Fijn dat je hier komt lezen. Wil je zelf een weblog beginnen? Eerst even goed informeren bij Zeelandnet wat je mag schrijven. Want met 2 maten meten kunnen ze uitstekend.
Voor de rest? Ikzelf ben niet links en ik ben niet rechts. Ik ben ik...
Net gebeld naar het ziekenhuis. Vandaag was ik er met geen mogelijkheid meer tussen te krijgen. Maar nu blijkt dat de plastisch chirurge die ik heb, ook wel eens in Oostburg is. Ze heeft daar niet een officieel spreekuur, maar opereert wel daar. Soms is het dan wel eens handig om na de operaties ook nog patiënten te zien/spreken. Ik mag me 10 over 4 melden. Da's toch wat anders dan die 2 maanden wachttijd. Ben blij toe. Want door er steeds aan te denken, lijkt het wel alsof het nu pijnlijker wordt. Of dat echt zo is, of als het tussen mijn oren zit, weet ik niet. Maar lekker is anders. Zal blij zijn als ik meer weet. Het is dan wel mijn 'goede' kant, maar toch komt er dan weer zo'n duiveltje in je hoofd. Dat zit dan af en toe van: ben je wel zeker dat ie gewoon los is?? Is er toch niets anders aan de hand?? Ik probeer dat duiveltje natuurlijk zo snel mogelijk weer weg te sturen, maar dat lukt niet altijd even goed. Verdorie... dat stomme spookbeeld, daar raak je nooit meer vanaf.
Zo maar even mijn gedachten verzetten. Het huishaten ligt op me te wachten. De kabouters van tegenwoordig zijn ook die van vroeger niet meer. Niks, niente hebben ze gepresteerd vannacht. Ik kan het weer allemaal zelluf doen... Vanmiddag, als het droog blijft, wil ik ook nog een rondje door het dorp kuieren. Want van mijn voornemen om veel te blijven bewegen nadat ik stopte bij PostNL is nog niet veel terecht gekomen. In die tijd had ik geen smoes zoals het weer om niet te lopen. Maar zeg nou zelf... 't is toch geen wandelweer geweest, hè de laatste tijd . En nu: Hop, koffie opdrinken en kabouter spelen....
Raar dagje vandaag. Normaal gesproken moet lief pas 's middags beginnen. Nu, met die vrije dag van morgen, moest hij vanmorgen vroeg al op pad. Zelf moest ik er ook vroeg uit. Afspraak met de huisarts. Kon het niet meer uitstellen. Miet (de tweelingzus van Tiet) is gaan wiebelen. Zit nu met een deuk boven mijn linkerborst en da's geen gezicht. Pijnlijk is het niet, maar het voelt wel akelig. En het hoort gewoon niet. De huisarts kon niet veel doen, dat wist ik van tevoren. Maar aangezien het van 2007 geleden is dat ik bij de plastisch chirurg was, moest ik een verwijsbrief. Daarna gebeld voor een afspraak. De mevrouw van de afsprakenbalie vond niet dat ik nog 2 maanden zo door moest lopen (dat is de wachttijd momenteel) en heeft me aangeraden om vrijdagmorgen gelijk met de secretaresse van de PC te bellen. Dan kan ik er misschien tussen geschoven worden. De huisarts had nog nooit zoiets mee gemaakt. Maar ja, bij mij zijn in de loop der jaren wel meer dingen fout gegaan die ze nog nooit eerder hadden gehad. Speciaal gevalletje, zeg maar
Vanmiddag even een half dagje werken. Moest nog een paar uurtjes inhalen. Het is niet zo heel druk op de zaak en dan heeft één van de mannen misschien wat tijd om me wat extra materiaal kennis te geven. Want het administratieve werk kan dan wel van een leien dakje gaan, het is toch handig als je weet waarover je het hebt. En dat valt me tegen. Wist niet dat er zoveel verschillende modellen, materialen, manieren van ophangen etc... zijn. En uit de praktijk leren is toch interessanter en beter dan uit een boekje. Zien blijft bij mij toch beter hangen dan horen en lezen...
De komende 4 dagen ben ik 'vrij' . Dan kan ik me even uitleven op de paperassen van liefs zaak. Want alles is nu wel heel officieel geworden. En dat moet boekhoudkundig heel goed bijgehouden worden. Sorteren, uittypen enz... Hoe netter het bij de accountant aangeleverd wordt, hoe beter. Dat scheelt dan ook weer in de kosten. Nu snel even boodschappen halen. Heb niks lekkers meer te smikkelen in huis. En zo kan ik niet leven...
Op de achtergrond hoor ik de motoren brullen. 't Is weer een MotoGP dagje vandaag. Nog een uurtje of 2 en de 'grote mannen' gaan aan het werk. Nu is het nog herhaling van de kwalificatie en daarna rijden eerst de jongens van de Moto 2. Als het zonnetje blijft schijnen, ga ik na de races eens een wandelingetje door het dorp maken. Eerst naar de postbus. De nota van het karwei dat lief een hele week bezig hield op de bus doen. Daarna even naar het kerkhof. Gisteren een praatje gemaakt met de pa van onze overleden buurjongen. Hij was zo vol van de nieuwe glasplaat die op het graf van zijn zoon is geplaatst. Ik moest echt eens gaan kijken. Terwijl liet hij ook zijn nieuwe tattoo zien. Een foto van zijn zoon, net boven zijn hart gezet. Ik schoot vol. Maar dat is niet erg. Verdriet moet je ook kunnen delen. Het zijn altijd heftige gesprekken maar als ik zie hoeveel deugd het doet bij hem, om erover te kunnen praten, heb ik er dat voor over. Ben wel altijd even hartstikke moe, na zo'n gesprek. Maar ik kan me herpakken en gewoon weer doorgaan. Hij moet er de rest van zijn leven mee dealen. Schreef ik de vorige keer nog dat de natuur wreed is, het leven is dat ook bij tijd en wijle... En we kunnen alleen maar hopen dat de grootste ellende aan onze deur voorbij gaat.
