Ton de Nooij, GroenLinks Vlissingen

Gisteren, 3 augustus, is mijn ov-chipkaart eindelijk geactiveerd. Datum van uitgifte is 6 maart. De oude was nog geldig tot 12 april. De mogelijkheid van automatisch aanvullen van het saldo op de kaart moest opnieuw geïnstalleerd worden. Dat leverde zoveel problemen op, dat ik maar eens gebeld heb. Er was sprake van storing bij de organisatie, binnen een week zou dat over zijn. Dan zou ook het verschuldigde bedrag worden afgeschreven van mijn rekening. Dat gebeurde ook prompt. Het saldo van de oude kaart kwam overigens ook netjes op tijd terug. Intussen kreeg ik een brief van het spoor. U hebt uw ov-chipkaart nog niet geactiveerd. Dat wist ik zelf ook wel. Nu maar eens met het spoor gebeld, het nummer stond in de brief. Er zit een fout aan onze kant, die gaan we nu herstellen. Over 30 dagen is dat in orde. Intussen krijgt u vervangende kortingskaart. Maar u moet wel zelf de kaartjes kopen.

Op de afgesproken tijd ging ik bij de automaat mijn bestelling ophalen. Er staat geen bestelling voor u klaar, kreeg ik te lezen. Intussen behielp ik mij met kaartjes van Blokker en de HEMA en de vrij-reizenkaartjes, die bij mijn ov-chipkaart horen. Ergens tussen Vlissingen en Amsterdam liep ik tegen de lamp. Er stond voldoende saldo op mijn kaart om te reizen, maar ik kon er niet bij. Dat gaf het apparaat van de conducteur aan. Ik mocht doorrijden met het vriendelijke advies om zo snel mogelijk naar een loket op een station te gaan. Dat heb ik direct gedaan. De man achter het loket was ook heel vriendelijk. Hij zag de ernst van de situatie in en sloot na mij het loket. Hij belde naar het hoofdkantoor. Daar stuurden ze hem van het kastje naar de muur, maar hij hield vol. Na bijna een half uur bleek, dat Ov-chipkaart het saldo op de nieuwe kaart gezet had, maar de activering op mijn oude kaart in werking had gezet. Alles zou nu goed komen, kreeg ik te horen, maar wel over dertig (30!) dagen. Daar kon geen dag van af. Dat is het voordeel van twee gescheiden organisaties. Weer kreeg ik een kortingskaart, waarmee ik zelf kaartjes moest kopen.

Maar nu is alles toch in orde gekomen.Het wonderlijkste van alles is, dat ik wel betaald kon reizen in bus, tram en metro. Dat kon de conducteur ook zien, dat ik dat gedaan had. Die werken met nog een heel ander systeem, heb ik begrepen. Ik vind, dat ze het de burger wel wat makkelijker mogen maken.

Een forse regenbui verhinderde Alex Soplantila en mij om woensdagavond te gaan plakken. Donderdagmorgen was het weer beter en konden wij ons werk doen. Je trekt best wat bekijks zo en hier en daar levert heet wat commentaar op. Over het algemeen konden we rustig ons werk doen. Eind vorige week stonden de borden er al, maar ze waren nog niet klaar: de affiches van de vorige keer zaten er nog op. Ze zijn ter plekke gereinigd. Op verschillende plaatsen lagen de papierkrullen nog op de grond. Erg netjes is dat natuurlijk niet. Maar we mogen blij zijn, dat die borden er staan. In Middelburg worden ze pas 13 augustus gezet. Dan is daar blijkbaar de vakantie voorbij. De rest van Zeeland houdt zich aan 1 augustus.

We moesten vaak goed uitkijken om niet in hondenpoep te trappen. Veel borden waren blijkbaar op renveldjes geplaatst. Een bijzonder gevoel voor humor moeten ze op die afdeling hebben. Afvalverwijdering zal trouwens in de komende tijd onze aandacht moeten hebben. Ik hoorde van plannen om het aantal ondergrondse containers voor huisvuil uit te breiden. Restafval en gft (groente, fruit en tuinafval) worden daar samen ingegooid. Hebben de mensen net geleerd hun afval te scheiden en gaat de gemeente het weer op een hoop gooien. Voor mensen met een tuin gaat dat grote problemen opleveren. Waar moet je al dat snoeihout laten? Ik denk aan de vele rozen in mijn tuin. Al die takken vol dorens moet ik dan achter in mijn auto laden om ze naar de milieustraat te brengen.

Op mijn werkkamer ben ik aan het opruimen. Hel stapels papier hebben in de loop van het jaar op de grond gevormd. Dat kan daar niet blijven liggen. De papieren met vragen, die GroenLinks gesteld heeft gaan netjes in het archief. Vooral op de nog niet beantwoorde vragen ben ik zuinig. Dat zijn er nog al wat. Bijvoorbeeld over Kinderen in tel: nog steeds wil ik weten, hoe dit college denkt over de uitkomsten van dat onderzoek naar de kindonvriendelijkheid van de Nederlandse gemeenten. Vlissingen scoort onveranderd hoog, maar moet dat zo blijven? Voor 13 september, de eerstvolgende raadsvergadering, wil ik daar toch eindelijk antwoord op hebben.

GroenLinks, dat excuses aanbiedt, dat mag in de krant, kreeg ik terug op mijn verontschuldigingen voor een verspreking. Ik moest daar helaas op antwoorden, dat ik mijn excuses gemaakt had in een besloten vergadering. Het gebeurde in ongeveer de zelfde tijd, dat een wethouder een netelig probleem voorlegde aan raadsleden, in een besloten bijeenkomst. Ze moest de volgende morgen aan bewoners van een bepaalde straat uitleg komen geven over een maatregel, die de gemeente moest nemen. Ze wilde zich gesteund weten door de raad, maar ze wilde de burgers fris tegemoet kunnen treden. Wie schetst haar verbazing, toen die de volgende morgen al helemaal ingelicht bleken te zijn.

