Geplaatst op: 2012-09-14 06:47:39
Gisterenavond heb ik in de raadsvergadering afscheid genomen als raadslid voor GroenLinks.Wat ik daar gezegd heb kunt u vinden op www.vlissingen.groenlinks.nl. Ik ben mijn weblog begonnen vlak na mijn aantreden. Steeds heb ik geprobeerd een onderwerp, waarmee ik bezig was te beschrijven en daar vanuit mijn persoonlijke stelling name kanttekeningen bij te plaatsen. Vaak had ik meer onderwerpen, waarmee ik bezig was, dan ik in een weblog kon beschrijven. De laatste weken is dat veranderd. Ik heb om gezondheidsredenen plotseling mijn taken neergelegd. Nu komt er steeds minder op mijn weg, waar ik werkelijk in betrokken ben. Mijn interesse is nog steeds breed, maar mijn verantwoordelijkheden liggen nu anders.
Ik las eens het prachtige verhaal van die oude wijze uil, die een sprinkhaan op zijn spreekuur krijgt. De laatste lijdt in de winter ontberingen. Het advies van de uil luidt: “Verander je zelf in een krekel en ga overwinteren.” Thuis gekomen ontdekt de sprinjkhaan, dat dat advies niet eenvoudig op te volgen is. Hij doet zijn beklag bij de uil, die antwoordt: “Kijk, ik geef slechts de grondbeginselen, jij moet zelf de details uitwerken.” Ik wil niet graag op die uil gaan lijken.
Rond de 1000 weblogs werden meer dan 40.000 keer bezocht. Ik weet, dat daar heel trouwe bezoekers bij zijn. Ik wil alle lezers bedanken voor de aandacht, die ze schonken aan mijn schrijfsels. Daarbij noem ik één persoon in het bijzonder: Chris, dank voor je reacties en voor je suggesties. Ik heb dit werk met plezier gedaan. Het was inderdaad werk, vandaar dat ik alleen op werkdagen mijn weblog aanvulde. Ook in de vakanties was ik op dit gebied niet actief. Ik kon het niet laten om steeds een korte terugblik op die vakantie te geven, maar steeds met een link naar de politieke actualiteit. Ik blijf de lokale politiek zeker volgen, maar zonder de aandrang daar op deze plek aandacht aan te besteden. Een bijzonder woord van dank gaat naar mijn vrouw Gerdi. Zij spoorde mij aan dit weblog te beginnen. Het overgrote deel van de foto’s, die ik bij mijn weblogs plaatste, heeft zij genomen. Hier moet ik het bij laten.
De foto is van een van de vele uilen uit Gerdi's collectie
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-09-13 07:27:38
Vanavond neem ik afscheid als raadslid voor GroenLinks. Mijn gezondheid dwingt mij een forse stap terug te doen. In april 2006 werd ik geïnstalleerd als commissielid. Mijn benoeming als raadslid volgde eind 2008. Bij de verkiezingen van 2010 wist ik een tweede zetel te veroveren. Sindsdien heb ik nauw samengewerkt met mijn fractiegenoot Alex Soplantila. Hem kende ik al sinds 1984, toen we beiden in een steuncomité zaten om een Marokkaanse Vlissinger in ons land te houden. Daarnaast heb ik uitstekend samen gewerkt met de steunfractie. Daaruit komt mijn opvolgster, Els Verhage voort. Haar ken ik nog langer, uit de tijd van de platformgesprekken, die vanuit de kerken georganiseerd werden rond de kerncentrale in Borsele.
In de zes jaren, dat ik aan Raads- en commissiewerk meegedaan heb, lag mijn aandacht vooral bij het duurzamer en socialer maken van Vlissingen. Duurzaamheid is goed voor de economie en is in het belang van de bewoners van de gemeente. In een sociale gemeente wordt niet alleen een beroep gedaan op de zelfredzaamheid van de mensen, maar ook op de solidariteit. Ik heb mijn zorgen geuit over de positie van de jeugd in Vlissingen. Dat Vlissingen nog steeds bij de meest kindonvriendelijke gemeenten van ons land behoort, ervaar ik zelf als zeer teleurstellend.De positie van vluchtelingen, van baanlozen, van mensen in grote armoede, ging mij al ter harte, toen ik nog als predikant in Vlissingen werkzaam was. Voor hen heb ik mij ook als politicus ingezet.
Wat dat betreft heb ik nog wel een verlanglijstje. Daarop staat trouwens ook een waardig gedenkteken voor al die Joodse inwoners van Vlissingen, die de wegvoering naar Auschwitz niet hebben overleefd. Ik kan hier nog wel meer aan toevoegen, maar het wordt tijd om hier een punt achter te zetten. Vanavond mag ik nog een kort woord tot de raad en tot de daar aanwezige burgers zeggen. Het was mij een eer om raadslid in deze gemeente te mogen zijn.