Had gisteren mijn dag niet. Zondagavond hadden we eerst gewokt met zoonlief en zijn vriendin. Na het wokken reden zij huiswaarts en ik ging met lief nog ff mee naar het pand waar hij bezig is. Ik kwam op het onzalige idee dat ik, terwijl hij zijn bus vol laadde met spullen, misschien wel de grote papierproppen en rotzooi van de vloer kon halen. Al eens met een grote vuilniszak op je knieën door een pand gekropen met een volle maag? Geen goed idee dus. Na een klein half uurtje zat de wok wel heel hoog. Toen naar mijn schoonouders om daar de boel te lossen (de spullen van lief, hè, niet de wok). En daar was hij plots. Die man met zijn hamer. Ik voelde me akelig, bibberig worden. Thuis gekomen meteen naar bed. Maar ja, toen was het ook al 1 uur. Om 7 uur weer het wekkertje. Lief en kadozoon weer op pad en ik thuis een beetje opruimen. Het ging vrij redelijk. Na het opruimen besloot ik even van het zonnetje te genieten. Kon ik gelijk onze merelfamilie observeren. En had ik dat maar niet gedaan. Ik vond het al gek dat we zondag maar 1 van de mereljongen te zien kregen. Maar goed, die ander had misschien hetzelfde slaapprobleem als ik. Nu zag ik het andere jong tussen de klimop heen en weer wippen. Tot hij viel. Nog even met het snaveltje aan een takje klimop, maar nee, hij kwam op de grond terecht. Gelijk wipte hij achter de bakken oud ijzer op het stuk terras dat voor lief bestemd is. Ik hield de boel goed in de gaten. Even later kwam pa met een wormpje. Na wat heen en weer gekwetter en gepiep, kwam de kleine van onder de bakken om gelijk weer terug te gaan. Pa erachter aan. Mooi om te zien. Ik was gerust gesteld. De kleine zou toch eten krijgen tot ie groot genoeg was om te vliegen. Maar op 1 ding had ik niet gerekend. Op vijanden uit de natuur. En dan nog wel van hun eigen soort. Ik ging naar de C1000 en toen ik terug kwam, zag ik hem vliegen... Een kauw (het stikt hier van de kauwen) met iets vrij groots in de bek. Thuis gekomen bleek ons mereljong nergens meer te bespeuren. Ik heb nog goed onder en tussen de bakken gezocht, maar nee... weg... Waarschijnlijk was het andere jong ook op die manier verdwenen. Ik hoop nog steeds dat ik het mis heb, maar vrees het ergste. Nu is het dus wachten of pa en ma merel een tweede leg doen. En of die beter afloopt. Mijn humeur zakte wel gelijk onder het vriespunt. 's Avonds ben ik om een uur of 8 naar bed gegaan. Niets kon me meer boeien. (dat kwam wel niet alleen door het mereljong, ik was gewoon doodop). Toen lief om half 12 thuis kwam, ben ik nog even naar beneden gekomen. Om 1 uur weer mijn bedje in tot half 8. Voel me nu een heel stuk opgeknapt. Lief is al weer vertrokken. Ik keutel thuis nog een beetje door en vanmiddag komt ie me ophalen. Kan ik verder met propjes opruimen. Niet teveel eten, dus....
Ik lijk wel gek. Vanmorgen om kwart over 7 mijn bed uit. Lief moest vroeg weg. Het begin van een groot karwei. Met mijn slaperig hoofd dacht ik nog: ach, als hij vertrokken is, lig ik nog wel een uurtje op de bank. Vergetend dat de schilder volgende week de laatste loodjes in de kamer komt doen. En de banken dus op elkaar gestapeld aan 1 kant staan. Had me aangekleed omdat er nog een helper voor lief langs kwam. En nu??? Nu ben ik te bedonderd om terug naar boven te gaan, me weer uit te kleden en in mijn bed te stappen. Zit dus maar wat zwarte koffie te drinken, wat zware shag te roken in de hoop echt wakker te worden. Want vannacht was het 3 uur toen ik het licht uit deed. Vanavond moeten we naar het lentefeest van mijn jongste neefje. Compleet met BBQ. Hoop dat ze voor een afdakje hebben gezorgd. Morgenavond wokken in Sluis. Samen met zoonlief en zijn vriendin. Maandagmorgen komt de schilder. En maandagmiddag moet ik mezelf alleen zien te vermaken met koninginnedag. Want lief is weer heel de dag bezig. Ach, er zijn ergere dingen. Zoals nu moeten werken in mijn oude baantje bij de post bijvoorbeeld. Ja... op zulke dagen ben ik weer blij dat ik niet meer hoef. De oud-collega's hebben een rotweek achter de rug, terwijl ik lekker binnen achter de computer zat. Zo... mijn sjekkie ligt alweer klaar op de asbak, ga zo mijn mok nog ff vullen en eens in de spiegel kijken of die wallen onder mijn ogen al een beetje bij getrokken zijn. En dan?? Tussen de buien door een paar boodschappen halen en eens een goed boek lezen. Zo eens tussen de e-books kijken of er nog iets leuks bij zit.
Wie mijn lief kent, weet dat hij een brede maar lieve beer is. Fors voorkomen, de nodige tattoo's, je kent dat type wel. Wie mijn lief goed kent, weet dat er vanbinnen in die ruige vent een hart van 'koekenbrood' zit. Hij is er zo eentje die, als 's winters de vogeltjes in de tuin komen, gelijk weer naar binnen komt om brood te halen. Die kikkers die op het terras rond huppen in een emmer zet en terug naar de Veste brengt. Ja, lief is een dierenvriend. En nu is zijn gedrag naar hen toe beloond. Al een hele poos zagen we een merel (door lief in gesprekken lachend 'mijn vriend' genoemd) met takjes heen en weer vliegen. Zou er nou een nestje gebouwd worden in de klimop rond de pergola? Ja, bij nader inzien bleek dat zo. Vanmorgen kwam lief gelijk weer naar binnen nadat hij naar zijn schuur was vertrokken. Groot nieuws. Een heleboel gepiep vanuit de klimop. Stiekem stonden we van een afstandje te kijken. Ja... 'zijn vriend' heeft gezinsuitbreiding gekregen. We durven niet heel dichtbij te kijken, bang om het prille geluk te verstoren. Maar van op onze afstand zagen we sowieso al 2 hongerige snaveltjes in half kale koppies boven de nestrand uitpiepen. Merel heeft het druk. Vliegt af en aan... En natuurlijk wil lief een handje helpen. Brood verkruimeld en op het tuintafeltje in de buurt van het nest gelegd, het vogelbadje gevuld met vers water. En daarnet kwam hij terug van de super met een pak havermoutvlokken. Want hij had gehoord dat die vogeltjes daar gek op zijn. En hij wil het ons prille ouderpaar zo makkelijk mogelijk maken. Ben benieuwd of zijn kleine beetjes ook echt helpen. Ik ben ontroerd door dat nieuwe leven in onze tuin. Maar nog meer ontroerd ben ik, als ik mijn grote, stoere vent zo zie genieten....
Het is achter de rug. Twee prachtige avonden gehad. En aan de reacties te horen, het publiek ook. Gisteren de boel opgeruimd. Zelfs het decor is al helemaal afgebroken. Dat vind ik nou zo'n vervelende avond. Alles waar je al die maanden naar toe hebt gewerkt, is op een paar uur tijd helemaal verdwenen. Dan komt ook pas echt het besef: 't zit er weer op. 't Is weer klaar. Was dan ook niet echt te genieten toen ik thuis kwam. Moet nog even opnieuw een invulling zoeken voor de maandag- en woensdagavonden tot september. Want ja hoor, dan starten we weer.
