LEVENSGENIETER

"Zo, zijn jullie er al weer ?" vroeg de veerman van de pont naar Spijkenisse.

Grapje hoor, maar het had zomaar gekund. Want we gingen binnen korte tijd voor de derde keer naar mijn zwager en schoonzus. Terwijl we er andere jaren, nauwelijks kwamen, we zagen elkaar op andere momenten. Dat kan gewoon gebeuren. Na het feest van vorige week, gingen we nu voor een uitgebreide high-tea met zijn viertjes. Dat hadden we al meer gedaan. "In den Biesenschuur" heet de locatie. Het is perfect verzorgd, heel smakelijk, niet alleen de theesoorten, maar ook alle zoete en hartige hapjes. Het is, dat moet ik eerlijk zeggen, meer een vrouwen- dan mannen-gebeuren.
Er was gevraagd naar speciale hapjes, vanwege de lactose-intolerantie van mijn echtgenoot. Dat pakte prima uit. Overal was vervanger voor, zodat hij geen 'last' had.  Voor we er erg in hadden, zaten we drie uren te smikkelen en smullen, drinken en praten. De tijd vloog.
Op zeker moment werd de theesoort "de droom van Spijkenisse" geserveerd. Gerrit zei tegen de dame die ons hielp "o, is dat thee ? Ik dacht dat u dat was.." Ze kon het wel waarderen. Mijn dag kan niet meer stuk, was haar reactie.

Toen we buitenstapten hadden we een leuke ontmoeting. Onze buurvrouw van de camping ging met collega's hight-teaen. Zij was natuurlijk ook verbaasd. We weten wel dat ze in Spijkenisse woont, maar op dat moment ontdekten we ook dat zij de juf van Yannick is. En dat is de kleinzoon van onze zwager en schoonzus. Opa Jan is een bekend figuur omdat hij met de bakfiets de kinderen van school ophaalt en meedoet  met activiteiten bij de kinderen. De juf viel van verbazing bijna om. "Hij is zo'n leuke opa !" Het was dan ook wel erg toevallig allemaal.

In een tijdschrift over Brocante was ik een adres in Spijkenisse tegen gekomen. Schoonzus wist waar het was, vlakbij ons high-tea adresje. We zijn er even binnen gewandeld. "La Trouvaille", heet de winkel en het was er inderdaad erg leuk. Er gingen een paar speldenkussens mee naar Tholen.
Het was een gezellig dagje, maar nu zijn onze familieleden eerst aan de beurt om naar Tholen te komen.
Dat zullen ze sowieso toch wel doen, want ze hebben een chalet op een camping op Sint Maartensdijk, en haar 98-jarige moeder woont nog in Sint Annaland.
Maar we verwachten hen in huize Rommerswael.

-Gisteravond bij het programma B&B op de t.v. kwam ook iemand met  lactose-overgevoeligheid in beeld. Ook hij werd goed bediend- Gelukkig maar dat het mogelijjk is.

Hier moest ik dus om lachen.. Zie je toch wat 'n prachtige kroonluchter er in deze stal hangt. En dat in de ecologisch verantwoordde Gaiazoo. Maar het gaf wel iets extra's.
Of de koeien er ook iets extra's doorgeven ? Ik zou het niet weten. Ik zou me voor kunnen stellen dat je dan weigert gewone melk te produceren.

Vandaag is het hier behoorlijk wit. De vogels hebben het druk want ze zijn nu weer afhankelijk van de voederhuisjes in de tuin. Een mooi gezicht, hoewel ik liever zou zien dat ze lagen te badderen, of te zonnen op de schutting. maar dat komt ook nog wel(hoop ik).

