Ooit geluncht of gedineerd te midden van originele werken van Picasso, Braque, Léger, César, Míro? Dat zijn toch niet de minsten in de kunstwereld van de 20ste eeuw. Nee? Dan heb ik een tip. Je moet er wel even een eindje voor rijden of vliegen, maar dan heb je ook wat.
Ik moest hier de afgelopen dagen aan denken omdat het bekende filmfestival in Cannes weer is losgebarsten. Met daarbij natuurlijk allerlei filmberoemdheden op de rode loper van het congrescentrum daar. Maar over Cannes gaat 't hier niet, wel over La Colombe d'Or in het nabijgelegen kunstzinnige vestingstadje Saint Paul de Vence. Daar zoeven deze week de Rolls-Royces en limousines af en aan om die beroemdheden in en uit te laden. Die prikken namelijk graag een vorkje in dat La Colombe d'Or, omringd door kunst van andere beroemdheden die overigens allemaal al wel het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld. Ik heb zelf ooit drie maanden gewoond en gewerkt in Saint Paul dus La Colombe en die limousines zijn me niet onbekend. Ook de kunst daar niet, wat overigens niet betekent dat ik er regelmatig dat vorkje oppakte. Dat is tot enkele keren beperkt gebleven. Gewoon toch iets te prijzig voor een eenvoudig kunstenaar. Maar hoe komt zo'n prachtige kunstcollectie daar aan de muren? Vooruit, een tweede tip. Open een restaurant/hotelletje in een gebied waar veel en ook veelal arme kunstenaars komen en laat ze met hun kunst betalen voor een koel glas bier, een vin de Provence, een maaltijd en een verblijf. Dat deed in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw eigenaar Paul Roux van La Colombe d'Or. Niet voor niets stond op het uithangbord dat hij in 1931 aan de muur bevestigde "Hier, bij La Colombe, komt men te voet, te paard of per schilderij". Paul Roux en later zijn zoon Francis hadden 't in zich om met veel van die kunstenaars aan de Côte d'Azur een goede band op te bouwen. Zoals wel blijkt uit de anekdote dat zoon Francis in het atelier van Picasso een schilderij kon komen uitzoeken toen die had vernomen dat Paul niet lang meer te leven had. “Ik weet dat je vader houdt van wat ik maak, kom naar mijn atelier en zoek een doek uit dat hem zal bevallen”. Na de Tweede Wereldoorlog ging dit proces door met bijvoorbeeld kunstenaars als César, Arman, Míro en Calder. Namen die je nu over de hele wereld in de musea voor moderne kunst tegenkomt. Geen restaurant ter wereld heeft daardoor zo'n kunstcollectie aan de muur als La Colombe d'Or. Ik heb ze nooit gevraagd naar de verzekeringspremie die ze moeten betalen, maar ik kan me zo voorstellen dat die toch een deel uitmaakt van de prijzen op de menukaart. Trouwens, nog een derde tip. De lunch is er beslist goedkoper dan het diner. Over Saint Paul de Vence vallen overigens nog veel meer verhalen te vertellen. Maar dat komt dan misschien een andere keer wel eens. Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Toos, maak jij nog wel eens van die TOOS-doodles? Jazeker doe ik dat. Maar dan eigenlijk alleen nog bij speciale gelegenheden. En de opening een paar weken geleden van mijn grote expositie "Helden" in die grote, middeleeuwse Martinikerk van Franeker mag toch wel als zo'n gelegenheid worden aangemerkt. Vandaar een nieuwe TOOS-doodle. De 15de alweer, ontdekte ik. Een lustrum dus. Maar laat ik voor alle zekerheid nog even uitleggen wat die doodle inhoudt. Eind 2010 kocht ik in Amerika een iPad, de magische Apple-uitvinding die toen net op de markt was. Je kunt je nu eigenlijk al niet meer voorstellen dat die tablet pas drie jaar geleden werd gelanceerd. Drie jaar, en kijk eens om je heen hoe tablets en smartphones met hun touchscreen de wereld hebben veroverd en veranderd. Maar goed, die iPad van mij dus. Ik ontdekte al snel een paar app's waarmee je op dat scherm met vingers en nagels kon tekenen en schilderen. Echt een ontdekking! Naar aanleiding van mijn expositie "TOOS-de ontdekkende mens" in 2011 in fort Rammekens bij Ritthem/Vlissingen begon ik toen als één van de eersten in Nederland met regelmaat mijn TOOS-doodles te publiceren. Gewoon gratis voor niks en niemandal te downloaden via mijn tweede website www.toos.biz. Gratis kunst op A4-formaat. Dat was toen heel bijzonder. Nu hebben meer kunstenaars die mogelijkheden van de iPad ontdekt . In "Atelier", een blad voor de schilderende amateur, zag ik laatst zelfs al een advertentie voor een speciaal soort penseel dat je op je tablet kunt gebruiken. Dus echt bijzonder is 't al niet meer. Maar af en toe gratis zo'n kunstwerk voor de liefhebber creëren, dat blijft wel bijzonder en dat blijf ik ook leuk vinden. De 15de dus. En de voorgaande 14 staan ook nog op die site. Nummer 15 moest natuurlijk wel met de aanleiding, die expositie "Helden", te maken hebben. Een van mijn schilderijen daar heet "Following" (zie hierboven). Want wat zijn helden zonder aanhangers, zonder volgers! Overigens, even ter zijde, met veel volgers hoef je natuurlijk nog geen held te zijn. Dan zou Twitter de laatste paar jaar heel veel nieuwbakken helden hebben voortgebracht. En dat durf ik toch echt wel te betwijfelen gezien de inhoud van veel tweets.
Op basis van dat schilderij is dus deze nieuwe TOOS-doodle ontstaan. Ik heb trouwens nog maar even een YouTube-filmpje van mij hier ingebouwd waarin je kunt zien hoe zo'n doodle ontstaat. Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Kennen veel mensen in Nederland de Zwitser Ernst Hanke? Vast niet. Weten veel mensen van het bestaan van het Nederlands Steendrukmuseum? In absoluut aantal vast meer, maar in percentage van onze bevolking? En hoe zit dat bij de naam van fijnschilder Poen de Wijs? Mij zijn alle drie die namen in ieder geval heel goed bekend en dierbaar. Reden voor mij dus om afgelopen weekeinde in Valkenswaard te zijn. Want daar staat dat Steendrukmuseum en daar waren ook Ernst en Poen . Maar hoe zit dat met al die verbindingslijntjes?
Een aantal keren heb ik in zijn atelier in Zwitserland met meesterdrukker Ernst Hanke samengewerkt bij het maken van steendrukken. Sommige daarvan in opdracht, als relatiegeschenk van Nederlandse bedrijven, en sommige gewoon als vrij werk voor mijzelf. Bijgaande foto’s tonen Ernst en mij samen bezig op zijn steendrukpers.
Maar Zwitserland ligt natuurlijk niet om de hoek. Dus moet er een goede reden zijn om daar verzeild te raken. Die reden was mijn goede kunstvriend Poen de Wijs, een gerenommeerde naam in de Nederlandse fijnschilderswereld. Toen ik in opdracht enkele steendrukken moest maken, wees Poen me op Ernst. In zijn ogen één van de beste steendrukkers in Europa, met wie hij al een aantal jaren samenwerkte en bij wie hij een rijk litho-oeuvre had opgebouwd . Die tip was goud waard. Ernst bleek inderdaad één van de beste. Jammer genoeg is de zo'n 200 jaar oude steendruktechniek uit de gratie aan het raken. De drukkerswereld werkt natuurlijk al heel lang met andere technieken, maar ook de meeste kunstenaars stappen over op ’het digitale’. Dat is best spijtig want met het steendrukken kun je de prachtigste kunstwerken in kleine oplage maken. De pensioengerechtigde Ernst Hanke is dus gestopt en zijn imposante drukpers staat nu werkeloos te zijn in Zwitserland.
Maar gelukkig hebben we in Valkenswaard het Nederlands Steendrukmuseum (www.steendrukmuseum.nl). Onder de bezielende leiding van directeur Frank van Oortmersen wordt daar dat aloude steendrukken met verve gepromoot. Onder andere door wisselende exposities. En dat was de reden voor mijn aanwezigheid. Op vrijdag werd namelijk de tentoonstelling "Poen de Wijs in steendruk" geopend. In aanwezigheid ook van Ernst Hanke. Hij en Poen hebben op de grote pers in het museum als demonstratie het hele weekeinde van vrijdag t/m zondag gewerkt aan het creëren van een nieuwe kleurenlitho. Dat ik hierdoor met veel plezier met zowel Ernst als Poen weer eens lekker kon bijpraten, moge duidelijk zijn. Tot volgende week.
Hoeveel contrasten kun je meemaken op één zondag, afgelopen zondag dus? Gedragen psalmmuziek en het Amerikaanse ritme van George Gershwin. De kroningspreek van een dominee voor 30 april en een tentoonstellingsopening door een pastoor. Koffie en koek bij die opening in het Friese Franeker en bubbels en wijn bij mijn BuitenKunst in het Friese Grou. 's Morgens in de houten kerkbanken van de Franeker Martinikerk en 's middags in luie tuinstoelen in de lekkere lentezon.
Maar ja, hoeveel kunstenaars makken 't dan ook mee dat ze hun expositieopening hebben op de vroege zondagmorgen rond 10.30 uur? En dan ook nog eens met een uitgebreid harmonie-orkest er bij dat vlak voor die opening het Wilhelmus ten beste geeft. Dat alles dus, met ook Gershwin, bij de vernissage van mijn "Helden" in die middeleeuwse Martinikerk van Franeker. Ik had dit al eerder meegemaakt bij mijn tentoonstellingen daar in 1996 en 2004. Maar dat harmonie-orkest Advendo was toch wel een heel speciaal extraatje dat ik nog niet eerder had meegemaakt. Geweldig klonk dat, in de akoestiek van die grote kerk!
Wij, Anita van Os van galerie De Roos van Tudor en ik, hadden oud-pastoor Jan Romkes van der Wal gevraagd om de opening van "Helden" te doen. In 2004 had ik al heel intensief met hem samengewerkt bij mijn expositie "De mens op weg",ook in die Martinikerk. Een van de thema's was daar de middeleeuwse pelgrimage naar Santiago de Compostella. En daarover kan Jan Romkes uren vertellen. Hij heeft toen heel veel teksten verzorgd voor de brochure die bij die expositie verscheen. Voor een aantal schilderijen in de tentoonstelling nu heb ik heiligen gebruikt die in fresco's op pilaren in de kerk staan afgebeeld. En ook daar weet hij heel veel van. Vandaar dus de keus voor hem als opener.
