Thailand, laos en Cambodja

Beste lezers,

helaas het is er deze week niet meer van gekomen iets over bovengenoemde reis te schrijven dus vraag ik voor 6 weken jullie geduld. We zitten in China, de provincie Yunnan, naar het noorden tot Tibet en volgen daarna de Mekong river naar het zuiden tot waar die Laos ingaat en wij gaan de grens naar Vietnam over thv Cau Lau en dan naar Hanoi waar we instappen voor de terugvlucht op 8 april dus tot dan. Roos en Erwin letten op de winkel, bedankt en tot ziens. Wim.

foto;markt van de bergvolken tegen de Vietnamees/Chinese grens bij Cao Lau. De vrouw op de foto verkoopt suikerriet stengels. Let op de mooie ooringen(aluminium) en prachtig geborduurde en geweven kleding. Zo liepen ze enige decennia terug in zeeland ook nog rond. Nu alleen nog op hoge dagen voor de tourist.

0 reacties | reageren

3 februari t/m 10 februari, Porto Plata.

over de taxirit Santa Domingo Porto Plata niet veel te melden. In het bergachtige landschap voor Porto Plata wel veel modderafschuivingen veroorzaakt door de vele regen van de afgelopen dagen. De modder wordt met buldozers van de wegen verwijderd waardoor we soms even moeten wachten. Het geeft echter weinig oponthoudt. Om 4 uur s'middags komen we in Porto Plata aan.

4 februari, overwegen om nog een paar dagen in een resort te gaan maar zien daar, na informatie vanaf. Ze verhuren niet individueel en als ze het wel doen is het waanzinnig duur dus zien we ervan af. Achteraf maar goed want het regent in de navolgende dagen erg veel. We brengen een bezoek aan de rum fabriek en doen een boeking bij een tour operator om toch nog een bezoek te brengen aan de baai van de bultrug walvissen bij Samana. We reserveren het voor de 8e. Zoals al eerder vermeld regent het erg veel. Er zijn dagen bij dat het dag en nacht met bakken uit de lucht valt. De straten zijn weer verandert in riviertjes. Met de hoteleigenaar hebben we nog een conflict over de taxi. Moeilijk doen ze over het feit dat we zelf een taxi hebben geregeld. Al met al wordt de sfeer er niet beter op.

Het uitstapje naar de baai van Samana gaat de 8e niet door, te veel wind is de reden. We kunnen dus alleen morgen nog daar we de 10e vertrekken. Om 5.30 uur worden we opgehaald. Het weer ziet er redelijk uit. Nu en dan een buitje. Er worden nog een paar mensen in verschillende resorts opgehaald. Uiteindelijk zijn we met 11 personen. Om 11.00 uur zijn we in Samana. We worden in een grote sloep gezet van ongeveer 7 mtr lang en 2.5 mtr breed. Aan beide zijden een bankje voor 2 personen en over de lengte 10 stuks dus met bemanning mee 35 personen. Een gemeleerd gezelschap, van (erg)jong tot (behoorlijk)oud. Bij de afvaart regent het al en er staat nog een stevige bries. In de baai is het echter rustig maar er loopt wel deining van de oceaan binnen. Ik ben benieuwd. De boot loopt hard(erg hard) en de regen valt gestaag. Er worden zwemvesten en regenjassen uitgedeeld er zijn echter maar een paar jassen en dito zwemvesten dus het merendeel heeft niets. Wij ook niet we zitten achterin. De zeen worden steeds hoger en de boor klapt op de golven. We springen van golf op golf. De boot schiet over de golftoppen en klapt neer in het dal. We hebben alles nodig om te blijven zitten en voor de rug is het niet best. Als de boot de baai uitdraait de volle zee op begint het pas. Muren van water komen ons tegemoet, zeker 6/7 meter hoog> We worden rijkelijk met buiswater overspoelt en ook de regen laat het niet afweten. De fotoapparaten en video's zijn al rap opgeborgen en iedereen probeert zich te beschermen tegen het water. Er wordt door de bemanning naar de bultruggen gespeurd, niets te zien. Er racen nog een paar bootjes over de wilde zee. Soms zie je ze even op een golftop. Plotseling wordt er van koers verandert, een bultrug met kalf. Ik denk dat de meesten het niet gezien hebben. Even later wordt er nog een gezien. Ik zie niets! en anderen ook niet. De meesten willen terug en als de roerganger voorstelt dat we terug gaan vindt iedereen dat allang goed. Iedereen is doornat en koud want ook al is het water 24 graden je krijgt het toch koud. Na een halfuur draaien we de baai weer in en wordt het weer rustig er wordt echter niet aan snelheid geminderd waardoor we niet echt warm worden bovendien regent het nog steeds. Pas als we aan wal zijn, op het voormalig bounty eiland breekt de zon door waardoor we wat op kunnen drogen. Gelukkig zijn we zo voorzienend geweest om een verschoning mee te nemen zodat we droge kleren aan kunnen doen en we ons al vlug weer wat beter voelen. Nog een paar glazen rum wat eten de bus in en terug naar Porto PLata. Het is al donker als we in het hotel aankomen. Wat een survival tocht. Nooit meer. Voor mij hoeven zulke uitstapjes niet en verder geef ik iedereen mee die naar de Dominicaanse Replubliek op vacantie wil gaan. Denk er goed over na en als je wilt gaan fietsen dan niet in de Dominicaanse Replubliek. Het is er niet veilig. Ook de touristen die in de resorts verblijven worden voortdurend gewaarschuwd. Niet zonder begeleiding buiten het resort. alleen met een taxi die in het resort besteld is en meer van zulk soort regels die aangeven dat het er niet veilig is.

Zo dat was de Dominicaanse Replubliek.  Compliment nog voor de verzekering die alle materiele schade vergoed heeft. Wat overbleef was de teleurstelling uit een land met een mooie natuur en interessante historie. De volgende reis gaat door Thailand, Laos en Cambodja.

