Ton de Nooij, GroenLinks Vlissingen

Groen en sociaal

Hebt u oud-Vlissinger Tofik Dibi wel eens in Vlissingen ontmoet, was een andere vraag. Twee jaar geleden was hij op werkbezoek bij multicultureel vrouwencentrum Dunya, toen nog in het badhuis aan Bonedijkestraat. Hij kon dat combineren met het bijwonen van de nieuwjaarsreceptie van GroenLinks Vlissingen, later op de middag in het zelfde gebouw. Daar waren ook de andere Zeeuwse afdelingen bij uitgenodigd. Natuurlijk hebben we hem toen in contact gebracht met medewerkers en bezoekers van het jongerencentrum de Paljas, aan de overkant in de Bonedijkestraat.

Hebt u uw keuze uit Jolande Sap en Tofik Dibi al gemaakt, was de afrondende vraag. Met drie lijsttrekkersdebatten nog voor de boeg, luidde mijn antwoord natuurlijk nee. Gisterenavond was ik in de gelegenheid om het eerste debat te volgen. Ik vond het heel knap van Tofik hoe hij speelde met het begrip ongeschikt. Hij was ongeschikt bevonden. In die situatie verkeren heel wat mensen in dit land. Aan die situaties moet een eind komen. De kijker moest zelf maar concluderen, dat dat ook voor Tofik gold. Inhoudelijk waren de verschillen niet groot. De woorden groen en sociaal werden door beiden onderstreept. Wie van de twee het ook wordt, ik heb zin in de campagne.

(Op de foto: Nieuwjaarsrecepte 2010 in Dunya,  Els Verhage, voorzitter afdeling Vlissingen overhandigt Tofik Dibi een attentie)

0 reacties | reageren

Toren van Babel in de Kunsthal

Bij Kunsthal moet ik denken aan het museum in Rotterdam, dat in 1992 in Rotterdam gebouwd werd naar ontwerp van de architect Rem Koolhaas. Sinds gisteren mag ik ook denken aan de Timmerfabriek in Vlissingen. Om het nog verwarrender te maken noemde de professor, die daar de tentoonstelling opende het kunstwerk een Toren van Babel. Hij zei ook, dat kunst verbindt, maar politiek niet. De aanwezige politici waren de enigen die niet klapten. Ik meen me trouwens te herinneren, dat de oorspronkelijke Toren van Babel voor heel wat verwarring zorgde.

“Kunst kan tegen een stootje”, zei Leon Riekwel, de programmacoördinator Beeldende Kunst Vlissingen. De gedeputeerde kunstzaken en de wethouder van kunst bleven daarbij bescheiden op de achtergrond. Want de kunsten lopen in Zeeland en in Vlissingen wel forse klappen op. Leon had het, denk ik, over de veerkracht, waarmee de kunstinstellingen in Zeeland de koppen bij elkaar steken om die zelfde koppen tegen de wind in te kunnen gooien. Vanmiddag is er een overleg tussen de verschillende instellingen om te bekijken, hoe de storm het beste doorstaan kan worden.

De Timmerfabriek zou daarbij een aanjager kunnen worden. Voortrekker in een gebied in ontwikkeling. Een nieuwe plek met internationale uitstraling. Studenten van de Hochschule für Bildende Kunst Braunschweig bouwden in minder dan één week “Musterbau” op.  Inderdaad een torenhoog gevaarte, houten panelen met grafische en organische schilderingen, met piepkleine doorkijkjes in kijkdozen en daarbij de muziek van een groot aantal speeldoosjes. Werkelijk een kakofonie of zo u wilt een Babylonische muziekverwarring, want voortdurend trokken bezoekers aan de touwtjes. Ik zie dat wel zitten, de Timmerfabriek als Kunsthal aan de waterpoort van het Scheldekwartier.

1 reactie | reageren

Even wachten met de vlag uitsteken

In 2005 stemde de Tweede Kamerfractie van GroenLinks tegen de derde verdieping van de Westerschelde. Dat kunnen niet veel partijen zeggen. De derde verdieping betekende volgens GroenLinks een onverantwoorde aanslag op de bedreigde natuur in het Westerscheldebekken. ”Alleen verliezers” lees ik in de krant, nu zeer waarschijnlijk besloten wordt tot volledige ontpoldering van de Hedwigepolder. De natuur is voorlopig de grootse verliezer. Daarom gaat bij mij de vlag niet uit.

Na alle kritiek, die GroenLinks te horen kreeg over de gevolgen van een door ons niet gesteund besluit, is er bij mij geen gevoel van triomf.Wel wil ik aandacht vragen voor twee mogelijke ontwikkelingen, die ik in mijn landelijke ochtendblad vond. Tot nu toe is daar in Zeeland verbazend weinig aandacht aan geschonken. Het eerste is een schets, die ingenieursbureau Arcadis maakte voor de exploitatie van de Hedwigepolder na de ontpoldering. De inzet daarbij is, dat de agrariërs, die daar werken aan de slag kunnen blijven, maar nu met zilte teelt. Het zou een voor toeristen aantrekkelijk gebied kunnen worden. Dat is het op dit moment absoluut niet, is mijn visie, nadat ik daar twee keer geweest ben. Die toeristen kunnen daar wandelen en daarna uitrusten in een restaurant, waar de in de omgeving gekweekte mosselen, met zeekraal en lamsoor geproefd kunnen worden. Elders in Zeeland wordt die omschakeling al gemaakt. Waarom zou dat hier niet kunnen?

De tweede mogelijke ontwikkeling kwam kort geleden onder mijn aandacht. Dat is het project Rantzee. Daarin worden de havens van Rotterdam, Dordrecht, Antwerpen en Vlissingen/Terneuzen bij elkaar gebracht. In plaats van elkaar dood te concurreren, gaan ze hun krachten bundelen om samen sterker te staan op de wereldmarkt. De tussen liggende industriële zones dragen bij aan het positieve effect van de samenwerking. Extra inbreng vanuit Zeeland is daarbij naar mijn mening de biobased economy, de verbinding tussen de agrarische sector en de chemie. Zuid-Holland en Zeeland kunnen hierin uitstekend met Vlaanderen samenwerken, lijkt mij. GroenLinks had al eerder plannen in die richting met de havens van Rotterdam, Antwerpen en Vlissingen/Terneuzen gedeeld. Ik hoop, dat beide initiatieven in Zeeland niet alleen bekend worden, maar ook aangepakt worden. Dan zou ik de vlag uitsteken. 

(Net over de grens van de Hedwigepolder, op het gebied van de naastliggende Prosperpolder staat deze plattegrond van mogelijke toekomstige ontwikkelingen)

1 reactie | reageren

Lang leve de Zeeuw!

De gedeputeerde van volksgezondheid kon niet op de conferentie van de GGD zijn. Hij moest afslanken. Dat lijkt op een van de thema’s uit het onderzoek Op uw gezondheid, dat daar gepresenteerd werd. Het ging bij hem om de afslankingsoperatie van de Provincie Zeeland. Waren eerder al de eigen ambtenaren de klos, nu betreft het de gesubsidieerde instellingen. De berichten daarover waren net gepubliceerd en er moest blijkbaar crisisoverleg plaats vinden. Nee, voor zover ik weet wordt het college van Gedeputeerde Staten niet afgeslankt. Ik leerde van de reorganisaties bij de Schelde en andere bedrijven, dat de trap zelden van bovenaf schoon geveegd wordt.

Het was trouwens een leerzame conferentie over het ouder worden van de Zeeuwen. De gemiddelde levensverwachting van Zeeuwen ligt iets hoger dan die van de rest van de Nederlanders. Dat klinkt prachtig, maar het betekent ook, dat de provincie grijzer is dan de rest van Nederland. Jongeren trekken weg, dat noemen onderzoekers ontgroening. Dat is overigens weer iets anders dan wat studenten met dat woord bedoelen. Omdat het hier aangenaam wonen is, komen veel gepensioneerden hierheen. Dat versterkt de vergrijzing. De zorgbehoefte neemt toe, maar zullen er voldoende zorgverleners zijn? Er bestaan plannen voor de vestiging van wellnesscentra, bijvoorbeeld in de Mortiere. De vraag of de commercie straks de mensen uit de zorg wegtrekt, werd die middag niet gesteld.

Een van de belangrijke aandachtspunten op de conferentie was de leefstijl van de Zeeuwen. Als die langer gezond willen blijven, dan zullen ze meer moeten bewegen, gezonder eten, minder drinken en roken. In feite niet zo nieuw, maar het zit nog niet bij iedereen tussen de oren. Overgewicht is een serieus probleem. Er werd ook gesproken over zorg in de buurt om mensen langer zelfstandig te laten wonen. GroenLinks in Vlissingen pleit al jaren voor woonservicezones verspreid over de stad. Ik vind dat, dat daar mooi bij aan sluit.

1 reactie | reageren

Politiek is theater

“De relatie met Middelburg is grondig verstoord.” Het was even stil, toen die woorden afgelopen maandag in de commissie maatschappelijke zaken uitgesproken werden. Het was of de raadsleden de persoonlijke tragedie tot zich door lieten dringen van de man, die een broer heeft, die in Middelburg raadslid is. Het leken grote woorden, want ze hadden betrekking op uitlatingen van één ander Middelburgs raadslid.

Dat het theater was, begreep ik pas vanmorgen, toen ik de krant las. In een groot artikel werd vermeld, dat de coalitiepartijen van Vlissingen en Middelburg op dinsdagavond overleg gevoerd hadden over het ziekenhuis in Ritthem-Noord. Dat was de avond daarvoor al bekend. In het pas gesloten coalitieakkoord staat het woord transparantie als het ware vet onderstreept. Van het college wordt helderheid naar de hele raad toe verwacht. Waarom moeten de oppositiepartijen uit de krant lezen, dat dit overleg heeft plaats gevonden? Zelfs een persbericht doorsturen is blijkbaar te veel moeite.

