Geplaatst op: 2008-12-26 14:29:35
Hallo iedereen.
het is al even geleden dat ik hier geupdate heb, maar dat komt omdat alles gewoon heel erg goed is gegaan het laatste halfjaar.
zowel paard als pony vermaken zich opperbest in hun nieuwe stal, inmiddels alweer ruim een jaar dat ze daar staan.
ons paard heeft nog steeds niet gebeten en is een van de braafste op stal,en die kleine ach dat is zoiezo een lieverd.
beide hebben nog een aantal wedstrijden gereden maar buiten een paar eerste plaatsen van onze dochter met haar pony zijn er verder nog geen winstpunten meer gehaald.
wat ons wel opvalt is dat zelfs in de B dressuur de mensen erg fanatiek zijn, terwijl onze kinderen het (gelukkig) nog steeds voor hun plezier doen.
de lessen gaan steeds beter en ook de pony begint te begrijpen wat er van haar gevraagd wordt, we gaan dus gewoon de goede kant op.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2008-07-04 21:04:56
2 heerlijke maanden van genieten lekker op de wei.
ook weer op wedstrijd geweest, voor het eerst buiten op de wei.
ging niet zo heel erg goed maar dat was te verwachten en dat maakt ook helemaal niets uit, tenslotte blijft het nog steeds voor de lol.
onze dochter heeft nog wel veel problemen door de verhalen die verteld zijn op de manege over de geesten die daar rond zouden dwalen, soms zo erg dat ik me weleens afvraag of ik geen professionele hulp moet gaan zoeken.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-07-04 20:54:20
April
Van de week voor de eerste keer onze zoon z’n GSM leeg gehaald (foto’s op de p.c gezet) Stond een foto van zijn paard op bij de manege en een soort gelijkende foto van bij de pensionstal…………..wat een ander koppie heeft hij nu zeg, zijn neus en snuitje waren op de manege gewoon kaal en nu is het helemaal in kleur.Ik denk dat hij nu echt gelukkiger is en zeker beter in zijn velletje zit……
op wedstrijd behaald onze dochter 2 winstpunten met haar pony en onze zoon met zijn paard kwam daar dicht bij, het maakt hem gelukkig helemaal niets uit, als zijn paard maar gelukkig is zegt hij...
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-07-04 20:38:16
Januari Februari Maart
In Januari komt het oude baasje van een van onze paarden op bezoek, ik heb haar gevonden via het paspoort en ze was erg blij iets te horen.
Zij heeft ons verteld dat ons paard nooit vals is geweest en dat dit echt ontwikkeld is op de manege, iets wat we natuurlijk wel allang wisten maar toch.
Verder hebben we een leuke dag en gaat zij tevreden over wat ze heeft gezien terug naar huis.
Inmiddels rijden we al een paar maanden elke week een les bij een dressuurstal, ook die lessen zijn zo anders, gewoon onvoorstelbaar.
Een vlotte instructrice die constant in de buurt is om te assisteren, en de hulpen goed te leren gebruiken.
Ook dat gaat dus vanaf heden echt super, eindelijk fatsoenlijk les.
We besluiten om dus toch maar lid te worden van de ruitervereniging, wellicht een andere als die we eerder van plan waren maar die reden mag duidelijk zijn.
In februari hebben ze beide in de onderlinge wedstrijd het heel erg zwaar, maar ze vinden het wel erg leuk en daar gaat het om.
Later in die maand heeft onze zoon zijn eerste officiële wedstrijd helaas kon onze dochter niet meer mee doen omdat er geen plaatst meer was, dat was niet zo erg want het was toch allemaal wel een beetje eng……onze zoon had niet echt heel veel punten iets van een gemiddelde 164, maar daar ging het hem ook niet om gewoon lekker met je paard bezig zijn dat is belangrijk en jezelf elke keer een beetje te kunnen verbeteren.
In maart staan we in dubbio, er is een wedstrijd geplant in april op de manege waar wij destijds vertrokken zijn, wel of niet inschrijven?
Onze zoon was daar heel resoluut in NEE mijn paard zet daar geen stap meer.
En alle gebeurtenissen meenemend konden wij die beslissing alleen maar respecteren.