0 reacties | reageren

woensdag 29 januari tot 1 februari, Santa Domingo

ik ga jullie verder niet vermoeien met de gang naar het hospitaal(kramp Anneke's benen) de ambassade(noodpaspoorten) het politieburo(nieuw proces verbaal daar het uit Sanchez niet volledig was en je daar voor de verzekering niets aan hebt). Alles erg moeizaam en vaak lang wachten. Kijken nog wat rond in santa Domingo maar de lol is er af. Na twwe dagen is alles geregeld inclusief een taxi die ons met de fietsen terug brengt naar Porto Plata. Op het vliegveld moeten we onze tickects omzetten voor de vervroegde terugreis. Op het vliegveld worden we verwezen naar het resort waar een vestiging zit van de vliegmaatschappij daar moeten we het ticket om laten zetten. Als dat gebeurt is weer terug naar het vliegveld op de dag dat de balie van de maatschappij open is. Al met al een heel gedoe. We kunnen pas over een week vliegen. Vluchten vinden, door het afgenomen aantal passagiers, nog maar een maal per week plaats. We blijven dus nog een week in Porto Plata.

foto; fort aan de haven van Porto Plata

0 reacties | reageren

dinsdag 27 en woensdag 28 januari, Sanchez.

een erg lawaaige avond. Brommertjes die zonder uitlaat door de straat rijden, harde muziek, toeterende auto's en natuurlijk, blaffende honden. De honden blaffen de hele nacht. Als er een aanslaat volgt de rest. Slapeloze nacht maar we hadden, ondanks de herrie, ook niet anders verwacht. Anneke heeft een soort stresskramp in haar benen en kan nauwlijks lopen. We overleggen nog eens wat ons te doen staat. Gistermiddag dat we naar het hotel gingen kwamen we een internet shop tegen en daar heb ik de ambassade gemaild wat te doen en gelijk op antwoord gewacht. Dat duurde niet lang. We moesten  naar  Santa dominco(ambassade) voor nieuwe paspoorten. Ze benadrukten wel dat we een proces verbaal moesten hebben van de plaatselijke politie. Zonder PV geen paspoort. Om 9.00 gaan we naar het politie buro. We ja. nog gekker, ze willen van voor af aan beginnen. Anneke wordt erg boos en staat erop dat we zo snel mogelijk een PV willen en dat we vervoer willen regelen naar St Domingo. Ze manen ons tot kalmte en zeggen dat het erg moeilijk is. Het pv moet eerst naar St Domingo, getekend en dan terug naar hier. We geloven er geen barst van. Kortom er gebeurt niets en we weten niet wat te doen. We gaan maar wat eten. Na de siesta gaan we terug naar het PB. Er zitten weer allerlei andere mensen. We vragen waar de agent is die het verslag heeft gemaakt en het PV zou verzorgen. Men haalt de schouders op en laat ons zitten. We blijven maar op het PB zitten. Ann het eind van de middag komt onze vriend binnen met nog een groepje gewapende agenten. Ze hebben een soort klopjacht gehouden. Het ziet er allemaal erg spannend uit maar wij hebben er niets aan. De agent zegt dat we morgen maar terug moeten komen. Ze kunnen nu geen PV meer opmaken wordt er gezegd dus al dat gelul over st Domingo sloeg nergens op. Teleurgesteld gaan we terug naar het hotel. Wat gelukkig el werkt is ons mobieltje en we sms wat er gebeurt is(hadden we nog niet gedaan,je wil niemamd ongerust maken)Ik doe ook nog eemn mail naar de a,bassade en geef ze het tel.nr van het PB en de vraag of zij willen bemiddelen. No replay, zoek het zelf maar uit.

Weer een slapeloze nacht. Zijn om 9.00 uur op het buro. Zelfde verhaal, om moedeloos van te worden. Anneke barst in tranen uit (van woede) en dast begrijpen ze blijkbaar. Er wordt weer gebeld en ze zeggen dat er iemand komt. Er komt ook iemand en die gaat met Anneke naar een soort office waar documenten etc worden uitgewerkt of getypt en daar wordt het Pv uitgetypt. We moeten er wel voor betalen maar acteraf hadden we beter gelijk geld moeten laten zien dan hadden ze ons waarschijnlijk wel geholpen. Anneke had in de tijd dat we zaten te wachten een man met een 4wd aangesproken en gevraagd of hij ons met de fietsen naar St Domingo kan brengen(kosten 120.00 amerikaanse dollars). Goed hij wacht wel op een seintje. Maar een agent ziet dat we met hem hebben gepraat en die gaat met hem praten en even later komt hij zeggen dat het niet door gaat, hij kan niet?. Er komt een Engelse binnen. Ze komt een motor op halen die gestolen was. Anneke spreekt haar aan en legt uit wat er gebeurt is. Ze begrijpt de situatie en zegt dat het hier zo gaat. Alleen als je betaald doen ze wat. Ze gaat ons helpen. Ze regelt iemand om ons weg te brengen naar de afslag bij Nagua(de afslag naar St Domingo). Het wil echter niet zo lukken als ze iemand heeft gevonden en hij met z'n auto bij het buro komt ziet hij, na aangesproken te zijn door een agent(de meeste agenten hebben geen uniform aan maar zijn in burger)ziet hij er vanaf. De engelse laat het en besluit ons zelf weg te brengen. We gaan naar het hotel om de fietsen en de tassen en even later zijn we op weg naar Nagua. Na een uurtje zijn we er. Er staan verschillende busjes op passagiers te wachten. Ze kent er een en legt uit wat de bedoeling is. We komen 100 dollar overeen. Hij zal ons naar het adres(hebben we inmiddels van vriend uit nederland gekregen) in st Domingo brengen. 3 uur later zij we in st Domingo en de chaffeur levert ons op het opgekregen adres af maar niet voor hij zeker weet dat het goed is. Bij de kennis worden we hartelijk verwelkomt al was ze eerst wel wat verrast van de plotselinge gasten. We voelen ons voor het eerst sinds de overval wat op ons gemak.

foto; steegje waar we logeren in St Domingo. de wijk Los tres bassos waar de bakker net langskomt(man met plastik zak)

0 reacties | reageren

maandag 26 januari. Nagua naar Samana!!!