-dit beest is volgens mij een stier

We vierden gisteren de 40e verjaardag van een neef. Dat gebeurde op een aparte manier, met een tennistoernooi in een sporthal in Spijkenisse.
Daar heb ik geen bijdrage aan geleverd, Gerrit wel. Ik denk wel dat hij de oudste deelnemer was, de jongste met een racket in zijn hand telde niet meer dan 2 jaar. maar die was niet ingeroosterd.
Zijn broertje Yannick van 5 wel, en die doet het nog goed ook. Het is een sportmannetje. Net als zijn neefje Rens.
Het toernooi was goed samengesteld, jong tegen jong, ouder tegen ouder, dames tegen heren, dubbels.
Let maar eens goed op, in de toekomst hoor je de naam Meerman in sporthal Ahoy ..
Het was gewoon gezellig, zo'n paar uurtjes, tussendoor koffie met gebak, een smakelijk lunch-buffet, en de prijsuitreiking. Degenen die niet speelden, kletsten de blaren op hun tong, en de kleintjes konden lekker spelen. Leuk georganiseerd Marco & Mireille !!
En m'n schoonzus Bep, die al 8 jaar niet speelde maar wel meedeed, ondanks haar reuma-handicap, kwam in de finale van de dubbels... Chapeau!!!!! -(de mannen wonnen, die speelden vals)

En ik zelf ? Ach, ik ben niet a-sociaal, maar wel a-sportief. Ondanks dàt, zo'n uitje is wel aan mij besteed.

"Wat heb je een leuke ketting aan, oma", dat was Matisse zijn compliment aan mij. Wij hadden hem al een gecomplimenteerd met zijn hockeyspel. Hij is nog maar net begonnen hoor, en speelde vorige week pas zijn eerste toernooitje.
Ze werden derde, dus hij had volgens hem verloren. Toen ik zei dat Brons ook goed was, was zijn antwoord, 'maar ik vind Goud mooier" . Een goede instelling als je sport, mits het niet te gek wordt.
Dat complimentje.. hij wist drommels goed dat het complimentendag was. "Maar,' had hij van zijn moeder geleerd" je moet er wel eerlijk in zijn!" Ook een goede instelling..
Wij zijn gewoon eerlijk, 't is een eigenwijs mannetje, slim, en bijzonder veel interesse. Zo heb ik hem blij gemaakt met die C1000 boekjes over allerlei onderwerpen.

's Ochtends waren we al met de twee kleinsten naar de fotograaf geweest, samen met hun mamma. Emma moest op de foto. Dat ging niet vanzelf. Altijd kijkt ze je aan als je haar naam noemt, nu ging haar heerlijke vrolijke toetje allerlei kanten op, maar tot slot ,het lukte de fotografe. Toen naar het gemeentehuis voor een paspoort. Nee, vingerafdrukken, dat hoefde niet.
Dus dat kleine meisje mag legaal de grens over. Wie weet waar ze in haar leventje nog komen zal..
In elk geval is ze al, tijdens de zwangerschap ,een paar keer in de USA geweest.
 

Zo zie je, we hadden een drukke dag. Zelf werden we bij Beter Horen getest. Mijn gehoor is wel aan gehoorapparaten toe. Er zat een dip in, of ik blootgesteld was geweest aan een hevig kabaal. Dan ga je eens nadenken "vuurwerk" ?, disco's bezocht ik nooit. 't Zal dus wel ouderdom zijn!
Echtgenoot werd gelijk ook getest, die heeft de bekende 'machine-doofheid".
Binnenkort ondernemen we verdere stappen.
Gelukkig is het nu weekend. Daar ben je als pensionada's dan wel aan toe

Bijna 47 jaar ben ik met hem getrouwd, en ik ben toch nog verbaasd over sommige dingen. Maar ja, 't is nu eenmaal een man en die zijn soms niet te begrijpen.
Hoewel, ik denk dat dat wederzijds ook zo is hoor.

Vanochtend nog. Ik haalde een houten handdoekenrekje voor de dag. Geel gekleurd, best apart, en heel veel jaren geleden gekregen van onze oudste voor mijn verjaardag. Het rekje hing in de caravan, in de keuken van de Kon. Wilhelminastraat, ons eerste huis, stond jarenlang in de bijkeuken in onze huidige woning.
Doordat ik in een woonmagazine had zitten loeren, dacht ik , hé, zo'n soort rekje heb ik ook.. Misschien kan ik er iets leuks mee doen.
Dus het lag op tafel, manlief ziet het en zegt, waar heb je dat vandaan ? Dat heb ik nog nooit gezien !