Een paar weken geleden heeft GroenLinks via de griffie de brief opgevraagd, die het college aan de directie van het ziekenhuis stuurde over de kritiek op de onverwachte uitbreiding van de aanvraag voor de bestemmingsplanwijziging in de Mortiere. Wij hebben daarbij gevraagd die brief door te sturen naar alle partijen. Wij vinden transparantie heel belangrijk. Is het te veel gevraagd om tijdige informatie vanuit de coalitie te verwachten? Ik weet, dat er nu boze twitters zullen rondvliegen. Die volg ik niet.

4 reacties | reageren

Inspraak is goed

De commissie maatschappelijke zaken bestrijkt een breed terrein. Als de voorzitter niet oplet, kunnen de besprekingen oeverloos worden. Gisterenavond was hij ter zake en sloot de vergadering op een net tijdstip. Vooral het agendapunt schriftelijke vragen leek veel tijd te gaan nemen. De helft daarvan ging over ontwikkelingen rond het ziekenhuis. De afdeling verloskunde is vanwege kwaliteitsverbetering weer een tijd geleden naar Goes verhuisd. In april was er een opnamestop en moesten aanstaande moeders naar Terneuzen doorverwezen worden. De klacht daarover vond de wethouder terecht. Alleen de wethouder gaat daar niet daarover, maar de inspectie gezondheidszorg.

In de commissie ruimte had ik al vragen gesteld over problemen rond de wijzigingen van het bestemmingsplan voor de locatie in de Mortiere, waar het ziekenhuis wil gaan bouwen. Daar kwam de wethouder maatschappelijke zaken speciaal voor aan tafel. Blijkbaar was dat te weinig, want een tweede reeks vragen gisterenavond ging weer over de bestemmingsplanwijziging voor het ziekenhuis.  Over het realiteitsgehalte van de bouwplannen sprak niemand.

Het enige raadsvoorstel, dat op de agenda stond, was het jaarverslag van de Sociale Dienst Walcheren. Dat leverde verbazend weinig stof tot vragen op. Eerder op de avond bleek al, dat men het daar erg druk heeft met het realiseren van de fusie van Sociale Dienst met de Gemeentelijke Kredietbank en sociale werkvoorziening L’été. Zo druk, dat een vraag, die ik al lang geleden gesteld had nog steeds niet beantwoord kon worden. In verschillende plaatsen in Nederland kent men schuldhulpmaatjes. Mensen, die als vrijwilliger medeburgers, die in de schulden geraakt zijn, begeleiden. Het blijkt heel effectief te zijn. Mensen worden werkelijk geholpen, zonder dat het de samenleving veel geld kost. Het past mooi in Welzijn Nieuwe Stijl, dat een beroep doet op inzet van burgers voor de samenleving. Ik had gevraagd of de wethouder wilde laten onderzoeken of dat voor Vlissingen een bruikbaar idee is. Het antwoord is er dus nog niet.

21 juni komt het eindrapport Welzijn Nieuwe Stijl uit. Daarin zijn de opmerkingen, die op de inspraakavonden gemaakt zijn, verwerkt. Omdat die avonden slecht waren aangekondigd, worden de burgers alsnog in de gelegenheid gesteld om op dat eindrapport te reageren. Ik vind dat een belangrijke toezegging van de wethouder.

0 reacties | reageren

Spelenderwijs

De plannen voor de vestiging van een Resto Van Harte in Vlissingen beginnen concreter te worden. In dertig buurtrestaurants, verspreid over Nederland, organiseert Resto Van Harte lekkere en betaalbare driegangen diners voor wijkbewoners met diverse achtergronden. Zoals het er nu naar uit ziet, is Resto Van Harte een van de organisaties, die gebruik kan maken van de leegstaande basisschool Het Vlot aan de Bloemenlaan. Vanmiddag ga ik daarover weer vergaderen. Dan zullen de leden van de initiatiefgroep mee delen, welke Vlissingse organisaties de plannen ondersteunen. Ik kan inbrengen, dat de Protestantse Gemeente Vlissingen in het eerste halfjaar van 2012 een aantal keren gecollecteerd heeft voor Resto Van Harte.

Vanavond ga ik in de commissie Maatschappelijke zaken vragen hoever het staat met het onderzoek naar Schuldhulpmaatjes. In verschillende gemeenten wordt al van schuldhulpmaatjes gebruik gemaakt. In Goes geeft het Leger des Heils een training schuldhulpmaatjes. Dat zijn vrijwilligers, die mensen die in de schuldhulpverlening terecht gekomen zijn, begeleiden. Een project dat prima past in het kader van Welzijn Nieuwe Stijl. De wethouder heeft al even geleden toegezegd te bekijken of dat ook voor Vlissingen en bruikbaar model is. Bij de plannen van de regering, die na de val van het kabinet controversieel of controversioneel?) zijn verklaard hoort ook de Wet Werken naar Vermogen. Ik ben benieuwd, wat daarvan de gevolgen zijn voor de medewerkers van L’été. Natuurlijk moet ik hier de naam Orionis gebruiken, maar voor de duidelijkheid noem ik nog een keer de vertrouwde naam. Hoeveel banen zullen er voor de medewerkers behouden kunnen blijven?

Ik kom regelmatig langs het terrein, waarop al meer dan dertig jaar Speelstad gehouden wordt. Het ligt nu midden in de Tuin van Vlissingen. In het koopcontract van alle huizen staat een regel, dat gedurende één week per jaar Speelstad daar zal plaats vinden. Ik vraag me af of daar in werkelijkheid nog ruimte voor is.

(Op de foto de Noordrand van de Tuin van Vlissingen)

0 reacties | reageren

Wereldwuuf

Vandaag worden in Middelburg de Four Freedoms Awards uitgereikt aan mensen, die zich op bijzondere wijze onderscheiden hebben. Vanaf een afstand kunnen we dat mee beleven. Studenten van de HZ (University of applied sciences) en van de Roosevelt Academy organiseerden daaraan voorafgaande op vrijdag een aantrekkelijk programma voor gewone burgers. Ik had me voor de ochtendactiviteiten opgegeven. Dat ging over duurzame ontwikkeling in Zeeland. Voor ’s middags had ik een uitnodiging aangenomen van de Fietsersbond om knelpunten voor fietsers in Oost-Souburg te gaan bekijken.

De wethouder van verkeer zou mee fietsen. Het programma van de wethouder werd op een laat moment omgegooid en de Fietsersbond moest naar de morgen uitwijken. De plicht riep en daarom ben ik in de morgen gaan fietsen. Ik kon dus niet bekijken, hoe Internationale studenten van de Hogeschool Zeeland hun projecten over duurzame ontwikkeling in Zeeland presenteerden. Het is de bedoeling, dat die projecten in Zeeland verder uitgewerkt worden.

Wat ik nog wel kon mee maken was de uitreiking van de Zeeuwse Vrijheids Awards. Die plechtigheid sloot aan bij het overige programma, dat in de Timmerfabriek plaats vond. Ik vond het heel curieus, dat de prijs voor vrijheid van meningsuiting ging naar Helge Prinsen. Zij werd immers bij Omroep Zeeland ontslagen, omdat zij kritische opmerkingen gemaakt had over de verhuizing van haar werkgever naar de Timmerfabriek. Die verhuizing ging overigens niet door. Toen ik haar feliciteerde herhaalde zij, wat zij bij de uitreiking gezegd had: “Ik vertegenwoordig veel meer mensen, die op een vergelijkbare hun baan kwijtraakten.”  

De onderscheiding voor Vrijheid van religie ging naar de Zeeuwse Wereldvrouwen uit Schouwen-Duiveland. Dat is een project van vrouwen uit allerlei landen, die al meer dan twaalf jaar met elkaar optrekken. Zij hebben één ding gemeenschappelijk: zij zijn in elkaar geïnteresseerd. Sommigen van hen kwamen uit het asielzoekerscentrum in Haamstede, anderen volgden hun geliefde, een deel van hen is zo Zeeuws als het maar kan. Bij hun tienjarig bestaan in 2009 gaven ze een indrukwekkende glossy Wereldwuuf uit. Ik heb dat, toen ik thuis kwam, nog maar eens uit de kast heb gepakt.

0 reacties | reageren

Controversioneel

Henk Bleker zou in Hulst de deal uit komen leggen. Hij wilde een hoge ambtenaar naar Vlissingen sturen. Door de val van het kabinet werd de afspraak met Hulst afgezegd.

Hij corrigeerde mij zachtjes, toen ik weer het woord controversioneel gebruikte: “controversieel.” Mijn spellingcorrector geeft hem gelijk. Het exemplaar van Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse Taal in mijn kast schrijft hierover: ‘controversioneel’, ook ‘’controversieel ‘ (<Eng), bn (bijvoeglijk naamwoord, Ton de Nooij), voorwerp zijnde van een controverse. Blijkbaar krijgt het anglicisme controversieel de overhand. Als neerlandicus van huis uit kies ik voor controversioneel.

1 reactie | reageren

Ooggetuige-verslag

Het is een kleine, breekbare man, die Emilio Platti. Gisterenavond hield hij in Oostburg een lezing over Zicht op de Arabische lente. De beelden, die hij bij zijn verhaal liet zien, had hij zelf gemaakt. Deze kleine, breekbare man zat op het hoogtepunt van de omwenteling in Egypte op het Tahrirplein in Caïro. Hij is een Dominicanerpater, die al veertig jaar lang om en om een half jaar in Caïro en een half jaar in Leuven woont en werkt. Hij bezoekt daar de moskeeën en de kerken en de synagogen.Hij vertelde van een stadswijk, waar al eeuwen zonder problemen Joden, Moslims en Christenen hun gebedsplaatsen naast elkaar hebben staan. Maar, helaas, men bezoekt elkaar niet. Emilio Platti brengt ze met elkaar in gesprek.