Bijgaande foto's laten wel zien dat het een zeer geanimeerde opening was. Daarna wachtte nog Grou. Want daar, bij Werpsterhoeke Tuinmeubelen, waren de Open Dagen in combinatie met mijn Buiten-Kunst op alu-dibond. 's Morgens dus koffie en koek in Franeker, 's middags die bubbels en wijn in Grou. Zeg maar eens dat het kunstenaarsleven geen aangename variaties en contrasten oplevert! Tot volgende week.
Mijn moeder zei dat wel eens. "Misschien doen de kaboutertjes 't vannacht wel". Nou, mooi niet dus! Ze moest het de volgende dag toch allemaal zelf doen. Soms heb ik die gedachte ook wel eens bij het voorbereiden en inrichten van een tentoonstelling. Want daar zit toch altijd een hele hoop werk aan vast, zoals gisteren in de Martinikerk van Franeker. Natuurlijk was er daarbij wel de hulp van Anita van Os van galerie De Roos van Tudor uit Leeuwarden, want samen met haar heb ik deze expositie opgezet. Zij had zelfs nog hulptroepen meegenomen waardoor alles toch relatief snel ging. Maar bij zo’n uitgebreide tentoonstelling als "Helden", daar in die grote middeleeuwse kerk, is het hoe dan ook een heel gesjouw en gehang voordat alles is uitgezet en opgehangen . "Was ik nog maar die jonge meid van vroeger" ging even door me heen. Een reële gedachte maar geen reële wens natuurlijk. Want het is toch echt een natuurkundig gegeven dat de tijd alleen maar vooruit gaat en niet, zoals wij mensen regelmatig doen, achterom kijkt. Maar uiteindelijk geeft ’t altijd weer een goed gevoel als het totaal er bij de definitieve aanschouw mooi en esthetisch uitziet.
Er moeten nu nog een paar kleine puntjes op i's worden gezet voor komende zondag 28 april bij de opening, maar dat gaat wel lukken. Een aantal beelden plaatsen, bijbehorende teksten naast de schilderijen bevestigen en nog een paar van die teksten afmaken. Want bij heel veel schilderijen van "Helden" heb ik persoonlijk getinte beschouwingen gemaakt. ’t Leek me namelijk zowel leuk als interessant voor de bezoekers om te kunnen lezen hoe ik tot al die werken kwam. Daarbij zijn er trouwens ook weer geen kaboutertjes die ze bedenken, uittikken, printen en ophangen.
En dan na zondag is het afwachten wat de vele bezoekers, zo'n 15.000 is de schatting, er de komende vier maanden van gaan vinden. Altijd weer spannend! Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
In de loop van 2010 begon ik er mee. Met de Buiten-Kunst van TOOS. Dat was in de aanloop naar mijn grote expositie "TOOS-de ontdekkende mens" in 2011 in fort Rammekens bij Vlissingen. Als ik daar een half jaar lang mijn olieverfschilderijen zou tentoonstellen, had ik ze daarna bij het grofvuil kunnen zetten. Want kou, vocht en zout leveren, voorzichtig uitgedrukt, nu eenmaal geen optimale omstandigheden op. Dus ontwikkelde ik mijn Buiten-Kunst met werk op het plaatmateriaal alu-dibond, monoprints op handgeschept papier en beelden gegoten in kunststof. Hang of zet ze maar buiten in de tuin, binnen in de sauna of de badkamer en er is niks aan het handje. Dat is de afgelopen paar jaar wel gebleken. Kijk voor meer informatie ook maar op mijn site www.toos.biz.
Vorig jaar hing een aantal van die alu-dibonds bij Palladio in Heinkenszand, dat topbedrijf in het luxe segment voor de buitenmeubelen. In Nederland heb je trouwens maar een klein aantal zaken van dat niveau. Daarbij hoort ook Werpsterhoeke (www.werpsterhoeke.nl) in het Friese zeilcentrum Grou. Eigenaresse Grytsje Dijkstra, een echte Friezin dus, zag 't helemaal zitten. Tot in november van dit jaar mijn Buiten-Kunst bij haar in het bedrijf, zodat haar klanten kunnen zien hoe ze hun eigen veranda en tuin een kunstzinnige uitstraling kunnen geven.
Dat betekende even hard doorwerken in beslist nog geen lenteachtige omstandigheden met die bekende koude oostenwind van de laatste weken. Het groen had er dan ook nog geen zin in om al uit te spruiten. Maar dat zal waarschijnlijk over een paar weken bij Grytsje's Open Dagen op 27 en 28 april wel anders zijn. Zelf ben ik er dan ook om de bezoekers uitleg te geven.
Dat wordt overigens een druk weekeindje voor me. Want op de zondagmorgen van die 28ste april wordt mijn grote expositie "Helden" in de Martinikerk van Franeker geopend. Voor de logistiek gelukkig ook in Friesland. Zouden er de komende tijd dus meer afleveringen verschijnen in "TOOS&ART" over mijn activiteiten in Fryslân? Vast en zeker. Hierbij ook nog maar even wat meer gegevens over die tentoonstelling van TOOS in Grou: Werpsterhoeke De Seize 2 9001 XT Grou open woensdag t/m vrijdag 10-17.30 uur, zaterdag 10-17 uur Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Afgelopen zondag, zoals altijd op zo’n 1ste zondag van de nieuwe maand, was ie er dus weer. De Middelburgse Kunst en Cultuurroute (http://www.kunstroutemiddelburg.nl). Ik doe daar nu al weer voor het 12de jaar aan mee, nog steeds met veel plezier. Elf keer per jaar, want alleen januari slaan we met z’n allen over. En elk jaar zitten er een aantal vaste thema’s in, zoals nu in april “Van Klassiek tot Populair”. Maar daarover straks meer. Die thema’s maken onze kunstroute tot iets unieks. Anders dus dan andere kunstroutes in het land. Daardoor zijn we nu zelfs onderdeel van een afstudeeronderzoek geworden. Want ga maar na. De 1ste zondag in mei is ‘t “Middelburg Boekenstad”. Met een boekenmarkt die makkelijk meedraait in de landelijke top 10 daarvan. Het hele 1ste weekeinde van juni wordt het oude centrum overstroomd met koren vanuit heel Nederland en verder: “Middelburg Vól-koren”. Een spin-off van de route die nu zo groot is geworden dat ze op eigen benen staat. Of in augustus de Kunstmarkt op één van de mooiste historische pleinen van Nederland, dat Abdijplein. November staat voor “Poëzie” met overal optredende dichters in samenhang met het project “Sprekende Gevels”. Een zich steeds verder uitbreidend aantal gevels van monumentale panden waarop gedichten zijn geschilderd. Zeg maar eens dat kunst en cultuur, en dus de kunstroute, niet leeft in Middelburg!
Maar nu “Van Klassiek tot Populair”. Elk jaar weer weet de organisatie heel verscheiden muziekgezelschappen in allerlei genres naar Middelburg te halen voor optredens van een half uur op verschillende locaties. Nu leent natuurlijk niet elk atelier zich voor zoiets. Maar het mijne is gelukkig zo groot dat ik het graag ter beschikking stel. Daarbij laat ik me graag verrassen want aan inspraak in hoe en wat doe ik niet. Dat levert vaak heel interessante optredens op.
Zoals dit keer de in Amsterdam residerende Theatergroep Flint (www.theatergroepflint.nl) met Felix Strategier als intrigerend middelpunt. Op muziek gezette gedichten en teksten van o.a. Slauerhoff, Nescio, Gerrit Achterberg. In twee woorden: origineel en prachtig! En later op de middag de “Lakersisters&band”. Lekkere ongedwongen Zuid-Amerikaanse en Caribische muziek, gebracht door onvervalste inwoners van Zeeland. Echte latin music op een zonnige zondag die voor het eerst aan de lente deed denken. Eindelijk. Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Op 13 april gaat het Rijksmuseum weer open. Eindelijk! Eindelijk Rembrandts Nachtwacht weer op z'n plek, net als die andere oude, krasse kunstknarren uit ons roemruchte schildersverleden. Onze eigen "Hollandse Oude Meesters". Maar gelukkig zijn nog wel het Van Gogh Museum en het Mauritshuis dicht wegens verbouwing. Want stel je eens voor dat er geen belangrijk Nederlands museum meer dicht zou zijn. Dat wordt dan flink wennen.
Bij het Mauritshuis is dat trouwens niet echt een probleem. Daar hebben ze 't goed aangepakt in samenwerking met het Gemeentemuseum Den Haag. Veel van hun "Hollandse Oude Meesters" zijn tot medio 2014 te bewonderen in daarvoor prachtig ingerichte zalen in dat Haagse museum dat ik zo'n warm hart toedraag. Ik ben er niet voor niets Vriend. Dus werd het tijd om met mijn Vriendenpas aan de rijen bij de kassa voorbij te gaan, zo rechtdoor naar die kunsticonen van onze Gouden Eeuw. Als je gewend was aan het volgepropte Mauritshuis, is het nu een verademing. De werken krijgen echt ruimte. Zoals bijvoorbeeld die wereldberoemde " Stier" van Paulus Potter. Ik kon er nog net een foto van maken voordat een livreier op me afkwam om dat te verbieden. Mocht niet, zo bleek ergens te staan! Wat in de rest van het Gemeentemuseum altijd wel mag, is in de Mauritshuiszalen verboden. Jammer. Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Hoe vaak heb ik in buitenlandse musea niet luid en duidelijk zien staan "no flash". En wat zie je dan om je heen? Flits, flits, flits en hup, nog maar een flits. Verbazingwekkend dat suppoosten daarbij steeds maar vriendelijk "no flash" blijven roepen. Zelf heb ik altijd de flits uitstaan. Maar ja, daar moet je dus even voor nadenken. Ik snap ze in het Gemeentemuseum dus wel. Gewoon geen foto's, dan heb je ook geen last van dat flitsgedoe.
