Kwilmaarzeggen

In Frankfurt is een dominee op een briljant idee gekomen: hij heeft z’n kerk opengesteld voor bankiers en beleggers, zodat ze gezamenlijk tot de Heere kunnen bidden om een spoedige oplossing van de kredietcrisis.

Nu ben ik niet erg bijbelvast, maar ik meen me te herinneren dat Zijn Zoon, Jezus Christus, ooit alle woekeraars de tempel heeft uitgesodemieterd. Dat deed Hij door middel van een rotschop onder hun dikke woeker aars. ‘Wegwezen en nóóit meer terugkomen, stelletje oplichters!’, schijnt Hij te hebben geroepen.

Volgens mij betreft het in dit geval een dyslexische dominee, die de bijbel slechts gedeeltelijk heeft onthouden sinds de zondagsschool.

Of (en dat kan natuurlijk ook) heeft ‘ie met z’n fikken aan de collectebussen gezeten en de inhoud belegd bij IceSave. En nou is ‘ie waarschijnlijk bang dat daarmee zijn plaats in de hemel verspeeld is.

Nou, Amen dan maar…

Onderlaatst, tijdens een storm

werd Pier (een vette regenworm)

getroffen door een zwaar object

Gewoonlijk is Pier goedgebekt

maar nu was hij tezeer van streek

want toen hij héél voorzichtig keek

naar hetgeen hem had geraakt

zag hij een slak. Het dier was naakt!

Het had zich nauw aan Pier verkleefd

De worm vond dat knap onbeleefd

Hij tierde: ‘scheer je weg, joh, viezerik!

De slak zei: ‘gut, maak je niet dik

Er is geen opzet in het spel

Het was die rotwind, weet je wel?’

‘Oh sorry, slak’, zei Pier toen gauw

‘Ik dacht dat jij iets met mij wou’

De slak antwoordde niet meteen

maar keek wat peinzend, naar het scheen

Toen sprak ze: ‘ach, waarom ook niet?

Ik ben per slot een vrije griet

en jij lijkt mij een flinke worm

We kunnen trouwen voor de vorm

maar hokken kan natuurlijk ook’

Pier raakte danig van de kook

Hij kreeg zowaar een rooie kop

en slak zei: ‘nou, waar wacht je op?’

Daarmee was Pier over de streep

Hij was volledig in haar greep

Wat volgde was bepaald subliem

‘k Vertel het niet. ‘t Is tè intiem…

Valt je neus soms in de boter,

wordt je ‘vrienden’kring steeds groter

Heb je daarentegen pech,

zijn ineens je makkers weg

Je aandelen geen cent meer waard?

Werp ze in de open haard

Dan heb je in je kille armte

tenminste nog een beetje warmte

Door achteloos te urineren

kun je je schoenen ruïneren

Aangezien het schilderwerk aan de buitengevel van onze woning toe was aan een onderhoudsbeurt wegens verregaande vervelling, besloot ik tot bestelling van een steigertje, oftewel stelling. Mijn veronderstelling dat dit eenvoudig zou gaan noopte mij achteraf gezien tot bijstelling van die gedachte. De verhuurder verzocht me ten eerste om een bewijs van vrijstelling. Tevens diende ik m’n doelstelling te duiden, en ten derde diende ik mij akkoord te verklaren met de optelling der BTW bij de prijsstelling. Vervolgens moest ik ter borgstelling nog een aanzienlijke som gelds afdragen.

Toen kreeg ik instructies ten aanzien van de opstelling en ingebruikstelling van de constructie. Een eventueel verkeerde montage zou immers kunnen leiden tot beknelling en/of ontvelling van mijn kwetsbare fysiek, nietwaar? Ik had me er, eerlijk gezegd, geen voorstelling van gemaakt dat er zekere risico’s verbonden zouden zijn aan het gebruik van zoiets simpels als een bouwstelling. De verhuurder toonde zich enigszins bezorgd. Volgens mij twijfelde hij ietewat aan mijn instelling. Enfin, om kort te gaan: het liep uit op een grote teleurstelling. Van mijn taakstelling kwam niks terecht, maar gelukkig had de verhuurder een uitstekende suggestie: de zwager van z’n broer had een vriend die iemand kende. Die iemand had toevallig veel ervaring met stellingen (hij zou binnenkort promoveren) en met (zwart) schilderen. Groen kon ook, tegen meerprijs. En het mooiste was: hij had belangstelling.

Hèhè, is me dàt een geruststelling!