geen ontbijt dus vroeg op weg. Eten onderweg wat. Broodje zoet, niet mijn ontbijt maar ja je moet wat eten. De wegen zijn goed wel erg smal dus uitkijken als er verkeer nadert of er iets achter je zit. Langs de wegen dichte begroeing. We fietsen nog een stuk langs een kustweg met leegstaande en vervallen huizen, hotels en restaurants waarvan vele te koop. Ook hier niets te doen. Na de middag verandert het landschap, meer op en neer en in de verte de bergen waarachter Samana ligt, het doel van vandaag. Navraag leert dat we Samana niet gaan halen maar in Sanschez zullen overnachten, Het schijnt een hele klim te zijn en  ze raden ons aan niet in het donker te fietsen. Zover komen we niet. De weg gaat omhoog en we trappen rustig omhoog. Er is even geen verkeer op de toch vrij drukke weg en dan gebeurt het. Twee mannen die ons tegemoet lopen passeren we en plotseling rennen ze op ons af. Anneke die voorop rijdt wordt ruw en onder bedreiging van een vuurwapen en harde schreeuwen tegen gehouden. Haar voortasje wordt van het stuur gerukt waardoor ze valt. De andere overvaller pakt mij van achteren beet en grijpt naar mijn middel waar het geld zit. Ik stoot hem met m'n elleboog hard in het gezicht hij laat los en wankelt achteruit. De andere overvaller springt van Anneke naar mij en zet het vuurwapen op m'n hoofd. Ik schreeuw dat hij op moet donderen maar hij blijft met het wapen naar mijn hoofd stoten. De ander trekt met geweld mijn achtertassen eraf en gooit ze in de bush. De overvaller probeert ook mijn voortasje eraf te rukken maar ik hou het vast. Hij laat los en pakt de achtertas van Anneke en rukt hem van de fiets. De ander pakt ook nog een tas van Anneke. ze werpen alles in de bush. Er komen auto's aan en ze gaan er vandoor. Ik ren er achteraan maar stop als ze in de lucht schieten. Dan is het over. Alles bij elkaar heeft het misschien 10 seconden geduurt. Er stoppen auto's en een paar mensen op brommertjes. Ze raden ons aan naar de politie in Sanchez te gaan. Ontdaan gaan we op weg naar Sanchez. We zijn veel kwijt waaronder de paspoorten, kaarten, reisgids, kleding, reserveonderdelen  en gereedschap.Op het politieburo begint de ellende pas goed. In eerste instantie horen ze ons aan en vervolgens gebeurt er niets. Er komt nog eens iemand vragen wat er gebeurt is en dat is het. Ze laten ons links liggen. We voelen verlaten. Als we vragen wat er nu verder gaat gebeuren halen ze de schouders op. Op de vraag of we een proces verbaal kunnen krijgen om een nieuw paspoort te verkrijgen in Santa Domingo zeggen ze tenslotte dat we morgen om 9 uur terug moeten komen dan regelen ze dat. We verlaten wat teneergeslagen het politieburo. Nou ja een politieburo. Een soort hut zonder voor en achterdeur en gaten in het dak van golfplaten. De meeste agenten zijn in burger en hebben allemaal een vuurwapen los in de broekriem en verder een karabijn met korte loop. Op een tafeltje achter het buro staat een oude computer die het niet doet. Het geheel wekt niet echt vertrouwen. De eigeraresse van het hotel staat er niet van te kijken dat we overvallen zijn. Op de fiets door de Dominicaanse Replubliek. Dat doe je toch niet. We hebben waarschijnlijk toch geen goede keus gemaakt dit jaar. We beseffen ook dat je eigenlijk heel kwestbaar bent op de fiets, zeker als je klimt en met je schoenen vastgeklikt zit. Daardoor viel Anneke ook. Ze loopt erg moeilijk en heeft pijn aan haar benen. We gaan maar vroeg naar bed maar van slapen komt weinig.

 foto; toch nog een leuke foto van een meisje met enorme ontkrullers in het haar.

0 reacties | reageren

zondag 25 januari, Suosi naar Nagua

om 8 uur vertrokken. Het heeft vannacht weer veel geregend en de tuin, die al gedeeltelijk blank stond, staat nu helemaal onder water. Als we vertrekken schijnt de zon maar onderweg valt er nu en dan een bui. Als de zon schijnt is het ook erg warm. Zo'n zon met van dat stekende licht. Na een tijdje is het warm vochtig en benauwd weer waarbij het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Geen aangenaam weer. Zijn om 3 uur(70 km) in Nagua en omdat er dan een stuk niet veel komt en het laatste stuk ook bergop gaat besluiten we hier te blijven. Het is een vrij grote plaats maar weinig hotels. Even ziet het ernaar uit dat er niets is maar dan blijkt er in het verder verlaten hotel toch iemand te zijn die weer iemand gaat halen en dan kunnen we hier slapen. We zitten vlak bij de kust, 200 m. De kust is rotsachtig met scherpe lavarsten bedekt. Er staat een zware deining die tegen de rotsen omhoog spat. Spectaculair om te zien. In de verte een strand maar geen mensen. Ook hier geen touristen. We gaan het dorp in om wat te eten er is echter weinig. We nemen wat mee van een stalletje. De Dominicaanse Replubliek is nog niet wat we verwacht hadden. Vroeg naar bed.

foto; metershoog spatten de golven omhoog tegen de scherpe rotsen van lavagesteente.

0 reacties | reageren

zaterdag 24 januari. Porto Plata naar Suosi

jammer, het regent nog steeds.  Vertrekken om 9.30. Vrij drukke weg en dus zien we er binnen de kortste tijd niet meer uit. Ook nog eens erg grote plassen op de weg en het verkeer houdt niet in. Je kan je voorstellen wat er gebeurt als ze je passeren. Na de middag is het droog en komt de zon door. Fruit verkopers langs de kant verkopen vooral mandarijnen. In Suosi taas een naakte vrouw op straat te dansen. Exobisioniste!! stevige tante. Paar km na Suosi vragen we naar gelegenheid om te slapen. We worden naar een soort park verwezen een paar km van de weg. Slechte weg en verlaten huizen? In de badplaats, waar de straten nog blank staan van de regen is alles gesloten en oogt verlaten een paar spelende kinderen en een verdwaalde tourist, lijk het. Op de hoek van de straat een winkeltje annex cafe. We vragen of er een hotel is of een plaats om te overnachten. Nee, eigenlijk niet. De eigenaar heeft wel bungaloos die hij vroeger verhuurde maar dat doet hij niet meer. We vragen of we er voor een nacht kunnen slapen en dat kan wel maar dan moet er eerst een schoongemaakt worden. Goed dat doen we dan maar. We vragen ons af waar we beland zijn. Het bed ziet er goed uit en met schoon beddegoed erop valt het wel mee. Een bezem en een dweil over de vloer en klaar is kees. Eten kunnen we niet hier er is niets meer. De eigenaar wil wel wat koken. Ook goed. De verdwaalde tourist blijkt een canadees die hier een paar jaar terug een huis heeft gekocht. Verder schuiven nog een duits echtpaar en nog een duitse vrouw aan. Vijf jaar terug was dir nog een floriserende badplaats maar nu is het verlaten. De winkeltjes, restaurants, hotels en bars zijn gesloten. In de leegstaande huizen zijn Haitianen getrokken die momenteel werkloos zijn. De bouwprojecten die gestart waren liggen stil en ook in het suikerriet is niets meer te doen.  Zoo te horen gaat het niet goed in de Dominicaanse Replubliek. We lopen naar het strand en er loopt een Haitiaan met ons mee. We drinken een echte Pina Collade(in een annanas)bij een strandtent. Ook hier hetzelfde verhaal. De eigenaar, een duitser van Dominicaanse afkomst, ziet het somber in maar blijft lachen. Geen touristen meer hier. Ze gaan allemaal naar de resorts en blijven daar in en zo is er voor de bevolking niets meer te verdienen. We worden ook gewaarschuwd, had de hoteleigenaar in Porto Plata trouwens ook al gedaan, voor overvallers. Een beetje down gaan we terug naar het cafeetje. Het eten is goed en we gaan maar weer vroeg naar bed. s'Avonds moet je hier niet rondlopen.