De in de hele Islamitische wereld gezaghebbende Al-Azhar universiteit heeft een document opgesteld. Daarin wordt gevraagd om een moderne, democratische staat, met een grondwet. Een staat die niet door religie of door geestelijken gedomineerd wordt. Waar vrije verkiezingen plaats vinden en vrouwen en kinderen hun rechten kunnen laten gelden. Daar moeten ook de internationale verdragen, zoals die over de mensenrechten, gerespecteerd worden. Vrijheid van geloven is essentieel volgens dat document.

Emilio Platti sprak hoopvol over een culturele revolutie, die in het hele Midden-Oosten aan de gang is. Zelfs in Saoedi-Arabië zijn verschuivingen waar te nemen. Over het tempo wilde hij zich niet uitlaten. Vrijheid van meningsuiting en van wetenschappelijk onderzoek, maar ook van literaire en andere artistieke uitingen, worden meer en meer opgeëist. Dat document van de Al-Azhar universiteit geeft daar een behoorlijke ondersteuning aan. Ik vond het een boeiend en aangrijpend verhaal.

1 reactie | reageren

Windmolens

Op de agenda van de commissie ruimte, gisterenavond in de raadszaal van Vlissingen, stond de inspraakbrief van het college op het Provinciaal Omgevings Plan. We mochten er niet zoveel over zeggen, want de brief was al verstuurd. De inspraaktermijn liep vandaag af. Omdat het de eerste keer was, dat raadsleden zich over het plan konden uitspreken, heb ik toch een paar dingen daarover gezegd. Ik miste bijvoorbeeld aandacht voor windmolens op zee. Die worden in Vlissingen-Oost klaar gemaakt voor verscheping en zorgen voor veel economische activiteiten.

GroenLinks stelt veel belang in windmolens, dat zal bekend zijn. Maar ik heb geen zin om tegen windmolens te vechten. Dat heb ik duidelijk gemaakt bij de discussie over de nieuwe vestiging van het ziekenhuis in de Mortiere. Daarover heb ik in dezelfde commissie vragen gesteld. Het ziekenhuis wordt meestal besproken in de commissie maatschappelijke zaken. Gezien de urgentie van het onderwerp was de betreffende wethouder naar deze commissie gekomen om onze vragen te beantwoorden. Hij nam in een moeite door de artikel 41 vragen van een andere partij mee. Die hoefde hij pas over 30 dagen te beantwoorden, maar terecht vond hij dat veel te laat worden. Uit zijn antwoorden bleek, dat de verduidelijking, die het college nog van de ziekenhuisdirectie wil hebben over de plannen voor de Mortiere niet echt tot vertraging hoeft te leiden.

In mijn vragen ben ik ervan uit gegaan, dat de keus van de directie voor de Mortiere definitief is. Je nu nog blijven inzetten voor de vestiging op de Koudekerkseweg is een achterhaald station, vechten tegen windmolens. Je mag dat blijven doen, maar erg vruchtbaar is dat niet. Het is voor mij overigens nog steeds de vraag of er wel iets in de Mortiere gerealiseerd kan worden. Mijn echte voorkeur gaat uit naar één centraal gelegen ziekenhuis voor Zeeland boven de Westerschelde. Dat was de keus van de specialisten in april 2007. Daarover wil ik best in de commissie maatschappelijke zaken verder praten.

1 reactie | reageren

Vrede gevraagd

De media staan vol met wat politici doen of nalaten. Ik hoef u de krant niet voor te lezen, dat nieuws is al tot u doorgedrongen. Als u dat wilt ten minste. Ik wil uw aandacht vragen voor een aantal burgerinitiatieven, waarmee ik de afgelopen dagen in aanraking kwam. Op de Bevrijdingsmarkt deed ik mee aan een activiteit van Amnesty International. Voor kinderen was er een aantrekkelijk spel. Ze konden proberen bommen te vangen, die vanaf een installatie naar beneden kwamen op een stad op de grond. De kinderen stonden er letterlijk voor in de rij. Intussen vroegen medewerkers van Amnesty aan hun ouders een handtekening onder een petitie te zetten. Daarin wordt aan de regering gevraagd om sterk in te zetten op de wereldconferentie over een wapenhandelverdrag. 80% van de slachtoffers van wapens zijn burgers. Wapenhandel wordt nauwelijks gecontroleerd. Dat moet veranderen. De petitie is te vinden op www.controlarms.nl.

IKV-Pax Christi, de vredesbeweging van de kerken nodigt mij uit voor een ambassadeursdag op donderdag 10 mei. Afgelopen september werd in de vredesweek het Ministerie van Vrede geopend. Vandaar uit worden allerlei initiatieven ondernomen om mensen bij het vredesproces te betrekken. Aan leden van de beweging is gevraagd om zich aan te laten stellen als ambassadeurs voor de vrede. Wie meer wil weten over de problematiek rond grondstoffen en de conflicten, die daarmee samenhangen in Soedan, Congo en Colombia, die kan komende donderdag informatie krijgen. Als consumenten komen wij dagelijks in aanraking met producten, die gemaakt zijn met gebruik van grondstoffen uit conflictgebieden. Coltan, dat in mobieltjes gebruikt wordt, komt uit oorlogsgebieden in Congo.  Ook zal daar verteld worden over de succesvolle activiteiten, die vorig jaar rond de vredesweek plaats vonden.

Per brief, dat bestaat ook nog, vraagt dat zelfde IKV-Pax Christi om een bijdrage voor een campagne om een einde te maken aan landmijnen. Die zijn in de conflicten van de afgelopen jaren wereldwijd op grote schaal gebruikt. Lang na het aflopen van die conflicten vallen er nog steeds slachtoffers door achtergebleven mijnen. Er is wel een verdrag tegen het gebruik van landmijnen, maar nog niet alle landen hebben dat ondertekend. Nog steeds worden nieuwe landmijnen geplaatst, zoals onlangs nog door Syrië. Steun van gewone burgers is nodig om druk uit te oefenen op regeringen om dat verdrag te ondertekenen en in praktijk te brengen.Het haalt allemaal de krant niet, maar ik vind het de moeite waard om deze hoopvolle ondernemingen onder uw aandacht te brengen. 

0 reacties | reageren

Ziekenhuis Ritthem Noord voorbij?

Bij de strijd voor het behoud van een volwaardig ziekenhuis op Walcheren stond Middelburg opvallend in de voorste linies. Die bewering kan ik niet zolang volhouden, want Middelburg bleef juist oorverdovend stil. Dat kan te maken hebben gehad met gebrek aan communicatie vanuit Vlissingen. De grote demonstratie van 31 januari 2009 was een Vlissings initiatief. Alleen het college van Vlissingen ging in maart daarop naar de Tweede Kamercommissie volksgezondheid.

Maar er zat meer achter. Het kwam Middelburgers niet slecht uit, dat wat er over zou blijven aan voorzieningen naar Middelburg kwam. Dat was, wat ik te horen kreeg, als ik er naar vroeg. Ook in Middelburg was het wel doorgedrongen, dat er van een volwaardig ziekenhuis op Walcheren geen sprake meer zou zijn. Misschien speelde oud zeer over de fusie midden van de ziekenhuizen van Middelburg en Vlissingen midden tachtiger jaren nog mee. In Middelburg bleef toen alleen een polikliniek over. De nieuwe voorziening is gepland vlak naast de Mortiere, aan de rand van de Welzinge- en Schorerpolder, juridisch op Vlisssings grondgebied, maar de betreffende kavel is eigendom van de gemeente Middelburg.

Aan de Vlissingse gemeenteraadsleden werd begin dit jaar een zeer strak schema van besluitvorming voorgelegd. Als de raad op 19 april toestemming voor de bouw zou geven, dan kon het ziekenhuis op 1 januari 2016 geopend worden. Op dat moment bestond er nog grote onzekerheid over de financiering. In de commissievergadering voorafgaande aan de raad lag er nog geen raadsvoorstel om te bespreken. Ik heb gevraagd, waarom dat was en of het tijdschema in gevaar kwam. Het antwoord luidde, dat de financiering nog steeds niet rond was, maar dat het tijdschema volgens de directie van het ziekenhuis daardoor toch gehandhaafd kon worden.

In de krant lees ik, dat een partij in Middelburg zich inmiddels grote zorgen maakt over de huidige ontwikkelingen. Vlissingen zou de wijziging van het bestemmingsplan ophouden, omdat er enkele nieuwe details aan de plannen zijn toegevoegd. Dat zou dan weer te maken hebben met de cofinancier van het ziekenhuis. Er ging een lichtje bij mij branden. De naar mijn mening onlogische keuze voor Goes als hoofdvestiging van het fusieziekenhuis had voor zover ik weet te maken met plannen, die deze cofinancier in Goes had. Daar zou een wellnesscentrum moeten komen. Gaat dat nu ook in de Mortiere gebeuren? Komt er een wellnesscentrum aan het water? Ik ga ervan uit, dat de toezegging van de wethouder, dat het tijdschema geen schade oploopt, overeind blijft. Dat betekent, dat het onnodig is om het ziekenhuis op Middelburgs grondgebied te plaatsen.

De SP heeft in de Tweede Kamer vragen gesteld over de opnamestop, die het ziekenhuis in Goes, in april in moest voeren op de afdeling verloskunde. Die informatie hadden de raadsfracties van de SP en GroenLinks in Vlissingen doorgestuurd naar hun Kamerfracties. Daarover zouden ze zich in Middelburg ook eens zorgen moeten maken. Ik neem ten minste aan, dat ze daar ook op de hoogte zijn van dit soort problemen.

