Geplaatst op: 2012-06-24 22:39:21
Beste Zeeuwen weest niet bevreesd
want ik ben weer bij opa langs geweest.
En dan gaan we direct zonder gekakel
naar de volgende Zwakke Schakel.
Met schep, zand en mineraal aggregaat
is de waterkering zoweer adequaat.
Is het werk voor mij soms wat te groot
heeft opa nog een grote schep, maar die is rood.
En mompelt die ouwe iets met emergo
dan weet ik: 't werk is af en ik krijg een ijsje zo.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-06-13 15:11:30
Tijdens de herdenking van 50 jaar watersnood was mijn stiefzoon Maurice Laparlière, de zoon van Els, werkzaam bij de Wereldomroep. De Wereldomroep wilde niet alleen volwassenen, maar ook kinderen informeren over de ramp. Daartoe werd op hun website Wereldkids een Dossier Watersnoodramp ingericht. Maurice vroeg mij of ik hieraan een bijdrage kon leveren en had gedacht dat ik vanuit mijn professie een tekstje zou aanleveren. Dat ik de watersnood “aan den lijve” had ondervonden was voor hem een welkome verrassing. Hij vroeg mij met de inhoud van het verhaal rekening te houden met de doelgroep. Maurice, beleefd als hij is, veranderde weinig aan mijn verhaal en het werd, denk ik, goed ontvangen door onze wereldkids, getuige de reactie van Eefje (9 jaar): “Ik vond het verhaal van Johan tof, maar morgen doe ik geen vlechtjes meer in mijn haar, want dat doet te veel zeer.” Dank je Eefje, en je hebt gelijk hoor, ik doe ook geen vlechtjes meer in mijn haar.
Het verhaal van Johan
Vroeger was ik een lief ventje. Op zondagmorgen bracht ik mijn ouders altijd thee met beschuit op bed om daarna nog even tussen papa en mama in te komen liggen. Dat is heel gezellig als je nog zes jaar bent. Zo ook op 1 februari 1953, na een nacht met veel storm. Ik zette het dienblad neer en deed het gordijn open. Wat een schrik, ik moest nog een keer kijken om mijn ogen te geloven. Aan de overkant van de weg (die nogal hoog lag) stond zo ver je kon zien allemaal water. “Er staat water aan de overkant van de weg” schreeuwde ik. Mijn vader zei dat het pas over twee maanden 1 april was. Toen ik ging stampvoeten en huilen begrepen mijn ouders dat het menens was. Mijn vader ging bij de burgemeester, onze buurman, vragen wat er aan de hand was. De burgemeester wist dat er een dijk was doorgebroken. Toch zou het wel meevallen, had hij gehoord, want het water zou niet hoger dan je knieën komen. Het water kwam ’s middags om half een over de weg gelopen. In de tussentijd hadden we zoveel mogelijk kleine spulletjes naar boven gesjouwd. Meubels en kasten werden op kratten gestapeld, de boeken gingen op de bovenste plank. Maar het water kwam nogal hoog te staan, veel hoger dan je knieën. Je zou er gewoon kopje-onder in gaan. Zittend boven aan de trap ging ik proberen vissen te vangen. Ik vond het eigenlijk best spannend.
Het werd minder leuk toen de golven beneden de ramen stuk sloegen en al het meubilair weg dreef. En zeker de volgende dag toen we in de verte mensen op het dak zagen zitten, met lakens zwaaiend.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-06-13 15:08:14
Ineens ben je evacue. Vanuit de roeiboot gingen we naar een kerk waar de mensen opgevangen werden. De volgende dag met de boot naar Numansdorp en via opa en oma eerst een tijdje in een ziekenhuis (allemaal griep) en daarna naar een soort pension.
En daar ging ik ook naar school. Hoewel ze op die school schuin schreven, mocht ik rechtop blijven schrijven. Vond ik wel zo fijn.
We kregen ook kledingpakketten, uit Amerika. En zo waren wij de eerste Nederlanders die in spijkerbroek liepen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-06-13 14:56:28
Na een jaar konden we weer terug. Niet naar ons eigen huis buiten de stad, want dat stond nog onder water. De stad was al droog en lag veilig achter een zandzakkendam.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-06-13 14:44:38
Nog een half jaar later konden we weer op de bovenverdieping van ons huis wonen.
(geen paard in de gang, maar een koe in de tuin)
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-06-13 14:44:09
Het duurde nog een paar jaar tot deze foto gemaakt kon worden.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-06-13 14:41:46
Later heb ik veel van de Deltawerken in aanbouw gezien en ben ook civiele techniek (weg-en waterbouwkunde) gaan studeren. Maar toen ik later weer in Zeeland kwam wonen heb ik meteen een dakraam op zolder laten zetten. Je weet maar nooit.
PS: Dakraam bij de buren zit echt te laag! Johan Rosink
1 reactie | reageren