Alles wat zijn paard daar mee heeft gemaakt……NEE die hoorde daar niet meer.
Maar voor onze dochter vond ik het ten eerste een goede oefening en mede door dat haar paardje destijds bij het vertrek niet zuiver liep (geblesseerd tijdens het vervoer) en hun daar hartelijk om gelachen hebben omdat ze dachten dat we een miskoop hadden gedaan wilde ik haar graag nog eens even laten zien.
In mijn achterhoofd meenemend dat ze wel eens net konden doen alsof ze haar startcoupons niet hadden ontvangen heb ik toch de gok genomen en haar ingeschreven.
De dag van de wedstrijd was ze echt behoorlijk zenuwwachtig, zo erg zelfs dat ze op de pensionstal moest overgeven, pijn in haar buik en ze voelde zich echt beroerd, eigenlijk helemaal niks voor haar.
Maar oke gelukkig moest ze lekker vroeg anders had ik misschien nog wel afgebeld.
De proeven gingen niet zo heel erg goed en ze stond stijf van de zenuwen, na de tweede proef moest ze even huilen, even de ontlading, nou dan stond er al weer eentje aan de kant hier hartelijk om te lachen ( eentje die een paar uur laten haar paard verrot sloeg, bit 90 graden draait en hem letterlijk in zijn box donderde zonder uit te stappen) een ruiter van de manege met een manegepaard.
Kun je nagaan hoe er over ons gepraat wordt en is nadat wij ingeschreven hebben.
Dat ruitertje en haar moeder doen net of wij niet bestaan terwijl we die mensen nooit iets gedaan hebben, sterker nog ik ook geld aan hun uitgegeven heb (ik zal maar even niet zeggen waaraan, want zo leuk is dat niet) dus die manege eigenaren hebben vast wel een spectaculair verhaal verzonnen waarom deze mensen ons ook negeren terwijl ze voor mijn gevoel dat recht niet eens hebben.
Onze dochter was wel erg blij haar vertrouwde vriendinnen weer even terug te zien en ik heb haar samen met mijn zoon een uurtje alleen gelaten daar, nou dat had ik beter niet kunnen doen.
Toen hij buiten stond met zijn mond open druppeltjes op te vangen die van boven naar beneden vielen kwam de eigenaresse langs lopen en kafferde doe niet zo achterlijk, en even later met terug lopen je gaat of in de kantine of naar huis.
Om vervolgens naar de kantine te lopen en tegen haar man te vertellen dat onze zoon weer bezig was ??????????
Dit verhaal is mij verteld door 4 kinderen die alle buiten stonden.
Ik weet heus wel dat kinderen iets kunnen verzinnen en dat mijn zoon of dochter wel eens iets uithalen, het blijven tenslotte kinderen.
Gelukkig heb ik een zeer goede band met mijn kinderen (iets waar die manege eigenaren nog een voorbeeld aan kunnen nemen) dus ik zie heus wel of ze de waarheid spreken en sterker nog waarom zouden ze dit verzinnen of erover liegen, en dan zouden ze ook alle 4 moeten liegen……….
Onze dochter bekent die dag tevens dat ze zo zenuwwachtig was omdat ze bang is voor die mensen nou vraag ik je dat is toch niet normaal?????
En we besluiten nu dus om NOOIT meer naar die manege toe te gaan.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-07-04 20:37:20
November, December
Tja en dan is het rustig, we vermaken ons prima op de nieuwe pensionstal van onze paardjes.
De eigenaresse is zo vriendelijk en behulpzaam.
In het begin hadden we daar best wel moeite mee, tenslotte waren we op de manege niet zo best behandeld met alles wat we voor die mensen hadden gedaan.
Je moet voor jezelf weer vertrouwen krijgen in mensen en realiseren dat (gelukkig) niet iedereen zo onmenselijk is.
We kunnen met haar goed over onze ervaringen praten, en dan groeit gelukkig die vertrouwensband met haar, ze is gewoon echt heel erg aardig, lief voor de kinderen en super goed voor de paarden.
We hebben onze plek gevonden lijkt het wel.