De Franse schrijver Georges Perec schreef ‘De verdwijning’, een roman waarin de letter e niet voorkomt. Helaas beheers ik de Franse taal niet; jammer, want u weet inmiddels wel dat ik erg van spellings-experimenten houd.

Hier is er weer eentje: het is gebaseerd op het weglaten van de medeklinker, welke steevast volgt op een klinker, zoals die wordt uitgesproken in de volgorde van het alfabet: bee, cee, dee, ef, gee, ha, jee, kaa, el, em, en, pee, q (ku), er, es, tee, vee, wee, x (iks), zet.

Op die manier kan been, beest, beetje en Beethoven, geschreven worden als: bn,bst,btje en Bthoven; een aanzienlijke besparing van aanslagen op het toetsenbord. Ik zou misschien wel tienduizend Nederlandse woorden kunnen noemen waarmee mijn theorie bewezen kan worden, maar daar heb ik absoluut geen zin in; ik ben toch zeker geen monnik! Nou goed.., nòg een stuk of wat dan: clibaat, dcember, dlgenoot, gstdrift, guw, ht-liefdeverhouding, jtjemina, kpotje, pdicure, pntje, tgenover, tlefoonterreur, stamboekv, vleisend en verzin zelf maar verder. Als mijn methode wordt geaccepteerd ziet het taalonderwijs er over een paar jaar héél anders uit.

Mijn kontakten met het Ministerie van Onderwijs zijn wat dat betreft vlbelovend!

In een kneuterig huisje te Gieten

woont al jaren een paar travestieten

‘t Zijn een ‘hij’ en een ‘zij’

en ze zijn allebei

voor een billijk bedrag zu vermieten

Een opstandige kater uit Katwijk

geeft met regelmaat van z’n bestaan blijk

Sprak vandaag tot zichzelf:

“Kijk eens aan, haast halfelf;

het wordt tijd dat ik ‘es op de mat zeik”

“Wat schort eraan?”

“Nou, ik vind m’n baan maar pèt!”

“Trek dan ook niet een te grote broek aan, joh. Dan sta je voortdurend in je hemd en dat doet je uiteindelijk de das om. Gewoon de mouwen opstropen en hùp! Geef ‘m van katoen; flink doorjassen en denk maar: zo de wind waait, waait m’n jasje. Als je d’r maar niet met de pet naar gooit, want dan krijg je vast en zeker de kous op je kop.

Trek de stoute schoenen aan maar wees geen held op sokken, anders doet ‘t je de das om, Jan Jurk.”

Iedere keer als ik een koppie thee drink, vraag ik me af wat die h in dat woord moet voorstellen. Naar mijn idee is ‘ie volkomen overbodig, evenals in woorden als: theorie, therapeut, theater, thans, thema, enzovoort & etcetera. Volgens mijn bescheiden mening is die h alleen maar ingevoegd om snobistische en opportunistische redenen. Het staat lekker interessant en maakt het inburgeren voor immigranten onnodig ingewikkeld en moeilijk. Als zo’n allochtoon bijvoorbeeld schrijft: ik heb mijn theen gestoten thegen een thafelpoot, kan hij of zij meteen zijn of haar schamele biezen pakken. Die h staat dus eigenlijk symbool voor groot onrecht ten opzichte van wanhopige asielzoekers. Die h vertegenwoordigt het extreemrechtse gedachtengoed in ons land. De h staat voor een totalitair regime; voor onderdrukking van de gewone man; voor instandhouding van de bevoorrechte elite! Wie de h vergeet of ten onrechte toepast, kan een verblijfsvergunning wel op zijn of haar allochtone buik schrijven. Een beangstigend scenario, nietwaar?

Overigens heb ik véél liever khoffie…

In pathologische volgorde

• Zenuwpeesontsteking

• Schouderbladluis

• Rugwervelstorm

• Bekkenslag

• Haringkaken

• Onkiespijn

• Knieval

• Bultrug

• Klikdoorns

• Verkiezingsuitslag

• Darmfauna

• Examenkoortslip

• Waterhoofdluis

• Stennisarm

• Zwaarwijvigheid

• Razernijnagel

• Kraambeien

• Eierstokroos

• Neusvleugellam

• Inspraakstoornis

• Slijmballen

• Na het oogsten worden de gewassen gewassen.

• Erwtjes moet men door zeven zeven zeven.

• Zoals men zich in Weert weert, weert men zich nergens.

• Veel bedrijven bedrijven hun activiteiten volgens beproefde methodes.