foto; blank staande straat in verlaten badplaats

0 reacties | reageren

woensdag 21, 22 en 23 januari, Porto Plata.

goed geslapen. Fietsen in elkaar gezet en de dozen in het opberghok voor over 5 weken. Het is warm. Als de fietsen klaar zijn een rondje door Porto Plata. Oude stad met mooie veelkleurige huizen in koloniale stijl. Aan de haveningang een oude fortificatie. Verder een lange boulevard langs het strand waar echter niet veel te doen is buiten een paar stalletjes waar je wat kunt eten en drinken. Voor een paar jaar terug was het hier wel druk maar sinds de opkomst van de resorts is het tourisme aan het strand van en in Porto plata terug gelopen. Criminaliteit zou de oorzaak zijn dat touristen voor de resorts kiezen en dat natuurlijk ook aan wordt bevolen. Ze hebben ze niet voor niets neergezet. s'Middags begint het te regenen en het stopt niet. Het regent de hele nacht en daarna nog de hele dag. Exeptionale, volgens de hoteleigenaar. Het regent stevig en de straat voor het hotel verandert in een stroompje. Met de paraplu op om wat boodschappen in de super. Het valt op dat er overal gewapende bewakers rondlopen zowel buiten als in de winkels. Het blijft regenen en we beginnen een beetje te twijfelen aan het klimaat . Normaal moet het hier zonnig zijn en geen moessonregens. morgen vertrekken we regen of niet.

foto; strand Porto Plata

0 reacties | reageren

Dominicaanse Replubliek

in het laatste artikel maakte ik melding jullie te gaan vertellen over onze reis door, Thailand, Laos en Cambodja. Voor ik daar echter aan begin eerst nog een verslag over onze trip door de Dominicaanse Replubliek. Na goed geinformeerd over het land, de wegen, eten, drinken, overnachten en de veiligheid besloten een rondje van 5 weken door de Domicaanse Replubliek te maken. Na een voorspoedige vlucht geland op het voormalig eiland Hispania, nu verdeeld in in het oosten de Dominicaance Replubliek en in het westen Haiti. Het is al donker als we op het vliegveld, wat 15 km van Porto Plata ligt landen. We besluiten niet in het donker naar Porto Plata te fietsen(is dat wel veilig?) dus de dozen in een taxi.  Eerst onderhandelen over de prijs waar we eigenlijk geen zin in hebben dus we zijn snel akkoord(zal wel te veel zijn) ja dus blijkt later. Het is bloedverziekend heet in de taxi. We zijn al snel in Porto plata maar dan begint het. Ze kunnen het aangegeven hotel, adres uit de lonely planet, niet vinden? Na anderhalf uur en niet willen luisteren naar de aanwijzingen die Anneke ze geeft nemen ze wat van aanwijzingen aan en zijn we er vlug. Ze willen meer voor de rit dan afgesproekn was maar daar trappen we niet in. Dan maar een goede fooi ook goed maar dat doen we ook niet. Ze moeten het doen met de belofte dat we ze over 5 weken bellen als we terug willen naar het vliegveld. Mokkend druipen ze af. De fietsen gaan achter slot en grendel en wij naar bed.

foto; plein en kerk Porto Plata

0 reacties | reageren

Shri Lanka 2006

zo dat was het dan. We zijn op dinsdag 28 februari om s'avonds half tien vertrokken voor de 15 km naar het vliegveld van Colombo. Het is een drukke donkere weg en na 5km begint het te regenen. We zijn op tijd op het vliegveld en inchecken verloopt probleemloos(waren bang voor overgewicht). Om middernacht vliegen we en om 6 uur s'morgens landen we in Dubai. 2 uur later vliegen we naar Frankfurt en na een uur wachten naar Amsterdam. Het volgende verslag gaat over onze fietstocht door Thailand, Laos en Cambodja die we in 2008 maakten.

foto; nog een plaatje van een kruidenkraam op de markt van Negumbo.

0 reacties | reageren

Negumbo

de laatste dagen verblijven we in Negumbo. We bezoeken de marktjes, waaronder ook de vismarkt. De markt is kleurrijk en er is van alles te koop. Mooi zijn de stalletjes met de tientallen kruiden. De geuren en kleuren zijn overweldigend. We kopen alle kruiden die nodig zijn om een curry te bereiden. Ook een kokosmolentje en twee aardewerken kookpotten(als die maar heelhuids aankomen) en dat lukt nog ook. De laatste dag zijn we nog getuige van een tropische regenbui waarbinnen er in tien minuten 10 cm water op straat staat.

foto; tropische regenbui.

0 reacties | reageren

woensdag 22 februari, guesthouse naar Negumbo

goed geslapen. Voelen ons alweer een stuk beter. Je hebt zo van die dagen dat het niet gaat en alles tegen lijkt te zitten. Het lijkt(of is)  warmer drukker vermoeiender etc. De omweg die we genomen hebben blijkt langer dan we dachten. Het is erg warm en een slechte stoffige weg die op en neer gaat. Op het laatste stuk ook nog een lekke band. Als ik hem geplakt heb loopt hij na een paar km weer af dus nog maar eens plakken tot 2 x toe. Wat een rotband. Het is hier aan de kust druk met mensen en ze willen je allemaal helpen maar vragen wel om roepies en zijn lichtelijk boos als je niets geeft. Om 15.00 uur zijn we in Negumbo en vinden een mooi guesthouse waar we de laatste paar dagen wat bij kunnen komen. Het was een hele mooie tocht maar soms wel wat zwaar door de warmte en het vaak bergachtige landschap. Shri Lanka is vwb flora en fauna erg mooi en afwisselend. Het is ons erg goed bevallen.

foto; vissers boot, catamaran op het strand van Negumbo.

