Over nare en mooie dingen
Vandaag waren wij bij de oogarts.
En we hoefden deze keer niet naar het ziekenhuis, want de man houdt ook spreekuur in het verzorgingshuis. Maar o, wat is het daar vreselijk... Je zit in een lange gang op je beurt te wachten en dan komen daar al die oude, zieke mensen voorbij. Een heleboel werden er in een rolstoel gereden, sommigen op een brancard en eentje lag zelfs in een soort kist. Zonder deksel, dat gelukkig wel.
En dan de gezichten... zo van 'voor mij hoeft het allemaal niet meer, maar het moet nu eenmaal.' Eén vrouw was allebei haar benen kwijt en de verzorgster die haar duwde maar kletsen; over het weer, de droogte en dat het zo druk op de gang was. Zij zag het gezicht van de vrouw niet, maar wij wel en het vertelde over schaamte, omdat iedereen haar nu zo zag voorbijkomen en over spijt omdat ze nog steeds maar door leefde, terwijl ze het zelf wel genoeg vond.
Nee, het was niet prettig om daar te zitten en het liet me thuis ook niet los, tot ik tenslotte maar de fiets pakte om even een rondje door de polders te maken.
En kijk eens waar ik mee thuis kwam?
Ja hoor, ze zijn er weer!
Nou dan zou je bijna
willen dat je zicht niet meer zo goed was...
Geplaatst door: Ut zunnetje op 24-05-2012 19:54 uur Lijkt me ook vreselijk om zo verder te moeten leven. Zeker als je beseft wat er gebeurd.
Groetjes Piet
Geplaatst door: delientjes op 24-05-2012 19:55 uur Dat gevoel ken ik, goed om dan naar buiten te gaan, gedachten verzetten.
Groetjes Tilly ook voor Jan
Geplaatst door: wijari op 24-05-2012 19:58 uur wilde bloemen agriolouloudo (αγριολούλουδο)
net weer een nieuw woord geleerd
Geplaatst door: Cyberbelle in ballingschap op 24-05-2012 20:01 uur Het lijkt me moeilijk om onder zulke omstandigheden toch van het leven te genieten. groeten Izerina
Geplaatst door: izerinalin op 24-05-2012 20:06 uur Ik kan me je gevoel voorstellen ook andermans leed aanzien doet zeer.
Geplaatst door: paled op 24-05-2012 20:11 uur Hallo Tilly,
Zoals je weet was m'n vader ook z'n beide benen 'kwijt'. Hij kon ze echt nergens meer vinden ;-) In zijn gezicht heb ik nooit iets van schaamte of spijt gezien. Mijn vader was ook dol op kletsende duwende verzorgsters eigenlijk. Het is jammer dat je niet aan die mevrouw gevraagd hebt hoe ze er zelf over dacht. Waarom zou een mens zich moeten schamen voor de gevolgen van een ziekte?
Desalniettemin heb je er een prachtig boeketje aan overgehouden.
Was alles goed bij de oogarts?
Groetjes, els
Geplaatst door: els51 op 25-05-2012 00:55 uur Oud worden Tilly, is moeilijk. Als je gezond blijft, redelijk gezond, dan is het geweldig. Als je goed kunt blijven denken. Maar het andere, dan heb je echt levenskunst nodig.
Als je in een verzorgingshuis ben, zie je het zo bij elkaar, dan maakt het diepe indruk. Had jij dat ook niet in Ter Schorre?
Ik soms wel...
Geplaatst door: buitenkans op 25-05-2012 13:18 uur
U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen
reactie plaatsen.
. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een
