Vleugje

Drie potjes gekocht

met mooie, gele narcissen

plekje gezocht

drie ramen

drie potjes

een vleugje lente

in Poortvliet.

5 reacties | reageren

Lezen of breien

'Altied maar lezen,' zei mijn moeder, 'altied maar lezen,' zeiden opoe en tantes, altied maar lezen... Het leek wel een koor en ze kenden maar één liedje als het over mij ging: altied maar lezen.

Toen ik zelf voor de klas stond, zei ik tegen de vaders en de moeders: 'laat maar lekker lezen, hoor, het is goed voor de ontwikkeling,' maar in mijn jeugd hadden de volwassenen daar toch andere ideeën over en vooral als het meisjes betrof.

Meisjes moesten hun moeder helpen, boodschappen halen, op hun kleine broertjes passen en als er helemaal niets te doen was, lag er in de la vast nog wel een sok die afgebreid moest worden.

O, breien... wat had ik daar een hekel aan. En je moest het leren, hè, voor later. Stel je voor dat je man en kinderen, (die wil je toch wel hebben, je wilt toch geen ouwe vrijster worden?) stel je voor dat die 's morgens naar hun werk en naar school gaan en er is geen één sok meer in de kast, want moeder heeft een hekel aan breien, moeder zit liever te lezen. O, verschrikkelijk.

'Kind, er komt niks van jou terecht' zei mijn moeder en ze meende het hoor. Ja, nu moet ze er zelf ook om lachen... Wat is er in de loop van de tijd een hoop veranderd. en daarom durf ik tegen de jonge ouders van nu te zeggen: 'maak je niet druk, laat het lekker zijn eigen dingetjes doen. Het komt helemaal goed met dat kind van jullie.' 

8 reacties | reageren

Creatie

Uit 'n overrompelende slaap ontwaakt

in de holen van de nacht.

De muren suizen. Spiegel die blaakt

van een geheimzinnig vuren op haar ziel.

Uit welk heelal? En met welk licht?

Wat wordt hier al uren verricht?

Er viel

iets uit de hoeken naar omlaag.

De kamer snikt, omdat er traag

en eindeloos iets uit haar glijdt,

dat zich genadeloos bevrijdt,

waarna de lege morgen daagt.

Gerrit Achterberg

 Dit schattige popje is gemaakt door

Kim van de Wetering.

Wil je meer van haar werk zien? Kijk dan hier:

http://dabida.eu/page.php?page=Kim%20van%20de%20Wetering

3 reacties | reageren

Boek

Dit boek kocht ik ook eergisteren op de boekenmarkt

en natuurlijk heb ik er al in zitten lezen, zo stiekem tussen het poetsen van de wc en het schoonmaken van de kattenbak door.

'Natuurlijk,' zou mijn moeder zeggen, als ze dit las, 'als klein meisje zat onze Tilly al op het potje te lezen...'

Eén leuk verhaal wil ik jullie niet onthouden.

Het gaat over meneer Wepper. Die man heeft een gruwelijke hekel aan de hond van zijn vrouw en nu moet hij haar ook nog beloven om goed voor het beest te zorgen als zij dood is, want ze heeft niet lang meer te leven.

Hij haat de hond, slaat hem en scheldt hem uit voor monster en kreng. Dan, op een dag, wordt het beestje overreden en is op slag morsdood.

Die avond schrok meneer Wepper wakker. Hij kwam van het bed en opende de achterdeur. 'Hondekop!' riep hij, 'hé, kreng?' Alles was stil. Wepper ging de ren in, liep heen en weer en sloeg met zijn handen op het lege hondenhok. Hij verborg zijn hoofd in zijn handen en begon erbarmelijk te snikken. Hij had nu niemand meer.

Ja, mooi hè? En zo waar...

Maar nu genoeg gelezen, er is nog werk aan de winkel.

2 reacties | reageren

Jie en joe

Voor joe schrief ik dit liedje

 jie ben alles voor mien

van joe zal ik altied ouwen

en jie bluuf mien altied graag zien.

 Mijn Jan is een Brabander, hij zegt keurig U tegen mijn moeder en toen hij voor het eerst in onze familie kwam, stond hij met z'n oren te klapperen, want mijn broers en ik zeiden jie en joe tegen onze ouders.