• De koperkoper heeft ‘t zwaar vanwege de hoge prijs.

• In een kale tuin moet je planten planten.

• Nieuwe service van de bieb: je kunt er tegenwoordig boeken boeken.

• Rechterlijk bevel: de actievoerders moeten het staken staken.

• ‘Welnee’ zei de kaasboer. ‘Die plakken plakken niet.’

• Je bikini is stuk, stuk!

Misverstand

‘k Sloeg buurmans’ gade gade, ‘s morgens vroeg

om te ontdekken of zij soms haar gade sloeg

Maar ‘k was gerustgesteld toen ik begreep:

Ze sloeg haar gade niet; welnee…, ze kneep!

Oneetbare vissoorten (in alfabetische volgorde)

• Apekoolvis

• Bladgoudbaars

• Drolmops

• Gruisvoorn

• Klatergoudkarper

• Koffiepotvis

• Kringspiering

• Kwalvis

• Nachtspiegelrog

• Omakreel

• Ransjovis

• Siegheilbot

• Snotneushaai

• Spijlstaartrog

• Sprietvoorn

• Staalkabeljauw

• Roeidolfijn

Vroeger ging je, wanneer je een onderdeeltje van één of ander mechaniek nodig had, naar een handel in ijzerwaren. Als het sanitair betrof naar een loodgieter; beide neringen waren steevast gevestigd in jouw woonwijk. Je stapte op je fietsie en binnen een stiefkwartiertje had je het begeerde object in je bezit. De vakman trok - meestal blindelings - één van z’n 743 laatjes open, verstrekte je feilloos het artikel en bedacht ter plekke de prijs. Gewoonlijk nèt iets minder dan een kwartje. Helaas bestaan dergelijk winkel(tje)s allang niet meer. Tegenwoordig dien je minimaal 17 kilometer af te leggen tot de dichtstbijzijnde bouwmarkt, waar je je dan eerst een halfuur kleurenblind loopt te zoeken, eer je tot de ontdekking komt dat, a. het pieletje dat je nodig hebt uitsluitend per 10 stuks - voor € 8,95 - te verkrijgen is, of b. (en nog veel erger) er niets te vinden is wat ook maar in de verste verte lijkt op het stukkende dingetje in je borstzak. Dat laatste moest mij natuurlijk weer overkomen! Het geval wilde dat onze thermostatische wastafelkraan niet meer naar behoren functioneerde; er kwam water uit  een gedeelte dat droog behoorde te blijven. Nee, het was geen kwestie van ‘een leertje vervangen’, want zo’n moderne kraan bevàt helemaal geen leertje; wèl een paar zogeheten o-ringetjes, en één daarvan moest de schuldige wezen. Nu zijn o-ringetjes, wanneer je ze al kunt vinden, in plusminus 743 maten gefabriceerd. (Komt dat getal u bekend voor?) De kunst is dus het juiste exemplaar te vinden en aangezien het o-ringetje in mijn borstzak door slijtage ietewat vervormd was geraakt, waardoor de oorspronkelijke afmetingen niet eenvoudig te herleiden waren, is het aanbevelenswaardig om óók een paar o-ringetjes aan te schaffen welke a. een pietsie kleiner, en b. een tikkie gróter zijn dan het o-ringetje in de borstzak. Wordt u al een beetje moe? Kunt u nagaan wat ik moest doorstaan. Maar ineens zat het mee; na mijn expeditie langs verscheidene Gammaas, Praxissen en Karweis, verzeilde ik, notabene op m’n eigen eiland, in de nering van een ondernemer die een probleem heeft met inkopen. Waarmee ik niet bedoel dat ‘ie karige voorraden heeft, maar juist dat z’n zaak uitpuilt van goederen. Vòl, niet te geloven! Wat weer een nieuw probleem bleek te zijn, want alhoewel de goede man me verzekerde dat hij een groot assortiment aan o-ringetjes bezat, wist hij zich niet zo gauw te herinneren alwaar hij ze in z’n zelf gecreëerde chaos had opgeborgen. ‘Daar ergens…’, wees hij. En verdomd, daar waren ze ook, een hele doos vol. Nou, ik heb m’n slag geslagen, dat kan ik u verzekeren. Drie euro tien was ik kwijt; alleszins redelijk. vond ik. Met m’n buit thuisgekomen was er nog slechts enig passen en meten nodig, waarna ik de kraan weer kon monteren en installeren. Met enige trots kan ik naar waarheid verklaren dat een en ander weer werkt zoals het bedoeld is.