(Rechts op de foto: Wim Hirdes, de initiatiefnemer, tijdens de demonstratie op 31 januari 2009)

0 reacties | reageren

Vrijheid geef je door

Voorafgaand aan de Dodenherdenking op de Algemene Begraafplaats hield de Raad van Kerken Vlissingen een korte dienst in de Onze Lieve Vrouwe Kerk. Het thema was dat van 4 en 5 mei: Vrede geef je door. De voorganger vertelde in zijn overweging, hoe hij als vijfjarige in een grensdorp in Zeeuws Vlaanderen de vrijheid ontving van Poolse militairen. Hij bezat nog steeds de foto, van hem met zijn familie bovenop een Poolse tank. Die bevrijders waren in eigen land overigens niet meer welkom. Op de Algemene Begraafplaats waren ondanks de kou veel burgers bij elkaar gekomen. In zijn toespraak riep de burgemeester de aanwezigen op de het niet te laten bij herinneren, maar de vrijheid ook aan anderen te gunnen.

Op verschillende manieren kom ik vandaag in aanraking met het thema. Om te beginnen ga ik naar de Van Randwijklezing in de St. Jacobskerk. De bekende strafpleiter Inez Weski mag dit jaar de lezing houden. Van Randwijk was een van de oprichters van het blad Vrij Nederland, dat midden in de oorlog richting gaf aan het verzet. Van hem is de tekst: “Het volk, dat voor tirannen zwicht, verliest veel meer, dan dooft het licht.” Zal Inez Weski daarbij aansluiten?

Bij de Arabische lente bleek de grote invloed van de sociale media. Het internet gaf ruimte aan de mensen, die in verzet kwamen tegen hun tirannieke overheden. Die zijn daar niet van gediend en proberen op allerlei manieren om die digitale vrijheid in te perken. Ook in het vrije Westen is de digitale vrijheid in gevaar door nieuwe internationale wetgeving. Het is de bedoeling, dat een aantal mensen daarvoor op de Bevrijdingsmarkt aandacht vraagt. Dat lukt alleen als de post vandaag de beloofde materialen bezorgt. Gisteren was dat niet gebeurt, dus dat wordt afwachten.

Op speelse wijze brengt Amnesty International vandaag het thema Vrijheid geef je door onder de aandacht. Voorbijgangers worden uitgenodigd om zich in dat spel te laten betrekken. Ik weet nu nog niet precies hoe dat gaat, maar vanmiddag moet ik met andere leden van Amnesty daar leiding aangeven. Mijn dag is op die manier aardig gevuld met vrijheid door geven. 

0 reacties | reageren

Gratis Gent

Lopend langs de Korenlei in Gent werd me een rekening gepresenteerd. Alle voordelen, die Gent biedt, stonden op een rijtje op borden aan de lantarenpalen. Gastvrijheid, charme, ruimte, cultuur, achter elke kostenpost stond een 0. Bij elkaar opgeteld was de uitkomst dus ook 0. Gent staat gratis ter beschikking. Geel onderstreept stond er wel een onkostenpost onder: afval op straat werpen: € 120, -. Houd Gent proper, was de boodschap. Na de Peukenactie op de stranden van Vlissingen en Veere was dit een duidelijk signaal.

We lunchten in het Pakhuis, een prachtig stuk cultureel erfgoed, wat verscholen in het centrum van de stad. Een oud wolpakhuis, met stalen galerijen en trappen, alles prachtig verlicht door een schuin glazen dak. Een mooi voorbeeld van hergebruik van een oud gebouw. Ik moest meteen denken aan de Machinefabriek op het Scheldeterrein, ook een groot glazen dak, ruimte om in te vullen. Wanneer komt iemand met een bruikbaar idee? De twee Belgische dames aan de tafel naast ons waren benieuwd naar de politieke situatie in Nederland. Ze vonden het maar verwarrend. Ontkennen baatte inderdaad niet. Ze wensten ons toe, dat de kabinetsformatie geen 500 dagen zou duren.

Wonderlijk, dat die prachtige stad Gent zo moeilijk te bereiken is vanuit Vlissingen. Vanaf de Westerscheldetunnel is het maar behelpen. Er lagen afspraken met de Belgen om de Tractaatweg te verbreden. Die belangrijke verbindingsweg is tweebaans, met diverse afslagen en bijbehorende snelheidsbeperkingen. Ik heb zeer zorgvuldig gereden, want toen ik er de vorige keer langs kwam, op weg naar de Hedwigepolder, minderde ik bij een afslag te weinig vaart en kreeg binnen een week een prent thuis. Dankzij twee doorzettende heren, Koppejan en Robesin, komen de Belgen hun deel van de afspraken niet na. Het onder water zetten van de Hedwigepolder was immers een Nederlandse verplichting. Ik constateerde, dat er druk gewerkt wordt aan de aanleg van de Sluiskiltunnel. Hoeveel goede landbouwgrond kost dat wel niet, denk ik dan.

3 reacties | reageren

Viswater

Het gezelschap in de Govan Mbekizaal was niet direct een afspiegeling van de kleurrijke wijken, die het stadsdeel ten zuiden van de Sloeweg vormen. De bewoners en hun organisaties waren uitgenodigd om hun mening te geven over de leefbaarheid in de wijk. Het was de vijfde bijeenkomst over Welzijn Nieuwe Stijl. Dat is die beweging, waarbij de gemeentelijke overheid in één moeite bezuinigt, de overheveling van rijkstaken naar de gemeente verwerkt en tegelijkertijd meer verantwoordelijkheden aan de burger toevertrouwt. Daarbij gebruikt de gemeente het aan ontwikkelingshulp ontleende motto “Geef een hengel in plaats van een vis.”

Het Middengebied is het kleurrijkste deel van de wijk, maar de aanwezigen waren vooral wit, sommige grijs. Dat lag niet aan de bewoners van de boulevards, want die heb ik niet gezien. Bij de eerste bijeenkomst in deze reeks ging het over ouderenbeleid. Toen ging er een halfuur op aan breed uitgemeten klachten over de slechte communicatie over deze thematiek. Een piepklein berichtje in de Blauw Geruite Kiel, de gemeentelijke pagina in het huis-aan-huis blad, twee dagen eerder, was het enige, dat de bezoekers gezien hadden. Gisteren werd over communicatie niets gezegd, maar het ontbreken van vertegenwoordigers van een aantal organisaties sprak volgens mij boekdelen.

Veel is nog onhelder. Welke accommodaties blijven over? Wijkcentrum het Palet was goed vertegenwoordigd. Dat zit vrijwel helemaal vol. Dus dat kan niet als enige overblijven. Veel gebouwen in de wijk staan leeg. Die kun je toch niet allemaal slopen om daar woningen te bouwen, werd er opgemerkt. Duidelijk werd wel, dat een aantal organisaties met behoud van eigen identiteit, dat wel, gezamenlijk een onderdak zullen krijgen. Waar dat is, dat komt later. De route, die de gemeente wil gaan is ook nog niet helemaal duidelijk. Bij een vorige gelegenheid kreeg ik te horen, dat raadsleden nog een presentatie van de uitkomsten zouden krijgen, op 21 juni. Hun opmerkingen zouden ook in het inspraakschrift komen, net als wat er op de vijf bijeenkomsten werd aangedragen. Dat moet dan door het college gewogen worden, waarna er een raadsvoorstel komt. Dat moet in een raadscommissie behandeld worden. In het verhaal van de wethouder ontbrak gisteren een schakel. De raadscommissie kwam er maar een keer in voor.

Ik kan me voorstellen, dat iemand verzuchtte: Ik begrijp, dat de gemeente de burger een hengel geeft in plaats van een vis, maar waar is nu eigenlijk het viswater?

(Op de foto: het Middengebied vanuit Hooglicht)

0 reacties | reageren

Rookgenot

Mijn vader bood mij honderd gulden, als ik tot mijn eenentwintigste jaar niet zou roken. Dat was in die tijd, 1956, voor een veertienjarige een kolossaal bedrag. Ik vond het een sport om dat te halen. Na die ene sigaret op mijn verjaardag heb ik nauwelijks meer gerookt. Met de woorden “ niet roken, niet drinken, niet blowen” eindigde toenmalig burgemeester Wim Dijkstra de drugsconferentie, die op 13 februari 2009 op het stadhuis in Vlissingen gehouden werd. “Ik drink overigens wel”, zei hij er achteraan. Tijdens de schoonmaakactie in de binnenstad op 4 april viel het me op, hoeveel sigarettenpeuken er her en der gewoon op straat liggen.

Vanmorgen wordt er een bijzondere strandschoonmaakactie gehouden. Een Japanse tabaksindustrie en NederlandSchoon starten op het badstrand de campagne Zwerfpeuken Walcheren. Op het nieuws werd gisteren al verteld, dat er her en der op de stranden aantrekkelijke peukenbakken zijn opgesteld. Vanmorgen gaat het erom de strandbezoekers op het gebruik daarvan te attenderen. De gemeente Vlissingen en de gemeente Veere werken daarbij hand in hand. Ik kreeg veertien dagen geleden een uitnodiging. Die was onder meer gericht op de actiegroep Doe mee verlos de zee, de VVV op Walcheren en andere instanties, voor mij grotendeels onbekend. Gisteren werd de zelfde uitnodiging bezorgd bij de raadsleden in Vlissingen. Ik kan me voorstellen, dat de animo om op die uitnodiging in te gaan dan niet erg groot is.