'Ja, dat is nou eenmaal een Zeeuwse gewoonte,' zei ik tegen hem. 'Zelfs tegen de koningin zeggen we jie en joe.'

Toen onze zoon ging praten, probeerde hij hem te leren om U tegen zijn ouders te zeggen, maar ik was dat niet gewend, dus het bleef jie en joe. Ik heb hem wel geleerd om tegen vreemden U te zeggen, want zelf deed ik als kind de meest domme dingen.

Zo ontmoette ik een keer de burgemeester van Terneuzen. We hadden met het kinderkoor een musical opgevoerd en de burgemeester klom het podium op om ons te bedanken.

'Bedankt kinderen!' zei hij en hij hield de microfoon opeens voor mij.

'Jie ben oek bedankt!' zei ik en ik snapte toen niet waarom iedereen zo moest lachen...

Hoe zit dat met jullie? Zeggen jullie U tegen ouders en bekenden? Of zeggen jullie jie en joe tegen iedereen, zelfs tegen de koningin?

5 reacties | reageren

Trug van weggeweest

Vandaag waren wij de hele dag de hort op, de kleinzonen in Oosterhout vierden hun verjaardag. De één is dertien geworden, de ander wordt volgende week zestien.

Nou, 't was goed dat we de weg wisten, want we rijden altijd over zevenbergen en dat heet nu opeens Zeuvebultelaand en voor we Oosterhout inkwamen, passeerden we een bord met Welkom in Kaaiendonk.

 'Asjemenou,' zeiden wij, 'je zult toch maar uit Friesland of Groningen komen, dan keer je toch subiet om zeker...'

Maar voor de rest was het heel gezellig hoor en er was zoveel lekkers, dat we de avondmaaltijd deze keer maar 'ns overslaan.

Zo, nu een beetje bijkomen achter de computer, met Karel op schoot en Tijger aan m'n voeten, en vanavond naar een detective op de video kijken. Groeten allemaal!

7 reacties | reageren

Vanmiddag had ik weer een heerlijke middag.

Er was boekenmarkt in Bergen op Zoom en nou is er best verschil, de ene boekenmarkt is de andere niet, maar deze staat bekend om zijn ruime keuze en gave exemplaren.

Ik had het dus weer reuze naar mijn zin. Mijn Jan is niet zo'n boekenliefhebber, maar hij gaat altijd voor mij mee (ja, daar kunnen sommige webloggers een voorbeeld aan nemen!) en hij vond nog een paar mooie klassieke CD's voor zichzelf.

Frederique Chopin en Camille Saint Saens, allebei voor een euro, geweldig toch?

Ik heb even geteld hoeveel boeken ik meegenomen heb en het zijn er maar liefst zeventien, variërend van Willem Brandt tot Marten Toonder, van Hella Haasse tot Simon Vestdijk, en van Godfriedt Bomans tot Saskia Noort.

Eens even kijken of er nog een plekje in de boekenkast over is...

5 reacties | reageren

Zaterdag

't Is wat met die voetbalplaatjes...

Elke dag staan er kinderen aan de deur: 'hebt u voetbalplaatjes?' En dan moet ik ze teleurstellen, want wij komen zelden bij Albert Heijn.

Maar gisteren waren we er dan toch een keertje en kregen we twee plaatjes in ons bezit. Buiten stonden ook al jongens te wachten, maar 'helaas jongens, we sparen ze zelf.' Thuisgekomen hebben we ze meteen aan de buurkinderen gegeven.

'Zo, en nu niet meer langs komen, jongens. Dit waren onze eerste en enige vooetbalplaatjes...'

Het loopt alweer tegen negenen, zie ik. Even een paar boodschapjes op het dorp doen, bij de Spar. Nee, daar geven ze geen plaatjes weg. Gelukkig maar!

9 reacties | reageren

Bewezen diensten

Onze zoon heeft een nieuwe bank gekocht. Bij Ikea, jawel! Nou, als ik jullie een goede raad mag geven:

Koop nooit een bank bij Ikea, want je moet hem zelf in elkaar zetten.