Eind juni werd de raad ingelicht over de komst van de Marinierskazerne. Er zouden nog verdere onderhandelingen volgen, dus was het motto: mondje dicht. Volgens voorschrift moest die geheimhouding in de daar op volgende raad bevestigd worden. Toen dat voorstel aan de orde kwam, heb ik het woord gevraagd. Alles wat ik in mijn aantekeningen over die bijeenkomst had staan, had ik al in de krant gelezen. Wat mij betreft hoefde die geheimhouding niet. Dat zou alleen maar verwarring opleveren. De raad deelde mijn mening.

B. en W. van Middelburg hebben per brief gereageerd op de bestemmingsplanwijziging voor de ziekenhuisbouw in de Mortiere. Er kwam iets over in de pers, daarom heeft GroenLinks gevraagd om kennis te mogen nemen van dit schrijven. Het antwoord van het Vlissingse college was, dat dit een inspraakreactie betrof en in de regel worden die niet afzonderlijk bekend gemaakt. Dat gebeurt pas na de inspraakperiode. In het huis-aan-huisblad lees ik zoveel bijzonderheden over deze brief, dat de redactie blijkbaar een afschrift heeft gehad. Raadsleden van Vlissingen moeten in de trommel met geheime stukken kijken om de brief te kunnen lezen. Of het verstandig is om deze brief of die manier te behandelen, weet ik eigenlijk niet.

Het doet me denken aan die bijeenkomst van de coalitiepartijen van Vlissingen en Middelburg over de nieuwbouw van het ADRZ in de Mortiere. Vanuit Middelburg kreeg ik een uitgebreid verslag. Dat was daar aan de commissie maatschappelijke zaken verstrekt. In Vlissingen konden de voorzitters van de oppositiepartijen een mondeling verslag krijgen, dat dan nog vertrouwelijk moest blijven. Daar had niemand behoefte aan.

Groove to chill heeft alvast plakkaten geplakt op de verkiezingsborden. Te vroeg, het is dan ook geen politieke partij, maar een muziekfeest. De titel van het verkiezingsprogramma van GroenLinks, "Groene kansen voor Nederland" is op het affiche niet terug te vinden. De boodschap komt wel over: "Een groener Nederland staat sterker." In Duitsland zijn er nu al dagen, dat zonnepanelen de helft van de benodigde elektriciteit produceren. Ook onze energievoorziening moet veel minder afhankelijk worden van fossiele brandstoffen. Dat is goed voor de werkgelegenheid. Daarbij denk ik ook aan het isoleren van bestaande woningen. Dat scheelt de bewoners in de portemonnaie.

Het Walcherse campagneteam van GroenLinks heeft al een paar keer vergaderd. De plannen worden steeds concreter. Natuurlijk is er het traditionele werk van folders uitdelen en affiches plakken. Maar we hebben een aantal andere activiteiten op het oog. Helaas kan ik daar op dit moment weinig van zeggen, want dan is de verrassing er af. Dat we ruim gebruik zullen maken van de twee Zeeuwen op de kandidatenlijst, Niels van den Berge en Carel Bruring, dat zal duidelijk zijn. Er zijn partijen, die minder Zeeuwen op de lijst hebben en er zijn provincies die minder afgevaardigden ter beschikking mogen stellen.

Intussen wordt duidelijk, dat het niet erg handig is, dat de dag van de verkiezingen, 12 september, vooraf gaat aan de eerste raadsvergadering, 13 september. De week daarop is dan de bezuinigingsraad. Dan wordt de ombuigingsnota besproken. U begrijpt vast, wat deze verhullende term betekent. Een aantal belangrijke commissievergaderingen valt binnen de campagne. De lang geleden toegezegde cultuurnota laat nog even op zich wachten. Nieuwe bezuinigingen, pardon ombuigingen, moeten nog verwerkt worden. Kortom, als ik naar buiten kijk, denk ik: "Strandweer", maar de plicht roept (misschien niet hard genoeg).

Deze week mogen politieke partijen beginnen met het plakken van affiches op daarvoor aangewezen plekken in de gemeente Vlissingen. Het zijn de zelfde tien plaatsen als in voorgaande jaren. Ik kan ze zonder moeite vinden. Langs de Nieuwe Vlissingseweg in Vlissingen (over de Nieuwe Vlissingseweg in Middelburg zal ik het zo dadelijk hebben) zag ik dit weekend een aantal plakkaten. Ze waren bevestigd op sandwichborden, maar dan rond een lantarenpaal. Zo moesten we tot voor kort de verkiezingsaffiches plaatsen. Ik dacht eerst, dat het reclame voor de Nachtmarkt was, toen leken het verkiezingsleuzen van een bepaalde partij. Er stond veel op het plakkaat, teveel, maar de boodschap was kort samengevat: Vandalen betalen.

Ik weet niet beter of de Nieuwe Vlissingseweg, de verbindingsweg tussen het uitgaansleven in Middelburg en slaapplaatsen in Vlissingen, is in de nacht van zaterdag op zondag van tijd tot tijd het toneel van vandalisme. Begin van de zomer werd er in Vlissingen en Middelburg weer volop geklaagd. De remedie van de gemeente Vlissingen bestaat blijkbaar uit deze borden. De afschrikwekkende kracht lijkt mij gering. Voordat je de boodschap hebt kunnen zien, ben je er al voorbij. Als je hem wilt lezen, zullen je kameraden je voor gek verklaren of ondersteboven rijden.

Op het Middelburgse deel van de Nieuwe Vlissingseweg heeft men het beter aangepakt. Daar heeft men met witte verf schuine parkeervakken aangewezen. Nu zijn de spiegeltjes buiten gevaar. De achterlichten lijken mij een uitdaging. Maar dat mag ik vast niet schrijven. De enkele agrariër, die hier met zijn werktuigen en een vergunning langs wil, ziet zich de weg versperd.