Het enige minpuntje was de medewerking van de gemeente. Herstel: het gebrek aan medewerking. Op vrijdag gingen de kachels pas om 19.00u aan. Voor zo'n grote ruimte heel laat. En zeker als je weet dat het toneelstuk zich zogezegd afspeelde op Tenerife. Een zonnige vakantie. De zaterdag was het nog erger. Toen deed de kachel het helemaal niet. Ja, stuk... En niemand te bereiken om even te komen kijken. Laat staan te herstellen. Op het podium hadden we niet zo'n last van de kou. Dat wordt verlicht met bouwlampen, dus dat wil wel warmte geven. Achter de coulissen was het een ramp. Zit je daar te wachten in je zomerse tenue. Of sta je daar in je ondergoed. Vreselijk. De mensen in de zaal waren gelukkig niet aan het mopperen. Er was meer dan 120 man aanwezig op zaterdag. Dus de warmte kwam vanzelf in de zaal.
Maar goed.... nog even nagenieten en dan volgend jaar weer.
De generale repetitie gisteren ging goed!!! Op een paar kleine akkefietjes na (gordijn te vroeg dicht, muziek te laat gestart enz...) maar dat moet om een goede uitvoering te hebben, toch? Begin een gezonde spanning te krijgen... Vond dat vorig jaar ook al zo'n apart gevoel. Zo dubbel. Aan de ene kant kijk je er erg naar uit om eindelijk te laten zien waar je al die maanden voor hebt geoefend, aan de andere kant zie je er geweldig tegen op. Het akeligste van de hele avond vind ik de pauze. Een half uur. Voor de mensen in de zaal is dat zo om. Maar wij moeten achter de coulissen blijven. En om nou te zeggen dat het jeugdgebouw in IJzendijke zo prachtig en gezellig is op de plekken die niet voor iedereen zichtbaar zijn.... nee... De feestslingers hangen dan wel op in de vorm van grote spinnen- en stofnesten in de nok, we krijgen af en toe bezoek van een bewoner van zo'n nest... en de scheuren in de muur... Bah. Als je dan bedenkt hoeveel huur we als vereniging per dag moeten betalen aan de gemeente is het eigenlijk een schande. Maar wel de subsidie halveren. En volgend jaar helemaal niks meer geven. In het gordijn zit (zat) een mega scheur. We hebben provosorisch (zal wel niet goed geschreven zijn) de zaak een beetje dicht gemaakt. Maar iemand moet dat toch kapot hebben gemaakt. Kan gebeuren... maar herstel het dan. 't Is zo zonde. Het Jeugdgebouw is zo'n prachtige lokatie, waar zoveel meer mee gedaan zou kunnen worden. Een beetje extra onderhoud, een likje verf hier en daar... maar nee... liever zitten mauwen over een cultureel centrum... waar ze dan nog meer geld voor kunnen vragen. Maar goed... moest dit ff kwijt... maar ga nu nog een beetje genieten. Van die kriebels in mijn buik, van de herinnering aan de lol die we de laatste repetities hadden... en van het vooruitzicht op 2 prachtige avonden. WE GAAN VLAMMEN!!!!!! Zeker weten... Geloof je me niet??? Moet je gewoon komen kijken... zul je 't met je eigen ogen zien.
Phoe. Zit weer op mijn mini laptopje te werken. Alles zit namelijk onder zeil. Nu alle festiviteiten rond mijn verjaardag achter de rug zijn, gaan we weer verder met de kamer. Als die klaar is, de nieuwe kasten uitzoeken, kopen, plaatsen en vullen. Dat laatste wordt een heidens karwei. Want ik ga beslissingen moeten nemen. Wat kan weg en wat niet? Niets voor mij... Daarna doen we het terras in orde brengen. Hopen op een zomer waarin we er dan ook gebruik van kunnen maken. Na de zomer tafel en stoelen uitzoeken en misschien een bankstel. Maar dat ligt aan Bruintje.
Nu maar weer leren... Vanavond laatste gewone repetitie. Morgen de generale en dan de volgende 2 dagen de uitvoering... de bibbers beginnen te komen. Volgens lief word ik een opgewonden standje...
Toen ik in 2003 borstkanker kreeg, sloot ik me aan bij een forumgroep. Zes jaar lang deelde ik via internet lief en leed met een heleboel lotgenotes. Maar, zoals dat gaat, je ontgroeit de groep. De behandelingen zijn klaar. Je pakt de draad van het dagelijkse leven weer op. En ondanks dat je je had voorgenomen, het nu wat rustiger aan te doen, wordt het leven toch als snel weer druk, druk, druk... Met zo'n 10 dames van het allereerste begin, hebben we nog geprobeerd een 'clubje' te vormen op het internet. Er werden meetings georganiseerd. Zelf was ik daar nooit bij. Als enige uit Zeeuws Vlaanderen was de afstand voor mij te groot. Zeker doordat ik met het Openbaar Vervoer moest reizen. Lief kon daar echt geen vrij voor nemen. En wat moest hij op zijn eentje in een vreemde stad. Terwijl de dames de uren weg kwebbelden. Ik zou zo'n 5.5 uur onderweg zijn (heen en terug) om een paar uurtjes te praten. Ook was het een beetje zelfbehoud. Iemand die je in levende lijve ontmoet, die blijft veel langer in je geheugen. En, eerlijk is eerlijk, we wisten allemaal dat er van het groepje een heleboel waren die kans hadden dat het toch nog fout zou aflopen. En toen begon het. Op een jaar tijd, ontvielen ons 2 'lotjes'. Een derde volgde weer een jaar later. Nummer 4 kwam ook aan de beurt. Vanmorgen was er het bericht dat ook nummer 5 het niet heeft gered. Anita... die me van alle dames het meeste aansprak. Die ooit in Zeeland vakantie vierde en een afspraak maakte om me op haar laatste vakantiedag te komen opzoeken. Maar buikgriep (bij haar) gooide roet in het eten. Anita... die borstreconstructie onderging, net als ik, maar bij wie alles wat fout kon gaan ook fout ging. Maar ze bleef doorzetten. Anita, die zo gelukkig was toen haar dochter ten huwelijk werd gevraagd. Deze maand nog gaat ze trouwen. Maar het noodlot sloeg toe. Anita kreeg na een controle te horen dat, 8 jaar na de eerste diagnose, uitzaaiingen waren gevonden in de botten en de hersenen. Alles heeft ze eraan gedaan om toch het huwelijk van haar dochter mee te maken. Elke chemo, elk medicijn werd er tegenaan gegooid om de zaak te rekken. Maar het mocht niet baten. Vanmorgen is Anita overleden. Niemand heeft me ooit verteld dat het leven eerlijk is. Maar soms vraag ik me af waarom het zo ONeerlijk moet zijn. We zijn nog met de helft over. Vijf vriendinnen op facebook die ik niet meer aan hoef te klikken. En vijf vriendinnen op facebook die zich weer bij elkaar rapen en doorgaan. Want dat is het enige dat je kunt doen in dit geval. Ik weet dat het niet helpt, maar ik heb vandaag al een paar keer flink vloekend achter mijn pc-tje gezeten. Het helpt idd niet, maar het lucht een beetje op. Straks even een flinke wandeling maken. Alleen... mijn gedachten laten gaan. Mijn hoofd laten leegwaaien. En morgen weer gewoon verder met mijn leven. Want voor je het weet kan het niet meer....