Wát een karwei zeg! Je hebt er dit voor nodig

En twee rechterhanden natuurlijk. Maar gelukkig kreeg hij hulp van pa en ma en met vereende krachten werd het dan toch een bank.

Even proberen of hij lekker zit, zeiden wij.

En dan maak ik even een foto, zei de zoon...

Zoëven kwam hij binnen, als dank voor bewezen diensten.

Maar hij is leuk, hè? Ja, de bank ook, hoor.

7 reacties | reageren

Mooie buurt

Lekker weer was het vandaag! En als het lekker weer is, is het in onze straat altijd heel gezellig.

Ik heb wat opgeruimd in de voortuin, allemaal afgewaaide takken van de treurberk opgeruimd, uitgebloeide planten in de groene bak gegooid.

De kinderen speelden op straat, de buurman liet z'n hondje uit en stopte voor een praatje, het overbuurjongetje gaf op zolder een drumsolo weg en het buurmeisje speelde op de saxofoon.

Eerst deden ze nog allebei hun eigen dingetje, toen gingen ze samen spelen. De saxofoon speelde een liedje uit 'My fair lady' en de drum gaf het juiste ritme aan.

Ik was klaar met m'n werk, maar bleef nog even dralen. Het klonk zo mooi...

Pas toen de muziek zweeg, ging ik naar binnen.

Ik had toch wel koude handen gekregen...

2 reacties | reageren

Karel

Vanmorgen weer eens ouderwets gelopen door de Poortvlietse dreven. En nu maar hopen, dat ik dat elke morgen kan blijven doen, want als ik thuiskom, zit ik vol energie om binnen flink aan de slag te gaan.

En dat is hard nodig, met zo'n jonge kat in huis! Vannacht was hij weer flink tekeer gegaan, de kamer lag vol met kattenbakvulling, zelfs de rode bank zat onder, dus ik kon gelijk beginnen. Daarna de was gevouwen, ook met hulp van Karel, die de slipjes en washandjes onder m'n handen vandaan trok...

O, jullie weten niet wie Karel is? Nou, we vonden Miep bij nader inzien toch niet zo geschikt voor een kater, we zijn bang dat ie straks gepest wordt, als tie wat groter is...

Nee hoor, het ging gewoon vanzelf. Toen hij voor de zesde keer bij z'n etensbakje ging zitten, zong ik: 'Nee Karel, nee Karel, niet vandaag, nee Karel, nee, al wil je 't nog zo graag...' En vanaf dat moment heette hij Karel.

Ja, zo eenvoudig gaan de dingen soms.

http://www.youtube.com/watch?v=6oIyjab8-HY

10 reacties | reageren

As jie de bel oort

Lekker weer vandaag, dus gingen wij een eindje lopen.

Er reed een jongetje op een fietsje met zijwieltjes op de stoep en wij zeiden: 'o, wat kun jij goed fietsen, zeg!'

 Jongetje van internet

Toen vond hij dat hij ook iets moest zeggen, dus hij zei: 'ik weet een raadseltje:

-As jie de bel oort, moe je na mien kommen.

Nou, dat was dus niet eenvoudig! We dachten heel hard na, je hoorde onze hersens kraken, maar we wisten het niet.

'Zeg het maar hoor, want wij weten het niet.'

- M'n broer!

En een lol dat ie had...

We kwamen thuis en we zijn nou nog steeds aan het denken over dat raadsel, geloven jullie dat wel?

5 reacties | reageren

Vreselijk zeg!

Met en kat op schooot zit ikl hier te typnen.

Hè gelukkig, hij is eraf gesprongen. Dat hij op schoot zit is niet zo erg, maar dat hij mijn hand als kussentje en mijn arm als krabpaal gebruikt, is minder leuk...

Vanmorgen was ik weer gaan boetseren en het was, zoals gewoonlijk, weer gezellig. Mijn schaap is nog niet klaar, wel twee schalen geglazuurd en intussen lekker gekletst natuurlijk. Over vakanties naar verre oorden, schouwburgbezoeken en huishoudelijke hulpen die wel of niet doorwerken. Nou ja, wij gaan niet meer op vakantie, we zitten 's avonds thuis voor de televisie en de huishoudelijke hulp ben ik zelf en geloof maar niet dat ik doorwerk, want kijk mij nou, alweer achter de computer...

