog wel, maar deze winter ervaar ik ook de ongemakken. dochter heeft sinds een jaar een autootje, ze heeft veel rijervaring want daarvoor reed ze vaak met de auto van haar vader, maar toch zou ik het liefste hebben dat ze met dit weer thuisblijft. ze zou eind van de middag langskomen om poofbrokjes te brengen, die bijna op zijn. poof verdraagt alleen brokjes van de boerenbond en die winkel is in oostburg. ook zouden we vanavond samen eten, dus heb ik gisteren de hele traiteursmaaltijd genuttigd i.p.v. de helft. het was dan ook bijzonder lekker nu heb ik altijd brood in de diepvries en soep, dus ik red het wel, maar poof zal ik op rantsoen moeten zetten als de gladdigheid niet verdwijnt. tsjonge, wat een ontberingen voor dat arme beestje. ze probeerde vanmorgen de thuiszorg al zover te krijgen dat die haar brokjes gaf, maar ze krijgt die pas om 12 uur, dus had ze pech.
mijn hoofd begint nu ook te verduffen, slaapgebrek en verkouden is geen beste combinatie. tot morgen.
lange tijd heb ik dat als een negatieve eigenschap beschouwd, ik zag het als ontevredenheid. vaak moet ik nog denken aan die kunstenaar, die ik tegenkwam op de opening van een expositie. zomaar uit het niets vroeg hij me of ik een dak boven mijn hoofd had en genoeg te eten. toen ik bevestigend antwoordde zei hij: dan is alles wat je meer hebt mooi meegenomen. dat is het ook wel, maar toch probeer ik telkens wat meer te bereiken.
door meer te willen slik ik braaf alle pillen, die de doktoren me voorschrijven. als ik niet ietsje meer wilde, bleef ik in mijn bed liggen wachten tot het voorbij is. gelukkig doen maar weinig mensen dat. ook al mankeren we van alles en nog wat, we gaan door, want we willen meer. ook als je in de inlever-periode van je leven zit, is meer willen positief. deze filosofische gedachten komen voort uit een herinnering aan de ziekenhuisperiode na het cva. ik werd bijna tegelijkertijd opgenomen met een vrouw van mijn leeftijd, we waren allebei verlamd, maar zij kon na een paar weken weer lopen. toen ik haar later in de revalidatie tegenkwam, zei ze: maar ik zou zo graag weer kunnen fietsen met mijn dochtertje. ik beschouwde dat toen als ontevredenheid, maar nu hoop ik voor haar dat ze door meer te willen dat ook bereikt heeft.
op het moment wil ik eigenlijk alleen minder, haha. minder jeuk, minder slapeloze nachten. maar ik heb wel een dak boven mijn hoofd en genoeg te eten. vandaag rundertong in tomatensaus. tot morgen.
bedankt voor alle steun gisteren en ik was er inderdaad weer snel bovenop. de put was te diep en te donker om lang in te blijven en ik zoek en vind dan ook direct strohalmpjes. zoals een van mijn buurtjes op een van mijn boerderijen, die me vroeg, welk kadootje ik graag zou willen hebben, je kunt daar n.l. je buren kado's sturen. ik zei dat alles goed was, behalve een kip. een poosje later kreeg ik een berichtje dat ze me de vlag van indianapolis had gestuurd, ik bedankte haar en zei: die had ik nog niet en even later kreeg ik van haar de vlag van new orleans, haha. die had ik trouwens ook nog niet zo'n lief gebaar van iemand, die je helemaal niet kent, helpt je er weer helemaal bovenop.
deze week schreef jopie dat haar moeder weer thuis is en dat ze nu o.a. een papegaai had. ik dacht meteen aan een vogel en dacht gezellie, even daarna had ik door dat met papegaai zo'n beugel boven je bed werd bedoeld.
mijn moeder haar allergrootste wens was ooit een papegaai te hebben, maar zo'n vogel is duur en ze kon het zich nooit veroorloven. de laatste maanden van haar leven woonde ze in een verzorgingstehuis. tot haar grote vreugde zat daar in de hal een papegaai in een kooi. heel vaak zat ze in de hal bij de papegaai een sigaretje te roken, zij rookte veel. na haar dood moesten we haar kamer leeghalen, ik pauzeerde even en besloot even bij de papegaai te gaan zitten. de vogel begon te hoesten, precies zoals mijn moeder gehoest had. het was een vreemde gewaarwording dat hoewel ze er niet meer was, haar rokershoestje nog voortleefde.