Ik vraag me weleens af, als er een andere vrouw in dit huis zou rondlopen, hoelang zou het duren voor hij het in de gaten had..
Niet dat ik het ga uitproberen hoor. Want waar moet ik dan zolang heen ?
Of hebben julllie misschien ook zo'n echtgenoot ?

Een die bijvoorbeeld na een paar weken zegt, tjonge wat een leuk boeket bloemen heb je daar staan..
Dan zouden we wellicht de proef op de som kunnen nemen hoe snel er op zo'n wisseling wordt gereageerd.

Nu eerst even een blogje gaan schrijven, zei ik tegen mezelf. Want straks kruip je weer voor de t.v. voor Kunst en kitsch, voor een detective, en je vergeet je blogje helemaal.

Bij deze dus.
Wat ik vandaag heb gedaan ?
Vanochtend begonnen met koffiedrinken. Gerrit zei 'ik heb al zoetjes in je kopje gedaan' waarop ik reageerde, 'en wat moet ik nou nog doen vandaag ?"
Gelukkig was de kringloop open. Had ik beter niet heen kunnen gaan. Want de bloemengieter die ik onlangs kocht bij Marskramer, stond daar dus voor 1 eurootje. Had ik als zuunige Zeeuwse beter uit moeten kijken..Weer vijf gulden in de zee gegooid. Had ik leuke dingen van kunnen doen
Vanmiddag gingen we de polder in. Ik had nog geen ervaring met de nieuwe vogelkijker van mijn husband . Wat 'n schitterend effect heeft die. Nee, niet mijn echtgenoot (hoewel) maar die vogelkijker.
Het was koud, dat wel. Maar in een karreveld, naast de Oesterdam, zijn zoveel eendensoorten - bijv. voor de kenners :krakeenden, smienten, pijlstaarteenden, en verschillende soorten ganzen. Er was een buizerd.  Je zou blijven kijken. Toen naar de Scherpenissepolder, een gebied waar Gerrit deze week nog had geteld. Toen waren er nonnetjes, en een sneeuwgans. De flamingo die er regelmatig vertoefde was het met vuurwerk in nieuwjaarsnacht van schrik vertrokken. Jammer.

Toen zijn we naar de Rammegors gereden. Dat is een schitterend gebied, waar plannen bestaan om het weer onder water te laten lopen. Dat hoort zo, vinden de 'kenners'. Wij dus niet. Wij genoten deze middag van een keur aan vogels, zelfs een grote zilverreiger, en er liepen een aantal herten tussen de bomen. Kijk, die bomen, dat vinden de natuurfreaken dus niet passen. Enfin, als je de discussies volgt over het gebied, word je een beetje beroerd.

Maar vanmiddag trokken we er ons niks van aan, en hebben genoten .. 

Vrienden

Angstig zijn, gaat het dan nooit meer over?
Bang zijn van de wind en het water.
Mensen die de nacht  niet kunnen vergeten,
zij leven nog bij toen,
een gelukkig mens slechts bij later.

Hij was pas zeven en samen met zijn vriendje
was de dijk de hele zomer lang hun speeldomein.
Het water, schelpen, paaltjes en de klappers,
wie durft het verst de zee in?
Glas in je voet getrapt , dat deed pas pijn.

Toen in die februarinacht de dijken braken,
werd hij gered, zijn vriendje raakte hij toen kwijt.
Waar ze speelden zag hij stapels  wrakhout,
genoeg om wel duizend bootjes van te maken,
te weinig voor een vlot, toen verdronk zijn kindertijd

Op de klassefoto in zijn kamer,
-alle jongens met een strakke scheiding in het haar-
staan zij als vrienden, voor àltijd naast elkaar.

Jopie Meerman, 31 januari 2013

Stilte 

Het is zo stil.
Ik hoor het kloppen
van mijn hart
De sporen waar ik loop
zijn vers. En in de sneeuw
laten mijn voeten zien
waarheen ik ga.
Niet waar ik wil.

’t Is koud, zoals mijn hart
met daarin sporen
die jij achterliet.
Nu weet ik
dat schoonheid
en stilte vergankelijk zijn.
Wat overblijft,
is het verdriet. 