Nu ik toch in de buurt was, ben ik nog maar even bij het station Souburg gaan kijken. Al weer enkele maanden geleden heb ik gevraagd om daar naast het bord, dat verwijst naar de zichtbare Molen van Pere, ook een bord te plaatsen, dat verwijst naar de Karolingenburcht. Eerst meende de wethouder zeker te weten, dat dat bord er al stond. Later moest hij toegeven, dat hij zich vergist had. Het bord zou er komen. Tientallen nieuwe borden zijn er sinds die tijd in de gemeente Vlissingen bijgeplaatst, maar deze aanduiding heb ik nog steeds niet kunnen ontdekken. Ik heb toch maar eens aan de wethouder gevraagd, hoever hij hiermee is.

Tijdens het lijsttrekkersdebat in Ter Reede, voorjaar 2010, beweerde de lijsttrekker van de lokale partij, dat zij de enigen waren, die zich inzetten voor het ziekenhuis Vlissingen. Terecht pikte de zaal dat niet. Het was aantoonbaar onjuist. Maar de toon voor het debat in de komende jaren was daar wel mee gezet.

10 dagen geleden belde een journaliste van de lokale krant met het verzoek mij te mogen interviewen over de veranderde opstelling van GroenLinks tegenover het ziekenhuis in vergelijking met het onveranderde standpunt van de Lokale Partij Vlissingen. Ik heb haar gezegd, dat ik nog maar net thuis was van vakantie en me eerst nog moest inlezen in wat er de afgelopen twee weken gepubliceerd was. Ze mocht later nog eens terug bellen.

In januari 2009 hebben de partijen in de raad afgesproken om van de ziekenhuiskwestie geen partijpolitieke zaak te maken. Dat uitte zich in de breed gedragen motie, waarin het college gevraagd werd naar Den Haag te gaan en in de demonstratie voor het behoud van een volwaardig ziekenhuis op Walcheren op 31 januari 2009. Tot nu toe heeft GroenLinks zich aan die afspraak gehouden. Die lijn willen we voortzetten. Een artikel, waarin GroenLinks en LPV tegenover elkaar gezet worden vind ik in strijd met die lijn en daarom wil ik niet instemmen met een interview. Die lijn is overigens onlangs nog door de fractievoorzitters van de politieke partijen onderstreept.

Een week later belde ze me terug en toen heb ik haar dit standpunt uiteen gezet. Zij was wat verbaasd, deed nog enkele pogingen (GroenLinks had toch altijd zo'nduidelijk standpunt? Dat heeft ze dan nooit gepubliceerd, vind ik), maar ze beeindigde het gesprek toch maar. Wat lees ik vanmorgen in de krant? GroenLinks is sinds een tijdje ook om, al voelt fractievoorzitter Ton de Nooij zich niet geroepen toe te lichten waar die ommezwaai vandaan komt. Ik wil me niet mengen in partijpolitiek.

De vraag was heel duidelijk, een en ander maal gesteld: Wilt u het standpunt van GroenLinks tegenover dat van de LPV verduidelijken? Ik heb herhaald, dat de afspraak was, de ziekenhuiskwestie buiten de partijpolitiek te houden. Wie zich niet aan die afspraak wil houden moet dat zelf maar verantwoorden. In de raadszaal zal ik mijn mening niet onder stoelen of banken steken.

(Op de foto: rechts Wim Hirdes, LPV, en Ton de Nooij, GroenLinks bij de ziekenhuisdemonstratie, 31 januari 2009)

Meestal lukt het me om buitenlandse uitdrukkingen in mijn weblog te vermijden. Dit keer even niet. De start van de Olympische Spelen in Londen herinnerde me aan grootse plannen, die enige tijd geleden werden gemaakt om Zeeland en wijde omgeving mee te laten profiteren van de Olympische spelen. De gedachte daarachter was, dat mensen, die bereid waren om van over de hele wereld naar Londen te vliegen vast wel daar een verblijf op het vaste land aan vast wilden knopen. Een logische gedachte. Het enige concrete plan, dat ik in dat verband heb gezien was Olympics bij the sea, een jeugdsportevenement, dat in Vlissingen plaats zou vinden. 30 en 31 mei en 1 juni had ik mijn agenda daarvoor genoteerd. U hebt er niet van gehoord? Dat kan kloppen, want het feest ging niet door.

Wat wel doorging deze week was de veertigste editie van Speelstad. Maandag was ik bij de opening. Vanmorgen ben ik nog weer eens gaan kijken. 9 millimeter regenwater zat er in mijn regenmeter. Het Bunkerterrein, de vroegere locatie van Speelstad lag er troosteloos bij. Het Arode-veld was kurkdroog, behalve de ingang. Dat was me maandag al verteld. Het terrein zag er prima uit. Ik vond het heel indrukwekkend, wat de kinderen gebouwd hadden. Een kasteel met een echte ophaalbrug, een flatgebouw met kussens en gordijnen, waarschijnlijk van huis meegebracht. Daar was werkelijk iets groots verricht.Jammer genoeg komt er geen kampvuur van de gebruikte pallets. Die moeten weer terug, zo goed en zo kwaad als het gaat.

Er wacht de kinderen nog een spannende middag, met onder meer een karaokewedstrijd. Vooral belangrijk is natuurlijk het oordeel van de jury over de bouwwerken. Dat lijkt mij een interessante klus, maar daarvoor heb ik niet genoeg kennis van zaken. Ik hoorde, dat het terrein na afloop met een grote metaaldetector van spijkers ontdaan zal worden.

Het huidige Speelstad heeft een roemruchte voorganger: Kinderstad in 1950. Het door de oorlog zwaar geteisterde Vlissingen had in 1950 grote behoefte aan een feest. De zestien buurtverenigingen, die Vlissingen toen rijk was (!) stelden een groot plan op. Met behulp van een aantal aannemers werd tussen de Bomvrije en de Groote Markt een heuse stad uit de grond gestampt. Met een stadhuis, een postkantoor en alles wat een stad tot stad maakt. Op maandagmorgen 14 augustus werd een heuse kinderburgemeester geïnstalleerd. Later in de week zou hij zelfs een huwelijk bevestigen. De kinderstad trok 18.000 betalende bezoekers. Niet betalend, maar zeer welkom was Hare Majesteit Koningin Juliana, die met Prins Bernhard de jongste gemeente van Nederland kwam bezoeken.