Dus "Gezicht op Delft" van Vermeer heb ik maar van internet geplukt. Dat wereldberoemde kunsticoon moest ik toch even laten zien. Sommigen noemen 't zelfs het mooiste stadsgezicht ooit geschilderd. En met "Homerus" van Rembrandt heb ik maar hetzelfde gedaan. Dat
schilderij spreekt me nu nog meer aan dan vroeger omdat ik zo bezig ben geweest, en nog ben, met de Ilias en de Odyssee. Op mijn tentoonstelling "Helden" in de Martinikerk van Franeker eind april komt zelfs mijn eigen "Homerus" te hangen. Heb je ten slotte genoeg van al die 17de eeuwers, dan stap je zo die heel andere wereld van Picasso, Monet en Mondriaan binnen. Dat kan daar nu, in dat Haags Gemeentemuseum. Er zijn niet zoveel musea in de wereld waar dat zomaar kan. Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Een cryptische titel? Ach, dat valt best wel mee! Want vorig jaar had ik in het luxe woonconcept complex BinnenUit in Heinkenszand een tentoonstelling. Dat was met mijn Buitenkunst bij Palladio. De speciaalzaak van Corné en Francine Tempelaars, die daar voor Zuid-West Nederland en verre omstreken het kwaliteits-segment buitenmeubelen vertegenwoordigen.
Klanten van Palladio waren weg van mijn muziekwerken op alu-dibond, het plaatmateriaal dat ik gebruik als drager voor die Buitenkunst. Maar ze zochten eigenlijk een specifiek olieverfschilderij op linnen voor binnen. Daar kwam een opdracht uit voort. Maar voor zo'n opdracht maak ik graag altijd wat uitgebreider kennis met de opdrachtgever en vind ik het ook heel fijn de ruimte te zien waar het werk moet komen te hangen. Zo zat ik dus op een middag vorig jaar in het appartement van mijn klant in Nijmegen te kijken naar een dvd van een concert van Joe Bonamassa. Want al pratend met elkaar kwamen we tot de conclusie dat het een "bluesschilderij" zou worden met daarop slechts één gitarist. En die New Yorker Joe Bonamassa, waarvan ik nog niet eerder had gehoord, bleek één van zijn favorieten te zijn. Met dat schilderij (zie foto) is het helemaal goed gekomen. Want wat is er nu mooier voor een kunstenaar dan dat de opdrachtgever 't kippenvel krijgt bij de eerste aanblik van het kunstwerk! Een beter compliment is eigenlijk niet denkbaar.
Maar intussen was die naam van Joe Bonamassa natuurlijk wel bij mij blijven hangen. Dus toen ik vorig jaar op internet voorbij zag komen dat hij in de Heineken Music Hall een concert zou geven, waren de kaartjes snel besteld. Daarvan heb ik totaal geen spijt. Afgelopen week was dat optreden in een uitverkochte zaal. Wat een blues-rockgitarist en ook zanger! Zo ongelooflijk goed, zo ongelooflijk veelzijdig, zo ongelooflijk zuiver. Ik ben een grote fan van Eric Clapton en ik hou van de vindingrijkheid van Jimy Hendrix. Maar die 35-jarige Bonamassa mag nu ook in dat rijtje. Wat wil je ook als je als 12-jarig jochie al in het voorprogramma van B.B King staat! Als hij weer eens een keertje naar Nederland komt, ga ik zeker proberen opnieuw van de partij te zijn.
Een cryptische titel dus? Nee hoor, eigenlijk heel logisch. En omdat ik in mijn kunstenaarscarrière al flink wat "muziekschilderijen" heb gemaakt, moet daar eigenlijk maar eens een filmpje van komen. Zo komt van 't een dus 't ander. Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
In de kunst beweeg ik mij nogal eens op onverwacht kronkelige paden waarvan het eind soms plots weer blijkt aan te sluiten op het begin. Een soort cirkel dus, maar op z'n Toosiaans verre van rond. Ik kwam op dit beeld door de opening afgelopen week van een expositie met o.a. werk van mij in het Italiaans Consulaat in Nice. Maar dit soort vaagpraat verdient natuurlijk verduidelijking.
Alweer een aantal jaren geleden zette Jean Paul Aureglia, eigenaar van Galerie Qvadrige in Nice, mij op de weg van Italiaanse middeleeuwer Dante Alighieri. Daardoor zwierf ik met Dante in zijn Divina Commedia achtereenvolgens door Hel, Voorgeborchte en Hemel. Niet letterlijk natuurlijk, maar wel geestelijk. Dat 13de eeuwse meesterwerk kende ik vanzelfsprekend al uit de kunstgeschiedenis. Maar Jean Paul wilde mij er kunstwerken bij laten maken. Voor een nieuwe uitgave, een livre d'art in zeer gelimiteerde oplage, geïllustreerd door een beperkt aantal kunstenaars. Later heb ik dat vaker gedaan, bij andere beroemde literaire werken uit het verleden. Maar voor alles in het leven is er een eerste keer. Zo ook hier. Dus verdiepte ik mij meer dan ik ooit gedaan had in die Goddelijke Komedie. Het eerste resultaat bestond uit vier zeefdrukken. Gemaakt in een atelier in de binnenlanden achter Nice. Zeefdrukken vol met symboliek. Bekijk de bijgevoegde foto's maar eens. Die symboliek ga ik hier nu verder niet uitleggen. Want dan wordt dit stukje een stuk, een héééél lang stuk. Maar dat kronkelpad, hoe zit dat nou eigenlijk?
Allereerst gaf Dante mij voor die zeefdrukken veel inspiratie. Maar een schilderijententoonstelling in Nice, daar waar het begon, kon natuurlijk niet uitblijven. Verder speelde hij een rol in mijn expositie "De Mens op Weg" in 2004 in de Martinikerk in Franeker en voor "Men on his Way" in 2006 in hartje Londen. Er kwam een speciale tentoonstelling in het prachtige Musée Goya in Castres (Frankrijk) met alle kunstillustraties van alle kunstenaars die meewerkten aan dat project rond de Divina Commedia. Illustraties die zich nu trouwens ook in de grote bibliotheek van Alexandrië in Egypte bevinden.
En afgelopen week is dus die tentoonstelling uit het Musée Goya als een soort reizend kunstcircus neergestreken in het Italiaanse Consulaat in Nice. Met natuurlijk alle bijbehorende openingsplechtigheden. En met Dante dus weer terug in Nice! Maar dan heb ik Nibbixwoud in Noord-Holland nog niet genoemd. Nibbixwoud? Ja, dat gaat deze zomer voor mij nog een Dante-rol spelen. Terwijl hij ook nog sporen zal nalaten bij mijn grote solo "Helden" in Franeker. Nice, Franeker, Londen, Castres, Alexandrië, Nibbixwoud, Nice. Zeg maar eens dat dit geen kronkelpad is! Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Ik ga vandaag even een paar weken terug in de tijd. Want ja, bij zo'n wekelijks blog schiet er soms noodgedwongen wel eens iets bij in als andere zaken voorrang vragen. Zoals dus dat Italiaanse truffelcentrum Norcia en de expositie daar in het Museo Castellino met ook werk van mij. Lees er de twee laatste blogafleveringen maar op na.
Maar die paar weken terug was ik nog druk bezig in een heel ander, vlakker, groener, waterrijker en truffelloos gebied van Europa, met ook een heel andere taal. Friesland namelijk! Ik schreef al eerder over mijn tentoonstelling die er daar zit aan te komen in de middeleeuwse Martinikerk in Franeker. Om er straks, en dat is eind april, mijn werk goed tot uiting te laten komen, moest er nog wat meetwerk worden verricht. Hoeveel strekkende meters muur hebben de vakken tussen de prachtig grote en oude grafstenen die er tegenaan staan? Hoeveel werken van welke formaten kan ik daar op een esthetisch verantwoorde manier ophangen?
Ook wilde ik nog rubbings maken op een paar van de grafstenen die in
het koor in de vloer zijn verwerkt. Prachtig toch, als je dan van de koster in alle vertrouwen zo'n ouderwets grote sleutel krijgt van de toegangspoort en je gang kunt gaan. In alle rust en in alle stilte in zo'n cisterciënzer bouwwerk van eeuwen geleden. In een behoorlijke kou ook trouwens, zo in de winter! Maar geen gotische kerk natuurlijk zonder een oud café direct om de hoek. Om de bloedstroming weer op gang te krijgen.
En daarna nog op naar Elfstedenstad Workum, naar Galerie Kesk-Art (http://www.kesk-art.com). Waar Sophie en Klaas Elzinga vorig jaar hun galerie startten in een prachtig 17de eeuws patriciërspand, waar politieke goeroe Hans Wiegel de opening toen verrichtte en waar ik een eigen zaal kreeg voor mijn schilderijen. Dat laatste is dit jaar ook weer het geval. Maar dan natuurlijk wel met vers werk. Sjouwen dus en helpen met ophangen.
De start van het nieuwe kunstjaar bij Kesk-Art is intussen geweest. Echt de moeite waard, dat Workum met zijn oude sfeer, het Jopie Huisman Museum en natuurlijk Kesk-Art. Bij de middeleeuwse kerk daar stikt het trouwens ook van de horeca! Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Vorige week schreef ik in dit blog al over een tentoonstelling in Norcia (Italië) waaraan ik deelnam, samen met enkele andere kunstenaars. Dat Norcia ligt weer in Umbria, de bergachtige streek ten zuiden van het rijke Toscane. Van oudsher een armer gebied dan Toscane maar daarom niet minder rijk aan cultuur. Denk alleen maar aan Assisi. Overdonderend met al z'n middeleeuwse cultuur omdat, en dit is beslist te kort samengevat,de heilige Franciscus van Assisi goed met dieren kon praten. Zo zegt althans het verhaal.
Daarbuiten echter stikt 't ook van de prachtigste oude stadjes, Spoleto bijvoorbeeld , met al hun kerken, kloosters, kastelen en paleizen. Maar ook met winkels vol uitstallingen van de lekkerste etenswaren. Want daar zijn Italianen gek op. Hun keuken wordt niet voor niks over de hele wereld geroemd.
En daar stuit ik voor mijn gevoel steeds weer op die grote paradox. Want hoe kan een volk dat wortelt in zo'n oude cultuur en dat houdt van mooie en lekkere dingen, in een land waar je om de haverklap de prachtigste kunst tegenkomt, nu weer opnieuw zo'n figuur als Berlusconi politiek belangrijk maken. Ik snap dat dus gewoon niet.