0 reacties | reageren

21 februari, van kittagala naar een guesthouse aan

allemachtig wat een spierpijn. De afdaling van Adamspeak speelt ons behoorlijk parten en we lopen als harken. Ik ben ook nog verkouden geworden en Anneke heeft veel last van de Insekten beten die ze heeft opgelopen bij de rivier. Het is erg warm en het landschap is als een wasbord, op en neer. Als we na 18 km de afslag naar de kust en richting Colombo opdraaien is het gedaan met de rust. Een erg drukke en stoffige weg. Na een paar km(12) besluiten we eraf te gaan en binnendoor richting Negumbo te gaan. Na nog eens 21 moeizame kilometers stoppen we. Het was een slechte dag. Na gewassen  ingesmeerd met anti jeuk(tegen insecten beten) en gegeten voelen we ons wat beter. Anneke doet een dutje en ik hang wat rond. Morgen het laatste stuk naar Negumbo en daar een paar dagen bijkomen.

foto; wasplaats langs de weg, de kleren worden gelijk meegewassen.

0 reacties | reageren

maandag 20 februari, Adams peak naar Kittegala

gezellige avond gisteren. Nemal de gids en eigenaar had heerlijk rice and curry gemaakt en sloofde zich geweldig voor ons uit. Bedankt Nemal. Om 9.00 vertrekken we. Dat gaat lekker, all the way down en bijna geen verkeer. Wat eeb verschil met 2 dagen terug. we gaan nu niet naar Norton Bridge naar eeb een ruk naar Hatton en dan alweer naar omlaag richting Kittegale. We gaan terug naar het guesthouse met de caban aan de rivier waar we 3 dagen terug ook overnacht hebben. Als je terug rijdt ziet de omgeving er toch weer anders uit dan wanner je omhoog klautert. Misschien heb je dan minder oog voor de omgeving en zeker als er veel verkeer is waar je op moet letten. Weer een duik in de rivier alleen is het nu iets later dan de vorige keer en tegen dat het donker wordt worden we onaangenaam verrast door zwermen kleine vliegjes die vervelend steken dat veel jeuk geeft. T'is altijd wat. In de cabans zitten veel vogel spotters die zeldzame soorten komen zoeken. We zitten hier ook vlakbij de lokatie waar de film "the bridge over de river Kwai" is opgenomen. We kletsen wat met de kokkin. Ze werkt hier samen met haar moeder. Ze vwoont met haar man bij haar moeder in. Haar man is invalide(ongeval op de bouw) en trekt niets. Zij verdient 5000 roepie in de maand(ongeveer 80 euro). Haar werkdag begint om 7 uur tot s'avonds 9.30 en nooit een vrije dag. Als er een party is of als ze overwerkt wordt het niet betaald en ze delen niet mee in de fooienpot dus geven we haar zo wat en dat doen de meesten die haar kennen( de vogelspotters komen regelmatig hier). Als ze ziek is krijgt ze niet betaald en wordt er zelfs nog wat ingehouden. Aan de voorkant van hun huis(je) verkopen ze wat fruit en groente uit de tuin om een extraatje te verdienen. Haar man past op de winkel en hun dochtertje als zij met haar moeder in  het guesthouse werken. Zo gaat dat in Shri Lanka. Hun huis is heel eenvoudig, een kamer van 3 x 4 m an buiten onder een afdak de keuken en een ommuurde bad/wasplaats met golfplaten erop. aan de woonkamer een aanbouw aan de zijkant met een gordijn ervoor als slaapkamer. Ze slapen daar allen behalve haar man die slaapt in de kamer op de bank. Het is er nu al erg warm hoe is dat in de zomer? nog warmer dus. Kleding en beddegoed wordt in de rivier gewassen en daar oon te drogen gelegd. De  tuin is wel groot en er staat van alles in dus ook veel werk wat erbij wordt gedaan, meestal in de middag na de lunch. Mensen zijn erg vriendelijk. De volgende morgen gaan we nog even langs.

fot; exotische bloemen pracht.

0 reacties | reageren

zaterdag 18 februari, Norton Bridge naar Adams pea

nog wat kletsen en om 9.30! vertrokken. De weg zou slightly up moeten zijn maar dat is het zeker niet. Over 28 km omhoog over een erg drukke weg, het is de enige weg naar Adams peak, met veel pelgrimgangers die luidruchtig toeten en joelen. waarschijnlijk onder invloed van alcohol. Er liggen veel blikjes en lege flessen langs de we. Op het hotel waar we gereserveerd hebben, hebben dat bij Siep thuis gedaan tip van de huishoudster daar het druk is op de route, staat een groot bord. "Alcohol alone for foreighners". De eigenaar zegt dat dat is om de locals tegen zichzelf te beschermen. Naast het hotel is wel een drugstore waar de locals drank kunnen kopen en het is er best druk. We hebben het weer wel getroffen. De ober/eigenaar draagt een jasje wat ooit wit is geweest en een overhemd waarmee hij waarschijnlijk zijn motor mee op heeft gepoetst, alle mensen. Maar alles heeft zo zijn charme. Het eten is goed en het bed gaat ook goed. We zullen vannacht om 1 uur opstaan en met een groepje naar boven gaan. De berg "Adams peak"  is een pelgrimsoord voor de Boedisten, Hindoe en christenen. Adam zou hier zijn eeste stap op aarde hebben gezet. De afdruk moet boven te zien zijn. De klim gaat over 7 km 1000 meter omhoog over trappen en paden. we weten nog niet wat ons te wachten staat. Onder aan de berg waar het begint staan tempels en vele kraampjes met prullaria. Het is er enorm druk. Hoe moeten we hier ooit bven komen het is een gedrang van mensen. Een jonge man wenkt ons hem te volgen wat we maar doen en hij leidt ons langs een ander pad, wel hardstikke donker en glibberig, langs de stroom mensen. Het tempo omhoog is erg snel. Soms moeten we ook stukken over de hoofdroute daar er geen ander pad is. Het is niet te geloven wat je ziet, oude mensen, jonge mensen met babytjes op de arm. sommigen blootvoets. Ook mensen op krukken en met aandoeningen. We kijken onze ogen uit. En onderweg allemaal kraampjes met eten en drinken en prullaria. Overal liggen of zitten ook mensen aan de kant, een geweldig spektakel. Het doel is om voor zonsopgang boven te zijn en om de zon te zien opkomen over Adams peak en dan zijn schaduw te zien over het landschap. We zijn ruim op tijd boven om de zonsopgang mee te maken. Boven op de berg staat een tempelcomplex. UIt de vele luidsprekes galmt de stem van de opperpriester die zijn gebeden over de mensenmassa zingt. Er is hier nooit genoeg ruimte voor de duizenden mensen die nog aan de beklimming bezig zijn. Geen probleem zegt onze gids. Wij en de meesten die boven zijn beginnen na het schouwspel van de zonsopgang al aan de afdaling. Het is ook koud aan het worden en als de zon opgekomen is begint het ook te waaien. De zonsopgang is niet overdreven. Het is prachtig en de mensen die boven zijn staren in devotie naar de rijzende zon en prevelen hun gebeden. Op het plein van de tempel worden de offerandes gelegd, een enorme stapel eten en allerlei stoffelijke gaven. De afdaling in het prille morgenlicht is al even spectaculair als de klim naar boven. Een eindeloze stroom mensen is nog onderweg, sommigen met een wanhopige blik naar boven,en ik vraag me af of ze het allemaal wel gaan halen vandaag. Dan halen ze het de volgende nacht wel legt onze gids uit. Ik krijg ontzettende kramp in mijn dijbenen en klos als een houterige harlekijn naar beneden, pfffff. Onze gids, die zich gisteravond aan ons aanbood vraagt of we in zijn guesthouse willen overnachten wat we doen. Hij is erg aardig. Er zijn nog twee stellen bij en we eten s'avonds bij hem. Erg gezellig en we blijven nog een nacht. Ik denk ook niet dat ik kan fietsen met die stijve benen.