Maar ik neem toch deel aan de gesprekken, hoor!

-O ja? Helemaal naar Senegal? En vertraging? Vreselijk zeg!

- Wat speelden ze? Ibsen? En zo saai? Wat jammer!

- En ze was helemaal niet meer toegekomen aan de slaapkamer? Ach, nee toch!

Thuisgekomen vertel ik aan mijn Jan wat er allemaal besproken is. En wat zegt ie?

- Ach nee toch! Jammer! Vreselijk zeg!

Leuk boek trouwens!

2 reacties | reageren

Opruimbui

Vanmorgen had ik een opruimbui. Ja, dat kun je zo wel eens hebben, hè? Opgestroopte mouwen, verbeten trek om de mond en maaiende armen: allemaal uit de weg, ik ben aan het opruimen!

Nu heb ik geen hekel aan opruimen hoor, het is een van mijn vaste taken hier in huis...

Ik heb al het oud papier bij elkaar gezocht en in dozen gedaan, de lege flessen idem dito, de kleerkasten nagekeken en overtollige spullen in zakken gestopt en o, wat is ons huis nu weer keurig opgeruimd!

Alleen staat de hal nu vol met dozen en zakken en die willen we wegbrengen als het buiten droog is.

Nou maar hopen, dat het nog voor vandaag is, anders denken de buren nog, dat we gaan verhuizen...

8 reacties | reageren

Buitenspelen

-Kinderen spelen tegenwoordig niet meer buiten, roept iedereen, maar dan zeg ik altijd: behalve in Poortvliet dan. Ja echt, wij staan er elke dag van te kijken, hoe leuk ze hier spelen.

Gisteren ook weer. Een paar jongens hadden blijkbaar van iemand oude kleren gekregen (of gevonden?) en daar liepen ze, op de stoep met een lange rok aan en een hoedje op. En dat, terwijl de natte sneeuw naar beneden viel.

Ik kwam zelf net van de supermarkt, mijn tas met boodschappen onder de paraplu en zei: - jullie worden helemaal nat, jongens! Maar daar gaven ze niets om.

- Daarom hebben we een hoedje opgezet, riepen ze, terwijl ze hun rokje optrokken om daarna midden in een plas te springen...

Welnee!

10 reacties | reageren

Bordje kat

Nee hoor, zei ik bij mezelf, ik ga het niet meer over katten hebben, 't is nu genoeg geweest en er zijn zoveel andere leuke en interessante onderwerpen om over te schrijven...

Maar ja, deze foto's moet ik toch nog even laten zien, hoor!

Ja, jullie zien het goed. Is ze (nou ja, hij) in mijn mooie, zelfgeboetseerde schaal gaan liggen...

6 reacties | reageren

Maandag

-Ik wil dat het morgen lente wordt,

is de stelling van onze ochtendkrant, BN/De Stem. Nou, ik weet al dat iedereen het daarmee eens zal zijn, het is zoiets als een open deur intrappen. We zijn allemaal het sneeuw- en ijsgedoe meer dan zat, we willen bloemen, vogels en shirtjes met korte mouwen. Heb ik gelijk of niet?

Vanmorgen om zeven uur waren we iedereen in de straat al aan het wakker maken. Ja, beetje a-sociaal wel, maar helaas, het kon niet anders. We hadden de gemeente gebeld, of ze een oude bank wilden komen ophalen en we hadden orders gekregen van een strenge juffrouw, dat hij voor half acht op de stoep moest staan, anders ging het niet door en moesten we nog eens drie weken wachten.

Er lag een laag sneeuw, dus gingen we eerst sneeuwruimen, daarna moesten de vuilnisbakken nog verzet worden en toen de loodzware bank op de stoep geschoven worden.

Dus, lieve buren, als jullie dit lezen, het was niet om jullie te pesten, hoor...

Het is nu half negen, de bank staat nog steeds buiten te wachten tot hij opgehaald wordt, maar ja, zo nauw moet je niet kijken, bij de gemeente hebben ze meer te doen.