Bij de zelfde post zat een afschrift van een brief aan de koningin. Daarin wordt geschreven over de angst en onzekerheid van alle burgers van ons land, die zich zorgen maken over de komst van de wietpas. Mooi is, dat zij ook hun bezorgdheid uitspreken over alle burgers in het land. De datering van de brief is opmerkelijk: 1 mei, de dag waarop de wietpas in de coffeeshops wordt ingevoerd. Men is bezorgd, dat door dit restrictieve beleid de straathandel in wiet zal opbloeien. Dat zullen alle burgers merken. Dat zijn nu precies de punten, die GroenLinks ertoe brachten om die conferentie indertijd te laten organiseren. Of je nu voor of tegen bent, het gebruik van wiet is een gegeven. Je bant dat niet uit door gebruik illegaal te maken. Je kunt het door goede voorlichting terug dringen. Ik vind de wietpas een ongelukkige maatregel en ben benieuwd, hoe de invoering daarvan in Vlissingen uitwerkt. De briefschrijvers beroepen in hun brief aan de koningin zich op artikel 41 van de grondwet. Zij voelen zich gediscrimineerd. Ik hoop, dat de majesteit zich niet met een Jantje van Leiden van het antwoord afmaakt.

0 reacties | reageren

Arabische lente dichterbij

“De mening van de officier van justitie is in beton gegoten” hoorde ik de vorige burgemeester in een bepaalde discussie zeggen. Dat gevoel had ik nu ook bij de minister van vreemdelingen zaken. Al had dat meer met zijn gedoogpartner, dan met zijn eigen overtuigingen te maken. Na de val van het kabinet worden allerlei standpunten bijgesteld. Ik hoop, dat dat ook voor minister Leers geldt. Misschien kan hij met een nieuwe blik kijken naar de situatie van veel mensen, die in 2007 onder de pardonregeling vielen. Vaak was dat, omdat terugkeer onmogelijk gemaakt werd door het land van herkomst. Dat wilde geen geldige reispapieren verstrekken. Nu schrijft de Immigratie- en Naturalisatie Dienst (IND) aan deze mensen: “Als u tot Nederlander genaturaliseerd wilt worden, moet u toch beschikken over de originele papieren.”Juist die wilde het land van herkomst toen niet verstrekken, nu soms wel? Iemand zal minister Leers er toch wel op willen wijzen, dat dat standpunt bijgesteld moet worden?

Ik hoop op lente op dit beleidsterrein.Dit is een aanloopje om u te wijzen op een zeer interessante lezing, die de Interkerkelijke Werkgroep Open Debat Oostburg op 9 mei organiseert. Men heeft prof. Emilio Platti uit Leuven uitgenodigd om een inleiding te houden over “Zicht op de Arabische Lente”. Deze Vlaamse theoloog verdiept zich al twintig jaar in de Arabische wereld verdiept. De helft van het jaar brengt hij door in Caïro. Hij was daar op het Tahrirplein, toen de opstand uitbrak. Hij heeft de ontwikkelingen in het Midden-Oosten van nabij gevolgd. Hij zal ingaan op vragen, die mensen hier stellen, als ze de beelden van daar zien. Welke krachten spelen hierin mee? Religie, jeugdwerkloosheid, conservatieve politieke krachten, verschuivende machtsverhoudingen, dat zal aan de orde komen. Daarbij zal natuurlijk aandacht geschonken worden aan de positie van de diverse christelijke minderheden in die landen.

Kortom, de werkgroep Open Debat biedt een aantrekkelijk programma aan. Dat speelt zich af in het Ledeltheater in Oostburg op woensdag 9 mei. De zaal gaat open om 19.15 uur, begin van de inleiding zal om 19.45 uur zijn. Aanmelden op ipv-wzvl@hetnet.nl. De toegangsprijs van € 5,- kan bij de ingang betaald worden. Koffie vooraf inbegrepen. Ik ben in ieder geval van plan om daar heen te gaan.

0 reacties | reageren

Bij een afscheid

Het kostersechtpaar van de St. Jacobskerk, Rinus en Rina Meulmeester nam zondag, na een dienstverband van zevenentwintig jaar, afscheid van de Protestantse Gemeente Vlissingen. Ze begonnen in de Johanneskerk aan de Bonedijkestraat. Die is inmiddels afgebroken. Op die plek staat nu de Harlekijn. Daarna gingen ze naar de Petruskerk. Dat gebouw staat er nog, maar het wordt al lang niet meer als kerk gebruikt. De laatste jaren werkten zij in de St. Jacobskerk. Die zal vast nog wel een poos blijven bestaan.

De eerste twintig jaar van hun kosterschap heb ik als dienstdoend predikant meegemaakt. Vanaf een kleine afstand, omdat ik verbonden was aan de Schaapskooi in Papegaaienburg, maar in de andere kerken ging ik regelmatig voor en daar heb ik ook veel vergaderingen bezocht. De Johanneskerk was met het Anker het centrum in het kerkelijke en sociale leven van Vlissingen. De kerk midden in de samenleving, zo hoort het te zijn. Dan is de punctualiteit, de hoffelijkheid en de inzet van de gastheer en gastvrouw van wezenlijk belang. Het was altijd goed om in de Johanneskerk voor te mogen gaan. Ook vergaderen in het Anker was geen straf, wat de ontvangst en de verzorging betreft. Over wat er besproken werd heb ik het niet. Daar hielden de koster en zijn vrouw zich zorgvuldig buiten. En terecht.

Toen de Johanneskerk gesloten werd maakten ze de overstap naar de Petruskerk. Het was vanaf het begin duidelijk, dat dat tussenstation zou zijn. Goedsmoeds hebben ze hun taak daar op zich genomen en zich die heel andere werkomgeving spoedig eigen gemaakt. Het werd pendelen, niet alleen wat werkplek betreft, maar ook met de woning. Het is, denk ik, een tijd lang afzien geweest, maar dat was aan hun humeur niet te merken. Het werk ging voor. Uiteindelijk bereikten ze hun bestemming, de Sint Jacobskerk. Meestal laat ik dat Sint weg, maar nu wil ik de volledige naam gebruiken. Uit waardering voor hun inzet.

Een koster is volgens de kerkorde een werknemer, terecht hebben ze dan ook een vakbond. Maar ik vind, dat een kostersechtpaar als gastheer en gastvrouw in feite ambtsdragers zijn. Zo heb ik deze twee tenminste steeds ervaren. Het is een lange weg om de kerkorde te veranderen, die weg sla ik niet in. Maar ik wilde dit wel geschreven hebben. De Sint Jacobskerk staat in het hart van Vlissingen. Dankzij Rinus en Rina Meulmeester kan ik daar nu de aandacht op vestigen.

1 reactie | reageren

Metaheerhuisje

Met Armeense kennissen heb ik maandag naar de Armeense televisie zitten kijken. De uitzending stond in het teken van de gebeurtenissen in 1915, die worden aangeduid als Armeense genocide. Midden in de Eerste Wereldoorlog werden Armeense inwoners van het Turkse rijk vanuit het Noordoosten van het land weggevoerd naar wat nu Syrië en Irak heet. Daarbij zijn vele honderdduizenden omgekomen. Armeniërs over de hele wereld herdenken dat op 24 april. De dag daaraan voorafgaand was er in de hoofdstad van Armenië, Jerevan, al een grote bijeenkomst.

De herdenking van de kernramp in Tsjernobil, 26 april 1986, ging dit jaar vrijwel ongemerkt voorbij. Ik las er wel iets over in de krant, maar in Nederland werd er voor zover ik weet niet in het openbaar aandacht aan besteed. 4 en 5 mei gaan zeker niet ongemerkt voorbij. Op de televisie vraagt het Comité 4 en 5 mei aandacht voor beide dagen. Herdenking en viering krijgen hun plaats. Ook in Vlissingen zijn de voorbereidingen in volle gang. De Raad van Kerken in Vlissingen nodigt de bevolking uit voor een korte herdenkingsdienst in de Rooms-katholieke kerk voorafgaande aan de plechtigheid op de Algemene Begraafplaats.

Het was een bijzonder moment in de raadsvergadering van 19 april, toen het besluit werd genomen om de Joodse begraafplaatsen in Vlissingen terug te geven aan de Joodse Gemeente in Zeeland. De Joodse Gemeente Vlissingen bestaat niet meer. In 1942 zijn alle in Vlissingen wonende Joden en Joodse vluchtelingen, die hier tijdelijk verbleven, naar Amsterdam getransporteerd. Vandaar uit zijn de meesten van hen naar concentratiekampen gevoerd om nooit meer terug te keren. Twee jaar geleden verscheen een indrukwekkend boek, dat het Joodse leven in Vlissingen uitvoerig beschreef en dat een gezicht gaf aan de mensen, die hier geleefd hebben. Van hen zijn geen andere sporen overgebleven dan twee begraafplaatsen. Aan het slot van het boek stonden enkele aanbevelingen. Toenmalig burgemeester Wim Dijkstra heeft toen toegezegd, dat daar aandacht aan besteed zou worden. Het ging per slot om het voldoen aan een ereschuld, werd er in de gemeenteraad geconstateerd.

Ik moest op 19 april vast stellen, dat daarvan nog niets gerealiseerd was. Het college heeft toegezegd daar nog opnieuw naar te kijken om te zien of er actie ondernomen moet worden. Ik heb in deze week van herdenken de begraafplaats bezocht. Die is keurig onderhouden. Ik bekeek het Metaheerhuisje, bedoeld om de laatste zorg aan overledenen te kunnen geven voorafgaande aan de begrafenis. In het Hebreeuws en Nederlands staat er de spreuk uit het boek Job: “De Heere heeft gegeven, de Heere heeft genomen, de Naam des Heeren zij geprezen.” Zo te zien wordt het huisje nu gebruikt als opslagplaats voor de plantsoenendienst. Ik heb de wethouder gevraagd om daar met voorrang naar te kijken en het huisje aan zijn oorspronkelijke bestemming terug te geven.  