Maar goed, Norcia dus. Ter illustratie bij deze aflevering wat foto's van de etenswaren waarom Norcia bekend staat. De norcineria, salami maar ook allerlei andere soorten worst. En de zwarte truffel natuurlijk. Daarvan liet ik vorige week al een plaatje zien. € 600 tot € 800 per kilo. Een leuke bijverdienste dus om truffels te vinden. Honden met een goeie truffelneus, die dat "zwarte goud" opsporen in de bossen in de grond onder eikenbomen, worden dan ook regelmatig gestolen. Zo heb ik mij ten minste laten vertellen.
Ondanks de kou in Norcia, 't ligt op 700 m hoogte in het Apenijnse gebergte, was het de afgelopen paar weekeinden tijdens de grote truffelbeurs goed druk bij de vele standsin de straten en op het grote plein. Daar waar ook op de achtergrondhet museum staat met daarin tijdelijk mijn werk.
Onder de zegenende arm van de rond het jaar 480 geboren Benedictus. Toch knap dat ze, ondanks het gebrek aan een burgerlijke stand destijds, nog wisten waar dat was gebeurd. Want op die plek staat nu, achter hem, zijn eigen kerk. Met in de crypte de exacte geboorteplek. Tot volgende week.
Schreef ik vorige week nog over kunst en Wenen, nu gaat 't over kunst en Norcia. En dan nog wel mijn eigen kunst. In Norcia? Ja, inderdaad, Norcia. Een oud stadje in Umbria dat het Italiaanse centrum is voor de Tuber Melanosporum Vittadini, il tartufo nero, oftewel de zwarte truffel. En van de norcineria, wereldberoemde salami. Grote kans dat bij de gastronomen onder ons nu de speekselklieren door een Pavlov reactie optimaal gaan werken. Net nu, voor de 50ste keer, is daar de internationale truffelmarkt, de Mostra Mercato del Tartufo Nero. En ook net nu is daar dus werk van mij te zien in het Museo Castellino. Hoe ik daar terecht kwam? Tja, zoals gewoonlijk is dat weer een ingewikkeld verhaal. Maar heel kort door de bocht geformuleerd komt ’t er op neer dat mijn levensgezel goeie connecties heeft met ImSpa Poductions (www.imspa.com ). En ImSpa , liefhebberend in de kunst, heeft weer connecties in Umbria. Zodoende hebben mijn schilderijen nu een flinke reis afgelegd, samen met die van een paar andere kunstenaars. Want het betreft een groepstentoonstelling in dat museum van Norcia. “5 Artisti Olandese a Norcia”. Heerlijk om weer eens die Italiaanse toestanden mee te maken. Want Italianen zijn niet echt sterk in organiseren, maar des te sterker in improviseren. Dat weet ik uit ervaring. Dus weet ik ook dat je je niet al te druk moet maken als zaken in eerste instantie niet helemaal lopen zoals je als georganiseerde Nederlander verwacht. Uiteindelijk komt ‘t weer, bijna, op z’n pootjes terecht.
Het museum is zo’n stevig oud kasteel waar Italië volmee staat. Dat is het mooie van dit land. Overal beeldende kunst in de vorm van architectuur, beeldhouwwerken en schilderingen. Van die oude stadjes die op zich vaak al een kunstwerk zijn. Zo ook Norcia, met nog steeds de oude omwalling waarin ook huizen zijn opgenomen. Maar in een volgende blogaflevering laat ik nog wel wat foto’s zien. Van bijvoorbeeld de heilige Benedictus. Want die zou hier geboren zijn. Ja, die van de Benedictijner monnikenorde. En ook nog de schutspatroon van Europa. Ten minste, zo heeft de Paus dat bepaald in 1964. Of hij “Brussel” daarin heeft gemengd? Vast niet! Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Die kunstwereld is eigenlijk maar een raar wereldje. En als kunstenaar heb ik recht van spreken. Toch? Stel je voor. Bij je leven al ben je een superster, een levendelegende. Maar na je dood zak je peilloos diep weg in grote vergetelheid. En nu is je werk bezig met een sterke opmars. 't Kan verkeren in de kunst.
Ik moest hieraan denken bij het schilderij "Abundantia". Een uitbundig extraatje dat ik meekreeg in Museum Boijmans Van Beuningen toen ik daar laatst was voor de tentoonstelling van Jan van Eyck. Maar over hem gaat dit niet, van Van Eyck kun je moeilijk beweren dat hij in vergetelheid raakte. Nee, 't betreft Hans Makart. Wie? Ja, goeie vraag. Nou, dat was dus de Andy Warhol van de 19de eeuw. Met wel het niet onbelangrijke verschilletje dat Warhol na zijn dood beroemd is gebleven en de anekdotes rond zijn werkplaats The Factory en zijn New Yorkse societyleven nog steeds luidruchtig rondzingen. Ook Makart had zo'n heftig, beroemd en kort leven. Van 1840 tot 1884. Je moest in zijn stad Wenen, toen een machtig Europees centrum, en tot ver over veel landsgrenzen heen ook echt niet te vragen wie Hans Makart was. In cultureel ingestelde kringen was je dan gelijk een ontzettende nitwit.
Stel je eens voor dat zich dagelijks voor mijn atelier in Middelburglange rijen vormden om tegen betaling dat atelier te mogen bezoeken. Dat zal voor mij wel bij een gedachtenexperiment blijven. Niet echter voor Makart. Maar ik moet natuurlijk wel toegeven dat mijn werkplaats 't niet helemaal haalt bij die van hem. Dat blijkt wel uit bijgaande foto. Want de fotografie was net in die tijd volop in ontwikkeling.
Daarom kunnen we ook zien dat Hans maar een klein mannetje was. Overigens wel een mannetjesputter.Hij mocht voor de stad grootse praaloptochten ontwerpen waar gigantische volksmassa's op af kwamen. Zijn huis was één groot partycentrum. Schilderijen van hem gingen op zegetocht langs Europese en zelfs Amerikaanse steden. Zo ook dat schilderij "Abundantia" van hierboven , genoemd naar een tweederangs Romeinse godin, die van de Hoorn des Overvloeds. Berlijn, Leipzig, Amsterdam, Londen, Philadelphia en New York deed ze aan. En toen verdween Makart dus helemaal van het toneel. Tot zijn barokke, uitbundige en feestelijke kunst de laatste tijd weer aan een nieuwe zegetocht bezig is. Met bijvoorbeeld een grote expositie in Wenen. Tja, waar anders!
En zo stond ik dus een paar weken geleden voor een werk van zijn hand. Het enige dat er nu van hem in Nederland hangt. Zeg dus maar eens dat die kunstwereld geen raar wereldje is! Tot volgende week.
Nee, dit gaat dus niet over voetbal want met Feyenoord en Ajax houd ik me niet zo bezig. En bij de havensis al lang duidelijk wie de grootste heeft. Het gaat over kunst. Wat anders in dit blog?
Ooit had Amsterdam de KunstRai, later Art Amsterdam, als voornaamste kunstbeurs in Nederland. Maar vorig jaar ging Art Amsterdam ten onder door fout management (komt wel meer voor de laatste tijd, geloof ik) en die bekende kinnesinne in de Nederlandse galeriewereld. Maar dat is een verhaal apart.In de tussentijd bouwde Art Rotterdam al jaren gestaag aan een steeds betere naam. En nu is dit dus DE prominente Nederlandse beurs. Buitenlandse galerieën komengraag in de Cruise Terminal op de Kop van Zuid om de nieuwste ontwikkelingen in de internationale kunstwereld te tonen. Gevolg? Onvoldoende ruimte voor veel Nederlandse galerie eigenaren die er ook wel een plekkie zouden willen. Dus wat gebeurt? Er komen twee extra kunstbeurzen bij die gelijktijdig met de Art Rotterdam draaien . Op Katendrecht nog wel! De wijk die vroeger berucht was vanwege de zeelui, de kroegen en de willige dames. Bij die laatsten dan wel tegen betaling.
Op dat Katendrecht staan nog een aantal oude, grote pakhuizen en fabrieken. Prachtlocaties om moderne en alternatieve kunst in een industriële en dus afwijkende omgeving te tonen. Daar had je dus afgelopen week de RAW Art Fair en Art at The Warehouse. Reden om me een zaterdag lang onder te dompelen in de beeldende kunst. En in de verschillende werelden van die verschillende beurzen. Dat zag je heel duidelijk aan het publiek. Op Katendrecht liepen veel jongeren rond en gezinnen met kinderen. Gewoon lekker allerlei leeftijdsgroepen door elkaar. De sfeer was heel ongedwongen, bijna feestelijk. Zo'n rauwe, industriële omgeving beïnvloedt toch wel heel duidelijk de kunstambiance op een prettige manier.Bij Art Rotterdam was 't allemaal keuriger. Met ook meer "grijze koppen". Veel meer het normaalte verwachten kunstpubliek.
Maar voor mijn gevoel toch ook meer "kleren van de keizer kunst". Of zoals mijn levensgezel dat dan zegt "hier ben ik geestelijk nog niet aan toe". Maar dat neemt niet weg dat ik, net als op de Katendrechtse beurzen, interessante verrassingen tegenkwam. Kunst die ik nog niet kende en die bleef hangen. Dat maakt voor mij zo'n bezoek dan altijd weer de moeite waard. Tot volgende week.
Ken je dat? Bijvoorbeeld een interessante expositie duurt nog maanden. Dus heb je tijd zat om er heen te gaan. En dan ineens is die tijd bijna voorbij en moet je je alsnog haasten. Dat had ik dus bij de tentoonstelling rond en over Jan van Eyck (Maaseik circa 1390-Brugge 1441). In zijn tijd al wereldberoemd in heel Europa. Ik realiseerde me plotsklaps dat de deadline in het Museum Boijmans Van Beuningen op 10 februari lag. Reden dus om snel naar Rotterdam af te reizen. Er zijn namelijk maar enkele tientallen werken met zekerheid aan Van Eyck toegeschreven. En dan is het wel heel bijzonder dat daarvan nu in Boijmans vijf olieverven en twee miniaturen zijn te zien. Waar je ook nog eens letterlijk met je neus bovenop kunt komen. 't Gebeurt niet vaak dat je van zo dichtbij zulk wereldberoemd werk kunt bekijken. En die neus er bovenop is echt nodig. Onze Jan moet zijn ogen trouwens ook heel dicht bij het paneel hebben gehad, zo ongelooflijk verfijnd en detaillistisch is alles geschilderd. Zouden er in die 15de eeuw al opticiens zijn geweest met digitaal opgeslagen klantgegevens, dan hadden we nu vast geweten hoever onze Jan met zijn ogen in de min zat. Want ik kan me absoluut niet voorstellen dat je zo verfijnd kunt schilderen als je niet behoorlijk bijziend bent.