Na maanden weet ik,
alles gaat opnieuw ontluiken,
ik volg nu andere sporen.
En weet, indrukken van liefde,
die jij achterliet:
zijn onbetrouwbaar.

Niet te gebruiken…     

Jopie Meerman, januari 2013

Een persmoment... Koninklijk gevoel, en voor ons net zoveel waard als bij de Oranjes.. Nieuwjaarwensen in Dalemhof, bij moeder/oma/omi. Omi pronkt behalve met haar achterkleinkinderen Emma, Tommy en Matisse, ook met 'knorretje' het huisvarken.
En ik maakte de foto van het gezelschap.
Lief hè.

Eigenlijk had ik vandaag, 6 januari, een stukje over de traditionele gebruiken rond Driekoningen willen schrijven. Terneuzenaar deed er al wat mee.
Want ik had zoveel informatie gevonden op www.InfoNu.nl en ook toestemming gekregen om (met bronvermeldiing) te publiceren op mijn weblog.
InfoNu is een site waarop zoveel leuke zaken staan vermeld, dat je (ik tenminste) blijft lezen. Van alles en nog wat komt aan bod. 

Maar ja, mijn 2 koningen en 1 koninginnetje gingen  vandaag voor !

(eigenijk moet ik zeggen mijn prinsen en prinsesje -met de koningin moeder)
 

Gisteren werd mijn zus 70, dat schreef ik al. We hadden een gezellig feestje met familie en vrienden. Helaas kon moeder erbij niet bij zijn, maar mijn zus was met haar dochter 's ochtends even naar Dalemhof gegaan. Zo had moe haar  toch kunnen feliciteren.
Vlak voor we 's middags naar Steenbergen gingen, kreeg ik 'de geest' en heb nog even een rommelpotlied gemaakt voor de jarige. Toen ik het ten gehore bracht, was het was bijna avond, dus het werd een serenade.
(Ooit maakte ik in een verslag in de krant de domme fout een muzikaal optreden tegen de avond een aubade te noemen! Hoe kan een mens zo dom zijn... Als je voor zoiets op je vingers wordt getikt, vergeet je dat niet meer).

Maar goed, het werd dus, op de wijze van "Klein zieltje, klein zieltje zat achter de trap.."

Ons Dientje, mien zuster, oar zeventig jaer..
Ze is stik gezond, en z'ei prachtig moai 'aer" enzovoort ..

't Was wel gemakkelijk, voor moeder zong ik in juni :

Mien moeder, mien moeder oar 't negentig jaer
Z'is redeluk gezond, en z'ei oak nog moai air..
Maar de rest van het lied was, behalve dan de begeleiding, heel anders.

Het werd op prijs gesteld. En meteen aan de gasten die de traditie van het rommelpotten niet kennen, uitgelegd wat het inhoudt. En dat ze a.s. dinsdag. op oudjaarsdag om 11 uur op de Markt in Tholen de kinderen met de rommelpotten kunnen zien en horen. Die gaan daarna hun rondje maken om snoep en centjes op te halen. 's Middags komen ze naar Ten Anker, wat de bewoners erg leuk vinden.

De tijd. 

De klok tikt langzaam weg
naar het einde van het jaar.
Een hele rij met kaarten hangt
te pronken aan de muur.
Ze zit voor ’t raam en denkt
aan vroeger, aan het vuur
waaruit ze leefde. Ze kon zoveel,
ze was nooit moe, ze was nooit klaar.

Nu duurt de dag zo lang,
de zusters zijn wel lief.
Maar ach, ze hebben nauwelijks tijd
om even bij te praten.
Ze vraagt weleens naar hun gezin,
en naar hun verdere doen en laten.
Zelf wil ze graag vertellen,
maar de tijd, dat is een dief.

De tijd nam alles mee,
de goede en de kwade dingen.
Gelukkig ook die laatste en
wat blijft zijn de herinneringen.
Ik mag niet klagen, denkt ze.
Ze pakt haar post,
die op de tafel ligt te wachten.
Gekregen lieve wensen voor het nieuwe jaar
proberen nu de diefstal van
de jaren te verzachten.     