Ter gelegenheid van het zestigjarig bestaan van de Vereniging voor Vreemdelingen Verkeer in Vlissingen werd in 1952 nog eens een kinderstad opgebouwd.Vlissingen kende voor en na de Tweede Wereldoorlog een bloeiend verenigingsleven. Dat maakte toen Kinderstad mogelijk. Daar is behoorlijk wat filmmateriaal van overgebleven. Als in 2015 het 700-jarig bestaan van Vlissingen gevierd wordt, dan zou men daar aandacht aan kunnen besteden. Tot nu toe heb ik nog niet van plannen gehoord. Sommige onderdelen van de festiviteiten zou men nu al in de steigers moeten zetten. Maar ik zit niet in die commissie. Is die er al?

In 1973 begon Speelstad in de vorm zoals we die nu kennen. Ies Bijleveld, de initiatiefnemer daarvan, leverde mij veel interessante gegevens. Hij had in zijn jeugd de Kinderstad nog mee gemaakt. Aanvankelijk beperkte Speelstad zich niet tot één locatie. Soms trok men er op uit voor een dagtocht of een excursie. Eén keer mochten de kinderen na het kampvuur op het terrein blijven slapen. Uiteraard onder goed toezicht. Dat moet een belevenis geweest zijn om nooit te vergeten. Ik denk, dat als je de bezoekers van Speelstad nu vraagt of Vlissingen een kindvriendelijke stad is, ze van harte "ja" zullen zeggen.

De griffiemedewerkers zijn deze week allemaal met vakantie. Ik zit rustig thuis, maar ontvang geen berichten van de gemeente. Het is voorlopig wat kruimelwerk, waarmee ik me bezig houdt. Een aantal dingen gaat trouwens gewoon door. Zo was er gisteren een burgerschouw in de binnenstad. Ik zag helaas geen kans om mee te doen. Burgers kijken dan met medewerkers van de gemeente nauwkeurig naar plekken in een wijk, die extra aandacht verdienen. Daar wordt een rapport van gemaakt en de nodige werkzaamheden worden snel verricht. Daarin zouden ze raadsleden meer moeten betrekken.

De brief van de Raad van Kerken over het ontslag van de sociaal raadslieden heeft wat reacties bij de betreffende instellingen opgeleverd. Men was niet erg enthousiast. Bovendien zat alles anders in elkaar. Ik wist niet, dat het Maatschappelijk Werk Walcheren, waaronder het sociaal raadslieden werk valt, onderdeel is van de commerciële zorggigant Zorgstroom. Dat vind ik een hoogst ongewenste situatie. Maatschappelijk werk dient naar mijn mening onafhankelijk te zijn. Wonderlijk trouwens, dat toen ik in juni vragen aan de wethouder stelde Zorgstroom niet de informatie aan de wethouder verstrekte, die ze nu naar de pers doorgeven. Intussen blijft onduidelijk, hoe het verder gaat met de schuldhulpverlening.

Iets heel anders. In Nederland dreigt een tekort aan biomassa voor energieopwekking. Ik las pas een plan om op leegstaande bedrijventerreinen wilgen te planten, die groeien snel en leveren op korte termijn voldoende hout voor verbrandingsovens. Als de terreinen nodig zijn om bedrijven te huisvesten, kunnen de bomen zonder problemen gerooid worden. De oude sportvelden in Baskensburg staan op de nominatie om bedrijventerrein te worden. Niet dat daar nu vraag naar is, maar je kunt nooit weten. OP een van die sportvelden, het Arode-veld, wordt nu Speelstad gehouden. Wat mij betreft mogen ze daar jaren blijven. Ze houden daar aan het eind van de week veel sloophout over. Het kost veel geld om dat af te voeren. Jammer van de subsidie. Laten ze er dan liever een groot kampvuur van maken. Vroeger deden ze dat ook op het Bunkerterrein. Ik kom wel kijken, als de boel in de fik gaat.

In de krant van vanmorgen lees ik, dat de Raad van Kerken Vlissingen zich zorgen maakt over het ontslag van de sociaal raadslieden door Maatschappelijk Werk Walcheren. Zij houden zich vooral bezig met schuldhulpverlening en dat kan blijkbaar beter door vrijwilligers gedaan worden. GroenLinks heeft al in december vragen gesteld over zulke vrijwilligers, schuldhulpmaatjes. Die kun je in verschillende plaatsen vinden. Deventer, Lelystad en Goes werken er al tot volle tevredenheid mee. Op mijn herhaalde vragen om te bekijken of op Walcheren ook met dit model gewerkt kon worden kreeg ik te horen, dat de reorganisatie bij Orionis BV en de opstart van Porthos zoveel aandacht vroegen, dat daar nog geen tijd voor geweest was. Intussen heeft men wel tijd om de beide professionals te ontslaan. Ze zijn boventallig verklaard. Een kwaliteitsverlies voor Porthos.

Bij de bespreking van de detailhandelsvisie heb ik maar weer eens gepleit voor het herstel van het rondje van de Oude Markt naar de Lange Zelke. Ik merk zelf regelmatig hoe de Fonteyne de doorstroming van Lange Zelke naar het rond de Oude Markt gelegen winkelgebied belemmert. Het blijkt, dat de mogelijkheid nu toch serieus onderzocht wordt. De al jaren leegstaande dansschool op de Oude Markt zou eindelijk een nieuwe functie kunnen krijgen: onderdeel van een levendige passage.Er zijn nog wat praktische problemen op te lossen, maar de wil is er blijkbaar wel om tot een oplossing te komen.