Soms horen we nog wel eens wat van de dingen die op de manege gebeuren, maar echt boeien doet het ons niet.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-07-04 20:34:17
Juli,augustus,september, oktober 2007
Geplaatst op: 2008-01-25 14:31:16
de weken daarna werd het grote vakantie, erg leuk was dat want de kinderen onderling hadden verzonnen iets met de paarden op muziek te doen, en het showteam werd geboren, ook was het inmiddels tijd voor het eerste ponykamp.
dus deze 2 dingen samen waren voor mij een reden die kinderen te helpen met hun ideeen omtrent het showteam.
in 3 weken tijd hadden we al best een leuke show in elkaar gezet, en werd er zelfs al een optreden gegeven.
ook onze zoon deed hier aan mee met zijn paard.
allemaal erg leuk en mijn twijfels die ik had om ons paardje te verhuizen waren allemaal verdwenen.
iedereen was happy en we deden alles voor elkaar, ook onze zoon deed veel. van hooi voeren tot uitmesten.
ik kan wel zeggen dat de eerste drie weken van deze vakantie de kinderen daar leefden in plaats van thuis.
tijdens de playbackshow hebben we ook erg gelachen zelf deden we een act met een eigengemaakt liedje en de sfeer was echt super.
alleen helaas was dat niet van lange duur.
de verhalen het gelul van iedereen zorgden ervoor dat er wrijving kwam en zelfs zo dat er roddels gingen dat ik zou stoppen met het showteam trainen, dit heb ik nooit gezegd en was ook absoluut niet waar.
maar op de een of andere manier worden die kinderverhalen door volwassen mensen geloofd zonder dit bij de betreffende persoon na te vragen.
en zo waren er nog een aantal gebeurtenissen.
toen het 2e ponykamp daar was, was onze maar zeker mijn motivatie nul komma nul, ik had het helemaal gehad met die lui.
maar oke die kinderen waren er nog en we hadden bekers en medailles gesponsord voor de playbackshow dus we zijn gebleven en hebben met lood in onze schoenen de bezoekjes afgelegd maar van een optreden van onze zeiden was geen spraken ik had er de moed niet meer voor.
de tijd heelt alle wonden zeggen ze en inderdaad langzaamaan kwam de motivatie weer terug ook tijdens de repetities van het showteam was de motivatie aan het terug keren.
de rijbak werd opgeknapt want er werd een opendag georganiseerd.
onze zoon heeft de rijbak samen met een vrouwtje helemaal geverfd, er waren nog wel zat kinderen die het ook wilde maar puntje bij het paaltje kwamen die niet.
hij bleef doorgaan net zo lang dat het klaar was, en geloof me het is een eind.
ook heb ik in die tijd een mooie website voor ze gemaakt helemaal voor niets, uit "vriendschap "
de opendag was een succes er kwamen nieuwe lesklanten en ook het optreden van het showteam ging prima.
we waren eigenlijk best nog in een vriendschappelijke gemoedelijke stemming toen onze zoon op een zaterdagochtend tegen mij vertelde (toen ik thuis kwam van het werk) dat de eigenaar hem heel boos had benaderd (in aanwezigheid van derde) en hem eens flink de waarheid had verteld.
waarover ?, ja lach niet , hij zou namelijk die avond ervoor spookverhalen verteld hebben en daarvan zou hun zoontje en een vriendje niet hebben durven te gaan slapen.
nou weet ik dat hun zoontje alles doet om aandacht te krijgen van zijn ouders, dus het kwartje viel bij mij direct.
NOOIT heeft onze zoon spookverhalen verteld dit is bevestigd door meerdere mensen die die avond aanwezig waren, hij had op zijn GSM een foto staan van een scandie movie masker ..... die heeft hij die avond aan een paar meiden laten zien, omdat daar nogal om gelachen en gejubeld werd moesten die jongens weten waarom dat was, immers die moeten altijd alles weten.
ze hebben dus zijn GSM uit zijn handen geslagen en zagen daarbij die foto, waarvan ze dan zogenaamd niet konden slapen.
toen ik de eigenaar daarover sprak was hij absoluut niet voor rede vatbaar en zo overtuigd van zijn eigen gelijk dat dit eigenlijk voor ons de druppel was die de emmer deed overlopen.