Die detaillering is prachtig te zien op een verrassend klein paneeltje dat overigens niet af is. De Heilige Barbara voor een toren in aanbouw waarin ze later zal worden opgesloten. Maar dat is een heel ander verhaal. Op alleen een foto (hierboven), krijg je echt de indruk dat het veel groter is. Voor mij was dit monumentale schilderijtje het hoogtepunt. Al is bijvoorbeeld de Annunciatie, waar rechts een ooit verdwenen deel ontbreekt, ook hors categorie. Opvallend was dat er steeds meer mediatoeters en bellen bij zo'n belangrijke expositie komen. Zijn begeleidende "oortjes" met toelichtende teksten al standaard, nu hoorde er ook nog een schermpje bij. Opvallend was dat heel wat bezoekers meer naar uitvergrotingen op hun scherm keken dan naar de kleine werken zelf. Want om daar dichtbij te kunnen komen, moest je in de drukte gewoon de tijd nemen. Interessante ontwikkeling, nietwaar, onze digitale revolutie?
Aanleiding tot deze expositie was de restauratie van Van Eyck's paneel "Drie Maria's aan het graf". Een restauratie die ook op film werd getoond. Op bijgaande samengestelde foto is het verschil tussen "voor" en "na" te zien. Durf maar eens te zeggen dat die restauratie niet geslaagd is! Overigens wordt het beroemdste werk van Jan van Eyck, het veelluik Het Lam Gods dat altijd in de kathedraal van Gent heeft gehangen, nu ook gerestaureerd. En als bezoeker kun je dat de komende paar jaar gadeslaan. Ik heb dus nog tijd zat om naar Gent te gaan. Hoewel? Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
In 2012 was ik al druk bezig met 2013. Want als kunstenaar moet je altijd flink vooruit denken. Het roept toch wel wat kleine probleempjes op als ik vlak voor de start van een nieuwe expositie me ineens iets zou bedenken in de trant van "oh ja, dat is waar ook, kom, aan het werk".
Zo ben ik dus al een hele poos bezig, zowel in mijn hoofd als met mijn handen, voor een grote solotentoonstelling in de fraaie middeleeuwse Martinikerk in Franeker. Een kerk die trouwens ook nog steeds als kerk in gebruik is.
De prachtig lichte ruimte ervan is mij trouwens niet echt onbekend. Voor het eerst exposeerde ik er in 1996, voor de tweede keer in 2004. Daarbij nam ik elke keer de kerk zelf als uitgangspunt. Ze hebben daar namelijk een unieke collectie van oude grafstenen met prachtig uitgehouwen reliëfs en teksten in Gotische letters. Die gebruikte ik om er zogenaamde rubbings mee te maken. Het losse schilderscanvas over zo'n steen leggen, met oliekrijt er stevig overheen wrijven, en zie, delen van de steen komen op het doek te voorschijn. Doek laten opspannen, er op doorgaan met schilderen en je krijgt prachtige resultaten. En omdat driemaal scheepsrecht is, ben ik nu dus weer druk bezig een speciale tentoonstelling voor die Franeker Martinikerk te maken. Ik weet dat de gemeenschap daar in Franeker dat heel erg op prijs stelt. Zij zijn het die er voor zorgen dat mijn expositie straks dagelijks te bezoeken is van eind april tot eind augustus. En dan is het toch mooi meegenomen als ze ook nog trots zijn op die expositie waar zo'n 15.000 bezoekers worden verwacht. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen.
Kunst en Cultuurroute in Middelburg Op veel kortere termijn begint weer het nieuwe jaar van de maandelijkse Kunst en Cultuurroute in Middelburg (www.kunstroutemiddelburg.nl) . Aanstaande zondag 3 februari gaan zo'n 40 ateliers en galerieën om 13 uur weer van start. Eén van de oudste kunstroutes in Nederland mogen we hier in Middelburg wel met enige trots zeggen. En ook, net als in Franeker, dank zij de inzet van heel wat vrijwilligers. Ik heb wel eens het idee dat als morgen alle vrijwilligers in Nederland hun vrijwillige werk neerleggen onze hele maatschappij in één klap volledig stil komt te liggen. Een intrigerende gedachte! Tot volgende week. TOOS www.toosvanholstein.nl www.toos.biz YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Zondag liep de Realisme Kunstbeurs in Amsterdam af, alweer voor het 10de achtereenvolgende jaar. Want zo vaak is die beurs al gerealiseerd. Ik kan me nog goed de openingsavond van de 1ste keer herinneren vanwege de gigantische puinhoop toen bij het parkeren. Sinds die tijd ben ik, ten minste als ik kon, maar op een gewone dag gegaan.
Het mooie van zo’n beurs is dat je er heel veel aan kunt aflezen. Ik weet nog goed hoe de kinnesinne in de kunstwereld bij die 1ste keer een grote rol speelde. Er waren namelijk enkele kwalitatief goede galerieën, gespecialiseerd in figuratieve en realistische kunst, om onduidelijke redenen niet toegelaten. Terwijl andere galerieën, overigens ook van goede naam, die nog nooit iets hadden gehad met het Realisme in de kunst, er wel stonden. Die hadden snel even enkele realistisch schilderende kunstenaars aangetrokken waarmee ze normaal nooit werkten. Het was net de echte grote mensenwereld!
Nu is het wel een relatief kleine beurs vanwege de ruimtebeperking in de Terminalhal, daar in Amsterdam. Er kunnen maar iets meer dan 30 galerieën een plek vinden. En alleen als er iemand afhaakt komt er een plaats vrij. Voor degenen die 10 jaar geleden geen plek konden krijgen, zou het nu totaal geen probleem zijn geweest. Want zoals bekend gaat het niet echt goed in de Nederlandse kunstwereld. Allerlei galerieën verdwijnen op dit moment. Of ze kunnen of willen geen geld meer in zo’n dure kunstbeurs steken omdat de revenuen er niet tegen opwegen. De laatste paar jaar kwamen dus veel plaatsen vrij. Die worden nu opgevuld met galerieën die je er vroeger beslist niet zou hebben aangetroffen. Voor mijn gevoel heeft dit de kwaliteit van het geheel en ook de prijs/kwaliteitsverhouding niet bevorderd.
Dat bedoelde ik hierboven dan ook met de constatering dat je veel aan zo’n beurs kunt aflezen. Ook de term Realisme dekt zo langzamerhand alleen nog maar een deel van de lading. Maar ja, je gaat de merknaam van een als goed bekend staande kunstbeurs natuurlijk niet zomaar veranderen. Daarnaast was toch ook weer duidelijk dat de fotokunst, en dan vooral de gefotoshopte kunst, nog steeds aan een opmars bezig is. Dat is een richting die het professionele “echte schilderen” beslist veel concurrentie aandoet. Maar wat wil je als de wereld zich middenin een digitale revolutie bevindt! Tot volgende week.
Als je iets belooft, moet je dat ook nakomen. Zo ben ik opgevoed en zo zit ik nog steeds in elkaar. Maar soms duurt het iets langer dan bedoeld voor een belofte kan worden ingelost. Die waarop ik hier doel, stamt van begin oktober van vorig jaar. In mijn blog schreef ik toen over een bezoek aan Genua, een heel verrassende stad. Ik gaf aan van dat bezoek een fotoboek te gaan maken en dat ook hier te publiceren. En dan komt er natuurlijk weer van alles tussen. Maar het is er nu dus!
De komende paar weken kan het bekeken worden via de verkorte link http://bit.ly/VDIa49 . Die opent een pagina waarop de volgende toegangscode moet worden ingevuld: 3RW8G5 . Klikken op "verder", op de volgende pagina nog eens klikken op "fotoboek bekijken" en je bent er. Sneller kan ik het niet maken, dat ligt aan de software van PostNL.
Overigens is het wel interessant in dit verband dat ik vorige week schreef over Marseille, Culturele Hoofdstad van Europa in 2013. Want Genua was dat, samen met Lille, in 2004. Ik hoop dat Marseille er meer uitsleept voor de toekomst dan Genua deed. Ze hebben daar nu wel een aantal prachtig opgeknapte paleizen die als musea dienst doen en een havenboulevard waaraan destijds het nodige is gedaan. Maar dan houdt 't op. Je merkt er eigenlijk weinig meer van dat ze Culturele Hoofdstad waren. Lille heeft dat toch anders aangepakt. Daar zie je langs de autoroute nog steeds een heel groot bord staan waarin herinnert wordt aan 2004. Ook vinden er nog steeds grootse kunstmanifestaties plaats die hun oorsprong vinden in dat jaar. Maar het voert iets te ver daar nu op in te gaan. Bekijk in ieder geval maar mijn foto's van Genua om te zien waarom ik het toch een heel aantrekkelijke en verrassende stad vind. Een paar van die plaatjes heb ik er hier al vast tussendoor gestrooid. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Voor die onvermijdelijkheid van kunst wordt wel gezorgd. Door ons allemaal. Want kunst is, in al haar vormen, een bestanddeel van ons leven. Kunst zit gewoon in ons aller genen. Vandaar dus kunstbijlagen, kunstdiscussies, kunstsubsidies, discussies over kunstdiscussies, kunst aan de muur, galerieën, musea, grotschilderingen en wat al niet. En dan natuurlijk nog de Culturele Hoofdstad van Europa. Begin december schreef ik hierover al iets naar aanleiding van een lezing die ik ging geven in Zuid-Frankrijk. Want Marseille, met de verre omgeving daarbij, is in 2013 onze Culturele Hoofdstad. Komend weekeinde zijn in Marseille, Arles en Aix-en Provence de groots opgezette openingsfestiviteiten. Intussen heb ik ook mijn lezing gehouden voor de leden van de ANM, de Association Néerlandaise du Midi.
Dat was heel leuk om te doen, en echt niet alleen vanwege het aangeboden diner, maar ook omdat ik me daarvoor meer moest verdiepen in alles wat er in Marseille dit jaar te doen is. Ik meldde al eerder dat ze daar zo'n € 600.000.000 gestoken hebben in infrastructuur en nieuwe musea. De artist impressions van die nieuwe kunsttempels zien er werkelijk indrukwekkend uit.