vanmorgen had ik begeleiding, ik ben nog steeds suf, maar dat komt door het slaapgebrek. gisteren de hele nacht doorgeslapen, vannacht was het weer hommeles. zoals het spreekwoord zegt: het is vanzelf gekomen, dus het zal vanzelf weer overgaan. tot morgen.
met die vraag eindigt een kookprogramma op een vlaamse commerciele tv zender.
in de eerste plaats heb ik de betekenis van webloggen voor mij geleerd. door de reactie van conny ging ik vandaag nadenken. en zo werd ik op een ander been gezet.ik blog voor mezelf, maar de reacties zijn heel belangrijk, ze wijzen me vaak de weg.
mijn probleem is niet de rolstoel op zich, ik heb inmiddels geleerd altijd te informeren naar rolstoeltoegankelijkheid. is het niet toegankelijk dan ga ik niet, want ik weiger onbekenden te vragen mij over een obstakel te dragen. mijn probleem is dat ik mijn hele leven een vreselijk onafhankelijk mens ben geweest. ik wilde even schrijven hinderlijk onafhankelijk, want het "ik kan het zelf" is ook iets waar mijn verzorgsters aan moeten wennen. omdat ik dingen, die ik kan, zelf wil doen duurt de verzorging immers langer. vanmorgen was er een nieuwe die vroeg of ze de douchekraan voor me open moest draaien, die kreeg meteen te maken met mijn ik doe het zelf.
waar ik het vanmiddag even heel erg moeilijk mee had was het afhankelijk zijn van anderen. met hulp kan ik bijna alles wat ik vroeger kon, het enige wat ik niet kan is niet-afhankelijk zijn. vandaag heb ik dus geleerd zo mogelijk, want het overvalt je soms, niet meer te kijken naar wat ik nooit meer kan, maar andere dingen te gaan doen, die ik leuk vind. wat voor dingen weet ik nog even niet, maar er wordt aan gewerkt
daarnet viel de jaaropgave van het uwv in de bus. het wachten is nu op de belastingaanslag. want ik kan nog steeds iets wat weinig mensen kunnen, belastingpapieren invullen, die van mezelf en van 2 anderen en ik vind het nog leuk ook. ja hoor, ik ben er weer. tot morgen
probeer ik mezelf op te vrolijken, open ik een vat vol mooie herinneringen en doet dat vreselijk pijn. het "nooit meer" was nog nooit zo duidelijk. rondzwerven op festivals zal ik nooit meer kunnen. de meeste festivals hebben wel voorzieningen voor rolstoelers, maar zomaar in mijn eentje rondzwerven, praten met iemand, die toevallig naast me zit, dat gaat nooit meer. als alternatief heb ik internet, ook daar heb ik onverwachte ontmoetingen en dat troost een beetje, maar op het moment overheerst het verdriet.
ik las net bij annemie, dat ze het you tube-clipje gisteren zo leuk vond, vooral het laatste deel met het zingende publiek. die publieksreacties zijn de reden waarom ik festivals zo leuk vind. vooral het dranouter folkfestival blinkt daarin uit. of het nu een spaanse doedelzakspeler is of een turkse groep, de (vooral) vlamingen blijken het allemaal te kennen en doen vaak luidkeels mee.
één voorbeeldje is het optreden geweest daar van kapelye, een klezmergroep. het liedje dat ze zongen en waarmee ze niet konden stoppen omdat het publiek het refrein bleef herhalen, vond ik op you tube.
tri yann heb ik een paar maal zien optreden. jammer genoeg nooit samen met hugues auffray, een van mijn favoriete franse zangers. om de dag vrolijk te besluiten dit clipje.
wilda sloeg gisteren de spijker op de kop, ik ben nu dubbel afhankelijk en voor hoe lang weet ik niet. eerst een paar weken de ene creme en dan daarna de andere als onderhoudscreme. ik had eigenlijk niet meteen in de gaten dat mijn weinige vrijheid nog meer ingeperkt wordt. een thuiszorgloze dag kan ik nu vergeten en als mijn dochter hier is zal ze er toch rekening mee moeten houden dat ik op de thuiszorg moet wachten. bedankt voor de tips betreffende zelfzorgmiddelen, maar bij de 9 pillen per dag, die ik slik, durf ik niet op eigen houtje nog meer te nemen. de cranberriecapsules uitgezonderd, maar dat is ook in overleg met de dokter.