Mevrouw Joho is uitermate tevreden over me. Ze zei: ‘Je hebt je kranig geweerd. Kusje…’.

Wat fijn dat Laurens Borst, zendermanager van Radio 1, zo’n gewone man is, die weet wat andere gewone mannen (en vrouwen) het liefst willen horen. Zoals licht en luchtig vermaak. Opgewekte gesprekjes, afgewisseld door een leuk moppie muziek; de vogeltjesdans of het geestige Smurfenliedje. Zo zei hij laatst, tijdens een interview door Mark Langeslag, reporter van het AD: ‘Ik hoorde bij de VPRO twee wetenschappers praten over allerlei ingewikkelde theorieën in de natuurkunde. De presentator wilde blijkbaar laten merken dat hij er ook verstand van had, want hij ging er helemaal in mee. Maar ik kon er werkelijk waar geen touw aan vastknopen.’ Duidelijke taal, nietwaar? En iets verderop: ‘Waarom vraagt die VPRO-presentator niet aan die wetenschapper: “Zeg professor, wat antwoord je aan je vrouw als ze ‘s ochtends aan de ontbijttafel vraagt wat je vandaag gaat doen?” Op die manier grijp je de luisteraar direct bij z’n kladden.’ Die Laurens! Hoe verzint ‘ie het; een vraag van zo’n hoog niveau. Daarmee zou hij míjn kladden direct te pakken hebben. Tot op heden heb ik altijd veel genoegen beleefd aan het betreffende programma Noorderlicht, maar Laurens heeft me de ogen geopend; ik zat fout. Véél te elitair, die wetenschap; wèg ermee!

Laurens heeft trouwens een interessante carriëre achter de rug: van marktkoopman tot zendermanager. Hij zou mij een groot plezier doen door terug te keren naar zijn oude stiel.

Zou ‘letterlijk’ een dode letter zijn?

Zoja, waaraan is hij dan gestorven?

Misschien doodziek omdat ‘ie was bedorven

en daarom kandidaat voor Mag’re Hein

Als deze stelling klopt (en daar ga ik vanuit)

dan is ons alfabet armzalig incompleet

en maakte Hein, wat zal ik zeggen, pak ‘m beet

tenminste honderd dooie letters buit!

Luister maar eens soigneus naar de Chinees

De rijke klanken welk hij produceert

wanneer hij in ‘t Kantonnees communiceert

Ge raakt Confusius, naar ik van harte vrees

Al zegt hij de verschrikkelijkste dingen,

alles klinkt fraai en prachtig melodieus

Zèlfs als hij de spijzen van uw keus

doorsnauwt aan de keuken, lijkt ‘t zingen

Hoe arm daarbij steekt onze taal dan af

Slechts zesentwintig letters zijn er over

Ach, zeg nou zelf, is dat niet àl te pover?

Gedenk met mij de dode letters

in hun kille graf…

Hoeveel hersenen zou een volwassen spreeuw bezitten? Ik schat zo’n één à anderhalve gram. Peanuts vergeleken met dat van een volwassen vent: anderhalve kilo!

Toch is een groter hersenvolume geen garantie voor een grotere intelligentie, maar dat kan ik m’n buurman maar niet aan het verstand peuteren. Elke zomer dekt hij een paar frambozenstruikjes zorgvuldig af met anti-vogelnetten, maar desondanks weten een paar vindingrijke spreeuwen zich steeds weer toegang te verschaffen tot de gerijpte vruchten zijn’s vergeefse arbeid. En ieder jaar opnieuw toont hij zich een slecht verliezer in deze ongelijke strijd. Dan spreekt hij op verontwaardigde toon van ‘die klerevogels’, op dezelfde wijze waarop hij asielzoekers veroordeelt. En telkens laat ik me weer provoceren, ik leer het ook nooit. Aangaande de spreeuwensnoeperij maak ik mijn buur erop attent, dat hij zich maar naar de supermarkt hoeft te begeven om zich aldaar ieder ooft te verschaffen dat de land- en tuinbouw oplevert, maar dat vogeltjes geen centjes hebben en derhalve zijn aangewezen op de vrije natuur. En dat onze tuintjes ooit deel uitmaakten van die vrije natuur en dat wij, door die grond daaraan te onttrekken, het vogeldomein aanzienlijk hebben ingeperkt. En dat ik van mening ben dat vogeltjes vrije toegang dienen te hebben tot de schaarse lekkernijen welke wij op hun habitat weten te doen groeien. En dat mijn sympatie in de eerste plaats uitgaat naar pietjes en dat Jantjes, Klaasjes en Marietjes best iets meer respect mogen tonen voor vogeltjes die met hun anderhalve gram brein de Jantjes, Klaasjes en Marietjes te slim af zijn.