Dus als ik deze zomer weer in Nice verblijf om daar te werken, ga ik zeker naar Marseille en Aix om daar de manifestaties te bekijken. En om te zien of Marseille er van opknapt. Want ook dat is de bedoeling. De stad een flinke zet geven om van de naam van criminele hoofdstad van Frankrijk af te komen. Die hebben ze daar niet zomaar. Lang geleden liep ik er rond in gezelschap van een politie inspecteur die in bepaalde wijken heel duidelijk liet zien dat hij zijn pistool bij zich had. "Gewoon om problemen te voorkomen" zoals hij zei. Als ik de krantenberichten van nu lees over het aantal moorden daar in het misdaadcircuit zijn ze nog steeds aardig bezig met een inhaalslag.
Maar als kunstenaars zich er gaan vestigen of als er musea gebouwd worden, blijken stadsdelen zich vaak heel positief te ontwikkelen. Daarvoor zijn genoeg harde bewijzen. Dus wie weet gaat dat in Marseille ook lukken. Afgelopen oktober was dat trouwens nog niet helemaal het geval. Toen ondervonden diverse leden van die ANM van hierboven bij een excursie dat je toch niet al te opvallend met dure spullen moest rondlopen. Dat ga ik dus komende zomer daar ook duidelijk niet doen. Te zijner tijd vertel ik er wel over. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
We zitten in het jaar 2013. Alhoewel? De Chinese en Joodse jaartelling vertellen heel iets anders. Zo’n getal is dus maar betrekkelijk. Maar ach, van goeie tradities moet je niet afstappen. Vandaar ook het steendrukje dat ik als nieuwjaarswens naar bijna 100 adressen stuurde. Ik schreef er al over in een vorige aflevering. Nu kan ik wel onthullen wat voor afbeelding het is. Samen met de bijbehorende tekst staat de afbeelding dus hieronderook in “TOOS&ART”.
“Het kunstgen is nog niet gevonden, maar het bestaat vast wel. Want kunst zit in ons allemaal. Kunst verbroedert. Kunst roept heftige discussies op. Kunst reikt van het pure conceptuele tot het "zigeunerjongetje met de traan". Kunst wordt in de politiek wel eens onderschat. Kunst wordt op de veiling wel eens overschat. Een wereld zonder kunst is een arme wereld. Kunst in al haar facetten verrijkt ons leven. Laten we met z'n allen dat vooral zo houden.
In 2013 zal ik weer proberen daaraan mijn steentje bij te dragen. Dat begint dan met dit steendrukje. Een uniek kunstwerkje, gemaakt met een techniek die dreigt te verdwijnen. Honderd drukte ik er in samenwerking met meestersteendrukker Rudolf Broulim uit Antwerpen. Eén houd ik er zelf. Deze hier hoort bij de resterende 99. Een verzamelaarsitem dus.
Wij wensen een ieder hiermee een heel goed, gezond en kunstzinnig 2013 toe.”
En direct een steengoed begin!
Op de kerst/nieuwjaarsborrel bij galerie Peter Leen XL in Breukelen (www.galeriepeterleen.nl) werd ik volstrekt onverwacht verrast met een prijs. Elk jaar reikt Peter Leen de zogenaamde Brooklyn Gallery Award uit aan één van “zijn kunstenaars”. En dit jaar was ik dat dus! Een bekroning van een al jaren durende vriendschappelijke en zakelijke relatie met een bevlogen kunstliefhebber die van kunst zijn business heeft gemaakt. Als ik over een poosje weer eens in New York ben ga ik in Brooklyn beslist goede sier maken met die prijs. Tot volgende week.
Bij mij lopen heel vaak meerdere gedachtegangen en handelingslijntjes door elkaar heen. Vorige week schreef ik hier over mijn nieuwjaarssteendrukje. Maar die kan ik dus slechts aan een beperkt aantal mensen versturen. Daardoor kwam bij mij een ideetje op. Maak gewoon een ander origineel kunstwerkje, een nieuwjaars TOOS-doodle die wel aan iedereen verzonden kan worden. Door zo'n associatie waarvan je eigenlijk nooit goed weet hoe die uit je onderbewuste te voorschijn komt, dacht ik daarbij ineens aan een tv-programma uit de jaren 90. Kreatief met Kurk, nog steeds te vinden op YouTube. Die serie met Arjan Ederveen en Tosca Niterink heeft tegenwoordig een echte cultstatus. Daarmee was gelijk de titel van deze aflevering geboren maar ook een andere creatief idee. Waarom niet die nieuwjaars TOOS-doodle aan iedereen beschikbaar stellen op zo'n manier dat je er weer je eigen kaart van kunt maken. Dus zonder de tekst zoals hier boven en van een handzaam formaat.
Mijn nieuwe iPad3 en een nieuw tekenprogrammaatje leenden zich uitstekend voor dit "schilderijtje" in eindejaars sfeer. Op YouTube staan trouwens een paar filmpjes over het maken van zo'n TOOS-doodle. Hier heb ik er een ingebouwd.
Deze nieuwjaarskaart staat nu zonder tekst op mijn website www.toos.biz onder de TOOS-doodles. Met A5-afmetingen, die van een grote wenskaart, en gratis te downloaden. Daarna gewoon wat fotoshoppen voor bijvoorbeeld een persoonlijke boodschap en je hebt een absoluut originele kunstkaart die per e-mail kan worden verstuurd. En na uitprinten ook per post. Tot volgende week.
Betekent die titel dat ik slechts een beperkt aantal mensen in het nieuwe jaar alle goeds toewens? Absoluut niet. Maar ik kan er gewoon niks aan doen dat ik maar een beperkte groep over een paar weken een heel speciale nieuwjaarswens kan toesturen. En dat is de schuld van Rudolf Broulim. Wacht even, dat is helemaal fout uitgedrukt. Het is juist dankzij Rudolf dat ik bijna 100 vrienden, klanten en bewonderaars van mijn werk kan verblijden met een speciale kaart. Voor de meeste lezers spreek/schrijf ik nu waarschijnlijk in raadsels. De verklaring dus!
Die naam Rudolf Broulim zal trouwe TOOS&ART-volgers met een goed geheugen misschien niet helemaal onbekend voorkomen. Hij is de meesterdrukker in Antwerpen zonder wie ik de afgelopen jaren niet mijn steendrukken zou hebben kunnen maken. De steendrukken bij bijvoorbeeld de Griekse Ilias van Homerus of de Germaanse sagen uit de IJslandse Edda of de heiligenlevens uit de middeleeuwse Légende Dorée. Lees oude afleveringen van dit blog er nog maar eens op na. En kijk maar eens naar mijn YouTube video over het maken van een steendruk.
Rudolf houdt er een prachtige traditie op na. Zo tegen het einde van het jaar geeft hij de kunstenaars die hem na aan het hart liggen de gelegenheid een unieke eenkleurige steendruk te maken. Gewoon met z'n allen op een eigen stukje van een grote steen. Hoe die van mij eruit komt te zien? Ik hoop dat bijgaande foto's niet te veel onthullen maar wel nieuwsgierig maken. Rudolf drukt dat mozaïek aan kunstwerken dan in een oplage van 100 op zijn grote lithopers. Zo is dus die 100 uit het begin verklaard. Maar mij zet hij zo voor een probleem. Wie ga ik zo'n origineel steendrukje sturen? Begin volgend jaar wordt dat duidelijk. Zo kan ik gelijk ook PostNL een beetje helpen in haar huidige, moeilijke bestaan. Want kan er een wereld bestaan zonder Tante Post? Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Afgelopen tijd had ik een paar keer te maken met ouwe knarren van allerlei pluimage die een link hebben met die kleur purper uit de titel. Aardige ouwe knarren overigens en ook kunstenaars in hun eigen discipline. Want laten we wel wezen, Sint Nicolaas past toch heel goed in die categorie met z'n eeuwenlange toneelervaring. En dat purper? Was in lang vervlogen tijden die kleur niet voorbehouden aan de mantels van keizers, koningen en de belangrijkste managers van de Rooms-katholieke en Orthodoxe kerk? Dus die kleur is onze bisschoppelijke kindervriend zeker niet vreemd.
Maar die andere ouwe knarren, wie waren dat dan? In de eerste plaats de onverwoestbare ouwe rockers van Deep Purple! Vorige week traden ze op in de Heineken Music Hall in Amsterdam en ik was daar samen met heel veel anderen om naar ze te kijken en te luisteren. Dat werd naast een muzikaal feest ook een feest van herkenning. Want die band heeft sinds de oprichting in 1968 aardig wat rock-klassiekers voortgebracht. Dat wil op voorhand natuurlijk nog niet zeggen dat ze in een live uitvoering nog steeds goed klinken. Maar die zogenaamde oudjes beheersen hun vak nog steeds op een geweldige manier.
In het voorprogramma trad één of andere Nederlandse geluidsrijstebrijband op van drie jonkies die nog maar eens heel goed naar hun grote voorgangers moeten gaan luisteren. Het bleek maar weer eens dat, net als in de beeldende kunst, aan goed muziek-kunstenaarsschap vakmanschap vooraf dient te gaan. Hoe was die oude Grolsch reclame ook al weer? Vakmanschap, meesterschap? Ik heb wel eens het gevoel dat dit in onze hype maatschappij regelmatig uit het oog wordt verloren. En vakmanschap leer je toch in het algemeen door heel veel oefenen. Dat bleek dus maar weer eens op dat concert daar in Amsterdam.
En dan zag ik laatst nog zo'n ouwe knar die ik heel erg waardeer om zijn inventiviteit en vakmanschap. Freek de Jonge dus. Die verdient al heel lang die kleur purper, zeker ook weer voor zijn nieuwste programma "Circus Kribbe". In onze maatschappij ben je tegenwoordig al snel afgeschreven. Probeer als 55-plusser maar eens opnieuw aan de bak te komen als je werkeloos raakt! Maar met die "oudjes" van hierboven voor ogen maken we als samenleving dus gewoon een ongelooflijk stomme fout. Leve dus de ouwe knarren! Eén ding is daarbij trouwens wel zeker, van Sinterklaas zijn we gelukkig voorlopig nog niet af. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Ooit genoten van een oorlog? Ik wel de laatste tijd. Van een heftige stedenoorlog, in Nederland nog wel. Niet dat men elkaar de kop inslaat en over en weer beschietingen uitvoert, dat zeker niet. Maar wel wordt er flink gesmeten met grote buidels vol harde munt. En de oorzaak? Het jaar 2018. Dan mogen Nederland en Malta de Culturele Hoofdsteden van Europa leveren. Daarvan hebben we er namelijk twee in Europa, elk jaar weer en elk jaar andere.