Zo. De werkweek zit er op. Was best druk vandaag op de zaak. Collega was allang blij dat ik toch gekomen was. De verkoop is dan wel niet echt mijn ding, maar ik kon de wachtende klanten wel voorzien van een bakje koffie (met paaseitje, natuurlijk). Nu ben ik 'vrij' tot donderdag. Eén dagje werken maar, volgende week. Want vrijdag heb ik een snipperdag genomen. Vanaf maandag wordt het leren, leren. leren. Vrijdag is namelijk de eerste uitvoering van onze toneelvoorstelling. Wie van de groep op het onzalige idee is gekomen om op vrijdag de 13de te spelen, weet ik niet. Maar we zullen ons best doen. Ook zin om eens een kijkje te komen nemen? Voor het geld hoef je het niet te laten. Waar kan je nog een avond plezier beleven voor 5 euro? Wil je meer weten. Kijk dan even naar de poster hierboven. En misschien tot vrijdag of zaterdag???
Gisteren maar weer eens mijn Belgische afkomst gedemonstreerd. We zaten hier in Tieke vanaf de middag tot gisterenavond laat zonder gas. 's Morgens had ik gewinkeld in Oostburg. Twee nieuwe spijkerbroeken EN een busje kleurschuim voor mijn haar. Want ik was er eindelijk aan toe om zonder pruik te lopen. 's Middags was het 'zonder gas zitten' het gesprek van de dag hier in de buurt. Leuk... we konden niet koken, dus ik was makkelijk. Zou wel een pizzaatje in de oven douwen. Wel vervelend dat we tegen de avond de verwarming niet aan zouden kunnen zetten. Maar ach... Extra truitje, fleece-dekentje, zou ook wel lukken. Maar goed. Ik moest niet koken, dus besloot om dan maar mijn haartjes in de verf te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Spul was op mijn hoofd gesmeerd en moest een half uurtje inwerken. Ik wil mijn handen wassen en...... er komt geen warm water uit de kraan. Dombo die ik ben.... Natuurlijk hebben we gas nodig voor de combi-ketel. Paniek in de tent. Wat nu? Na dat half uurtje maar met ijskoud water zoveel mogelijk kleurmiddel uitgespoeld. Tot het echt niet meer te houden was aan mijn hoofd. Dan oude handdoek erover heen en naar beneden. In de keuken hebben we een boilertje van 10 liter. Zo goed en zo kwaad als het kon (die keukenkraan is toch niet echt handig voor zulke dingen) de rest uitgespoeld. Maar goed. 't Ging met hindernissen maar 't is gelukt. Natuurlijk is het wel even wennen. Heb niet meer zo'n volle kop haar als met mijn pruik, maar ik loop weer over straat zonder 'muts'. Heb hem nog wel 'voor de pak ' liggen, als ik eens een bad hair day heb. Want het is toch weer wennen om je haar te moeten modelleren. Bijna een half jaar met een pruikje was toch makkelijk. Ding op je hoofd en klaar is Kees (in dit geval Annemie).
Zo en nu naar de fysio. Even bakkie doen met een vriendin en dan de keuken. (op vrijdag ga ik nu werken, dus is woensdag poetsdag geworden). Vanavond repetitie. De uitvoering (13 en 14 april) komt akelig dichtbij... En om te zeggen dat alles al lekker loopt? Niet echt. Oefenen dus maar. En me iets minder als Belg gedragen
Wat een geweldige avond heb ik gehad.... En aan de complimenten die we kregen te zien, wij niet alleen. Daar kan ik de komende 50 jaar op teren. Hoop alleen dat de komende tijd iets minder pijnlijk wordt. Ik kan al sinds zondag met moeite lopen. Ja, als je een hele avond (en nacht) denkt dat je 20 bent, dan gaat het fout. Ik had wel ingecalculeerd dat ik me op zondag 80 zou voelen. Maar dat dat op maandag ook nog zo zou zijn.... Spierpijn, niet normaal meer. Vandaag is het ietsje beter. Het zakt langzaam weg. En dan wel letterlijk. Nu nog alleen mijn kuiten en enkels. Maar ik had het er voor over. Wat ook raar is, is het klaar zijn met alle voorbereidingen. De grote lege plekken in de diepvries. (die ik gelukkig kan opvullen straks, want iemand was zo lief om me een heleboel pakken cadeau te doen om speciale cake soorten te bakken.) Maar het gewone leventje is weer bezig. In de kamer herinneren de bloemen en kaarten me nog aan die geweldige week,er zitten een heleboel foto's en filmpjes aan te komen via de mail, maar in mijn hoofd zullen die herinneringen voorgoed blijven. Wat nog een geweldig iets was: mijn schoonouders waren op het laatste nippertje toch aanwezig. Het was 0u20 toen schoonma naar me toe kwam en vertelde dat ze er nu echt doorheen zat (ja ze wordt ook 78 in juni en schoonpa is dat al) en dat ze naar huis gingen. Alleen kreeg ze schoonpa niet zo makkelijk mee. Die had er nog geen zin in.... Prachtig toch???
En nu dus weer gewoon. Een peukje en een bakje om wakker te worden en dan weer de dagelijkse beslommeringen. Ook die zijn veranderd. Het werk (poetsen, wassen, ja het hele huishaten) is hetzelfde gebleven. Ik moet het alleen op andere dagen doen. Maar ook hier zal ik mijn draai wel in vinden. 'k Ga er maar aan beginnen. Dan kan ik vanmiddag lekker lezen in het zonnetje...