Omdat mijn buurman dan opeens weer beseft dat ik enigszins van mening verschil met hem over dat onderwerp, vlucht hij naar z’n andere stokpaardje: asielzoekers.

En dàn pas word ik echt boos..!

In het kader van mijn literaire aspiraties heb ik het plan opgevat een misdaadroman te schrijven. U moet weten dat ik sinds jaar en dag een groot liefhebber ben van spannende lectuur; met name die, welke een hoog realiteitsgehalte vertoont. Dus geen beschrijvingen van slachtpartijen met kettingzagen en/of houtversnipperaars, die zijn meestal nogal lachwekkend. Maar een intelligente moordgeschiedenis, met een aanvaardbaar motief – jalouzie, hebzucht, krankzinnigheid, dàt werk – en dan vanzelfsprekend boeiend geschreven, kan op mijn sympatie rekenen. Echter, het verhaal kan nòg zo goed worden verteld, het is en blijft een, door de auteur verzonnen geschiedenis. En dat vind ik een manco. Daarom heb ik mij voorgenomen hoogstpersoonlijk een moord te plegen en daarvan, door middel van een waarheidsgetrouwe weergave, verslag te doen op, pakweg 550 à 600 pagina’s. Een beoogd slachtoffer heb ik al; maak u geen zorgen, ù bent het niet! Meer kan ik daar niet over kwijt, want ik wil niet gepakt worden, dat zult u kunnen billijken.

Goed, aan één voorwaarde is dus voldaan: het toekomstige lijk. Maar nu! De Methode. Tussendoor even een waarschuwend woord: wanneer u tobt met een zwakke maag, raad ik u aan niet verder te lezen. Oké, daar gaat ‘ie:

1. Verwurging. Deze techniek valt als eerste af vanwege mijn afkeer van lichamelijk geweld. Ermee geconfronteerd uit zich dat in overmatig zweten, braakneigingen en langdurige migraine.

2. Messteken. Zie 1. Behalve de eerder genoemde nadelen is het vermijden van bloedspatten een vrijwel onmogelijke opgave.

3. Afknallen. Hoewel ik tijdens het vervullen van de militaire dienstplicht een paar keer in de gelegenheid ben geweest om te oefenen met een geweer van bijna anderhalve meter lengte, heb ik het predikaat ‘scherpschutter’ niet verworven. Daar komt nog bij dat ik het wapen bij het afzwaaien heb moeten inleveren bij de foerier van dienst. Een ander wapen bemachtigen lijkt me geen optie en bovendien staat de wet me dat niet toe. En tenslotte: ik háát knallen! De gevolgen voor mijn persoon zijn: overmatig zweten, braakneigingen en langdurige migraine.

4. Vergiftigen. Is een optie het overwegen waard; mijn tuin biedt een ruime keuze aan toxische planten: digitalis, monnikskap, taxus e.d. Echter, om tot een juiste dosering te geraken mis ik voldoende farmaceutische kennis. En als ik eerst een apothekersopleiding moet gaan volgen komt het schrijven van m’n bestseller wel erg in het gedrang. Bovendien hoeft mijn slachtoffer niet te lijden; vergiftiging gaat meestal gepaard met een pijnlijk einde. Wanneer ik daaraan denk krijg ik symptomen als: overmatig zweten, braakneigingen en langdurige migraine.

Inmiddels ben ik zo’n beetje door de theoretische mogelijkheden heen en begin ik me wat zorgen te maken omtrent de praktijk. Ik begin nu overmatig te zweten, krijg braakneigingen en d’r kòmt me een koppijn opzetten..!

Weet je wat? Ik zwijg ‘m dood!

Vanwege een paar reacties van ongeruste lezers over het uitblijven van verse logjes van mijn hand, kwam ik op het idee mijn huisarts te consulteren. De goede man toonde zich bereid mij tegen het geldende standaardtarief te onderzoeken op enkele essentiële hersenfuncties. Daar was hij overigens snel mee klaar, want toen hij met een lampje in m’n rechteroor scheen en het licht ongehinderd m’n linkeroor weer verliet, had hij z’n diagnose al gesteld: ‘je schedel is helemaal leeg, Joho.’ Ik schrok nauwelijks, want zoiets had ik al verwacht. ‘Voor de zekerheid doe ik nòg een testje’, sprak de geneesheer, en hij pakte een verchroomd bolhamertje. Daarmee gaf hij een stevige tik tegen m’n schedelbasis. Er weerklonk een galmend geluid, als van een Chinese gong: boinggggg! Maar gelukkig deed ‘t helemaal geen pijn, ik voelde alleen een lichte tocht daarboven.