Voor de kust van Zuid-Holland gaat men een berg zand opspuiten. In de loop van de tijd zal dat zand richting kust spoelen om zo de zeewering te verstevigen. Iets dergelijks, maar dan aan wal, vond pas in Dishoek plaats. Voor de dagkotjes daar lag aan het begin van de zomer een breed duin. Dat was niet opgespoten, maar aangewaaid. De voorkant werd zo hoog, dat je vanuit je stoel bij het kotje de zee niet meer kon zien. Gisteren heeft iemand met een bulldozer het terrein geëgaliseerd. Een gapend gat vlak voor de kotjes maakte duidelijk, waar het dan vandaan gekomen was: van de duinen achter de daghuisjes. Ik had het gevoel, dat ik op een balkon over het strand zat uit te kijken.

De Statenfractie van GroenLinks in Zeeland en de fractie Groen! In het Vlaams parlement hebben in 2009 een grensoverschrijdende analyse gemaakt van het havenbeleid in de Schelde-Rijndelta.Zij wezen toen op een toenemende overcapaciteit op het gebied van containeroverslag. Tussen Le Havre en Hamburg worden uitbreidingsplannen ontwikkeld, die niet sporen met de ontwikkelingen in het zeetransport. Dat heeft niet alleen te maken met de huidige economische crisis. Wereldwijd groeit de overtuiging, dat het over de hele aardbol slepen van goederen een niet duurzaam proces is. In het rapport wordt gepleit voor samenwerking tussen de havens van Antwerpen, Vlissingen/Terneuzen en Rotterdam in plaats van elkaar dood te concurreren.

Bij terugkomst van vakantie lees ik in Vrij Nederland een artikel over de opening van de Tweede Maasvlakte in Rotterdam. De titel is prachtig: Een haven als een kannibaal. Zo ruig dufden GroenLinks en Groen! Het niet te formuleren. Terwijl er op de Eerste Maasvlakte nog ruimte over is, ging men uitbreiden. De daar gelegen containerreus ECT klaagt over oneerlijke concurrentie. De Tweede Maasvlakte kannibaliseert de eerste. Ook in dit artikel wordt gewezen op veranderingen in de handelsstromen en een te verwachten teruggang in hoeveelheden containers op de langere termijn.Tegelijkertijd wordt in Wilhelmshaven, tussen Groningen en Hamburg nog een nieuwe containerhaven aangelegd.

Bij de vaartocht van Vlissingen naar Antwerpen, die ik op 29 juni meemaakte, kregen we natuurlijk ook de Kaloot te zien, het natuurgebied, waar de Westerschelde Container Terminal moet komen. Als je dergelijke verhalen leest, dan denk ik: zullen we in Zeeland ooit wijzer worden? Trouwens voor die Tweede Maasvlakte is ruim tweeduizend hectare van het Europees beschermde natuurgebied de Voordelta vernietigd. Dat levert lang niet zoveel herrie op, als het aan de natuur teruggeven van driehonderd hectare boerenland. Ik vond het een heel lezenswaardig artikel.

Nog in april heb ik de wethouder gevraagd naar de voortzetting van Speelstad. Daar waren twee redenen voor. De organisatie van dit jeugdevenement was de laatste jaren ondergebracht bij Palladium, maar dat is per 1 juli opgeheven. Verder is het Bunkerterrein, waar Speelstad gehouden wordt, steeds meer volgebouwd. Ik kreeg een spijkerharde toezegging, dat er geen problemen te verwachten waren. De gemeente zou zorgen voor de organisatie en het Bunkerterrein was volgens afspraak beschikbaar. Het klonk zo ongeveer als: "Waar maakt u zich nu weer zorgen over?"

Teruggekomen van vakantie lees ik, dat het Bunkerterrein opeens niet meer geschikt is. Door de vele regen van de laatste tijd is het terrein de drassig geworden. Bovendien was men nog niet toegekomen aan inzaaien, dus het zou daar één grote modderpartij worden. Men had een oplossing gevonden: het "Aroda-veld" aan het Baskensburgpad. Daar had ik nooit van gehoord en afgelopen zaterdag kon ik het ook niet vinden. Maar vanmorgen ben ik gewoon de kinderen achterna gefietst. Een groot, al lang geleden verlaten sportveld, ver van de bewoonde wereld, maar nog wel met de benodigde elektriciteit en water. Als noodoplossing uitstekend. Door goede samenwerking tussen de organisatoren en medewerkers van het stadhuis werd het terrein in zeer korte tijd geschikt gemaakt.

Ik sprak er met medewerkers van het eerste uur. Dit was de veertigste keer, dat Speelstad gehouden werd. Een aantal oude getrouwen was uitgenodigd. Terecht waren ze trots op wat ze indertijd opgang gezet hadden. Daar is een mooi boekwerk over verschenen. Veel vrijwilligers van nu lopen al vele jaren mee, soms al bijna dertig jaar. Mede dankzij het mooie weer was de stemming bij kinderen en vrijwilligers uitstekend. Heel wat ouders staken de handen uit de mouwen. Wat iedereen me op het hart drukte was: "Denk erom, dat je niet gaat vragen of Speelstad weer terug kan naar het Bunkerterrein. Hier zitten we veel beter."

In Aardenburg wordt van 14 tot en met 22 juli een culturele week gehouden. Met als thema Ontmoeten: mens en tijd wordt er een heel aantrekkelijk programma aangeboden. Een kunstroute, een wandeling langs de orgels van de Aardenburgse kerken, een poëzieavond zijn enkele onderdelen van deze boeiende week. Ik begin daar nu pas over niet alleen, omdat ik tot woensdag met vakantie was, maar vooral ook omdat men mij gevraagd heeft om op zondag 22 juli om 10.00 uur in de culturele kerkdienst in de St. Baafskerk een toespraak te houden. Ik ben ruim 43 jaar voorgegaan in kerkdiensten. Voor het eerst mag ik een toespraak houden. Dat is een duidelijk andere rol.