Bijna klaar met poetsen. Nog even de keuken met de Franse slag, want aangezien ik vanavond en morgen nog bezig ben met kokkerellen, heeft dat niet zo heel veel nut. Kook en bak graag, maar maak er meestal ook een geweldig zootje van. Nu even pauze. Mijn arm heeft even rust nodig. (en ik ook). Morgen is het dus de grote dag. De dag van mijn party. En het is eigenlijk niet echt een verjaardagsfeest. Nee, zoals in de uitnodigingen staat, is het een feest om het leven te vieren. Zat net nog even naar mijn lijstje van genodigden (wat een deftig woord) te kijken. En wordt dan toch weer een beetje weemoedig (zal de druk en vermoeidheid wel wezen). Een paar mis ik, doordat ze ons ontvallen zijn. Mijn schoonouders zijn ook niet van de partij. Zo'n feest is nog te druk voor schoonpa. Gelukkig waren ze er zondag wel. Dan zijn er ook nog een paar vrienden die niet op mijn lijstje te vinden zijn. Het woord vrienden is verkeerd gekozen. Wilde nu ex-vrienden zetten, maar ook dat klopt niet. Ooit, toen ik er erg mee zat dat een vriendschap afgelopen was, schreef iemand me: een vriendschap die wordt beëindigd, is eigenlijk nooit begonnen. En ja... zo is het. Want vrienden ben en blijf je, door dik en dun. In voor- en tegenspoed. Ongeacht de afstand die er letterlijk is. Ik heb niet zoveel vrienden. Een heleboel goede kennissen, dat wel. Vrienden, diegene aan wie ik mijn ware ik durf te laten zien, die koester ik. Er moet veel, heel veel gebeuren vooraleer van mijn kant de vriendschap wordt opgezegd. Maar is het eenmaal zover, dan is het ook voorgoed. Dan is er geen weg meer terug. Ik zou mezelf niet haatdragend noemen. Eerder heel voorzichtig. In de 50 jaar dat ik nu meedraai op deze aardkloot, ben ik heel vaak gekwetst. Te goed van vertrouwen, waarschijnlijk. En dat vertrouwen... daar gaat het om. Is dat geschaadt, dan houdt het voor mij op. Dan kunnen vrienden misschien nog 'kennissen' worden, maar meer niet. En soms zelfs dat niet. Ligt eraan hoe erg het vertrouwen geschonden was. Vergeven en vergeten... dat is iets wat makkelijk gezegd wordt. Vergeven kan ik. Vergeten vind ik moeilijker. Meestal wordt zo iemand ergens in een hoekje van mijn hersenpan geplaatst. Om heel af en toe eens te voorschijn te komen. Net als nu... nu ik zit te denken. O jee... wat word ik zwaar op de hand. Kom op , Engels, tijd om de keuken te soppen en de eieren te koken.... en me weer vrolijk voor te bereiden op 'mijn' avond morgenavond....
Straks op pad voor de toneelvereniging. Advertenties ophalen. Ja, er moet wel geld in het laatje komen, hé. Want elk jaar moet het decor weer aangepast worden aan het stuk, moeten we de huur van het jeugdgebouw zien op te brengen... 't Is wat. Gelukkig hebben we hier in IJzendijke (en omgeving) leuke ondernemers. Die gul meewerken aan het realiseren van ons stuk.
Normaal gesproken had ik vandaag op kantoor gezeten. Maar op het allerlaatste moment is er toch iets veranderd. In plaats van maandag, woensdag en vrijdag ga ik nu maandag, donderdag en vrijdag werken. Tot nader bericht blijft dat zo.
Wat een heerlijk weertje trouwens, eej. Ga ook mijn laptopje weer te voorschijn halen. Dat gebruik ik als e-reader. Kan ik straks in het zonnetje een beetje lezen. En natuurlijk ook nog een beetje de tekst oefenen voor de repetitie vanavond. Koken hoef ik niet. Lief komt pas thuis als ik al naar de repetitie ben. Maak voor mezelf wel ff een snelle hap en hij gaat onderweg iets te smikkelen halen. Mooi opgelost zo.
't Is zover. Ik hoor bij de club van de vijftig plussers. Deel 1 van de festiviteiten is achter de rug. Wat was het gezellig... maar wat was het druk. Op een gegeven moment zat er meer dan 20 man/vrouw in de kamer. Lief en ik liepen de benen van onder ons lijf. Da's 't nadeel van thuis feestjes geven. De hapjes vielen bij iedereen in de smaak. Heb ik het niet voor niets gedaan. Die hapjes.... dat had nog wat voeten in de aarde. Er was hier ff grote paniek. Bij mij dan toch. Lief had namelijk nog een boordje gezaagd. Achter onder het afdak. Een stekker uitgehaald om de stekker van de zaagmachine in het stopcontact te doen. Andere stekker niet meer terug gestopt. Een dag later bleek dat de stekker van de diepvries te zijn. Ja... de diepvries waar al mijn arbeid van de laatste weken in zat. Ik was zo geschrokken dat ik niet kwaad kon worden, ook niet janken.... Gelukkig zat ie zo propvol dat de spullen nog niet de kans hadden gehad om te ontdooien. Pas een dag later, toen ik het vertelde aan een vriendin, werd ik me toch een partij boos.... Gelukkig voor lief was hij toen aan het werk.
Gisteren toneelrepetitie. Had een kratje bier, wat wijn en fris meegenomen. En ook cake en hapjes, natuurlijk. Verkorte repetitie gehouden en daarna nog even na gefeest. En dan zaterdag nog de big party... Daarvoor hoef ik gelukkig alleen maar de hapjes af te werken. En 's avonds wordt alles voor me geregeld. Als ik dan moe ben, is het van het dansen.... En vanaf volgende week gaat het leven weer zijn gewone gangetje... Ook leuk... Met 3 daagjes kantoor per week en 2 vrije dagen EN een vrij weekend....... Heerlijk.....
Ik zit me al een poosje iets af te vragen. En ik ben er nog steeds niet uit. Het weblog: 't Is altijd wat?? Zou dat nou satirisch bedoeld zijn? Of zijn er echt mensen die over alles en nog wat iets te zeuren hebben. Zoiets lijkt me vreselijk. Nooit eens echt tevreden kunnen zijn. Op alle slakken zout leggen. Ik herinner me nog een periode toen zoonlief klein was. Kwam ik thuis met bolussen voor bij de koffie. Vroeg ie: zijn er geen appelflappen. Nam ik de volgende keer appelflappen mee, kon ik er vanuit gaan dat ie liever bolussen had gekregen. Maar dat is een fase waar de meeste kinderen doorheen moeten. Hoe erg moet het zijn om in die fase te blijven hangen. Nou weet ik wel van mezelf dat ik door mijn ziek zijn positiever in het leven sta dan vroeger. Ik probeer aan alle negatieve dingen een positieve draai te geven. Dat lukt niet altijd. Maar ik doe mijn best. Ook heb ik mezelf aangeleerd om voor het slapen gaan de dag te overdenken en minstens 3 positieve dingen te vinden die die dag gebeurd zijn. Gelukkig zit het niet in mijn aard om een zuurpruim te zijn.