0 reacties | reageren

Wie betaalt bepaalt

In 1960 was ik voorzitter van een Gereformeerde jeugdclub in mijn geboortestad Utrecht. We kregen van het landelijke hoofdbestuur een vraag voorgelegd. Of we eens wilden nadenken over de wenselijkheid om subsidie aan te vragen. Dat betrof allereerst de landelijke organisatie, maar dat zou ook gevolgen kunnen hebben voor het plaatselijke werk. Gisterenavond hoorde ik, dat de wijkvereniging ’t Zand, nu een wijk in Middelburg, zich ook over de vraag moest buigen. Vanuit het hoofdbestuur kwamen er aanvankelijk veel bezwaren. Immers: wie betaalt bepaalt. De discussie zou jaren duren.

Het buurt- en clubhuiswerk in Vlissingen en Souburg, zoals ik dat in 1981 aantrof was vanuit de kerken opgezet, maar ontving subsidie vanuit de gemeente. Sommige clubhuizen in de gemeente hadden SKW (Sociaal Kultureel Werk) op de gevel staan, andere SKA (Sociaal Kulturele Arbeid). De laatste hadden geen kerkelijke achtergrond. Op de Alexander Gogelweg zaten in Openhof een kerkcentrum en een buurthuis van SKA. De gemeente bracht beide gesubsidieerde instellingen onder in SCW: Sociaal Cultureel Werk. Niet alleen de spelling veranderde, maar ook de aanpak. Later werd er verder doorgepakt: opbouwwerk, ouderenwerk en jeugdwerk werden in één koepel ondergebracht met de mooie naam Palladium.

Het roer moest om, want het geld raakte op. De burger moest nu zelf aan de slag. Met een beeld ontleend aan ontwikkelingshulp werd nu gezegd: geef de burger een hengel in plaats van een vis. Men plakte er de mooie naam Welzijn Nieuwe Stijl op.Dat werd op 22 september besloten, maar een aantal stappen, zoals het sluiten van buurthuizen, was toen al gezet. Direct heb ik gevraagd om voorlichtingsavonden te houden. Deze week kwam het er eindelijk van. De publiciteit was niet goed geweest, deelden de senioren afgelopen vrijdag mee. Ik begreep, dat jongeren daar minder moeite mee hadden gehad. Het Arsenaaltheater zat dinsdag tenminste vol. Het thema leefbaarheid bracht in Groot-Lammerenburg, Vlissingen boven de Sloeweg en tussen Kanaal door Walcheren en het strand, maar weinig belangstellenden op de been. Als je de zes in de wijkwonende raadsleden en de professionals (ambtenaren, agenten, vertegenwoordigers van de corporatie, leden van de WMO-adviesraad) er af trekt waren er nog geen twintig bezoekers.Ik ben benieuwd met welke conclusies de wethouder op 21 juni aan komt zetten. Dan wordt de verslagavond voor raadsleden gehouden. Ik had pas nog naar gevraagd, wanneer die zou plaats vinden. Gisterenavond kreeg ik te horen, dat eerder op de dag die datum eindelijk was vastgelegd.

0 reacties | reageren

Groenis't

Op de fiets van mijn huis naar Middelburg was ik al vaak langs Zorgkwekerij Groenis’t in Koudekerke gekomen. Maar ik wist nooit wat het was. Ik zag daar wel mensen buiten aan het werk, maar was nooit afgestapt. Gisteren was ik daar te gast, uitgenodigd door de Coöperatie van ondernemers in de kleinschalige zorg in Zeeland. Ik heb al eerder geschreven, dat ik bezorgd ben over het afschaffen van het persoonsgebonden budget. De verantwoordelijkheid voor verstrekkingen vanuit de AWBZ wordt overgedragen aan de gemeenten. Die hoeven het pgb niet over te nemen. Dat zou zo maar kunnen betekenen, dat kleinschalige zorginstellingen, die zorg bieden aan chronisch zieke mensen, aan mensen met een lichte verstandelijke beperking of met een psychiatrische achtergrond, buiten de boot vallen.

Een dertigtal van die instellingen heeft zich verenigd in de genoemde Coöperatie. Ze presenteerden zich in de werkruimte van Groenis’t. Natuurlijk was daar ook een bedrijfsbezoek aan verbonden. Zo kreeg ik de Zorgkwekerij te zien. Cliënten krijgen daar arbeidstraining, dagactiviteiten en vooral individuele begeleiding. Mensen werken in de tuin, zijn creatief bezig, leren met dieren om te gaan en leren zo te functioneren in een reguliere werkomgeving. De hovenierster zag de waarde van het buiten werken voor jongeren en richtte dit bedrijfje op. Dagelijks vinden in Zeeland 500 cliënten hun weg naar deze instellingen. Zij worden doorverwezen door hun behandelaars in grotere zorginstellingen of via Bureau Jeugdzorg. De deelnemers hebben gemeenschappelijk, dat ze de cliënten aanspreken op wat hij of zij kan. De eigen mogelijkheden worden staan centraal. De organisatie is klein en overzichtelijk: je kunt er niet in verdwalen.

Het was de bedoeling, dat raadsleden uit Walcheren gisterenmiddag voorlichting kregen. De Coöperatie had al eerder in Goes en aan de overkant een dergelijke bijeenkomst georganiseerd. Pas eergisteren kreeg ik de uitnodiging. Die was ergens blijven liggen. Een raadslid en een commissielid uit Vlissingen en een lid van de WMO-adviesraad uit Veere waren zodoende de enige gasten. Een van de ondernemers was ’s avonds bij de jaarvergadering van de WMO-adviesraad in Vlissingen. Zij wees de aanwezigen daar op het belang van deze kleinschalige zorg. Ik heb dat kunnen onderstrepen, want ik had het met eigen ogen gezien.

1 reactie | reageren

Afspraak is afspraak

Al twee maanden staat er in mijn agenda een afspraak voor vanmiddag. Ik wordt verwacht bij een werkgroep, waarvan ik adviseur ben. Helaas, enkele andere deelnemers meldden zich af. Het gezelschap is nu te klein om vruchtbaar te vergaderen. Jammer voor de gasten, die we uitgenodigd hadden om hun verhaal te komen vertellen. Die moeten maar een volgende keer komen. Gisteren kreeg ik twee keer de zelfde uitnodiging voor een informatiebijeenkomst, die vanmiddag plaats zal vinden. De communicatie is blijkbaar niet erg goed verlopen. Tot voor kort zou ik verhinderd geweest zijn, maar nu kan ik opeens wel daar heen gaan. Het lijkt mij interessant genoeg. Ik denk, dat toch heel wat genodigden verhinderd zullen zijn.

Afgelopen vrijdag maakte ik een voorlichtingsbijeenkomst mee over Welzijn Nieuwe Stijl. Al in de vergadering van de raad van 22 september had GroenLinks om tijdige voorlichting over dit onderwerp gevraagd. Over drie thema’s wordt voorlichting gegeven: ouderen, jongeren en leefbaarheid. Deze bijeenkomst ging over senioren. Vertegenwoordigers van verschillende organisaties van ouderen waren aanwezig. Ze moesten eerst stoom afblazen. De berichtgeving schoot volgens hen ernstig tekort. Het was, dat ze zulke goed ogen hadden, want anders hadden ze het kleine berichtje in de Faam over het hoofd gezien. Het lijkt me, dat het gezelschap veel groter had kunnen zijn. Hoewel ik wel bij de doelgroep behoor, heb ik die middag mijn mond gehouden. Ik zat daar als raadslid om te luisteren naar de inbreng van de senioren.

Voor vanavond stond er een voorlichtingsavond voor raadsleden over Welzijn Nieuwe Stijl in mijn agenda. Die mocht ik doorhalen, de nieuwe datum zou binnenkort bekend gemaakt worden. Toen ik vorige week informeerde naar die nieuwe datum, kreeg ik een briefje toegeschoven met de data van de bijeenkomsten voor ouderen, jongeren en leefbaarheid en daarboven stond nog steeds 25 april, vanavond dus. Maar nee, die datum gold niet meer, een nieuwe datum zouden we nog te horen krijgen. Dat was nu net mijn vraag: wanneer? Toch heb ik vanavond geen vrije avond. De WMO-adviesraad presenteert dan zijn jaarverslag en daar wil ik wel bij zijn.

Onder de mails van Tweede Kamerleden, die ik wel eens krijg, staat altijd, dat door onvoorzienbare kamerwerkzaamheden afspraken te allen tijde plotseling afgezegd kunnen worden. Ik denk erover om iets dergelijks standaard aan mijn ondertekening toe te voegen. Afspraak is afspraak tot het tegendeel blijkt, bedoel ik maar.

0 reacties | reageren

Bleker komt niet

In de gemeente Hulst zaten ze gisteren in gespannen afwachting. Zou staatssecretaris Bleker komen of niet. Hij zou de nieuwste plannen rond de Hedwigepolder komen toelichten. Door de val van het kabinet verviel ook dit bezoek. Vlissingen moet het met een directeur-generaal doen. Die zal het Vlissingse deel van de plannen komen toelichten. Het ambtelijk apparaat in Den Haag blijft recht overeind. Toch denk ik niet, dat de dg hierheen af zal reizen. Want in feite vervult hij een politieke missie.

Waarom kwam Henk Bleker zelf trouwens niet naar Vlissingen? Voor zover mij bekend is er alleen een telefoontje geweest van de commissaris der Koningin vlak voor de persconferentie van de premier. Het lijkt er nu op, dat breed verzet vanuit Vlissingen niet meer nodig zal zijn, maar we zijn wel ronduit slecht behandeld. De partij, die zich het hardst verzette tegen de ontpoldering van de Hedwige, maakte opmerkelijk weinig drukte over de Welzinge- en Schorerpolder. Ik denk maar zo: ontpolderen is ontpolderen, niet alleen daar, maar ook hier. Zelfs de afdeling Vlissingen liet niet van zich horen. Die was waarschijnlijk druk met het binnen halen van de marinierskazerne. Dat zal wel een controversioneel onderwerp zijn. Dat wil zeggen, dat er tijdens de kabinetscrisis niet over gepraat mag worden. Wat er daarna komt zien we dan wel weer.