foto; de schaduw van Adams peak in de ochtendnevel

0 reacties | reageren

vrijdag 17 februari. caban naar Hatton.

vertrekken weer eens te laat dus te laat aan de klim begonnen en als we boven zijn blijkt de weg naar Hatton niet gelijdelijk te stijgen maar over eerst een paar wasborden en dan over 13 km behoorlijk omhoog. Het huis van Siep bevindt zich ook niet te Hatton maar een eind verder bij Norton Bridge. ongeveer 12 km omhoog. De omgeving is wel prachtig. We zien ook de kweekerijen die Siep hier exploteerd. Om 17.00 komen we bij het huis van Siep aan. We worden vriendelijk ontvangen en krijgen de kamer van Siep toegewezen. Om 19.00 begint het geweldig te regenen. Dat doet het in de bergen wel meer. Gaan vroeg naar bed.

foto; huis van Siep

0 reacties | reageren

donderdag 16 februari, ??? naar Hatton.

heerlijk geslapen. Kamer was met aico en dat scheelt toch in de nachtrust zeker als je de temperatuur kunt regelen, niet te koud niet te warm. het ontbijt is weer niet begrepen maar dat went. Kopen meestal wat als we op weg zijn, wat fruit en vooral bananen waarop het goed fietsen is. Het is al vroeg erg warm. We kunnen de weg die op de kaart staat niet goed vinden en worden aangeklampt door een stel op een motor die drammen dat we hen moeten volgen wat we niet doen. Ze blijven ons lastig vallen maar geven het na 5 pogingen, inhalen voor ons gaan rijden en gebaren dat we moeten stoppen, toch op. Na een km  of tien passeren ze ons voor de laatste maal en zien we ze niet meer terug? We fietsen tot s'middags 2 uur en gaan dan wat eten dit om de drukte van de razende schoolbussen te vermijden. We stoppen om 17.00 uur bij een guesthouse met cabans aan de rivier. Het is nog 60 km naar Hatton en dat halen we niet voor donker. Bovendien is het bijna heel de weg omhoog. Voor het donker wordt nemen we snel een duik in de rivier. Geen airco dus warm vannacht. We denken dat het regent maar het is de luchtvochtigheid die de  oorzaak is van de druppels die op het dak vallen.

foto; overweldigend groene theeplantages

0 reacties | reageren

woensdag 15 februari, van Kalawanna naar ???

prachtig weer en goed geslapen. Vertrekken om 8.30 uur. Vlakke etappe vandaag en alles tussen overweldigend groene theeplantages zover het oog reikt. We stoppen voor de lunch bij een lokaal winkeltje waar eigenaardig witte lappen(soort latex) hangen te drogen en op de vraag wat het is krijgen we een rondleiding op de aangrenzende rubberplantage. We worden uitgelegd hoe de rubberbomen worden ingesneden, hoe het rubber/latex  wordt afgetapt, hoe het wordt verzameld, uitgespoeld en tot vellen van ongeveer 40 bij 60 cm wordt gewalsd. De verse vellen zijn wit van kleur en de de oudere vellen worden geel tot donkerbruin. Later zien we hier meer rubberplantages. We weten nu wat het is. Om 16.00 stoppen we in ???

foto; latex tappen uit de rubberboom

0 reacties | reageren

dinsdag 14 februari, Ratnapura naar Kalawanna

worden om 5.30 uur al gewekt door het galmen van het ochtendgebed uit de luidsprekers dus een Islamitiscdhe gemeenschap hier. Vroeg aan het ontbijt en vroeg op de fiets. De dag begint met een steile klim die om 10.00 uur eindigt en we verder rijden tussen prachtige theeplantages die op terrassen liggen, erg mooi en prachtig groen. Om 16.00 uur in Kalawanna. Navraag maakt duidelijk dat er de eerste 40 km geen guesthouse meer is dus blijven we hier.

foto; gereedschappen voor het bewerken van het land worden met de hand gesmeed

0 reacties | reageren

maandag 13 februari, Tangalle naar Ratnapura.

afscheid van de hotelgasten die we in deze 3 dagen hebben leren kennen waaronder een mevrouw uit Scotland van de world tourist border, een organisatie die mensen die een horeca bedrijf hebben en zijn getroffen door de Tsunami op gang helpen door middel van een financiele bijdrage en organisatorische hulp. Verder een stel uit Nederland die op eigen initiatief een actie hebben opgezet voor een speeltuin bij een school. We fietsen wat rond in de buurt en zien dat er veel buitenlandse hulpprojecten zijn gerealiseerd zoals, nieuwe boten voor de vissers, het herstellen van beschadigde gebouwen, het instaleren van waterreservoirs, de bouw van scholen en ziekenhuizen en het het herstellen van wegen. Verder veel hulp voor bevoorbeeld aanschaf van koelkasten en andere noodzakelijke huishoudelijke apparaten en meubilair. Maar ook de aanschaf van auto's brommers en fietsen. De weg gaat geleidelijk omhoog met soms pittige stukjes. We gaan dus richting centrum van het eiland, landinwaards en bergop. Onderweg komen we een groepje Shri Lankese wielrenners tegen. Ze trainen voor de Olympise spelen. We praten wat en spreken onze bewondering uit voor hen. Trainen valt niet mee op deze slechte wegen en dan op een racefiets met dunne bandjes. Petje af voor deze atleten. Het laatste stuk is een mooie 10 km lange afdaling door de bergen met veel groen. Mooi koloniaal geusthouse. Goed verzorgd en goed eten.

