De Rantzee
De bus, die ons van Station Sloterdijk naar Spaarnwoude bracht, reed door het westelijke havengebied van Amsterdam. We zagen de grote kranen van de containerhaven alle in ruststand staan. Gevolg van een foute planologische beslissing. Die haven had daar nooit moeten komen. Onafzienbare terreinen met bergen kolen werden omzoomd door hoge windmolens. Het leek even of die gestookt werden, zo lustig draaiden ze.
Onderweg in de trein had ik in mijn landelijke ochtendblad een interessant artikel gelezen over “De Rantzee”, een idee van bestuurskundige Ed d’Hondt. Dat plan komt erop neer, dat de havens van Rotterdam, Antwerpen en Zeeland elkaar niet langer beconcurreren, maar samen de nieuwe “Poort van Europa vormen.” Rond Zeeland ziet hij een industrieel hoefijzer met als kernen Delft, Rotterdam, Dordrecht, Breda, Antwerpen, Gent, Terneuzen, Vlissingen en Middelburg. Daaraan geeft hij de naam Rantzee. Die regio had Zeeland een nieuwe economische impuls moeten geven, maar Ad Koppejan wilde een polder redden, staat er boven. De plannen werden uitgewerkt nadat minister Verburg in 2009 besloot de Hedwigepolder onder water te zetten.
In 2010 kwamen GroenLinks uit Nederland en de Groenen! uit Vlaanderen met een Nederlands-Vlaams plan om de havens van Rotterdam, Vlissingen-Terneuzen en Antwerpen nauwer met elkaar te laten samen werken en gezamenlijk voor de achterlandverbindingen te laten zorgen. Dat werd door de verschillende havens opmerkelijk enthousiast ontvangen. Nu blijkt, dat zij daar al door dat andere plan op voorbereid waren. De bereidheid om samen te werken was heel groot. Men wilde afzien van het elkaar beconcurreren ten koste van het rendement. Een gezamenlijke vuist maken tegen over de wereldconcurrentie bleek een betere optie.
Toen kwam er een nieuwe regering, die de steun van de heer Koppejan nodig had. Die eiste het tegenhouden van het onder water zetten van de Hedwigepolder. Door al dat gedoe er omheen werden de verschillende deelnemende partijen kopschuw. Het plan ligt nu voor jaren in de ijskast. Dat betekent ook, dat de economische impuls, die daarvan uit kan gaan voor Zeeland, achterwege blijft. Met dank aan die meneer uit Zoutelande.
Bij thuiskomst bleek het politieke landschap er overigens heel anders uit te zien, dan bij vertrek. Een nieuwe regering zal zich vast niet weer laten gijzelen. Ik hoop, dat het gezonde verstand het zal gaan winnen en dat Zeeland van deze economische impuls kan gaan profiteren.