Ziezo... mijn loopbaan als postbezorger is verleden tijd. Hoewel ik officieel nog werkzaam ben bij PostNl tot en met 31 maart. Maar ik had nog 3 weken vakantie tegoed. Vanmiddag kwam een collegaatje die vrij was me achterna gereden met haar auto. Zeg Annemie, heb jij eigenlijk wel foto's van je tijd als postbezorger?? Nee dus. Heeft ze snel 2 foto's van me gemaakt. Eentje naast mijn postkar en eentje terwijl ik de post in een brievenbus doe. Leuk voor later. Toen ik in het depot aankwam lag er een envelopje voor me klaar. Of ik woensdag a.s. om 15 uur aanwezig kan zijn bij een collegaatje. Dan komen de anderen daar ook naartoe en vieren we mijn afscheid. Leuk. Maar ik had bij mijn andere baantje al aangegeven dat ik vanaf nu al op maandag en woensdag zou werken (dit i.p.v. donderdag). Na een telefoontje kon ik dat gelukkig terug draaien. Ik heb zo naar mijn laatste rondje uitgekeken, maar toch voelde het dubbel. Ik had toch vrij veel contact met de mensen uit het dorp. En dat raak ik nu kwijt. En zo slecht als het weer woensdag was, zo lekker liep het nu. Alleen die vervelende reclamefolders. Weer helemaal verkeerd bij mekaar gezet. Maar dit keer kon ik er tegen. 't Was toch de laatste keer dat ze me dit konden lappen. Na mijn rondje dus even gebak eten. Heerlijk. Ze hadden appelgebak, maar dan opgesierd met verse slagroom en aardbeien. Lief trakteert me straks op frietjes uit Kaprijke... Mijn geboortedorp. Waar je zoveel en zo lekkere friet krijgt. En waar weer heel andere snacks zijn dan hier. Heb er al zin in.... De Zalm/ananastaart zal dus pas vanavond laat of morgen gebakken worden. Maar ach... ik heb nu even tijd in overvloed. Hoef maar 2 dagen in de week te werken. Relaxed....
Vrijdag... 'vrije' dag. Heb een paar leuke karweitjes vandaag. Niet echt dus. Om te beginnen ga ik zo eens alle papieren voor de belastingsaangifte bij elkaar zoeken. Het meeste ligt gelukkig mooi in een daarvoor bestemd mapje. Er is echter 1 papiertje dat ik nergens kan bekennen. Ik weet ook hoe dat komt. Het is mijn loonstrookje van december van PostNl. We krijgen van de post geen jaaropgave meer. Op het laatste loonstrookje staat alles wat we nodig hebben. Maar dat laatste strookje kwam in een periode dat het hier heel hectisch was. Het enige wat ik me nog herinner is dat ik dacht: dat moet ik goed wegleggen. Anders raak ik het kwijt. Maar ja, waar is dat goede plekje??? Terwijl ik toch aan het zoeken ben, ga ik gelijk nog wat dozen vullen en klaar zetten zodat lief ze naar de vliering kan brengen. Kan hij gelijk de doos met extra glazen en kommetjes al een verdieping lager brengen. Zodat ik die tegen volgende week allemaal even kan afsoppen. Verder moet ik nog een boodschappenlijstje maken. Want dit weekend wil ik weer het één en ander bakken. Heb het recept gekregen van een hartige taart die je zowel warm als koud kunt eten. Die wil ik sowieso eens uitproberen. Dit weekend eten we dus taart met zalm en ananas. Is tie goed gelukt, dan bak ik er nog een paar. Recept lijkt simpel. Moest het me toch niet lukken, dan heeft diegene die het me gaf, aangeboden om me te komen helpen. Lief, hè.
Voor morgenmiddag heb ik ook nog een uitnodiging staan. Als ik klaar ben met mijn rondje (het aller, allerlaatste) dan ben ik welkom voor koffie en gebak. Dat vind ik nou zo leuk. Alleen het gebaar al. Maar ook het feit dat ik, tussen al het bakken door, ook eens zelf ergens taart kan eten. Want dat valt wel eens tegen. Een diepvries vol lekkere hapjes en er niet aan mogen zitten....
Voor de rest ga ik dit weekend, tussen het bakken door, een lijst maken voor mijn kantoorbaan. Heb de boeken mee naar huis genomen. En dan zet ik de belangrijke dingen verkort op een paar blaadjes. Daar zullen zowel ik als mijn collega (die ook in het diepe werd gegooid wat kantoorwerk betreft) alleen maar gemak van hebben als er klanten in de zaak komen. Aangezien we nog niet uit het hoofd weten welke pagina's we moeten hebben, kun je dan alle belangrijke informatie in 1 oogopslag aflezen. Nou is het niet zo dat ik gelijk weer de fout maak om het werk naar me toe te trekken. Nee, ik ben nou eenmaal handiger op de computer dan hem. En hij doet dan weer de zaken waar ik minder handig in ben. We vullen elkaar goed aan. Trouwens, vanaf april, komt ie me elke morgen voor de deur ophalen en zet me daar ook weer af 's avonds. Geen bus meer (alleen als hij ziek of vrij is). Nou... makkelijker kan je het niet hebben, toch?
Zo... en nu maar eerst beginnen met het boodschappenlijstje en de boodschappen zelf. Dan kan ik daarna gewoon in mijn eigen tempo doorwerken aan hetgeen allemaal gedaan moet worden....
Vanmorgen al vroeg telefoon. En dat op mijn vrije dag. Postbode + of ik vandaag kon invallen voor een zieke collega. Nou... nee... niet echt. Had/heb een heleboel andere plannen voor vandaag. Misschien niet echt collegiaal, maar met nog 2 postrondjes voor de boeg voor het definitieve einde, voel ik me daar niet echt schuldig over. Straks (lees vanaf volgende week) moeten ze het ook zonder mij opgelost krijgen. Maar goed. Men zegt wel eens: God straft onmiddellijk... en dat was nu ook het geval. Een uurtje na dat bewuste telefoontje mijn bed uit gekomen. Eenmaal beneden krijg ik me toch een koppijn, en buikkrampen. Paracetamolletje en maar een paar uurtjes nog op de bank door gebracht. Weg alle grote plannen die ik nog had voor vandaag. Gelukkig is het na een paar uurtjes extra slaap (en dat 'molletje' dus) zo goed als verdwenen. Nu hebben we nog steeds de post niet gehad. Voel me een beetje schuldig. Wie o wie is nu zo hard aan het werk. Zal ik toch maar ff proberen of ik iemand kan helpen? En dan moet ik mezelf weer toespreken. Nee, Annemie. Niet steeds toegeven. Ze weten daar donders goed dat ze jou makkelijk een schuldgevoel kunnen aanpraten. En dat hebben ze ook weer geprobeerd. Na vandaag zal zoiets nog wel vaker voorkomen. En dan heb ik er geen weet meer van. Deze dame gaat nog even op het gemakje zitten en zo aan het avondeten beginnen. Mijn tijd is geweest. Nu is een ander aan de beurt. Toch????