we hebben een aantal weken niet tegen hem gesproken in de hoop dat hij naar ons toe zou komen en zijn fout toe zou geven omdat hij conclusies getrokken had van iets waar hij niet bij is geweest en die ook zeker niet waar zijn.
maar die hoop was tevergeefs.
met de eigenaresse bleef het contact redelijk alleen wij vonden dat ze wel eens haar man tot de orde kon roepen voor wat betreft zijn gedrag immers waren we wel gewoon klanten en werden we nou niet echt klantvriendelijk behandeld.
ik heb altijd geleerd hoe een klant ook is het is een klant en die behandel je vriendelijk.
toen we op een gegeven moment voor onze dochter een pony hadden gekocht en ik belde of ze die konden ophalen en dit niet bleek te kunnen.
terwijl ik weet dat het makkelijk had gegaan was het over en uit en binnen een week zijn we met onze paarden vertrokken naar een pensionstalling in de buurt.
binnen 5 dagen na het vertrek was wachtwoord van de website veranderd.
in goed vertrouwen had ik die laten staan, met de hoop dat we daar nog wel contact over zouden houden net als het beleren van het showteam, waarvan ik nooit heb gezegd dat ik met beide zou stoppen......weer die conclusietrekkende trekjes.
ze hebben dus gewoon MIJN website/ontwerp gejat.
dachten ze nou dat ik iets met die ruimte zou doen of boycotten, ja ik had in die 5 dagen die site er natuurlijk af moeten halen maar in goed vertrouwen heb ik dat niet gedaan...stom stom stom.
Alles wat wij voor deze mensen gedaan hadden was voor hun gewoon niets geweest, geld en tijd hebben we erin gestoken.
ook al zou onze zoon zelfs een enorm groot spookverhaal hebben verteld dan nog hadden deze mensen dat door de vingers moeten zien die jongen had zoveel voor hun gedaan en dat voor een ventje van 12/13 echt deze mensen verdienen zijn behulpzaamheid niet eens meer
en nu we daar weg zijn gaan er over ons spookverhalen de ronde het is echt ongelooflijk hoe goed die mensen zijn in zelf verhalen verzinnen en dat ze dat zelf nog gaan geloven ook, en de kinderen (en zelfs volwassenen) daarin meenemen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-11-18 20:37:02
Juni is een maand van veel gebeurtenissen, in de privélessen die onze zoon nog 2 maal per week volgde liep het op een gegeven moment niet zo lekker, we hadden aangegeven dat we het wel leuk zouden vinden om eens een wedstrijdje te rijden (immers was het paard M2 gerechtigd) maar omdat hij zoveel mee had gemaakt in het verleden had hij eigenlijk helemaal niet zo’n zin in dit soort oefeningen en luisterde dus vaak gewoon niet.
In een van die lessen was de instructrice het op een gegeven moment waarschijnlijk zo beu dat ze hem met 2 petsen op zijn kont sloeg aan beide kanten van zijn billen, we waren stomverbaasd, we hadden altijd tegen elkaar gezegd als er een hem ooit aanraakt dan maken we hem af, en nu waren we aan de grond genageld en hebben het gewoon laten gebeuren.
De week daarna moest en zou hij nageeflijk worden, maar zo eigenwijs als het paardje was , wilde hij dat niet en deed het dus ook niet (dat hij het eigenlijk helemaal niet kon is later een verklaring voor) daarop moest onze zoon maar eens een flinke mep met de zweep geven, en dat was nou net het verkeerde middel.
Hij heeft net zo lang gebokt dat hij onze zoon eraf had.
Waarbij je dan te horen krijgt als hij een goede ruiter was geweest was hij er niet afgevallen,(hij zit toch niet voor niets op les ?) achteraf zij onze zoon dat hij er maar afgesprongen was omdat het paard toch vond dat hij er af moest en dus door zou blijven bokken.
Dan krijg je voor jezelf de vraag WAAROM wordt hij niet negeeflijk, ik bedoel je mag toch aannemen dat de instructrice weet hoe het moet.
Via via hoor je over een paardenmasseuse die ook aan zoiets als pendelen doet, hmm nou geloof ik daar niet zo in, maar wie niet waagt die niet wind.