Men vroeg mij om in een overweging iets te zeggen over de rol van de kerken in Zeeland tegenover duurzaamheid. Als voorzitter van het Zeeuws Sociaal Ethisch Beraad (ZSEB)ben ik al en tijd lang betrokken bij gesprekken daarover. In 2006 organiseerde het ZSEB een symposium over religie en duurzaamheid. Op dat symposium werd het thema duurzaamheid toegelicht door een Islamitische spreker. Zijn verhaal werd aangevuld door de secretaris van het Platform Duurzaam Zeeland. Ook was er een spreker, die de Boeddhistische visie op duurzaamheid belichtte. Op verzoek van de Provinciale Raad van Kerken in Zeeland belegde het ZSEB in 2010 een aantal gesprekken rond Kerken werken mee aan de energie van de toekomst. De uitkomsten daarvan zijn gebundeld in een brochure met die naam.

Kerken wereldwijd houden zich al jaren bezig met duurzaamheid. Soms daartoe aangespoord door lokale kerken. Begin jaren negentig bezonnen de kerken binnen de Wereldraad van Kerken zich op Gerechtigheid, Vrede en Heelheid van de schepping. Het derde thema was aangedragen door de kerken op eilanden in de Stille Oceaan. Die hadden te lijden onder nucleaire vervuiling door Franse atoomproeven op Mururoa. Het symbool van die gesprekken was de regenboog, teken van hoop. In mijn toespraak zal ik daar bij aansluiten. Wereldwijd weten mensen zich verbonden in hun oprechte bezorgdheid over de toekomst van deze aarde. Daarom zetten zij zich in voor een duurzame samenleving.  s

Op de fancy fair van een Vlissingse organisatie kon ik voor € 0,50 de leeftijd van een bokje raden. Van bokjes heb ik weinig verstand, maar voor het goede doel had ik wel wat over. Ik sloeg er een slag naar en vulde op de lijst “6 weken” in. Na die fancy had ik nog een paar dingen te doen. Bij thuiskomst stond een aardige jongedame van de organisatie op mijn stoep, met het bokje. Ik had de juiste leeftijd geraden en was nu de gelukkige bezitter van een bokje. Het heeft me heel wat moeite gekost om dat dier bij een boer onder te brengen. Aan de organisatie heb ik laten weten, dat ik dit vanuit het oogpunt van dierenwelzijn een hoogst ongelukkige situatie vond.

Een aantal keren heb ik in commissie en raad aandacht gevraagd voor de kwetsbare positie van mussen in de stad. Dat is een probleem, dat in het hele land speelt. Mussen zijn dan ook beschermde dieren. In sommige gemeenten bevordert men het gebruik van mussenvides, een soort dakpannen met ingebouwd mussennest. Rotterdam doet dat bijvoorbeeld. Vlissingen ziet daar de noodzaak niet van in en wil daar niet aan. 21 juni werd bekend, dat woningcorporatie L’escaut de renovatie van woningen aan de Prins Hendrikkade moest stopzetten vanwege de vele broedende mussen onder de dakpannen. Vandaag lees ik, dat L’escaut bij de start van de werkzaamheden in september mussenvides in de daken gaat aanbrengen.

Op 2 februari hebben GroenLinks, D66 en ChristenUnie aan het college vragen gesteld over wilde dieren in circussen, die Vlissingen bezoeken. B. en W. antwoordden, dat hier geen taak ligt voor de gemeenten. Bovendien ontbreekt het aan tijd om een dierenwelzijnsnota op te stellen. De drie partijen komen binnenkort zelf met een initiatiefvoorstel. Het concept is al klaar en is voor advies naar verschillende instanties gestuurd. Het conceptvoorstel staat op www.vlissingen.groenlinks.nl. Ik vind, dat een gemeente, die zichzelf respecteert een actueel dierenwelzijnsbeleid moet hanteren.

“U merkt hier toch niets van de crisis?” Het werd met een zachte maar duidelijke stem tegen me gezegd. Ik stond met mijn vrouw boven op de brug bij Arta in Noordwest Griekenland. Een ouder echtpaar kwam naar ons toe, de man was het die de vraag stelde. Onberispelijk Nederlands. Dat had hij geleerd in de dertig jaar, dat hij in Arnhem in de textielindustrie had gewerkt. Zijn Nederlandse pensioen werd waarschijnlijk niet gekort, maar dat durfde ik hem niet te vragen. Een paar dagen eerder waren we op het mooiste strand van Griekenland, Porto Katsiki op het schiereiland Lefkada. Het was er overvol. We hadden veertig kilometer over bergachtige wegen moeten rijden om er te komen. Daar merkten we inderdaad niets van de crisis. Maar in het hotel, waar we verbleven, was het opmerkelijk rustig.

In het volgende hotel, in het berggebied Zagorochoria, was het nog stiller. Drie van de vijf dagen, dat we daar logeerden waren we de enige gasten. We aten daar steeds in het zelfde restaurant. Pas op de laatste avond kwamen daar nog andere eters. Op het terras van het tweede restaurant in die plaats hebben we nooit iemand gezien. De restauranteigenaar wilde graag over de crisis praten. Vooral over het onverantwoorde gedrag van de banken. “Voor het eind van het jaar gaat Grienland uit de euro” zei hij. Hij wees ons een prachtig uitkijkpunt, waar we de grootste canyon van Europa konden zien, de Vikoskloof. Op die plek ontmoetten we een Spaans stel. Zij logeerden in een hotel in een dorp vlak bij dat waar wij verbleven. Als enige gasten. Voor de hele maand augustus had men daar maar twee boekingen. Op een andere uitkijkpost bij de Vikoskloof hoorden we opeens koeienbellen. Zeven magere koeien daalden al grazend de helling af. Hoeveel magere jaren moet Griekenland nog doorstaan?