Ik hoop, dat de Wet werken naar vermogen ook tot controversioneel onderwerp verklaard wordt. De uitvoering daarvan dendert maar voort. Toch wordt er nog steeds maar naar één kant gekeken: naar de mensen, die om de een of andere reden geen baan hebben. Dat er nog steeds veel belemmeringen op de arbeidsmarkt zijn, wordt daarbij systematisch over het hoofd gezien. Zolang die wet niet uitgebreid wordt met een hoofdstuk Werkgeven naar vermogen is het niet mee dan de zoveelste bezuinigingsmaatregel. Met als bijeffect, dat wie niet aan het werk kan komen het stempel opgedrukt krijgt van niet te willen werken. Wie niet wil werken, moet daar dan de gevolgen zelf maar dragen. Ik vind, dat de schuld wel heel eenzijdig neergelegd wordt. En ik hoop, dat een nieuw kabinet een socialer gezicht krijgt dan het huidige.

1 reactie | reageren

De Rantzee

De bus, die ons van Station Sloterdijk naar Spaarnwoude bracht, reed door het westelijke havengebied van Amsterdam. We zagen de grote kranen van de containerhaven alle in ruststand staan. Gevolg van een foute planologische beslissing. Die haven had daar nooit moeten komen. Onafzienbare terreinen met bergen kolen werden omzoomd door hoge windmolens. Het leek even of die gestookt werden, zo lustig draaiden ze.

Onderweg in de trein had ik in mijn landelijke ochtendblad een interessant artikel gelezen over “De Rantzee”, een idee van bestuurskundige Ed d’Hondt. Dat plan komt erop neer, dat de havens van Rotterdam, Antwerpen en Zeeland elkaar niet langer beconcurreren, maar samen de nieuwe “Poort van Europa vormen.” Rond Zeeland ziet hij een industrieel hoefijzer met als kernen Delft, Rotterdam, Dordrecht, Breda, Antwerpen, Gent, Terneuzen, Vlissingen en Middelburg. Daaraan geeft hij de naam Rantzee. Die regio had Zeeland een nieuwe economische impuls moeten geven, maar Ad Koppejan wilde een polder redden, staat er boven. De plannen werden uitgewerkt nadat minister Verburg in 2009 besloot de Hedwigepolder onder water te zetten.

In 2010 kwamen GroenLinks uit Nederland en de Groenen! uit Vlaanderen met een Nederlands-Vlaams plan om de havens van Rotterdam, Vlissingen-Terneuzen en Antwerpen nauwer met elkaar te laten samen werken en gezamenlijk voor de achterlandverbindingen te laten zorgen. Dat werd door de verschillende havens opmerkelijk enthousiast ontvangen. Nu blijkt, dat zij daar al door dat andere plan op voorbereid waren. De bereidheid om samen te werken was heel groot. Men wilde afzien van het elkaar beconcurreren ten koste van het rendement. Een gezamenlijke vuist maken tegen over de wereldconcurrentie bleek een betere optie.

Toen kwam er een nieuwe regering, die de steun van de heer Koppejan nodig had. Die eiste het tegenhouden van het onder water zetten van de Hedwigepolder. Door al dat gedoe er omheen werden de verschillende deelnemende partijen kopschuw. Het plan ligt nu voor jaren in de ijskast. Dat betekent ook, dat de economische impuls, die daarvan uit kan gaan voor Zeeland, achterwege blijft. Met dank aan die meneer uit Zoutelande.

Bij thuiskomst bleek het politieke landschap er overigens heel anders uit te zien, dan bij vertrek. Een nieuwe regering zal zich vast niet weer laten gijzelen. Ik hoop, dat het gezonde verstand het zal gaan winnen en dat Zeeland van deze economische impuls kan gaan profiteren.

2 reacties | reageren

Jan Splinter

U kent vast het verhaal van die clown, die achter de coulissen van het circus brand ontdekt. Hij rent de piste in, luid roepend “Brand, brand”. Het publiek ligt dubbel. Nu ik terugkijk op de behandeling van de allonge op het coalitieakkoord, moet ik aan dat verhaal denken. De nieuwe coalitie bepleit als tiende actiepunt transparantie, helderheid. Op de meeste van mijn tien vragen kreeg ik geen antwoord. Ik had ze netjes genummerd om de beantwoording makkelijker te maken, maar dat hielp niet echt. Er bleef veel mistig. Ook na herhaalde aandrang van mijn kant weigerden de partijen, die het vertrouwen in wethouder Polderman opzegden, de redenen daarvoor te verduidelijken. Ik ging me afvragen of dat te maken zou kunnen hebben met het afscheidsinterview met ex-wethouder Polderman in de PZC. Daarin zegt hij, dat hij ooit twee raadsleden zijn werkkamer heeft uitgestuurd. Het was van mijn kant maar een veronderstelling. Ik heb natuurlijk wel wat nagetrokken. De krant verzekert mij, dat het interview geautoriseerd is, dat wil zeggen, dat de geïnterviewde het gelezen en goedgekeurd heeft. Natuurlijk is dat maar een kant van de waarheid.

In het coalitieakkoord wordt zo sterk de nadruk gelegd op herstel van de financiële positie van Vlissingen, dat ik bang begon te worden, dat de wethouder van financiën nu ook in de gevarenzone zat. Op mijn vraag in die richting kwam niet echt een royaal antwoord. Nu zowat elke partij met twee zetels in de raad een wethouder kan claimen, zou ik me in die positie toch niet erg comfortabel voelen, heb ik daarover gezegd. D66 heeft zich als gedoogpartner gemeld en schoof aan bij de onderhandelingen. De partij claimt enkele punten binnengehaald te hebben. Welke punten dat zijn werd mij niet echt duidelijk. Ik zelf dacht, dat de verminderde aandacht voor repressie en de grotere nadruk op preventie in vergelijking met het oorspronkelijke akkoord misschien een bijdrage van de nieuwkomer was.

Natuurlijk geeft het akkoord wel op enkele punten duidelijkheid.Het oude akkoord had als titel: Vlissingen op weg naar evenwicht en duurzaamheid. De magere duurzaamheidparagraaf sneuvelde vorig jaar al. De coalitie is nu ten minste zo eerlijk geweest om duurzaamheid buiten het akkoord te laten. Blijkbaar kennen de vernieuwers de samenhang tussen economie en ecologie niet. De Duitse economie bloeit juist door de keuze voor duurzaamheid.

Een welwillende lezer van mijn weblog maakte mij er op attent, dat het Franse woord allonge samenhangt met een werkwoord, dat je kunt vertalen met water bij de wijn doen. Een coalitie die de vrije personeelsruimte bevriest en nu al een personeelsstop aankondigt doet er goed aan daarmee direct aan de slag te gaan. De benoeming van een vierde wethouder lijkt mij in strijd met dit nieuwe beleid. D66 had op dat punt een amendement ingediend, dat door GroenLinks van harte werd gesteund. De vorige raadsvergadering had ik al gezegd, dat het een oude wens van GroenLinks is om de stad met drie wethouders te besturen. Dit amendement heeft het overigens niet gehaald.

De Partij Souburg Ritthem, die nu een wethouder mag leveren haalde wel een punt binnen: de asfaltering van de Burgemeester Stemerdinglaan, stond oorspronkelijk gepland in 2012. Die werkzaamheden worden verschoven naar 2013.  Mijn vraag aan het college of het collegeakkoord nu ook vernieuwd gaat worden, werd door het college beantwoord met een zuinig uitgesproken: dit akkoord is voor ons richting gevend.

Het nieuwe akkoord draagt als titel: “De tering naar de nering zetten.”In mijn studententijd hadden we daar een mooie uitdrukking voor: “Zo komt Jan Splinter door de winter”.

0 reacties | reageren

Wijnproeverij

Nog niet eerder heb ik in de raad meegemaakt, dat een motie door alle partijen ondertekend werd.Twee jaar geleden las ik een artikel over het belang van plaatsnaamaanduidingen ook bij kleinere kernen. Zoals de borden Mariekerke bij de drie boerderijen in de buurt van Meliskerke. Ik ben 23 jaar predikant van West-Souburg geweest. Die naam komt wel op de richtingborden van de ANWB voor, maar nergens kun je zien, waar het dorp begint. Ik heb om die borden gevraagd. Dat bleek een lang gekoesterde wens te zijn. De Partij Souburg Ritthem sloot zich bij het verzoek aan. Van de kant van het college bleek er weinig bereidheid om hier iets aan te doen. De Stichting Aldegonde uit West-Souburg deed in oktober 2011 de gemeente Vlissingen een gift: 5 bovenborden met de tekst West-Souburg, 5 onderborden met een uitgebreide tekst over het dorp en de nodige palen om dit allemaal aan op te hangen. Tot gisteravond aarzelde de gemeente om dit geschenk aan te nemen. Men zag op tegen de onderhoudskosten. Ik mocht een motie verdedigen, waarin de tien partijen in de raad aan het college vragen om dit geschenk te aanvaarden. De wethouder stribbelde nog tegen, maar uiteindelijk is het geschenk aanvaard.

GroenLinks had een motie ingediend, waarin van de wethouder gevraagd werd om voor Vlissingen een regeling voor het persoonsgebonden budget op te stellen. Vanaf 2013 wordt de regeling voor het pgb overgeheveld van het rijk naar de gemeenten. Die worden dan verantwoordelijk voor mensen, die begeleiding nodig hebben. GroenLinks wil nu, dat mensen, die die zorg nodig hebben zelf kunnen bepalen hoe zij die zorg in richten. Wij vinden het van belang, dat de mensen, die dit betreft zekerheid hebben over wat hen te wachten staat. De motie bleek wat te vroeg te komen, volgens de mening van andere partijen. Nu is nog niet duidelijk, wat de uitwerking is van allerlei overheidsmaatregelen. De wethouder zegde toe om de strekking van de motie in te brengen in het overleg met de andere Walcherse gemeenten, Veere en Middelburg. Ik heb de motie aangehouden. Dat betekent, dat er geen stemming plaats hoefde te vinden. Als het nodig blijkt te zijn, dan kan de motie alsnog ingediend worden.