Maar Culturele Hoofdstad word je natuurlijk niet zomaar. Daarvoor moet heftig gestreden worden. Dat wilden Leeuwarden, Utrecht, Den Haag, Eindhoven en Maastricht dus wel. Met elk vele tientallen miljoenen,met commissies, ideeën, concepten, bidboeken. En nieuwe kunstgebouwen, zoals in Den Haag een nieuw cultuurpaleis voor 181 miljoen (zie de artist impression hierboven) . Reken maar dat zoiets sterke regionale onderbuikgevoelens los maakt. Positief en negatief. Zo zit cultuur het ene moment in het financiële verdomhoekje en is het een linkse grachtengordelhobby volgens die geblondeerde politicus.
En zo slaan ze elkaar bijkans de hersens in om een jaar lang cultuur in al haar facetten de hoofdrol te mogen geven. Begrijp je dat ik dat niet begrijp maar er als kunstenaar wel van geniet?
Heel toevallig in samenhang hiermee kreeg ik een poosje geleden het verzoek om voor een Nederlandse club in Zuid-Frankrijk een lezing te houden. Over, je raadt ’t nooit, Marseille Culturele Hoofdstad van Europa 2013. Want Marseille voert die titel namelijk volgend jaar. Maar eerst nog over Nederland. Net afgelopen week bepaalde een internationale jury dat Den Haag, ondanks dat cultuurpaleis, moest afvallen. Evenals Utrecht. Leeuwarden, Eindhoven (zie affiche) en Maastricht mogen dus voorlopig nog proberen hun miljoenen in goede ideeën om te zetten. Maar uiteindelijk blijft er toch, eind volgend jaar, maar één over.
Zo ging dat dus ook met Marseille. Het is echt gigantisch wat daar allemaal al is gebeurd en nog staat te gebeuren. Meer dan 600 miljoen is er geïnvesteerd in culturele infrastructuur, zoals een aantal nieuwe musea. Ik heb nog maar een spectaculair plaatje bijgevoegd.
Over een paar weken, als ik mijn lezing in Les Arcs in de Provence heb gehouden, vertel ik daar wel meer over. Het is echt indrukwekkend. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Lang geleden leerden we op school bij de Nederlandse geschiedenis dat de Batavieren een paar duizend jaar geleden via de Rijn ons land binnen kwamen. Het zij zo. Maar dat Sint Nicolaas, onze enige algemeen aanvaarde kerkvader, vorige week via de Maas ons land binnenkwam bij die grote havenstad Roermond? Nee, dat had ik nooit kunnen bedenken. Maar goed, ook dat zij zo. Hij voelde zich waarschijnlijk wel direct thuis, daar in Roermond. Want ze hebben er ten slotte nog steeds hun eigen bisschop.
Door die intocht van Sinterklaas moest ik denken aan Jacques de Voragine. Vermoedelijk heel weinig Nederlanders zullen die associatie hebben gehad. Dus is het, denk ik, wel goed dat even uit te leggen. Galerie Qvadrige in Nice waarmee ik al jarenlang samenwerk, geeft in delen de zogenaamde Legenda Aurea (La Légende Dorée, De Gouden Legende) uit. Dat is een beroemd middeleeuws boek waarin heel veel heiligenlevens beschreven staan. Het werd in de 13de eeuw geschreven door, je raadt 't al, die Jacques de Voragine, een Italiaanse monnik die later nog aartsbisschop van Genua werd. Voor Qvadrige heb ik een paar van die heiligenlevens geïllustreerd met steendrukken. Zie de foto's. En, je raadt 't alweer, daarbij zat ook Saint Nicolas, onze eigenste Sinterklaas. Vandaar dus die associatie.
Voor die steendrukken heb ik me natuurlijk verdiept in het leven van bisschop Nicolaos van het Turkse Myra. Die man kon er wat van! In de schoenen van de drie dochters van een arme man wierp hij buidels met goud zonder zelf aanwezig te zijn. Zo hoefden die meisjes niet verkocht te worden als slavinnen. Drie vermoorde studenten die, in stukken gesneden, in pekelvleesvaten waren verstopt, wekte hij weer tot leven. Een moeder vergat door de inwijdingsdienst van Nicolaos tot bisschop dat ze haar baby voor een wasbeurt in een tobbe water op het vuur had achtergelaten. Maar onze nieuwe bisschop zorgde er natuurlijk voor dat het water niet aan de kook raakte en gewoon lauw bleef. Zulke mooie sprookjesverhalen leveren vanzelfsprekend wel inspiratie op.
Ook door die aankomst van Sinterklaas bedacht ik me dat 't wel interessant is om die vier steendrukken tijdens de komende Kunst en Cultuurroute te tonen. In Middelburg dus, op zondag 2 december in mijn atelier aan de Korendijk 56. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Afgelopen week moest ik voor een kunstklus in Antwerpen zijn. Op zo'n dag dat ik toch niet meer aan schilderen toekom, probeer ik meestal een aantal buitenhuiselijke zaken met elkaar te combineren. Het liefst natuurlijk het nuttige met het aangename. Tegelijkertijd krijgen mijn olieverfschilderijen dan ook nog eens hun benodigde droogtijd voor ik er weer verder mee kan gaan.
Het aangename bevond zich dit keer in Eindhoven. Want als je toch in Antwerpen bent, is Eindhoven eigenlijk niet meer zo ver. Ooit gehoord van "Glow"? Nee? Dat kan. Maar toch bestaat het al een aantal jaren. Alleen had ik zelf ook nog steeds niet de mogelijkheid gehad deze manifestatie te bekijken. Licht, licht en nog eens licht, daar draait 't om. Eindhoven is ten slotte dank zij Philips niet voor niets al heel lang de Lichtstad van Nederland. Vanuit dat imago is "Glow" ontstaan. Een week lang wordt de binnenstad uitgelicht met allerlei prachtige, grootse en ingewikkelde lichtprojecties. Het is echt ongelooflijk wat met licht tegenwoordig mogelijk is. Zowel in het groot als in het kleinschalige. Knappe bèta-koppen ontwikkelen de technieken. Kunstenaars zien de mogelijkheden. En tijdens "Glow" komen honderdduizenden de resultaten bewonderen. Jong en oud, kinderwagens en rolstoelen, alle lagen van de bevolking, alles beweegt zich in een grote stroom langs de kilometers lange route waar de straatverlichting uit of gedempt is. Dan merk je ook dat er overal heel veel paaltjes staan die je in het donker maar moeilijk ziet terwijl je geboeid om je heen kijkt. Ik voel mijn scheenbeen af en toe nog!
En vind je die route nog niet genoeg, dan gaat er een pendelbus naar Strijp-S. Het oude Philipsterrein dat zich uitstrekt achter het PSV-stadion. Daar zijn de oude fabrieksgebouwen omgebouwd tot lofts en kantoren. Daar klopt ook het designhart van Eindhoven. Ik schreef er laatst al iets over in verband met de Dutch Design Week. Waar vroeger het NatLab zat, het natuurkundig laboratorium van Philips, konden nu de lichtkunstenaars zich uitleven met hun ontwerpen. 't Was er een stuk minder druk, maar het was er niet minder interessant om. Hou 't maar eens in de gaten voor volgend jaar rond deze tijd. "Glow", absoluut de moeite waard voor iedereen. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Is er dan een Wasquehal I? Jazeker! Vorig jaar december schreef ik hier over een bezoek aan Wasquehal, een voorstad van het Noord- Franse Lille. Liefhebbers van mijn werk die daar wonen, wilden graag een opdracht geven voor een schilderij in hun eetkamer. Nou, dat vond ik dus helemaal net erg. Maar voor zo'n opdracht wil ik altijd wel graag de ruimte zien waarvoor het werk is bestemd. Dan kan ik bij het schilderen rekening houden met de grootte van de wand, de kleuren, de inrichting en natuurlijk de opdrachtgevers zelf. Met andere woorden, met de totale ambiance. We hebben toen afspraken gemaakt waarbij voor mij altijd belangrijk is dat ik in alle vrijheid mijn gang kan gaan. Maar daar staat voort de opdrachtgever ook alle vrijheid tegenover om nee te mogen zeggen wanneer het schilderij niet aan de verwachting voldoet. Dat is natuurlijk wel zo eerlijk. En als dat mogelijk is wil ik er ook het liefst in alle rust aan kunnen werken. Zonder tijdsdruk. Vandaar dus ook de tussenliggende periode van december 2011 tot november 2012. Met mijn manier van werken bak ik mijn olieverven niet als warme broodjes.
Zo'n afspraak is natuurlijk best spannend. Want stel dat ik dan ik inderdaad dat "nee" krijg te horen! Gelukkig is dat in de loop van vele jaren nog maar een keertje voorgekomen. Dus dat geeft wel vertrouwen. Maar ik heb hoe dan ook bij het afleveren van zo'n opdracht toch wel altijd opnieuw de kriebels. Zo ook nu dus tijdens de tocht naar Wasquehal.
Maar de champagne, ik zat ten slotte in Noord-Frankrijk, kon al heel snel ontkurkt worden. Ik had weer in de roos geschoten! L'heritage, de titel van het schilderij, was helemaal naar de zin. Een drieluik dat van rechts naar links voor mij het ontstaan van de wereld symboliseert. Vanuit de chaos naar de mens en de natuur en de verbondenheid waar we als mensen niet zonder kunnen.
Ik heb toch wel een heel mooi beroep als kunstenaar. Mensen blij kunnen maken, van champagne, goeie wijn en een heerlijke Franse maaltijd mogen genieten en nog een lief die mij 's avonds laat weer veilig door Frankrijk, België en de Westerscheldetunnel naar Middelburg loodst. Tot volgende week.
Mijn vorige weekeinde was, wat je noemt, lekker vol gepropt met allerlei afspraken en evenementen. Over de opening van mijn tentoonstelling op vrijdag 26 oktober bij galerie de Leeuwenhoeve in Goirle en de Dutch Design Week in Eindhoven schreef ik al. Maar van de reünie met oude academiegenoten in Tilburg deed ik nog geen melding. Het toeval wilde dat die reünie was gepland op zaterdag 27 oktober. En als je de topografie van Nederland nog een beetje in je hoofd hebt zitten, weet je dat Goirle en Tilburg op een , zij het enigszins grote, steenworp afstand van elkaar liggen. Mooier kan bijna niet, zou je zeggen.