We zaten op een terrasje vlak bij ons hotel. De eigenaar wilde een praatje maken, maar onze kennis van het Grieks is beperkt en zijn Engels ook. Twee jongens van tien en elf tolkten uitstekend voor ons.Later op de dag kwamen we ze in het dorp tegen.”Morgenavond geven we een concert op het terras. Wilt u daarbij zijn? Nu ja, één lied. Om acht uur.” We zaten er om half acht. Het terras stroomde vol. Ze hadden meer mensen uitgenodigd. Klokslag acht uur kondigde het jongere zusje van een van de twee het begin van de voorstelling aan. De jongens zongen drie liedjes en het meisje gaf als toegift een kleine “choreografie”. Het enige woord uit haar toespraakje, dat ik kon herkennen. Ik vond het hartverwarmend, de durf en de ondernemingszin van die drie kinderen.

(Op de foto: de 17-de eeuwse Turkse brug bij Arta)

Het  was een prachtig gezicht om vanaf de Schelde het Museum Aan de Stroom (MAS) in Antwerpen te zien opdoemen. Een mooie bekroning van een schitterende reis per Lady Madeleine van Vlissingen naar Antwerpen. Dit was de proloog voor zes speciale vaarten van en naar Antwerpen, georganiseerd door Scoop en de Zeeuwse Bibliotheek. Hiermee wordt een bijzondere verbinding gelegd tussen het Zeeuwse Jaar van het Water en culturele activiteiten in Vlissingen en Antwerpen.

Deelnemers kwamen onder meer uit de politiek, het bedrijfsleven, en het hoger onderwijs. Dat bood een prima gelegenheid om te netwerken. Er was ook voldoende ruimte voor ontspanning. Aan elke tocht, die in juli en augustus gehouden wordt is een thema verbonden. Wij kregen alvast een voorproefje. In Kinderen van de Craen vertelde Vervloet, de zoon van één binnenschipper, de kleinzoon van twee binnenschippers en achterkleinzoon van vier binnenschippers, over de opkomst en de teloorgang van het vak van binnenschipper. Ik vond het een indrukwekkende monoloog. De andere reizen kennen een afwisselend programma met steeds een onderdeel aan wal. Dat gaat van Festival Onderstroom tot het Nazomerfestival in Vlissingen en van een Literaire wandeling door Antwerpen tot een Museumnacht in Antwerpen.

Onderweg was er heel wat te zien. Veel plekken, waaraan ik in de politiek aandacht heb besteed, kon ik nu van de andere kant bekijken. Ik noem er een paar: de kolenoverslag van Ovet, die ik bij het jaarverslag van Zeeland Seaports genoemd heb, de strand van de Kaloot, waar de Westerschelde Container Terminal gepland is, de kerncentrale bij Borsele, de Hedwige- en Prosperpolder met daarnaast de kerncentrale bij Doel en de kranen van HesseNatieNoord, de oorspronkelijke opdrachtgever van de WCT. Het was goed om dat alles nu eens in ander licht te zien. Voor meer informatie over het programma verwijs ik u naar www.stroomopafwaarts.nl. Ik heb trouwens genoten van de zeehonden, die ik op de platen midden in de Westerschelde zag liggen.

(Op de foto in het midden het Museum aan de Stroom vanaf de Schelde gezien)

“Die motie kan ik niet uitvoeren.” Als een wethouder dergelijke woorden uitspreekt, dan kan dat niet zonder gevolgen blijven. De raad is immers de baas. Dat wilde de indiener van die motie duidelijk maken. "Nee" zeggen tegen je baas, dat doe je niet. In de gemeentepolitiek betekent dat al gauw een motie van wantrouwen. In te dienen door de partij, die met de motie kwam. Na het nee-woord van de wethouder vervolgde de voorzitter de vergadering alsof er niets aan de hand was. Zoiets kan alleen in Vlissingen.

De partij, die de wethouder van financiën leverde was blijkbaar ontevreden met zijn beleid en eiste voorkennis over toekomstige leningen. Controle achteraf werd niet voldoende gevonden. De motie, die voorkennis eiste, werd overigens niet door de hele coalitie ondersteund. Een deel van de oppositie stemde er wel mee in. Zo kwam er toch een meerderheid. Ik schatte in, dat de motie onuitvoerbaar is en kon me vinden in het nee van de wethouder. De indiener van de motie legt in de krant uit, dat hij geen motie van wantrouwen in wilde dienen, omdat de oppositie die wel eens zou kunnen steunen. Hij wou blijkbaar alleen maar zijn tanden laten zien, maar durfde niet te bijten. Een te dure tandarts zeker.

Hij legde de armoede van zijn partij wel even bloot. Toen de voorganger van deze wethouder ergens anders  burgemeester kon worden, moest zijn partij op zoek, buiten eigen kring. Het hoofdkantoor had nog wel iemand in de aanbieding, die wel naar Zeeland wilde, maar geen financieel genie was. Fijntjes om dat allemaal in de krant te laten zetten. Vroeger hoorde het trouwens ook tot de goede gewoonten om ambtenaren niet in het openbaar te bekritiseren. Even vergeten.

GroenLinks heeft samen met de SP in de vorige raadsperiode door middel van een motie van wantrouwen het hele college weggestuurd. We kennen dat kunstje dus wel. Maar deze bal wilden we niet in open doel schieten. In dezelfde vergadering heb ik aangegeven op welke punten de wethouder een stevig duurzaamheidsbeleid opzet. De coalitie heeft er geen geld voor over, maar de vindingrijkheid en het doorzettingsvermogen van de wethouder zijn groot. Laat hij zijn taak maar rustig afmaken. Ik hoop nu maar, dat dit compliment niet verkeerd uitpakt voor de wethouder. Toen ik het duurzaamheidsplan van zijn voorganger prees, werd het op initiatief van zijn eigen partij, inderdaad de zelfde van de motie, afgeschoten.