Wat er uit die sessie kwam is gewoon schikbarend.
Als eerste kreeg ze door dat hij hier weg wilde hij had te veel nare herinneringen (dit wist ze niet) hij voelde zich bedreigt op de plek waar hij nu stond en voelde zich alleen in zijn box veilig die hij dan ook altijd verdedigde, als er maar iemand voorbij liep , liep hij er met zijn oren in z’n nek achteraan.
Ook kwam ze erachter dat hij 2 scheve nekwervels en drie scheve rugwervels had (hij kon volgens haar nooit van zijn leven nageeflijk worden met al die scheve wervels) hij had barstende hoofdpijnen en zijn bekken stond scheef.
Als je dat allemaal hoort, dan wordt je echt niet vrolijk, ons paardje , ons ventje waar we zoveel van hielden had zoveel pijn 
.Natuurlijk zijn al zijn wervels en bekken rechtgezet, en vanaf dat moment hadden we een ander paard…………………
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-11-18 17:11:55
verlopen redelijk rustig.
We genieten erg van ons ventje en proberen zo goed mogelijk de lessen te volgen.
Uiteindelijk is het zo ver dat onze zoon met hem de groepsles in gaat, hij heeft hem nu redelijk onder controle dus dat moet lukken.
Helaas werkte het anders en presteerde hij het een paard met ruiter klem te zetten tegen de wand.
Omdat daar nogal moeilijk over gedaan werd, was onze zoon niet meer welkom in de groepslessen en is hij terug gezet naar de privé lessen.
Helaas was het toen ineens duidelijk wie de voorkeursbehandeling eigenlijk kreeg, dit had verder niets met veiligheid te maken want het werd allemaal nogal overtrokken en tenslotte waren ze er niet zelf bij geweest.
Later in de maand valt onze zoon samen met zijn paard, hij struikelde in de bak en kon er gewoon niets aan doen, zoonlief stond gelukkig gewoon op, maar was erg geschrokken en omhelsde gelijk zijn paard, toen de instructrice van de manege naar hem toe rende was het eerste wat hij in tranen zij, als hij maar niks heeft en als het maar goed met hem gaat.
Waarop de instructrice zij als het met jou maar gaat, maar dat was niet belangrijk voor onze zoon.
Het paard die was (en is) het belangrijkst voor hem.
Medio Mei besluiten we voor onze dochter eens te vragen of ze misschien een pony die eigendom was van de manege zou kunnen huren, om eens te kijken hoe ze dat vind en of ze er goed voor zou zorgen.
Dit was mogelijk op basis van halfhuur, dat betekend dus elke dag een uurtje voor onze dochter en dan kon het pony’tje gewoon de manegelessen blijven rijden.
Ook in de maand Mei is het dan eindelijk zo ver door intensieve training en een hoop geduld kan onze zoon eindelijk voor vast in de groepsles mee rijden, weer een dilemma overwonnen zullen we maar zeggen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-11-13 14:01:54
December 2006 verloopt rustig met dat gegeven dat we steeds vaker op de manege gaan komen, het geval wil zo zijn dat we allemaal (papa nog niet zo ) verliefd zijn geworden op een pony / paard (ten deze tijden was het nog een twijfelgeval ) zijn winterdeken was aan flarden, en ons hart volgend hebben we voor hem geheel belangeloos een nieuwe outfit aangeschaft.
immers de winter is koud en we waren verliefd op deze kanjer.
waarom dat begreep eigenlijk niemand, hij was absoluut niet het liefste paard van stal en had sterk de neiging je eens flink in je kladden te bijten als hem dat uit kwam.
gaande weg hoor je dan verhalen waarom hij dat doet (verwaarlozing in het verleden en mishandelingen die zich voorgedaan hebben bij de vorige eigenaren van deze manege) .
van die verhalen wordt je echt niet bepaald vrolijk en maken dat je eigenlijk nog meer om hem gaat geven.