Ik kom maar traag op gang vandaag. Het begon al met geen zin om op te staan. Hoewel ik heel wat plannen had/heb... kon ik me er niet toe brengen vanonder dat warme dekbedje te komen. Gelukkig kreeg ik een telefoontje en daar word je toch iets wakkerder van. Eenmaal beneden de puinhoop eens bekeken. Waar zou ik beginnen?? Kamer, keuken? Of toch maar de badkamer.... Heb namelijk vrij tot maandag... Zondag echter, ga ik helpen met het decor voor de toneelvereniging. Toch wil ik graag vandaag een ideetje uit proberen voor een mega-taart. Ik heb een vrij hoge bakplaat in de oven. Die is zo'n 35 cm vierkant. Nu wil ik proberen of ik daar gebaksbodems in kan bakken. Die zijn dan per stuk zo'n 3 cm hoog. Laagjes jam o.i.d. er tussen en ik heb een mega taart. Dat het kan, weet ik. Maar nu is het dus uitzoeken hoeveel deeg ik per keer moet hebben en hoelang het in de oven moet. Als het gelukt is, is mijn diepvrieslade groot genoeg om ze in te bewaren. Hoef ik de dag zelf maar enkel meer de delen op elkaar te zetten, insmeren met slagroom of botercrème en versieren. Had namelijk op internet al eens rondgekeken wat een vierkante taart voor zo'n 40 personen kost. Nou... daar sla je stijl van achterover. Nee... dan kun je beter een paar misbaksels hebben. En ach... iets wat je zelf maakt, smaakt toch veel beter? (hoop ik ). Gisteren ook al een nieuw hapje uitgeprobeerd. Heel simpel, heel leuk en heel lekker. Gewoon een cake verkruimelen, daar roomkaas doorheen (voor de zoetekauwen boterroom). Alles opnieuw kneden en bolletjes van draaien. Van een vriendin had ik een leuk vormpje in de vorm van een cup-cakje gekregen. De bolletjes een kwartiertje in de diepvries, niet bevroren maar wel goed koud. Dan bolletje in het vormpje, dicht duwen, openen, cake-je eruit en afwerken met een toefje roomkaas (alsof het slagroom of glazuur is). Het smaak avontuur is apart. Je proeft dan weer even zoete cake, dan weer de hartige kaas... Was echt geslaagd te noemen. En het grote voordeel?? Het kan ingevroren worden. Ik kan dus elk vrij moment van die dingetjes maken tot ik er genoeg heb om 2 dagen feest te vieren. Heb nog heel wat meer ideetjes.... Of ze allemaal uitvoerbaar zijn, weet ik niet. Maar ik ben zeker dat er toch genoeg lekkers op tafel zal komen... Zo... en nu mezelf een schop onder mijn kont geven en aan het werk. De keuken schoonmaken maar voor het laatst bewaren, heb ik net voor mezelf besloten..... Anders blijf ik bezig...
Zo meteen al een half rondje post bezorgen. Tussen 12 en half 1 wil ik nl. even thuis zijn om samen met lief een hapje te eten voor hij naar zijn werk vertrekt. Vanavond kunnen we ook al niet samen eten. Tegen de tijd dat hij thuis komt, ben ik al naar de toneelrepetitie. Nou kan ik wel wachten tot half 1 om aan mijn rondje te beginnen, maar vanmiddag komt een vriendin langs. Zij heeft heel leuke boekjes met allerlei hapjes erin. Gaan we samen doorbladeren en kijken wat handig is voor mijn Sara feestjes. Ze heeft ook aangeboden om me te helpen in de aanloop daar naartoe. Lijkt me leuk om samen met haar te kokerellen. (of is dat nu kokkerellen???)
Net naar de fysio geweest. Arm begint gelukkig weer een beetje normaal te doen. Alleen kan ik niet eerder terug dan volgende week vrijdag. Hoop dat dit niet te lang is. Ach...straks is dat zware geduw en gesjor met die postkar ook voorbij. Kan ik toch iets beter op mezelf passen. (hoop ik)
Maar goed... nu nog snel een bakkie en een peukje en dan beginnen. Als ik klaar ben, wil ik nog ff iets lekkers halen. Want om al die hapjes te zien zonder iets te kunnen smikkelen... da's toch zonde, eej....
Phoe. Alweer bijna een week geleden dat ik hier iets neerzette. De zin in het bloggen was even weg. Moest ff alles op een rijtje zetten. Maar ben tot de conclusie gekomen dat ik gewoon doorga. Of men dat nou leuk vindt of niet. En dat ik gewoon schrijf over wat in me opkomt. Ik las dat bvb Ineke schrijft nadat ze een plaatje heeft gevonden. Dat zou ik dan weer niet kunnen. Bij mij gaat het zo: ik denk, hé heb nog geen stukje geschreven vandaag. Ik zet mijn vingers op het toetsenbord en wat op dat moment in mijn gedachten komt, schrijf ik op. Meestal doe ik dat rechtstreeks op mijn log. Soms ben ik ergens heel boos of verdrietig over. Dan schrijf ik mijn stukje eerst in Word. Want ooit, in mijn vorige weblog, had ik mijn boze stukje gelijk neergezet. Ik was woest op een toenmalig collegaatje. Had haar naam niet genoemd in dat stukje, maar blijkbaar hadden toch velen haar herkend door de beschrijving. Dat heeft toen op mijn werk heel wat voeten in de aarde gehad. Ondanks dat het maar een uurtje op mijn weblog had gestaan. Toen had ik al door dat ik in mijn boosheid te ver was gegaan en het verwijderd. Vandaar dat ik nu eerst op Word typ. Het dan een uurtje laat staan en nog eens over lees. Tja, driftkoppen kunnen soms de bocht uitvliegen.
Als ik gelijk typ, dan springen mijn stukjes vaak van de hak op de tak. Dat komt dus doordat mijn gedachten dat ook doen. Het zit soms raar in mekaar in die hersenpan van mij. De afgelopen week was het zo erg met die gedachten dat wat ik ook wilde neerzetten, het teveel van het één naar het ander sprong. En ik me ook niet vrij voelde om te schrijven wat ik wilde. Maar ach… een weekje rust heeft me goed gedaan. Ik ben nou eenmaal niet meer of niet minder dan een vrouwtje uit een klein Zeeuws Vlaams dorpje. Dat geen hoogdravende dingen mee maakt. Dat geen omhoog gevallen schrijfster is of kunstenares of wat dan ook. Het enige wat ik probeer is op mijn eigen manier, mijn gedachtes onder woorden te brengen. En ik heb nu besloten daarmee door te gaan.