Vanwege het voetballen was de raadsvergadering twee dagen vervroegd. In Veere heeft men de vergadering een halve dag verzet en begint men vandaag om 13.00 uur. Noodmaatregelen, die achteraf onnodig blijken te zijn geweest. In plaats van een voorbeschouwing geef ik nu een momentopname. De voorgenomen verhuizing van het Zeeuws Radio Therapeutisch Instituut van Vlissingen naar Goes en het terugtreden van een belangrijke financier bij het ADRZ gaven nogal wat stof tot gesprek. Meer dan een terechte emotionele ontlading kon dat overigens niet zijn. De raad gaat alleen over het verlenen van toestemming voor een wijziging van het bestemmingsplan. Zo is het ooit in Den Haag besloten.

Marktwerking in de zorg was daarbij het toverwoord. PvdA, GroenLinks en SP gaven in de raad eensgezind aan, dat je hier het verwoestende resultaat van die marktwerking in de zorg kon zien. Het commerciële experiment met nierdialyse in Zeeland blijkt zelfs te mislukken. Wie draait op voor de verliezen? Wonderlijk, dat de vertegenwoordigster van de partij, die in Den Haag grootste voorstander is van dit systeem, glashard ontkende, dat dat hier een rol speelde.

De bestemmingsplanprocedure wordt gewoon voortgezet. Een motie om die stop te zetten werd ingetrokken. Maar of de directie de financiering rond krijgt, blijft de vraag.  De cijfers over vorig jaar waren goed, maar zegt dat iets over de situatie van dit jaar? Intussen blijven wij vanuit Vlissingen in Den Haag aandacht vragen voor de ontwikkelingen in de ziekenhuiszorg in Zeeland. Maar de minister is ook dol op marktwerking. Ik ben benieuwd of dat na 12 september gaat veranderen.

Bij de bespreking van de jaarrekening over 2011 maakte ik de opmerking, dat de raad maar zeer zijdelings betrokken is bij het buitenlands beleid. Het antwoord van het college luidde, dat het buitenlands beleid van Vlissingen in feite beperkt is tot de stedenband met Ambon. Die wordt uitgevoerd door de Stichting Samenwerking Vlissingen Ambon (SSVA). Een voorbeeld van de activiteiten van die stichting, werd eraan toegevoegd, is het symposium Grenzenloos ondernemen op 26 juni, waarvoor ook raadsleden zijn uitgenodigd. Dat was me wel bekend. Ik had me al eerder opgegeven.

De locoburgemeester opende het symposium. Hij zei, dat we met de stedenband voor een kruispunt staan. Welke afslag moeten we nemen? Die vraag leggen we aan u voor. We nemen afscheid van het klassieke model van helpen. We gaan ze leren zelfstandig te worden. De samenwerking moet wel een economische factor hebben: de mensen moeten minder afhankelijk worden en het beter krijgen. Ik heb ’s avonds in de raad gevraagd, waarom deze vraag niet aan de raad wordt voorgelegd. Waarom kan de raad niet meedenken over deze omslag?

Een goed voorbeeld van die omslag werd duidelijk gemaakt door de organisator van MOTVA. Dat staat voor Mobiel Operatie Team Vlissingen Ambon. Tot nu toe werd twee keer per jaar een operatieteam vanuit Vlissingen naar Ambon gevlogen. Gedurende twee weken werden vooral oogoperaties (staar) verricht. Urologie en plastische chirurgie zitten ook in het aanbod. Men is nu bezig een oogkliniek in te richten, die helemaal met lokaal medisch personeel kan werken. De Nederlandse artsen zijn bezig zich overbodig te maken. Ik hoop, dat de aanwezige ondernemers door de verstrekte informatie geïnspireerd zijn om ook op Ambon aan de slag te gaan.

Vanwege het voetbal is de raadsvergadering van juni verschoven. We vergaderen niet komende donderdag, maar al vanavond. Nederland is allang weer thuis, met beide benen op de grond, maar er wordt niet nog een keer met de vergaderdatum geschoven. Nu kan de burgemeester niet aanwezig zijn. Hij moet in Den Haag op de publieke tribune zitten. De Tweede Kamer beraadslaagt over de mogelijke verhuizing van de marinierskazerne van Doorn naar Vlissingen. Als mededingende gemeente laat je dan van de belangstelling blijken door je burgemeester toestemming te geven om in Den Haag toe te kijken. Aan de fractievoorzitters is gevraagd of zij het daar me eens konden zijn. Ik weet niet of ik voor die marinierskazerne moet zijn. Ik begrijp wel, dat het verstandig is, dat de burgemeester in Den Haag zijn gezicht, pardon het gezicht van Vlissingen laat zien.

Ik had vanavond graag zijn reactie gehoord op de uitkomsten van het rapport Kinderen in tel. Vlissingen staat weer hoog in de lijst van kindonvriendelijke gemeenten. Vooral het criminaliteitscijfer is opvallend. Terecht, zegt de burgemeester. Wij pakken die jongens tenminste op. Ik vind dat maar een gedeelte van het verhaal. Dat bijvoorbeeld het cijfer van zuigelingensterfte ongehoord hoog is, vind ik zorgwekkend. Daarover heb ik schriftelijke vragen gesteld. Maar een bezorgde reactie van de burgervader op de positie van de jeugd in onze gemeente, vind ik wel op zijn plaats. Helaas zal dat niet lukken.

Met een interpellatie en een motie staat het ziekenhuis hoog en laag op de agenda. Het lijkt wel verkiezingstijd. Verder staan er vooral jaarverslagen op de rol, van de gemeente Vlissingen, van Orionis, van de GGD en van de Haven. De groei van de haven zit nog steeds niet in containers, maar bij voorbeeld wel in kolen. Dat gaat zo goed, dat er afvoerproblemen komen. Men wil extra treinen laten rijden. Bij de plannen voor de Westerschelde Container Terminal werd steeds verzekerd, dat vervoer landinwaarts van de containers vooral per binnenschip zou plaats vinden. Ik zou denken, dat kan toch ook met kolen gebeuren?

(Op de foto: een impressie van de straatspeeldag in de Kalkoensprenk juni 2010)