Intussen maar 'ns verder lezen in m'n krantje...

5 reacties | reageren

Herinneringen

Vandaag waren we weer in Terneuzen. Samen met moeder gingen we bij ons nichtje op de koffie. Nou ja, nichtje, zeg maar nicht, want ze loopt al tegen de tachtig. Maar voor moeder blijft ze altijd het kleine nichtje, het eerste kleinkind in de familie.

Moeder is dol op herinneringen. - Toen jij geboren werd, kwam nichtje naar je kijken, zegt ze. Nichtje wilde zelf ook zo graag een broertje of zusje hebben en vroeg waar je zo'n babietje kon halen.

- Ik heb mijn laars bij de kachel gezet, zei mijn vader en toen heeft Sinterklaas haar erin gestopt.

Nichtje zette elke Sinterklaasavond haar eigen laarsje bij de kachel, maar helaas, ze bleef enig kind...

- We woonden toen bij opoe in het voorkamertje, zegt moeder, het was zo klein dat er alleen een bed in kon staan, met het kinderledikantje aan het voeteneind en verder nog een stoel om onze kleren op te hangen, maar je vader wilde niet met de rest van de familie aan tafel zitten, hij wilde op z'n eigen, dus ging ik voor ons aardappels, groenten en vlees opscheppen in de keuken en dan zaten we op bed te eten, met een bord op schoot. Je tante Mina kwam telkens even door de kier van de deur gluren. 'Is het lekker?' riep ze dan en je vader ging toen met z'n stoel tegen de deur zitten, dus riep ze door de dichte deur: 'is het lekker?'

Gelukkig kregen we al gauw een eigen huisje. Een voorkamer, zo klein dat er alleen een eettafel en vier stoelen konden staan, een achterkamer waar we met z'n drieën sliepen en een piepklein keukentje. Geen wasmachine, geen douche en de w c was buiten, maar wat waren we rijk in die tijd.

Ze kijkt haar eigen kamer eens rond met de witte tegels, de zwartleren bank, de tv, de open keuken met fornuis en vaatwasser.

'Maar ja,' zegt ze, 'toen waren we ook niet zoveel gewend.'

Nee, het zou niet meevallen om weer als toen te moeten leven, hoor, dat is iets wat zeker is...

'  

4 reacties | reageren

Zaterdag

Het is maar een boogscheut ver, van ons naar Bergen op Zoom, maar wat een wereld van verschil...

Je gaat de Tholense brug over en dan hoor en zie je het al: verklede mensen, versierde huizen en muziek op straat.

Dweilen, noemen ze dat. En over carnaval spreken ze ook niet, ze hebben het over de vastenavend.

Half februari is het pas zover, dan mag het officieel, maar de Bergenèren zouden de Bergenèren niet zijn, als ze zolang konden wachten. Ze hebben hun hoedjes en gordijnen weer van zolder gehaald en zijn alvast begonnen met de leut.

Nee, wij doen er niet aan mee, maar we kijken er graag naar.

Bovenstaande schilderijen zijn van Hendrik Boot. Hij exposeert momenteel in een voormalig café, dat met vastenavend heel veel bezoekers trok.

'Voel oe as 'erbore'

is de naam van de tentoonstelling. Tja, wie zou dat niet willen? Daarom gaan we er vanmiddag even kijken.

9 reacties | reageren

Beursje

Nou, dat was me weer wat, gisteren! Kom ik thuis van het boodschappen doen, is mijn portemonnee kwijt!

Mijn Jan vat dan gelijk de koe bij de horens: terwijl ik al mijn zakken en tassen aan het nazoeken ben, heeft hij al de telefoon gepakt. En ja hoor, beet! Bij Dirk van den Broek in Bergen op Zoom, daar lag ie. De mevrouw achter me had hem zien liggen en aan de cassière gegeven.

Gelukkig zijn er nog eerlijke mensen en wat was ik opgelucht, want er zat wel niet zoveel geld in, maar wel mijn bankpasje en het was een nieuwe portemonnee.

Deze is van het internet, en zoveel briefjes heb ik meestal niet bij me, hoor. Maar gelukkig, hij zit weer in mijn tas.