En nu zijn we een uurtje verder……. Hier en daar heb ik een paar dingetjes gewist en/of veranderd. Wat nu hier te lezen is, vind ik ermee door kunnen. O ja, als jullie opletten zien jullie dat ik de ene keer gedachteN en de andere keer gedachteS gebruik. En weet je waarom??? Gewoon lekker omdat het allebei mag J
Gisteren behoorlijk zwaar bij PostNL. Dinsdag is een top dag. Het gekke is dat drie kwart van de te bezorgen stukken reclame is. Gelukkig had ik iemand in opleiding mee. Zo konden we toch alles tegelijk meenemen. Mijn arm speelde wel weer wat op, maar vandaag had ik toch lymfdrainage, dus het kon niet zoveel kwaad. Na de middag zijn we nog ff bij schoonouders langs geweest. Schoonpa had al een eind gelopen met zijn rollator langs de weg. Genoten heeft ie. Er zijn ondertussen ook een paar aanpassingen in huis gedaan om het voor hem iets makkelijker te maken.
Straks komt zoonlief met zijn vriendinnetje. Hij heeft het op zich genomen om de zaal te versieren waar ik vier dat ik Sara word. Nu heeft ie foto's nodig uit mijn jeugdjaren om een collage te maken. Heb stiekem toch al een aantal foto's apart gehouden. Ik denk dat ieder mens wel zo'n aantal kiekjes heeft. Die je best leuk vindt om zelf te bewaren, maar waar nou ook niet iedereen kijk op moet krijgen. Toen hij gisteravond al even in de doos rommelde, vond ie een foto van 20 jaar geleden. Toevallig een foto die wij zelf heel mooi vinden. Hij lag echter in een deuk. Mam... heb jij er echt nog zo uitgezien? Die gebruik ik om heel het dorp mee vol te hangen. Nou denk ik zelf, dat ie geen foto's zal ophangen. Maar als hij het doet, dan zou ik er met deze foto echt niet mee zitten. Terwijl hij dus denkt, dat ik me kapot zou schamen. Ach... als ik naar mezelf kijk: ik vond mijn ouders er vroeger ook belachelijk uitzien. En stiekem denk ik: zijn tijd komt ook nog wel...
Het houdt niet op met het grote nieuws. Heb er weer eentje. En wel een hele goeie!! Schoonpa is weer thuis. Vanaf 14 december lag hij in het ziekenhuis. Eerst in Terneuzen op C1. Daar ging het toen helemaal fout en werd hij naar de IC gebracht. Na bijna 2 weken IC mocht hij naar A2. Na een weekje naar afdeling 4 in Oostburg. Daar bleef hij maar even. Toen mocht hij weer verhuizen. Naar het Klaverblad, de revalidatie afdeling van verzorgingstehuis De Stelle. En nu dus thuis, nog heel onwennig. Maar hij is er. MET rollator, want lopen gaat niet zo goed. Kan nog verbeteren, maar een kieviet zal hij niet meer worden. Maar dat is het minste. Ik kan me nog zo goed de kerstdagen herinneren. De donkere dagen net daarvoor, toen we eigenlijk bijna zeker wisten, dat hij nooit meer thuis zou komen. En toen het kerstwonder... dat ie zwaaide. Dat ie gewoon nog wist wie we waren. We zijn er nog lang niet. Zowel schoonpa als schoonma (en wij) hebben nog een lange, moeilijke weg te gaan. Maar wat deed het deugd, hem daar in zijn stoel te zien zitten, met de hond aan zijn voeten. Koffie drinken samen, zonder vreemden in de buurt die alles kunnen horen wat je zegt. Ruim 2 maanden heeft het geduurd, voor hij na zijn fietstochtje weer thuis kwam. Of fietsen er nog in zit? Joost mag het weten... maar Maar onze (schoon/o-)pa is een KANJER!!!!!
Het is officieel! Heb net een telefoontje gehad uit Oostburg. Vanaf 11 maart ben ik geen postbezorger meer!! En vanaf 2 april werk ik 3 dagen op kantoor in Biervliet. Ik moet eigenlijk tot 31 maart werken, maar heb nog 3 weken vakantie te goed. Die neem ik dus op. Nog 3 weekjes met mijn kar door het dorp wandelen en dan komt aan dit hoofdstuk ook een einde. Ik ben dankbaar voor de kans die ik toen, september 2008, kreeg. Ik begon als zaterdagbezorger. Kon geleidelijk aan mijn conditie verbeteren. In juni 2009 kreeg ik een contract van 8,5 uur. Dat werd vaak meer. In september 2011 kon ik 2 dagen in Biervliet op kantoor gaan werken. Mijn uurtjes voor PostNl werden terug gebracht naar 6 per week. Nu ik dus 8 uur meer in Biervliet ga werken, is het beter om te stoppen. Vaak heb ik het werk met heel veel plezier gedaan. Even vaak heb ik gefoeterd. Op het feit dat je elke keer zelf achter je extra uren aan moest, dat de post totaal verkeerd gesorteerd zat. Waarschijnlijk zal ik in het begin mijn rondjes wel missen. Zal ik mezelf moeten aanleren om toch een eindje te wandelen, want de hervonden conditie wil ik natuurlijk niet kwijt. Maar alles bij elkaar opgeteld ben ik blij met hoe alles op dit moment evolueert. I'm happy!!
Net terug van de fysio. De therapeute was niet blij. Mijn arm is echt mega-dik. Hoe kan dat nou? Kijk, had ik dat nou vorige week gehad, dan kon ik het op het geduw met die postkar door de sneeuw steken. Maar nee, toen was het niet zo erg. Maandagavond is het plots begonnen. Ik voelde de spanning. Gelijk de kous uitgedaan om in de gaten te kunnen houden of er rode striemen kwamen. Want dan moet ik gelijk aan de bel trekken. Volgens de therapeute is het een opeen stapeling van spanningen en stress. De hele soap rond mijn schoonouders, wat akkefietjes hier en daar en ook het geregel rond mijn verjaardagsfeest straks. Want ja, als je zoveel mogelijk zelf wilt doen, moet er ook veel zelf geregeld worden. Nu zit ik dus ingezwachteld. Wel op zo'n manier dat ik strakjes de post kan bezorgen. Want als ik nou bij PostNL in de ziektewet ga, kan ik moeilijk morgen op kantoor werken. Gek is dat eigenlijk. Stel: ik breek een voet. Dan kan ik gerust achter mijn bureautje gaan zitten. Maar niet met mijn postkar rondlopen. Maar ziektewet blijkt ziektewet te zijn. Moet ik toch mezelf eens in verdiepen hoe dat precies zit.
Vanavond weer toneelrepetitie. Het begint nu allemaal een beetje te lopen. Mag ook wel. Op 13 en 14 april hebben we de uitvoering. Zou dat nou de goden verzoeken zijn? Eerste uitvoering op vrijdag de 13de? Laat ons hopen van niet.
En nu.., nog snel een peukje, bakkie koffie en dan andere schoenen aan, oranje jas en aan de slag... Heb ik lekker nog een groot stuk van de namiddag over om leukere dingen te doen....
. En nu: Hop, koffie opdrinken en kabouter spelen.... 