De foto werd op Open Monumentendag, 8 september, vanaf de toren van de St. Jacobskerk genomen.
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-09-12 08:12:45
Nog voor de verkiezingen begonnen zijn, zijn de eerste minister en staatssecretaris al benoemd. De interkerkelijke vredesbeweging IKV Pax Christi heeft Jörgen Raymann aangesteld als minister van vrede en Merlijn Twaalfhoven als zijn staatssecretaris. De benoeming geldt voor een jaar. Samen willen ze zich inzetten voor een solidaire wereld. Te beginnen in eigen land gaan ze bronnen van conflicten opsporen.
In het jaar, dat hun aanstelling duurt, zal hun aandacht vooral uitgaan naar de rol, die grondstoffen spelen in het ontstaan van conflicten. Daarbij zullen zij zich met name richten op Colombia, waar de steenkolenwinning bijdraagt aan het ontstaan van conflicten. Omwonenden van grondstoffenrijke gebieden, worden daar van hun land gejaagd. De opbrengst van de grondstoffen wordt gebruikt om bestaande conflicten te financieren. De arbeiders, die daar werken, moeten dat doen onder erbarmelijke omstandigheden. Tegengeluiden worden maar al te vaak door brute moord het zwijgen opgelegd. Het gaat wel om grondstoffen, die naar ons land geëxporteerd worden.
De nieuwe minister en staatssecretaris willen in Colombia met mensen in gesprek gaan, maar ook in ons eigen land. Met muziek en gesprekken willen zij mensen nader tot elkaar brengen. Dat moet niet moeilijk zijn, vinden zij. Uiteindelijk willen alle mensen hetzelfde: vrede. Zij zijn nog op zoek naar ambassadeurs, die hen bij hun streven naar vrede willen ondersteunen. U kunt meer hierover vinden op www.ministerievanvrede.nl. Ik vind dat een hele leerzame site.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-09-11 08:23:17
Kunt u door de bomen het bos nog wel zien? De verkiezingsdebatten worden wel erg beperkt tot de vraag of we binnen Europa moeten blijven en wie er nu wel de premier van het land mag worden. Daarover worden hele bomen opgezet. Maar wat voor samenleving we eigenlijk willen, daarover word ik niet veel wijzer. En ik heb nu de tijd om veel debatten te volgen. Natuurlijk zijn er kieswijzers om me op weg te helpen.
Ik kwam pas enkele bijzondere kieswijzers tegen.De veranderingen in het klimaat spelen in de discussies nauwelijks meer een rol. Wie wil weten, wat de politieke partijen daarover zeggen kan terecht bij www.klimaatkeuze.nl. Over ontwikkelingssamenwerking hoor je bijna alleen maar, dat daar wel fors op gekort kan worden. Maar over mondiaal burgerschap en ontwikkelingssamenwerking is door de partijen wel iets meer gezegd. Dat kun je vinden op www.wereldkiezer.nl.
Kerk-in-actie, de hulpverleningsorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland heeft in de verkiezingsprogramma’s gekeken naar vijf thema’s: 1 Vluchtelingen, migratie en multiculturele samenleving, 2 duurzaamheid, 3 zorg, 4 armoede, uitsluiting en sociale tegenstellingen en 5 mondiale verantwoordelijkheid. De kerken kijken naar het menselijke gezicht van de samenleving. Wie daar meer over wil weten kan deze kieswijzer gebruiken. Zie www.kerkinactie.nl/verkiezingswijzer2012. Ik vind het een goed idee om zo de verkiezingsprogramma’s tegen het licht te kunnen houden.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-09-10 09:31:42
Carel Bruring, nummer 25 op de lijst van GroenLinks zit vier keer vierentwintig uur in een glazen kooi. De laatste vier dagen voor de verkiezingen zit een speciaal campagnetam onafgebroken in ene glazen kooi om kiezers en campagnevoerders te woord te staan. Vragen naar verkiezingsmaterialen en naar standpunten van GroenLinks kunnen daar gedurende die hele tijd gesteld en beantwoord worden. Ik hoorde Carel dat afgelopen zaterdag vertellen. Hij kwam met Niels van den Berge, nummer 8 van de lijst naar Oost-Souburg om daar actie te voeren.