Maar dat kon 't dus wel. Want toen ik op die zaterdagmorgen het station van Tilburg uitliep, botste ik bijna direct tegen een affiche aan. Met, en dat is toch beslist niet onaardig, daarop de affiche van mijn expositie in Goirle. Een prima gelegenheid dus om daarvan, in gezelschap van een oude academievriendin, een foto te maken (zie hierboven).
Zo'n reünie met mijn vroegere kunststudiegenoten is toch wel iets heel speciaals. Hoe is 't hen vergaan in de kunstwereld? Wie heeft zich op het kunstonderwijs gestort, wie is echt actief in de kunstwereld met bijbehorend galerie en museumcircuit? Wie woont nog in Nederland, wie zitten in het buitenland? Wie leven er nog? Want ook dat bleek niet bij iedereen meer het geval. Het werd een heel intense dag met ontzettend leuke contacten. Bij sommigen kon ik gewoon weer doorgaan met waar we meer dan 40 jaar geleden gebleven waren. Heel bijzonder!
En dan natuurlijk de foto's. Eén daarvan vind ik beslist de moeite waard om te laten zien. Van zo'n "wild" academiefeest waarop ik ergens rond de 18 moet zijn geweest en waarvan sommigen zeiden "ben jij dat?". Ja, inderdaad, dat was ik, daar midden op die foto, samen met een studiegenoot die deze mij onbekende foto had meegenomen. Zoiets maakt toch wel heel veel herinneringen los.
Trouwens, wat andere foto's betreft, ik had in de blogaflevering van vorige week beloofd aan te zullen geven wanneer er van de vernissage bij de Leeuwenhoeve een diashow op mijn website te zien zou zijn. Nu dus! Klik maar op http://www.toosvanholstein.nl/goirle2012/goirle2012.html .
Dan krijg je een goede indruk van de galerieruimtes, de opening zelf en mijn schilderijen en beelden daar. Tot volgende week.
Ik hou wel van af en toe een feestje. En de opening van een expositie van mij ervaar ik toch altijd op die manier. Dus afgelopen vrijdag was er zo'n feestje. Bij Galerie de Leeuwenhoeve aan de Abcovenseweg 25 in Goirle (www.deleeuwenhoeve.nl). John Theuws en Erica Dodde zijn daar dit jaar met hun galerie begonnen in een prachtige ruimte. Bijgaande foto's getuigen daar van.
Daarbij komt nog dat een tentoonstelling in Brabant voor mij altijd een speciaal tintje heeft. Ik heb er een grote kunstachterban waardoor zo'n vernissage ook altijd een feest van ontmoetingen wordt. Want naast genodigden van de galerie duiken er dan ineens bekenden van mij op die ik vaak al een poos niet heb kunnen zien en spreken. Zo ook dus nu. Met andere woorden, een heel geanimeerde, zeer goed verzorgde avond in een mooi uitgelichte grote galerieruimte in gezelschap van veel lieve vrienden en nieuwe liefhebbers van mijn werk. En met, al zeg ik 't zelf, een heel mooie, kleurrijke tentoonstelling.
Ik ga nog een selectie maken uit de gemaakte foto's voor een diashow op mijn site www.toosvanholstein.nl. Als die klaar is, kom ik dat hier in dit blog natuurlijk wel vertellen.
Omdat ik toch in Brabant was, heb ik er maar gelijk een bezoek aan de Dutch Design Week aan vastgeplakt. Want als 't even kan wil ik dat evenement niet missen. Bijna 1500 vormgevers en ontwerpers van over de hele wereld die hun kunnen laten zien op de oude fabrieksterreinen van Philips in Eindhoven. Dat gebied wordt langzaam maar zeker omgetoverd tot een broeinest van creativiteit in samenhang met modern wonen en uitgaan. "The place to be" voor de cultuurliefhebber.
Als je ziet wat er tegenwoordig allemaal kan met nieuwe materialen en nieuwe, vooral ook digitale technieken! Dat is echt smullen. Niet alleen voor mij maar ook voor de 200.000 bezoekers die er afgelopen week waren. Druk, druk, druk dus. Met een opvallend gemeng publiek. Jong en oud, alle bevolkingsgroepen door elkaar. Design is in, da's duidelijk. En mijn oude woonstad Eindhoven zit daarbij als een spin in het web. Voor de editie van komend jaar ga ik beslist meer tijd uittrekken om al die mogelijke en onmogelijke uitingen van de menselijke fantasie op ontwerpgebied wat uitgebreider te bekijken. Tot volgende week. TOOS www.toos.biz www.toosvanholstein.nl YouTube http://bit.ly/ij4Pag
Nice, Franeker, Londen, Castres, Alexandrië, Nibbixwoud, Nice. Zeg maar eens dat dit geen kronkelpad is! Tot volgende week.
Maar goed, Norcia dus. Ter illustratie bij deze aflevering wat foto's van de etenswaren waarom Norcia bekend staat. De norcineria, salami maar ook allerlei andere soorten worst. En de zwarte truffel natuurlijk. Daarvan liet ik vorige week al een plaatje zien. € 600 tot € 800 per kilo. Een leuke bijverdienste dus om truffels te vinden. Honden met een goeie truffelneus, die dat "zwarte goud" opsporen in de bossen in de grond onder eikenbomen, worden dan ook regelmatig gestolen. Zo heb ik mij ten minste laten vertellen.
Onder de zegenende arm van de rond het jaar 480 geboren Benedictus. Toch knap dat ze, ondanks het gebrek aan een burgerlijke stand destijds, nog wisten waar dat was gebeurd. Want op die plek staat nu, achter hem, zijn eigen kerk. Met in de crypte de exacte geboorteplek. Tot volgende week.
Daarom kunnen we ook zien dat Hans maar een klein mannetje was. Overigens wel een mannetjesputter.
Ooit had Amsterdam de KunstRai, later Art Amsterdam, als voornaamste kunstbeurs in Nederland. Maar vorig jaar ging Art Amsterdam ten onder door fout management (komt wel meer voor de laatste tijd, geloof ik) en die bekende kinnesinne in de Nederlandse galeriewereld. Maar dat is een verhaal apart.
Op dat Katendrecht staan nog een aantal oude, grote pakhuizen en fabrieken. Prachtlocaties om moderne en alternatieve kunst in een industriële en dus afwijkende omgeving te tonen. Daar had je dus afgelopen week de RAW Art Fair en Art at The Warehouse. Reden om me een zaterdag lang onder te dompelen in de beeldende kunst. En in de verschillende werelden van die verschillende beurzen. Dat zag je heel duidelijk aan het publiek. Op Katendrecht liepen veel jongeren rond en gezinnen met kinderen. Gewoon lekker allerlei leeftijdsgroepen door elkaar. De sfeer was heel ongedwongen, bijna feestelijk. Zo'n rauwe, industriële omgeving beïnvloedt toch wel heel duidelijk de kunstambiance op een prettige manier.
Lille heeft dat toch anders aangepakt. Daar zie je langs de autoroute nog steeds een heel groot bord staan waarin herinnert wordt aan 2004. Ook vinden er nog steeds grootse kunstmanifestaties plaats die hun oorsprong vinden in dat jaar. Maar het voert iets te ver daar nu op in te gaan.
Voor die steendrukken heb ik me natuurlijk verdiept in het leven van bisschop Nicolaos van het Turkse Myra. Die man kon er wat van! In de schoenen van de drie dochters van een arme man wierp hij buidels met goud zonder zelf aanwezig te zijn. Zo hoefden die meisjes niet verkocht te worden als slavinnen. Drie vermoorde studenten die, in stukken gesneden, in pekelvleesvaten waren verstopt, wekte hij weer tot leven. Een moeder vergat door de inwijdingsdienst van Nicolaos tot bisschop dat ze haar baby voor een wasbeurt in een tobbe water op het vuur had achtergelaten. Maar onze nieuwe bisschop zorgde er natuurlijk voor dat het water niet aan de kook raakte en gewoon lauw bleef. Zulke mooie sprookjesverhalen leveren vanzelfsprekend wel inspiratie op.
TOOS 
Het aangename bevond zich dit keer in Eindhoven. Want als je toch in Antwerpen bent, is Eindhoven eigenlijk niet meer zo ver. Ooit gehoord van "Glow"? Nee? Dat kan. Maar toch bestaat het al een aantal jaren. Alleen had ik zelf ook nog steeds niet de mogelijkheid gehad deze manifestatie te bekijken. Licht, licht en nog eens licht, daar draait 't om. Eindhoven is ten slotte dank zij Philips niet voor niets al heel lang de Lichtstad van Nederland. Vanuit dat imago is "Glow" ontstaan. Een week lang wordt de binnenstad uitgelicht met allerlei prachtige, grootse en ingewikkelde lichtprojecties. Het is echt ongelooflijk wat met licht tegenwoordig mogelijk is. Zowel in het groot als in het kleinschalige. Knappe bèta-koppen ontwikkelen de technieken. Kunstenaars zien de mogelijkheden. En tijdens "Glow" komen honderdduizenden de resultaten bewonderen. Jong en oud, kinderwagens en rolstoelen, alle lagen van de bevolking, alles beweegt zich in een grote stroom langs de kilometers lange route waar de straatverlichting uit of gedempt is. Dan merk je ook dat er overal heel veel paaltjes staan die je in het donker maar moeilijk ziet terwijl je geboeid om je heen kijkt. Ik voel mijn scheenbeen af en toe nog!
En vind je die route nog niet genoeg, dan gaat er een pendelbus naar Strijp-S. Het oude Philipsterrein dat zich uitstrekt achter het PSV-stadion. Daar zijn de oude fabrieksgebouwen omgebouwd tot lofts en kantoren. Daar klopt ook het designhart van Eindhoven. Ik schreef er laatst al iets over in verband met de Dutch Design Week. Waar vroeger het NatLab zat, het natuurkundig laboratorium van Philips, konden nu de lichtkunstenaars zich uitleven met hun ontwerpen. 't Was er een stuk minder druk, maar het was er niet minder interessant om. Hou 't maar eens in de gaten voor volgend jaar rond deze tijd. "Glow", absoluut de moeite waard voor iedereen. Tot volgende week.
Dan krijg je een goede indruk van de galerieruimtes, de opening zelf en mijn schilderijen en beelden daar. Tot volgende week.