mijn opmerking een paar dagen terug over wat me overkwam in de revalidatie, de confrontatie met het nooit meer kunnen, was geen kritiek op mijn therapeuten daar. integendeel, ik heb nog dagelijks profijt van wat ik van hen heb geleerd. zij krijgen natuurlijk veel mensen in behandeling, die van de ene op de andere dag met allerlei beperkingen te maken krijgen door cva's maar ook door ongelukken. je krijgt ook gesprekstherapie met een psycholoog en maatschappelijk werker, maar het accepteren zul je toch zelf moeten doen. ik herinner me nog goed dat ik gewoon zo snel mogelijk weer verder wou met het leven dat ik tot dan toe leidde. dat dat niet mogelijk was hadden ze me meteen kunnen vertellen, maar het was beter dat ik dat zelf ondervond, al was dat soms wel eens erg pijnlijk.
het kwam natuurlijk vaker voor dat er aktiviteiten werden aangeboden, die confronterend waren voor revalidanten. zo herinner ik me de eigenaar van een bloemenwinkel, die nooit meedeed bij het bloemschikken. zelf heb ik dat trouwens ook maar één keer gedaan. toen een vrijwilligster mijn moeizaam met 1 hand in elkaar geflanst bloemstukje uit elkaar rukte en zei: "dat hoort zo niet" was het ook voor mij klaar, haha. wat ik toen geleerd heb is goedbedoelende vrijwilligers zoveel mogelijk te mijden.
vandaag een druk dagje, eerst huishoudelijke verzorging en wijkverpleging gehad, vanmiddag pedicure en vanavond gezinszorg. het zorgbedrijf dat ik mee help in stand houden vaart er wel bij. tot morgen.
de dokter is net geweest. ik moet met de pillen stoppen, omdat ze toch niet helpen. ik krijg nu zalf en over 14 dagen zou het beter moeten zijn, dan komt hij nog eens kijken. over het niet-slapen zei hij niks. ook wist hij niet of het wel door die mexicaanse griepprik komt. het enige wat bekend is dat ik het heb en de vraag is hoe kom ik er af. heb net de thuiszorg gebeld dat ze nu ook 's avonds moeten komen om de zalf op te brengen. was nog even moeilijk i.v.m. de indicatie, maar met de huidige 4 uur moet het lukken. meestal wordt er amper 3 uur zorg gegeven. één ding is zeker, met deze toestanden ben ik mijn eigen risico snel kwijt
vanmorgen ontdekte ik dat ik een hulphond heb. poof maakte me om 8 uur wakker. was pas om 5 uur in slaap gevallen, dus uit mezelf was ik nooit op tijd opgestaan. poof had de wijkgezinszorg in haar eend voorbij horen rijden dus wist hoe laat het was.
het wordt eentonig, vanmorgen meteen de dokter gebeld, die komt in de loop van de dag langs, ik hoop dat er nu echt een remedie wordt gevonden. een en ander geeft wel de indruk dat het energielek, dat ik overhield aan het cva, gedicht is. daarvoor moest ik 14 dagen bijkomen van een paar uurtjes te laat naar bed, nu slaap ik al meer dan een maand nauwelijks en funktioneer nog.
gisteren gekeken naar "je zal het maar hebben". het verhaal van een man met een dwarslaesie was heel herkenbaar. hij wilde ooit marathonschaatser worden, ze namen hem mee naar de schaatsbaan en hij kon het niet aan. precies hetzelfde maakte ik mee in de revalidatie. ik was in de kookgroep geplaatst, een half uur voor het begon moest ik de keuken komen bekijken. op het aanrecht zag ik een messenblok staan, ik draaide me om en reed de keuken uit, ik kon het niet. ik begreep dat ik de messen, met mijn initialen er in gegraveerd, waar ik zoveel mee kon en waar ik zo trots op was, nooit meer zou kunnen gebruiken. natuurlijk gebruik ik nog messen, maar mijn kapermesje is nu weer het meest gebruikt. verder doe ik veel met mijn keukenschaar. nou ja, veel. echt koken doe ik zelden.
vond het gisteren heel lief dat quinn de kokosrijsttaart voor me wou bakken. maar het is een taart om te maken zonder oven wie weet kunnen we m ooit nog eens samen maken. ik ga nu verder wachten op de dokter, als ik meer weet blog ik dat nog wel, dus nog even niet tot morgen.