O ja, weten jullie wat de cassière zei, toen ik hem kwam halen?

- Mevrouw, uw beursje is hier.

Leuk woord hè, beursje... Klinkt veel mooier dan portemonnee, zo poezelig vinden jullie ook niet? En portemonnee is nog een Frans woord ook. Komt van porter (=dragen) en monnaie (=munt).

Ik heb het nu voortaan altijd over 'mijn beurs.'

En nou goed uitkijken, dat ik hem niet opnieuw bij de kassa laat liggen!

8 reacties | reageren

Avondrust

Hij klimt in de begonia,

hij sluimert in de keukenla,

hij jaagt de lijsters achterna

en altijd is er wat,

maar 't is toch zo huiselijk

en zo genoeglijk met een kat.

Annie M G Schmidt (uit de Familie Doorsnee)

4 reacties | reageren

Komt een vrouw bij de bank

Ja, in Oosterhout, daar kunnen ze d'r wat van...

Heeft er iemand geld opgehaald voor Haïti, wordt het niet geaccepteerd door de ING bankmedewerker, omdat het kleingeld is. De vrouw gaat het omwisselen in bankbiljetten, maar ze mag niet alles storten. Ze heeft 1080 euro en het maximumstortingsbedrag is 999 euro.

Dan vragen ze: 'giro 555, op wiens naam staat dat? En in welke stad zit de ontvanger?'

 Nou ja, daar zakt je broek toch van af, hè?

9 reacties | reageren

Schaap en macaroniborden

Leuk mopje! Maar alle gekheid op een stokje, ik heb vanmorgen een schaap gekleid en hij is best leuk geworden. Volgende week wil ik er weer eentje maken en dan misschien nog een paar lammetjes.

 Mèèèè

Een mens zou er haast van gaan blaten...

Vroeger, heel lang geleden, woonden wij naast een familie Schaap, ja, die mensen heetten zo, daar konden ze ook niks aan doen. Het jongste broertje was nog maar klein en hij had wat moeite met de Sch. Laat nu ook nog de vader schilder van zijn vak zijn... Als hij bij ons kwam, vroeg mijn vader: 'broertje hoe heet jij?'

'Aadje Aap, buurman!'

En wat doet je vader?

'Hij ildert,' buurman!

Flauw hè?  

Gelukkig duurde dat maar even hoor, al gauw kon Aadje praten als Brugman.

Mijn Jan had voor het middagmaal macaroni gemaakt. Het smaakte heerlijk, maar nu staan de borden en schalen met opgedroogde tomatensaus nog op het aanrecht. Aan de slag dus!

6 reacties | reageren

Dromen zijn bedrog

Mijn Jan droomt altijd zo mooi en weet dan precies te vertellen waar die droom over ging. Ik niet hoor, ja ik droom wel, maar ik weet nooit meer waarover...

Behalve vannacht, toen droomde ik dat er een slak in m'n bed zat! En daar bleef het niet bij, er kwamen er steeds meer, ze liepen ook op mijn hoofdkussen en toen kropen ze met z'n allen boven op mij.

Ik gilde het uit en mijn Jan deed natuurlijk meteen het licht aan. Gelukkig, geen slak te zien, maar het duurde wel even voor ik weer sliep, dat kan ik jullie wel vertellen...

'Je bent toch niet bang voor slakken?' vroeg mijn Jan vanmorgen. Welnee, natuurlijk niet! Maar wel als ze in mijn bed kruipen...

6 reacties | reageren

Zonnig

Zo, de boodschappen zijn binnen, de vloer gezogen en de strijk gestreken.

Tijd om lekker in het zonnetje te lezen!

Nee, niet in de buitenlucht, daar is het helaas nog een beetje te vroeg voor, maar in de stoel voor het raam.

Ik verwonder me vaak over mensen die bij het eerste sprankje zon het scherm of de rolluiken laten zakken. 'Alles verschiet zo...' zeggen ze, of 'de planten gaan er slap van hangen...' of 'je ziet het stof zo goed...'

- Nou en? zou ik willen zeggen, lekker laten verschieten, geen planten aanschaffen die niet tegen zon kunnen en stof hoort bij ons en onze planeet.

'Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.'