Jopie Meerman december 2012

Het kerstgevoel, ‘t is nergens hier te koop.
Niet in de kringloopwinkel, of de supermarkt.
Niet via marktplaats, is het dan zo apart ?
Is het dan bijzonder, ’t gevoel waar ik op hoop ?

’t Wordt volop aangeboden op de televisie,

Via de radio en folders in de brievenbus.
De kaarten die men stuurt, en pps-jes,
maar ’t ware kerstgevoel, dat lijkt een hele klus.

Wat dozen leeggehaald, misschien heb ik het opgeruimd ?
En in een lade ergens achterin, vond ik het terug.

Daar lag de Kinderbijbel, en ik bladerde vlug,
naar de plaatjes van de herders bij de stal in Bethlehem

Drie wijzen en de engelen met hun mooie stem.

Maar ’t kerstgevoel kwam snel toen ik het plaatje zag,

van ’t Kindje Jezus, dat daar hulpeloos in de kribbe lag.

Mijn kerstgeschenk, gewikkeld in de doeken.

Hij geeft het mij met beide handen,
waarom  zou ik nog verder zoeken.

Het gevoel dat in deze wereld niet mag ontbreken
als we vrede en gelijkheid willen bereiken voor iedereen.
Die plaatjes, zo begrijpelijk,
echt, die Bijbel is er niet voor kinderen alleen…

 de herfsttuin 

alsof hij zit te wachten op de

hand van de tekenaar

zo stil,

de rode kleur vervloeit

in de late middagzon.

het afgevallen, getinte blad,

bijna zo rood als zijn borst

maken er een plaatje van

voor een agenda

 of verjaardagskalender

een roodborst,
alsof hij zichzelf verkopen moet,

nog mooier dan die koolmees
 op de

van paars tot oudroze getinte hortensia,

of  bruinoranje vlinder op de dahlia,

de tuin, als atelier,
 zo poseren ze daar.

iemand die kunst in de vingers heeft,

zegt, niks meer aan doen,

zo is het goed,
 het is klaar.

Jopie Meerman, november 2012

wisseling

en weer is er een zomertijd voorbij

waarbij de zon niet altijd scheen,

met al haar stralen

achter een wolk verdween

toch zagen we de gouden rand.

gelukkig maar, want nu kijk je terug,
naar sombere dagen, die

achter die wolken bleven hangen

de zon kwam weer terug

we kunnen nu verlangen

naar wisseling van het seizoen

de tijd, die gaat zo vlug.

want als we ouder worden,

komen er gebreken en verliezen

maar ook heel mooie dingen

zoals een kleinkind

dat geboren is.

die zomertijd die blijft,

en vreugde verjaagt ergernis

we willen zonder wijzers
graag voor de mooie tijden kiezen.

jopie meerman, oktober 2012

Twijfel

heb ik?...heb jij?...
zijn wij ?

het leven is te kort
om steeds te vragen  en
een antwoord af te wachten.

je leven is te kort
om steeds maar met gedachten
tijd te vullen en je af te vragen
wat er eigenlijk aan schort.

je  moet beslissen
en je weg uit kiezen
zonder steeds na te denken
heb ik alles op een rijtje staan ?

want aan het einde van
je levensweg
zul je pas zeker weten
dat alles goed was
het niet anders kon,
dan jij het hebt gedaan.

of toch niet...?

jopie meerman
05-10-2012

Elke dag leert een mens bij. Altijd gemakkelijk, stel dat ik nog eens aan 1 tegen 100 meedoe, dan weet ik wat een bryoloog is.
Drie mogelijkheden:
a: iemand die veel verstand van die Franse kaas heeft.
b:-iemand die dikwijls het rommelpotversje zingt : en a'je géén brie lust, dan eet je ma nie.
c:- een kenner op het gebied van mossen.

En als het dan om de jackpot gaat van 100000 euro, dan weet ik dat het C. is....

Vandaag geleerd. Het stond in de krant. Bryologen waren euforisch dat er een speciaal mosje was ontdekt. Sinds 1951 niet meer gezien, en nu in Zeeuws Vlaanderen gevonden.
Euforisch ? Dat weten de meeste mensen die meedoen aan die kwis. Daar ga ik niet mee winnen. Maar met Bryoloog wel.. zeker weten!!!