Januari 2007 verloop niet zo als geplant, tijdens de les van ( hoe kan het ook anders) vrijdag de 13e valt dochterlief van het ponytje waar ze op rijdt, logischerwijs moeten ze dan direct weer terug op het paard zowel voor ruiter als paard is dat belangrijk.
huilend hebben we haar erop gehesen en heeft ze nog een rondje uitgestapt.
gaandeweg werd het duidelijk dat er meer aan de hand moest zijn en in het ziekenhuis bleek dat ze een breuk in haar bovenarm had opgelopen.
hierdoor is voor haar het paardrijden met een week of 6 niet mogelijk .
Zoonlief gaat echter gewoon door.
het gevoel van een eigen paardje, helemaal voor jezelf begint wel erg sterk te worden.
waarbij we ons ook de vraag stelden als we nu een paard aan gaan schaffen en het paard waar we al zoveel van hielden zou ooit toch te koop zijn ( want dat was hij op dat moment niet) WAT dan.
voorzichtig starten we toch onze zoektocht waarbij we in eerste instantie qua gelijkend uiterlijk gingen kijken, en we vervolgens bij een arabiertje uit kwamen, echt een leuk ding en gelijkend (achteraf alleen qua uiterlijk en zeker niet qua karakter ) maar reageerde zo fel op het been daar waren de kinderen echt nog niet aan toe.
gaandeweg onze zoektocht vroegen we ons af of we niet beter helemaal contra konden gaan zoeken.
dus wij met 3 uitgeprinte beschrijvingen en foto's naar de eigenaren van de manege gagaan om te overleggen en hoe we moesten handelen.
alles besproken, en tot slot kregen we nog even de mededeling dat als je voor een paard gaat kijken je moet zeggen voor jezelf JA dat is hem al kost hij bij wijze van spreken 100.000 euro.
oh maar daar hadden we wel een antwoord op .
DAT paard hadden we namelijk al gevonden, alleen hij was niet te koop.
oh, dat ding beneden in die stal zei de eigenaresse 
na ons gezamelijk ja, kunnen we niet zeggen hoe blij we toen waren dat de eigenaresse zei, als WIJ nu eens voor een ander paard gaan kijken en jullie kopen hem.
(tenslotte was hij door zijn aanvallend gedrag niet in de groepslessen in te zetten en werd hij voornamelijk gebruikt voor de privé lessen, waarin hij ook niet al te makkelijk was, want als hij niet wilde lopen dan deed hij dat gewoon ook niet ).
als manegepaard was hij absoluut niet gelukkig, en ik hoop dat er meer manege eigenaren zijn die dat aan hun paarden kunnen zien, en de dieren dus een kans geven op een ander leven zoals deze mensen hebben gedaan.
Februari 2007
vanaf 15 Februari was het onhandelbare bijtende paardje van ons
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2007-11-12 19:25:53
het begon allemaal in de herfstvakantie van 2006, kids2fun organiseerde zoals elk jaar diverse activiteiten.
ponyrijden op een manege in een ander dorp dan de onze, dochterlief wil het zo graag, dus alles geregeld, o.a vervoer want ja het was niet naast de deur.
nou, nou wat vond ze het leuk, ze wilde elke dag wel gaan paardrijden..........hahahaha.
dus voor ons een teken dat we maar eens iets dichter in de buurt een gelegenheid zouden zoeken waar dat mogelijk was.......en natuurlijk was dat zo gevonden immers de manege bij ons in het dorp was pas van eigenaar veranderd.
dus kom op we zijn gaan kijken en hebben een afspraak gemaakt voor de eerste les en daarop volgde er nog meer lessen.
zoonlief vond de dieren wel leuk, maar paardrijden is toch voor "MEISJES"
3 weken naderhand hadden we hem zo ver het gewoon eens te proberen, geen spullen gekocht maar alles geleend, tenslotte is hij geen meisje..
.
nou wat dat betreft is hij dus echt een dierenvriend want hij wilde ook voortaan op paardrijden het was zoooooooooooo GAAAAAAAAAF
.
dus vanaf medio november 2006 2 kinderen die verslaafd werden aan paardrijden.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2007-11-12 19:09:45
Dit weblog is onlangs aangemaakt.
Binnenkort zul je langzaam aan elke dag een beetje kunnen lezen van hoe het allemaal begon, wat er intussen gebeurd is en hoe mijn ervaring is in een jaar tijd tussen de paarden te vertoeven
0 reacties | reageren