‘Ja hoor’, zei hij, zelfvoldaan. ‘Net wat ik dacht, geen spoor van een brein.’

‘Wat is daar aan te doen, dokter?’, vroeg ik. Hij keek me meewarig aan. ‘Niet veel vrees ik’, antwoordde hij, een tikje ongeduldig. ‘Ik kan er wat vette watten in aanbrengen, maar daar heb ik nu geen tijd voor. Je kunt een afspraak maken met m’n assistente voor twee consulten; één voor de linker- en één voor de rechterkant. Maar ik kan je nu alvast vertellen dat de ziektekostenverzekering dit niet dekt, dus zèg ‘t maar, ‘t is jouw hoofd.’ Nou, daar zat ik mooi voor ‘t blok. Ik verzocht pillemans om alles even voor me op te schrijven, want eerlijk gezegd was z’n verhaal me het ene oor in, het andere oor uit gegaan. Bij het afscheid had ik op de valreep nog een vraagje: ‘kan ik ooit nog eens een redelijk logje in elkaar draaien, dokter?’ Aan z’n lichaamstaal kon ik zien dat hij ineens op een idee kwam. ‘Nu je er over begint… ja, jajaja, natuurlijk! Weet je wat jíj moet doen? Jij moet naar mijn broer gaan, dat is een héél kundige psychiater, met een héél billijk tarief, dat de ziektekostenverzekering wèl betaalt. Wacht even; ik schrijf meteen een verwijzing…’

De bank die op mijn centjes past

zorgt menigmaal voor overlast

Zo raakte ik in korte tijd

een percentage rente kwijt;

mijn chipknip gaf spontaan de geest

geen automaat die ‘em nog leest

En dan mijn ega’s giropas

die altijd zo gehoorzaam was

werd plots geweigerd door de pomp

Dat was knap lullig, zeg maar lomp!

De Twingo-tank was vrijwel leeg

waardoor mijn vrouw de bibbers kreeg

Want nergens kan kontant betaald

Gelukkig heeft ze thuis gehaald

Maar toch, haar stemming was verpest

‘k Verzeker u: dat is niet best!

Dan gooit ze alle remmen los

De balie-werker was de klos

‘Meneer’ sprak zij op boze toon

‘vindt u het werkelijk gewoon

dat ik nu voor een nieuwe pas

betalen moet? Da’s àl te kras!

En óók de chipknip van mijn man?

Meneer, daar spreek ik schande van!’

Maar zij kon tieren wat ze wou

(en tieren kàn ze hoor, mijn vrouw)

ze trok toch mooi aan ‘t kortste end

Bankiers? Vertrouw ze voor geen cent!

Wanneer de dag kriekt - in dit jaargetijde rond een uur of vijf in de ochtend - word ik de laatste weken steevast gewekt door langdurig gekoer van een paartje tortels. ‘Wekkerduiven’ noem ik ze. Alhoewel ik vaak óók grovere benamingen bezig, zoals: Pokkepaloma’s, Ouwekoeren en Nog Veel Erger! Jaren geleden kende ik Willem. Willem was lid van dezelfde watersportvereniging als ik. Willem noemde z’n vrouw consequent ‘Duifje’. Nu pas begrijp ik waarom: het goede mens koerde de ganse dag; door niets en niemand te stoppen. Misschien was dàt wel de reden dat Willem nogal stevig aan de drank was geraakt. Maar hoe dan ook, het was buitengewoon vermoeiend en vooral héél irritant. Datzelfde geldt voor ‘mijn’ tortels.

Trini Lopez had ooit een wereldhit: If I had a Hammer; bepaald geen meesterwerk, maar daar gáát ‘t bij hits ook niet om. Trini wilde duidelijk maken dat ‘ie machteloos was zonder een wapen. Dat ‘ie een zekere situatie zou kunnen veranderen als hij in het bezit zou zijn van het juiste gereedschap. Dezer dagen speelt dat liedje steeds door m’n hoofd (met een iets gewijzigde tekst):

Oh had ik een luchtbuks…