 'Dorsvloer vol confetti'

Ja, dit boek ben ik aan het lezen. Over een meisje dat opgroeit in een Zeeuwse orthodoxe boerengemeenschap.

Mooi geschreven en heel herkenbaar. Nee, zelf ben ik niet afkomstig uit zo'n milieu, maar door mijn werk had ik er veel mee te maken en ik lees er graag over.

Geen gepoets meer dus, koffie hebben we al op, even een appeltje schillen en dan lekker verder lezen.

3 reacties | reageren

Slim hondje

'Moet je horen,' zei het jongetje gisteren tegen ons, 'onze meester heeft een hondje en dat kan tellen...'

'Dat is heel bijzonder!' riepen wij uit, 'maar hoe weet je dat?'

'Nou, hij had het hondje mee naar school genomen, omdat hij jarig was. Het heet Loekie en de meester zei dat Loekie kon tellen en toen stak hij twee vingers achter z'n rug en vroeg aan Loekie: -hoeveel vingers steek ik op? en Loekie blafte twee keer. De meester liet het zien, hij had echt twee vingers achter z'n rug opgestoken...

Toen deed de meester het nog eens en het hondje blafte drie keer en ook nog 'ns zes keer.' En allemaal goed geteld!

Natuurlijk waren wij sprakeloos. Wát een slim hondje...

3 reacties | reageren

Oliebollen

Gisteren ging ik de diepvries schoonmaken en wat vond ik daar?

Een doosje oliebollen!

De beste oliebollen van Zeeland, op 31 december gekocht bij bakker van Oost in Tholen. We hadden er toen met z'n allen lekker van gesmuld en er waren nog vier stuks over.

'Die bewaren we voor de vogels,' hadden we gezegd, en ik had ze in de diepvries gestopt omdat we ook nog krentenbrood en friet voor de vogels hadden. Maar ik was ze helemaal vergeten...

Tot gisteren dus. We hebben ze in de oven opgewarmd en ze smaakten nog heerlijk hoor. Zelfs Miep at er van mee!

Nee, vogels zien we nu niet veel meer, een enkele merel komt nog eten en soms een paar verdwaalde spreeuwen. Het eten blijft allemaal liggen, dus we zijn gestopt met voeren.

We eten nu alles zelf op!

6 reacties | reageren

Dialect

Uit de Zeeuwse spreukenkalender:

Keesje staot vrêêd vee te blêêt'n, omda 'n ond 'm in z'n gezicht ei gelekt.

Was t'r gebeurd, m'n vintje? vraogt z'n moeder, 'ei dien ond joe in je gezicht gebeet'n?

Keesje kiekt nao z'n moder en zegt:

Bel nêê, die eit allêêne mao geproefd.

Hij is leuk, hè? Maar ik ga er toch niet teveel uit citeren, hoor, want wat is het moeilijk om dialect te schrijven!

4 reacties | reageren

Broeder Gerard

Al ruim anderhalve ton voor de Zunderse Trappistenbroeder Gerard van Wezel!

Bij ons in de krant staat een bedankje van abt broeder Daniël van de Abdij Maria Toevlucht en hij voegt er aan toe:

'We zorgen er voor dat iedere cent in Haïti terechtkomt.'

http://www.bndestem.nl/regio/breda/6129018/Nu-al-150000-euro-voor-broeder-Gerard.ece

Voor wie ook nog iets wil geven, volgt hier het gironummer:

2 reacties | reageren

Wie wat bewaart...

'Wat zien ik?'

dacht ik, toen ik vanmorgen even naar de dorpswinkel liep.

'Zijn ze daar aan het sneeuwballen gooien?'

Ja warempel, zeg!

Al zes dagen achtereen is het overdag ver boven nul en toch ligt er naast een huis nog een grote berg sneeuw en daar waren de schoolkinderen elkaar nog mee aan het bekogelen. De bewoners van dat huis waren in de sneeuwperiode elke dag fanatiek hun stoepje aan het vegen en ziedaar:

Nou ja, ietsje kleiner hoor, deze komt van het internet...

Maar ik zei vanmorgen bij mezelf:

Wie wat bewaart, die heeft wat!'

3 reacties | reageren