Het hoogtepunt van de avond was de bespreking van de uitbreiding van het coalitieakkoord. Daar gebruikte men een moeilijke Franse term voor: allonge. Een lezer van mijn weblog had mij erop attent gemaakt, dat het bijbehorende Franse werkwoord zoiets betekent als water bij de wijn doen. In elk geval was dit iets van oude wijn in nieuwe zakken. De nieuwe coalitie heeft transparantie hoog in het vaandel staan, maar bij het antwoord op mijn eerste vraag gingen ze de mist al in. Men kon nog steeds niet aangeven, waarom wethouder Polderman weg gestuurd was. Alle goede voornemens werden breed geëtaleerd. Maar de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. Het komt aan op concrete maatregelen. Ik heb het college gevraagd of het van plan was om dit akkoord over te nemen. Die vraag moest ik twee keer stellen voor ik het antwoord kreeg. Ik vond, dat het niet van harte klonk, maar dat zal wel inlegkunde zijn.

0 reacties | reageren

Gedoogpartner

De agenda van de raadsvergadering van vanavond is overvol. De mededelingen uit het college zullen zeker aandacht vragen. Die gaan over de marinekazerne en over de ontpoldering van de Welzinge- en Schorerpolder. Daar zullen vast wel vragen over te stellen zijn. Ook al wordt de mening van de raad op dit moment niet gevraagd, het gaat immers niet om raadsvoorstellen, stilzwijgend aanhoren zal er niet bij zijn. Dat dan als voorschot op een deugdelijke bespreking.

Een bijzonder onderwerp is de overdracht van de Joodse begraafplaatsen aan de Joodse Gemeente Zeeland. Aan de Julianalaan en aan de Vredehoflaan liggen twee Joodse kerkhoven. Dat zijn de enige restanten van de Joodse Gemeente in Vlissingen. De eerste Joden vestigden zich na 1572 en de val van Antwerpen in 1585 in Vlissingen. In 1942 werden de leden van de Joodse Gemeente van Vlissingen gedwongen naar Amsterdam te verhuizen. Van daar zijn de meesten van hen getransporteerd naar concentratiekampen. In 2010 is dat allemaal beschreven in het indrukwekkende boek: Joods Vlissingen, een roerige en bewogen geschiedenis. De Gemeenteraad heeft toen besloten de aanbevelingen uit het boek om de weinige restanten van het Joodse verleden, die in Vlissingen te vinden zijn, goed te bewaren. Dat werd een ereschuld genoemd. Vanavond kunnen we daar een deel van inlossen. Ik zal dan zeker vragen, wanneer op de begraafplaats aan de Vredehoflaan het gedenkteken ter herinnering aan de slachtoffers van het nazibewind wordt aangebracht.

Helemaal aan het eind van een lange vergadering mogen we dan nog fris en fruitig spreken over het nieuwe coalitieakkoord en de benoeming van een vierde wethouder. Opvallend is de steun van D66 voor het nieuwe akkoord, dat een uitbreiding is van het oude, waar die partij tegen stemde. D66 vraagt in ruil voor de steun geen extra wethouderszetel, ze stellen zich meer op als een gedoogpartij. Een beetje overbodig, want de coalitie heeft zo al een meerderheid. In elk geval neemt D66 punt 5 van het akkoord serieus. Dat vraagt om een directe personeelsstop op het stadhuis. Het amendement, dat D66 samen met een aantal oppositiepartijen heeft ingediend vraagt om het aantal wethouders tot drie te beperken. Zoveel speelruimte heeft de partij wel gekregen. Dat roept bij mij de vraag op, hoe speels die partij is. Ik ervaar het als een politiek spelletje.

2 reacties | reageren

Red onze polders

17 september vorig jaar was ik met een delegatie van GroenLinks op werkbezoek in de Hedwigepolder. Daar hebben we uitvoerig met het comité Red onze polders gesproken. Ik vertelde op een gegeven moment, dat ik uit Vlissingen kwam en dat er sprake van was bij ons de Schorerpolder en de Welzingepolder onder water te zetten. Direct kreeg ik twee stickers van 60 bij 60 centimeter mee met het opschrift: Red onze polders-ontpolderen nee. Voor het geval dat.

Ik dacht niet, dat dat geval nog ooit zou komen. Maar afgelopen vrijdag kwam dan toch het bericht, dat het kabinet in zijn oneindige wijsheid besloten had om ook op Vlissings grondgebied de graafmachine in de klei te zetten.Vanuit Vlissingen kwam er geen enkele reactie. Alleen de dorpsraad Ritthem liet van zich horen. Politieke partijen in de raad en het college bleven oorverdovend stil. Iedereen is te druk met het verwerken van het nieuwe coalitieakkoord lijkt het wel. Wonderlijk is, dat ook de pers geheel aan Vlissingen voorbij gaat. We hebben natuurlijk net veel aandacht gekregen vanwege de mogelijke komst van een marinierskazerne. Het zal toch niet zo zijn, dat men om de kans daarop niet te verknoeien voorlopig het ontpolderen maar over zich heen laat komen? Of zou men de plannen van Bleker niet echt serieus nemen?

Het klinkt ook onwaarschijnlijk, dat polders uit de Middeleeuwen ingeruild worden voor een polder, die nauwelijks een eeuw oud is. Bovendien moet er heel wat afgegraven worden, voordat het gebied onder water zal komen te staan. Dan wordt het een prachtige speelvijver voor mariniers, maar geen natuur. Bovendien loopt er nog een doorgaande weg van Vlissingen naar Vlissingen-Oost, die doorgestoken moet worden. Komt daar een tunnel of een brug? Ik ben benieuwd, wat het college morgenavond in de raadsvergadering naar voren brengt. Voorlopig houd ik die stickers maar bij de hand.

(Deze foto werd op 20 augustus 2011 aan de ingang van de Hedwigepolder genomen)

1 reactie | reageren

Papier is geduldig

Bij het aantreden van een nieuwe coalitie in de gemeenteraad van Vlissingen is er het nodige geruis op de achtergrond en soms op de voorgrond. Sinds ik een enkele keer twitter, heb ik toegang tot dat medium. Zo kan ik discussies van anderen volgen. De voorzitter van de PvdA fractie, net uit de coalitie gegooid, en de voorzitter van de fractie D66, vers aangetreden in die functie en net toegetreden tot de coalitie, gingen elkaar gisterenmorgen verbaal te lijf. Eén zinnetje trok mijn bijzondere aandacht: "In 2010 steunde D66 het coalitieakkoord al.” Een digitaal onderzoekje leverde bij mij geen resultaat op, maar de papieren verslagen van de afgelopen jaren heb ik nog niet weggedaan. En zowaar, daar vond ik toch in het verslag van de raadsvergadering van 29 april 2010, dat het coalitieakkoord werd aangenomen met de stemmen van GroenLinks (2), SP (2) en D66 (eveneens 2) tegen. Papier is geduldig. De fractievoorzitter van D66 mailt mij nu, dat die zin voor verantwoordelijkheid van de PvdA komt, maar dat ze er nu anders over denkt dan toen. Kunt u het nog volgen?

Ik schrijf, dat D66 net is toegetreden tot de coalitie. Dat maak ik op uit het ondertekenen van haar partij van het nieuwe coalitieakkoord. Opmerkingen vanuit de steunfractie versterkten die indruk. Volgens de voorzitter nog steeds een verkeerde indruk. De kop in de PZC is overduidelijk. Die geeft aan, dat D66 aanschuift bij de coalitie. Waarom? Verantwoordelijkheidsgevoel, maak ik op uit het interview met haar een bladzijde verder. Toch begrijp ik het nog niet. Het zou gaan om een nieuw akkoord. Maar alle partijen werden uitgenodigd om tien punten uit het oude akkoord te kiezen om daar een nieuw accent op te leggen. Geen eigen punten, zoals het ziekenhuis, dat de voorzitter van D66 nu noemt.

Natuurlijk heb ik wel nieuwe dingen in het akkoord ontdekt. Men is zo eerlijk om het onderwerp duurzaamheid helemaal weg te laten. Dat is een logisch gevolg op het afschieten van het milieubeleidsplan waar het college vorig jaar mee kwam. Ook nieuw is de personeelsstop, die men wil doorvoeren. Ambtenaren zijn altijd het kind van de rekening. Of ik dat een goede zaak vind is hier niet aan de orde. Het gaat mij erom, dat de uitgebreide coalitie niet consequent is. Want direct na de behandeling van het akkoord staat de benoeming van een nieuwe wethouder op de agenda. Dat is in het (dwaal)licht van het akkoord niet echt logisch.

Trouwens, enkele weken geleden stuurde ik enkele fractievoorzitters een mail met de vraag of zij een motie wilden ondersteunen, waarin voor drie wethouder gepleit zou worden. Als antwoord stuurde D66 direct een motie met die strekking toe. Formeel moet dat overigens een amendement op het raadsvoorstel worden, anders wordt die behandeld na de installatie van de nieuwe wethouder. D66 blijft nog steeds achter dat amendement staan. Twee partijen met twee zetels in de raad, die deel uitmaken van de coalitie hebben een wethouder. D66 heeft ook twee zetels en zou dus ook een wethouder kunnen vragen. De partij wordt liever het vijfde wiel aan de wagen. Dat lijkt mij toch niet echt comfortabel.

2 reacties | reageren