gisteravond zou ik paella eten, van de traiteur. omdat die met een maandmenu werkt had ik me daar al weken op verheugd. wat in het bakje zat had echter weinig met paella te maken. het was ietwat heel lichtgeel gekleurde rijst met wat mosselen, vis en 2 scampi's. op zich wel te eten, maar met paella had het verder weinig te maken. als saffraan te duur is kun je ook kurkuma gebruiken om rijst geel te kleuren, maar die was waarschijnlijk ook op. wat ik me dan afvraag is hoe een gediplomeerde kok zoiets in elkaar flanst. er sprak desinteresse uit vond ik. maar ach wie ben ik.
al de hele week heb ik zin in kokosrijsttaart, dat was vroeger een van mijn succesdesserts. veel gerechten, die ik verkocht, heb ik zelf nooit echt gegeten. ik proefde het natuurlijk wel af, zodat ik weet hoe het smaakt, maar een punt kokosrijsttaart heb ik in het verleden nooit gegeten. ik heb het recept aan mijn dochter gegeven, die het wel eens maakt voor feestjes van vriendinnen. als ik het niet vergeet ga ik haar vragen het voor mijn verjaardag te maken. die trouwens nog ver weg is
een opmerking van izerina over oliebollen op de kermis zette me aan het denken. oliebollen werden in mijn familie gegeten als feestgebak. niet iedereen had een oven om van alles te bakken, maar oliebollen bakken kon iedereen. ik had 1 tante die taarten bakte, de anderen bakten oliebollen of wafels als er iets te vieren was. op de kermis stond er bij mijn weten geen oliebollenkraam zoals tegenwoordig, maar dat kan natuurlijk ook zijn omdat ik mijn zuur opgespaarde centen besteedde aan de draaimolen en niet besteedde aan eten.
de mist komt weer opzetten, tijd om te stoppen. tot morgen.
toen ik vanmorgen opstond was ik er van overtuigd dat het maandag was. toen ik me probeerde te herinneren wat ik het weekend gedaan had, kwam ik er achter dat het weekend nog maar net was begonnen. plus dat ik een uur te vroeg was opgestaan nu heb ik de klok 2 dagen terug gedraaid dus ben terug in de tijd gegaan. heel raar gevoel is dat.
ben weer behoorlijk wazig, weet nu dat dit 's morgens het ergst is. dochter kwam gisteren even langs, het oud papier ophalen en ik was blij dat ze ook nog even een vergeten boodschap voor me kon halen. anders had ik het zelf moeten doen en dat is nu echt niet verantwoord.
even antwoord op de vraag van liz, ik slik anti-histamines tegen een allergische reactie op de mexicaanse griepprik. de moderne pillen hielpen niet, daarom kreeg ik de ouderwetse met zware bijwerkingen. de bijwerkingen heb ik. maar werken doet het nog steeds niet. een tegenvaller. maandag maar weer de dokter bellen.
ik stop er maar mee voor vandaag, mijn gedachten zitten overal en nergens. tot morgen.
woensdagmiddag kwam mijn huishoudelijk verzorgster weer met de vraag om mijn bsn-nummer. ze wist het antwoord al, ik weiger me te identificeren in mijn eigen huis. de wijkverpleging heeft alle gegevens en als de leiding van de huishoudelijken die wil vraagt ze hen maar om een kopie. maar nee, ze vinden het schijnbaar gemakkelijker om mij er mee lastig te vallen. van heel dat identificeer-gedoe begrijp ik trouwens niks. eerst is er iemand van het ciz langs geweest, 6 jaar terug, daarna iemand van de gemeente. sindsdien ben ik, zoals ze het noemen, in zorg. dus ze weten toch wie ik ben? of vermoeden ze dat ik links en rechts in andermans huiskamers ga zitten met mijn rolstoelen, zodat de bewoners daar voor een prikje hulp kunnen krijgen, die ze niet nodig hebben? al die bureaucratie maakt de zorg zo duur, niet die paar uur per week hulp die ik krijg.
de mist in mijn hoofd komt weer opzetten. tot nu toe werken de pillen nog niet, maar de bijwerkingen zijn er wel, dus vandaag of morgen moet het toch eens beteren. stoned zijn heb ik trouwens nooit lekker gevonden, wel eens een paar maal hasj gerookt, maar het is niet mijn ding. ik ben een controlefreak en vind het niet fijn de controle te verliezen. vond het op zich wel een aparte ervaring gisteren dat ik bepaalde dingen niet kon waarnemen, zoals diepte en afstand, maar was toch blij dat ik iemand bij me had om te zeggen hoe ik moest rijden.