foto; vissersboten op het strand van Tangalle

0 reacties | reageren

vrijdag 9 tm maandag 13 februari, Tangalle

hier blijven we dus 3 dagen, zon zee en strand. Vissers geholpen met het inhalen van het staande wand. Verhalen aanhoren over de Tsunami en de hulpverlening. Er is veel goed gegaan maar ook veel verkeerd. We gaan alles niet opsommen maar laten het erbij dat een ramp altijd verschrikkelijk is en je hele leven op z'n kop zet afgezien nog van het persoonlijke leed dat je kan treffen. Het leven gaat door en de mensen hebben al snel door dat je moet proberen dat eruit te halen wat erin zit. Eea leidt er ook toe dat hulp niet daar terecht komt waar ze terecht moeten komen. Toch is over het algemeen de indruk, zowel van slachtoffers als van hulpverleners, dat er veel goed is gedaan en dat Shri Lanka, mits de politieke situatie stabiel blijft en het toerisme terug komt tot op het oude nivo, er snel bovenop zal komen. Laten we het ook hopen het is een mooi eiland met een fantastiche flora en fauna en interresante cultuur. Bovendien is het een erg fietsvriendelijk land. Voor ons niet onbelangrijk. Verder is het eten er prima en afwisselend. Het klimaat is in deze tijd van het jaar aangenaam dus ga naar Shri Lanka. Een aanrader.

foto; guesthouse aan nhet strand van Tangalle

0 reacties | reageren

donderdag 8 februari, Kirindi naar Tangalle

mooie tocht door het natuurpark. Veel dieren gezien wo krokodillen maar ook pelikanen en ijsvogels. De weg is niet zo best maar het gaat goed. Als we op de hoofdweg(de kustroute) komen wordt het minder aangenaam. Veel verkeer en vooraL bussen die erg hard rijden en inhalen. De reden hiervan is(horen we)dat de bussen geen vaste diensten of tijden rijden maar afhankelijk zijn van het aantal passagiers die ze vervoeren dus hoe meer passagiers des te meer verdienste. Dat houdt nin dat ze van de ene halte naar de andere halte racen. In Tangalle zijn de sporen van de Tsunami nog goed te zien. Veel kapotte huizen en ontwortelde bomen en daartussen veel wrakhout van oa visboten en meubillair. De eigenaar van het guesthouse en met hem alle bewoners hopen dat de toeristen weer vlug terug komen want toerisme betekent inkomen. Een ander probleem dat de toeristen weghoudt is het slepende conflict met de Tamils waarvan iedereen hoopt dat het een keer ophoudt.

foto; daar ligt ie dan, een heuse krokodil van een meter of 4, wauw!

0 reacties | reageren

woensdag 8 februari, Kirinda.

vandaag blijven we in Kirinda en gaan we een bezoek brengen aan het noordelijk gelegen natuurpark waar veel dieren te zien zijn en een tempel van de  Hermitage priesters. De Hermitage priesters nemen geen eten of geld aan en leven zeer sober. Na 12.00 uur(middaguur)eten zij niet meer. Boven op de tempel hebben we een prachtig uitzicht over het gebied. Na het bezoek aan de tempel fietsen we verder door het park. We zien veel vogels, buffels, varanen en ook nog krokodillen maar weer geen olifanten. Door het park en langs de kust terug naar Kirinda waar we naar de vismijn gaan. De vissers komen net van zee, de vissers hebben allen nieuwe boten. De door de Tsunami gekraakte boten liggen her en der op het strand en langs de kust. Ook de vismijn die half verwoest is is vervangen door een nieuwe hal. Er is veel gebeurt in een jaar. S'avond valt er nog een verlate moessonregen. De hoeveelheid water is er niet minder om.

foto; vismijn van Tangalle, op de achtergrond een door de Tsunami op het strand geworpen zeesleper.

0 reacties | reageren

dinsdag 7 februari, Kataragama naar Kirinda.

Om 9.00 uur vertrokken. Na een paar km halen we een fietser in. Een Fransman van 70 jaar die na zijn pensionering(57) elk jaar een of meerdere landen heeft befietst. Nooit langer dan 2 maanden maar tot nu toe wel 40 landen heeft bezocht. Allemaal op de fiets. Bravo. We spreken af elkaar te treffen in Negombo waar zijn vrouw heen komt en ze zijn fietstocht met de auto overdoen. Kan ook. Na 15 km scheiden onze wegen, hij gaat door het centrum en wij gaan naar de kust. Om 14.00 zijn we aan de kust in Kirinda. Hier nog veel sporen avn de Tsunami. De oude vismijn is gedeeltelijk verwoest en ook veel huizen zijn ingestort of zwaar beschadigd. Overal staan nog tenten waar mensen in wonen. Men is bezig met het bouwen van een nieuw dorp, hoger gelegen. Sommige huizen zijn al bewoont. Landen aan bij een klein maar zeer gastvrij geusthouse, De tempelflower. Gaan nog even naar het stand. Er is veel wind en een ruwe zee. De gastheer bereidt ons een heerlijk maal.

foto; tempelflower, prachtige zoetgeurende bloem

0 reacties | reageren

maandag 6 februari Ella naar Kataragama

vroeg op. Prachtig weer. Goed geslapen, zo'n rustdag doet je goed al was het teruglopen over de rail niet echt geweldig voor de benen. Leuteren naar beneden door een prachtig bergachtig landschap. Veel groen. Dalen verder af door een natuurpark. Rustig en weinig auto's  dus perfekt. Waarschuwingsbordjes voor olifanten maar we zien er niet een. Wel enorme drollen die wijzen op de aanwezigheid van de dikhuiden, veel waterbuffels en zo nu en dan een varaan. Om 18.00 komen we in Kataragama aan. Kataragama is een bedevaartplaats waar drie religies samenkomen op een grrot terrein waar 3 tempelcomplexen staan, Hindoe, Boedhist en Moslim. Het is er bedrijvig druk omdat het naar de volle maan loopt. De dag waarop veel pelgrimages worden ondernomen. Het aanbieden van offergaven begint al dagen van te voren. Er is dus een ruime keus aan guesthouses en omdat het nog niet de dag der dagen is is er ook nog plaats te over. S'avonds brengen we een bezoek aan de tempels van de drie geloven, overal welkom.