vanmorgen was de thuiszorg erg vroeg en ik vroeg haar of ze een uurtje later terug kon komen. ze vertelde net dat ik niet de enige was, 5 van haar cliënten waren nog niet wakker of hadden zich verslapen, terwijl het nu toch al vroeger licht is en de zon zelfs schijnt. iedereen een mooie dag gewenst en tot morgen.
ik ben behoorlijk onder invloed. de bijwerkingen van de nieuwe pillen zijn goed merkbaar. behalve dat je afgeraden wordt er mee auto te rijden, zouden ze ook het rijden met een rolstoel moeten afraden. gelukkig liep mijn begeleidster naast me anders was ik van de stoep gevallen of tegen een auto gebotst. ben nu wel stoned maar nog net zo eigenwijs en ik wilde per se naar de veerhaven gaan kijken, die ze aan het ontmantelen zijn. wijselijk heb ik niet over de dijk gereden aan de handelshaven, want het pad daarover is smal en ik was gegarandeerd die dijk afgesukkeld. nu de bijwerkingen merkbaar zijn hoop ik dat ook de werking gaat beginnen, want tot nu toe merkte ik daar nog weinig van.
heb een nieuw slaapritme ontwikkeld. om half 10 naar bed, slapen tussen 10 en 11, opstaan, opblijven tot 1 uur en dan weer slapen tot 3 uur. dan van 3 tot 5 en van 5 tot 8. alles bij elkaar sprokkel ik toch wat slaapuurtjes bij elkaar.
andere blogs heb ik nog niet gelezen, ik kan me moeilijk concentreren. mocht mijn blog vol typefouten staan, dan ligt het ook daar aan. tot morgen.
vanmorgen maakte ik mijn ontbijt klaar, de achterdeur stond open en ik hoorde verschillende vogelgeluiden. ik herkende eigenlijk alleen de vriesganzen en de meeuwen, maar o.k., het begin is er. ik herinner me een fietstocht in het voorjaar met mijn opa, ik was 10 jaar. het was erg stil, we hoorden een vogel en opa zei dat is een leeuwerik, kijk maar omhoog, dat stipje, dat is m. tot die tijd waren vogels voor mij vogels. nu hebben ze allerlei vormen, kleuren en geluiden.
hetzelfde gebeurde me later met gras. het gras groeide op wegbermen. een vriendin van me was erg geïnteresseerd in planten. we gingen vaak wandelen en dan wees ze me de verschillende planten, die samen het "gras" vormden. zo ontdekte ik dat de wereld veel groter is dan je bij aardrijkskunde leert.
toen ik 6 jaar terug opeens in een ziekenhuisbed belandde, me niet kon bewegen, kromp mijn wereld ineens razendsnel. vrijwel meteen ben ik begonnen mijn wereld weer te vergroten. een heleboel kennis kan ik niks meer mee. ik weet zo'n beetje alles van voeding, zelfs wat kardoen is, al heb ik het nog nooit gegeten. mijn kookboeken staan netjes weggeborgen in een kast, ik kijk er eigenlijk alleen nog in als iemand me een recept vraagt. maar er zijn zoveel andere dingen die ik nog niet weet, de wereld is zo onmetelijk groot en ik heb internet om van alles en nog wat te leren.
gisteren was ik een spelletje aan het doen op een site, waar je ook kunt chatten. een amerikaan en een canadees waren aan het praten over hun vakantieplannen, cuba of de dominicaanse republiek zou het worden. de ene zei: toch erg hè van haïti, de ander antwoordde: ja, maar gelukkig ligt er daar geen sneeuw. ik moest er om lachen, die mensen kunnen verder reizen dan ik, maar hun wereld is veel kleiner.
vanmorgen las ik dat kate mcgarrigle is gestorven. ik heb haar met haar zus ann een paar keer zien optreden, ook haar zoon rufus wainwright, die het bekende lied hallelujah schreef. ik las dat net, was er eigenlijk van overtuigd dat het van leonard cohen was. ook muziek vergroot je wereld als je er voor open staat. tot morgen.
wel mooi van de gemeente dat ze je waarschuwen dat het daarvoor weer tijd is. wat ik vandaag wilde schrijven heb ik niet gedaan. ik zit er nog wel mee, maar heb besloten niet te proberen tegen domheid te vechten. tot morgen. 