foto; tempelcomplex met Stupe en Boedha

0 reacties | reageren

zondag 5 februari Ella, Banderawella, Ella

0 reacties | reageren

Zaterdag 4 februari Banderawella naar Ella

vandaag Independend day. We merken er niet veel van. In Banderawella alleen wat winkeltjes dicht wat voor hier ongewoon is. We zij al vroeg in Ella een stevige klim en daarna een prachtig uitzicht over de plantages en een waterval die uit de bergen neervalt. Nemen een goed guesthouse en genieten van een massage en lekker eten. De fietsen opgepoetst, nagekeken en de ketting gesmeerd en verder geluierd.

foto; waterval in de bergen bij Ella

0 reacties | reageren

vrijdag 3 februari van New Arelya naar Banderawell

ontbijt duurt weer lang. Vertrekken pas om 9.30. Drukte van belang op straat. Elke school heeft zo te zien een schoolband en er wordt druk geoefend voor de Independence day. We slaan het schouwspel even gade en trekken verder richting Bandarawella. Het eerste stuk gaat 18 km omlaag daarna weer omhoog. We stoppen bij een Hindoe tempel waar van alles te doen is. Muziek en een rituele reiniging van een hindoe beeldje. Een rustige rit vandaag. Om 15.30 zijn we in Banderawella. Guesthouses zijn niet veel. Ze worden waarschijnlijk meer gebruikt voor een snelle wip.De bedden zijn niet schoon en de handdoeken ruiken muf en zijn vochtig. Bij een die wel wat lijkt is het ook weer zo. We vragen om schone lakens en om schone handdoeken. Ze komen echter met net eender linnengoed aan en vragen ook nog veel roepies dus niet. We proberen er nog 2 en de 3e blijven we. Het ziet er wel aardig uit. Ze zeggen dat we de laatste kamer hebben maar er is niemand te zien. Na het eten, als we naar bed gaan wordt het duidelijk wat voor gasten ze hebben. Er komen een paar dikke auto's voor met mannen en er arriveren  nog een paar dames. Er wordt luid gegeten, gedronken en gepraat. Met regelmaat verlaat een van de mannen de dis om een dame te bezoeken. Na middernacht is het feestje afgelopen en vallen we in slaap. De kamer en het sanitair is als vanouds, niks dus.

foto; wassen in de rivier

2 reacties | reageren

donderdag 2 februari van Pussulawa naar New Arelya

Het ontbijt duurt eeuwig lang. Prachtig weer. We kopen wat brood en bananen voor onderweg en gaan richting New arelya. Er wacht ons een pittige lange klim. De weg is erg slecht met veel afzettingen/omleidingen waar ze aan het herstellen zijn. Ongelooflijk stoffig allemaal. Het is erg warm geworden dus om het middaguur zien we er uit alsof we al dagen op de fiets zitten zweet en stof, dat wil wel zeker als er geklommen moet worden. We stoppen bij de Lookabelli thea Estate en krijgen een rondleiding door de tea fabriek. Van geplukt blad tot thee duurt 24 uur. De struiken worden elke week geplukt en eens in de vier jaar gesnoeid. Na de snoei duurt het 6 maanden voor er weer geplukt kan worden. De, overwegend vrouwen plukken van s'morgens 6 tot s'avonds 5 uur en plukken gemiddeld zo'n 18 kg thee bladeren per dag.Van 10 kg theeblad houdt men na droging en fermentatie  1kg thee over. De pluksters verdienen 5 a 6 dollar per dag. We drinken thee en eten cake. We vervolgen onze weg. Een steile, lange klim. Even voor New arelya een lekke band. We lopen het laatste stuk en om half zes landen we bij een guesthouse. Band plakken, wassen, eten enz. Er is ook een duitser op de fiets. Hij vond de weg hierheen very hard. Nou ja zo erg was het nu ook weer niet.

foto; theeplukster, meestal Hindoestaanse vrouwen.

1 reactie | reageren

woensdag 1 februari van Kandy naar Pusselawa

Vroege vogels worden we. Elke dag op tijd op maar het duurt toch altijd weer even voor we weg zijn. Vanmorgen geen ontbijt? Er is niemand te bekennen en op de vraag waar het ontbijt wordt gebruikt worden de schouders opgehaald. Er wordt blijkbaar wat geregeld en even later zitten we in het geusthouse naast ons aan het ontbijt. Het is er niet al te proper maar het ontbijt is prima. Het valt niet mee om de goede weg te vinden, de weg die wij zoeken wel te verstaan. We zijn al een paar keer de verkeerde richting opgegaan en weer teruggekeerd. We proberen het bij een standplaats voor toeks. Er komt een nederlander bij die hier woont. De kaart wordt uitvoerig bestudeerd en we zijn eruit, dat moet het weggetje zijn dus weer terug. Het blijkt dat we helemaal aan de andere kant moeten zijn en het klopt. We volgen de weg de bergen in richting Galahara. We fietsen tussen de thee plantages, veel groen. De volgende plaats waar we heengaan en waar we een guesthouse verwachten is Puppuressa maar daar aangekomen blijkt er geen guesthouse te zijn. De bewoners zijn wat stug en we krijgen geen goed idee hoe de weg naar het volgende dorp, Pusselawa gaat. Er wordt gwezen en gebaard richting theetuinen en dat lijkt ons niet waarschijnlijk. Ze houden vol dat we die kant op moeten en zeggen dat het de korste weg is naar Pusselawa, ongeveer een uur. Het is vijf uur en om zes uur donker dus we gaan ervan uit dat het goed is en vertrekken richting theetuinen. Het eerste stuk weg gaat goed maar dan wordt het een onverhard pad en na een halfuur rijden we over een rotsachtig pad tussen de theestruiken. We vertrouwen het niet maar we komen een naar beneden hobbelende fietser tegen die bevestigt dat het de goede weg is. Na nog een kwartier naar boven ploeteren over een zeer slecht pad komt er zowaar ook nog een bestelbusje naar omlaag. Nog 10 minuten naar boven zeggen ze en dan is er opeens een asfaltweg. In de schemer bereiken we het hoogste punt en even later dalen we af richting dorp. Het guesthouse blijkt aan de andere kant van het dorp te zijn, nog 3 km. Vermoeid en vuil komen we aan en er is plaats. Ze draaien ons wel een poot uit. Ze begrijpen wel dat we niet verder kunnen dus wordt het $35.- voor een armoedige kamer met slechte bedden. Het is een guesthouse uit de koloniale periode, mooi maar vergane glorie. Wassen, eten het muskietennet ophangen een paar kleren uitspoelen en om 10 uur rollen we in bed.

foto; winkeltje in de bergen voorbij Kandy

1 reactie | reageren