Ik kon het niet laten om mijn gezicht bij de stand van GroenLinks op de Karolingenmarkt te laten zien. Die stond keurig centraal opgesteld, vlak voor de bibliotheek in de Kanaalstraat. Natuurlijk kon je daar het verkiezingsprogramma van onze partij vinden, maar vooral vroegen we aandacht voor een typisch Souburgs probleem, de nieuwe brede school. Er wordt nu al heel lang gezocht naar een goede plek om die school te gaan vestigen. Op dit moment lijkt het hele proces vast gelopen te zijn, Dat is niet goed voor de schollen, die daaraan willen deelnemen en het is niet goed voor de verhoudingen in Oost-Souburg.
De Vlissingse fractie van GroenLinks houdt zich al lang bezig met deze problematiek. Wij hebben intensief contact met bewoners en medewerkers van beide scholen. Onze conclusie is, dat die brede school moet komen op de plek, waar nu de Kameleon gevestigd is, het Oranjeplein. Vlak daarnaast is de oude Hervormde pastorie aan de Stemerdinglaan aangekocht door de gemeente. Dat biedt ruimte voor den goede aan- en afvoer fan de kinderen. De Stemerdinglaan gaat binnenkort op de schop. Zo kan er in een moeite door een groot probleem opgelost worden. De Souburgers, die ik afgelopen zaterdag hierover sprak, konden zich daar heel goed in vinden.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-09-08 09:14:31
27 april 2010 werd het gedenkboek Joods Vlissingen, een roerige en bewogen geschiedenis aangeboden aan de burgemeester van Vlissingen, de heer Wim Dijkstra.In het voorwoord schrijft hij aan het eind: “Er is geen duisternis of het licht keert weer, dat is de boodschap, die uiteindelijk optimistisch stemt.” Gisteren, 7 september, werd de Joodse Begraafplaats aan de Vredehoflaan door de gemeente Vlissingen overgedragen aan de Joodse gemeente. Het was een sobere plechtigheid, waar aan het begin de ramshoren, de sjofar geblazen werd. Alleen op enkele hoogtepunten van het Joodse jaar klinkt die muziek. Zo bijvoorbeeld op het Joodse nieuwjaarsfeest, Rosj Hasjana, dat over zeven dagen gevierd wordt. Op deze plek werden allen herdacht, die hier begraven hadden willen worden, maar die in de gastkamers van Auschwitz omkwamen. Er werden drie nieuwe grafstenen onthuld van leden van de Joodse gemeente, die hier onlangs begraven waren, teken van hoop, zei de voorzitter dan de Joodse gemeente Zeeland, Mischa de Vries. Dat is en teken, dat de Joodse gemeente weer groeit.
De gebeurtenis van gisteren was het begin van het inlossen van een ereschuld. In de commissievergadering op de avond van het overhandigen van het boek heeft raadslid Coen van Dalen gesproken over het inlossen van een ereschuld. Ik heb daar een nadere invulling aangegeven. heb daarna gevraagd om de aanbevelingen uit het boek te volgen. De Joodse begraafplaatsen aan de Julianalaan en de Vredehoflaan moeten als cultuurmonumenten aangewezen worden. Dan kunnen er gelden vrijgemaakt worden voor herstel en restauratie. Daar is nu een begin meegemaakt. Er si gevraagd om het aanbrengen van herinneringsplaquettes op de plaatsen van de voormalige synagogen. Verder moet er nog onderzoek gedaan worden naar de bestemming van de geroofde Joodse goederen. Ik heb daar dit voorjaar nog naar gevraagd. Het college moest nog uitzoeken, wat er met de toezeggingen van het vorige college is gebeurd. Ook het ik gevraagd om het Metaheerhuisje op de begraafplaats niet langer te gebruiken als opslagplaats voor goederen van de plantsoenendienst. Het Metaheerhuisje is bestemd voor de laatste zorg aan het lichaam van een overledene. Daarmee moet zorgvuldig omgegaan worden.
Net toen ik de deur uitstapte om naar deze plechtigheid te gaan ontving ik een exemplaar van het boekje Joodse en Palestijnse tranen van Johan M. Snoek. Het boekje gaat over het Kerkelijk verzet tegen Auschwitz en het Israëlisch-Palestijns conflict. Van 11958 tot 1969 was hij predikant van de Schotse kerk in Tiberias en van 1970 tot 1975 beheerde hij de Israëldesk van de Wereldraad van Kerken. In 1980 ontmoette ik hem als verpleeghuispredikant in Rotterdam. Bij die gelegenheid vertelde hij, dat hij via zijn moeder, die de Nooij heette, nog in de verte familie van mij was. In verband met het opstellen van een familiestamboom had ik onlangs contact met zijn dochter. Deze week stuurde ze mij een overlijdensbericht en later in de week dit boekje. Op de dag van zijn begrafenis onderging ik en chemokuur. Ik moest toen denken aan die twee gebeurtenissen van de dag ervoor. Binnenkort zal ik het college vragen naar de inlossing van de rest van de ereschuld.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-09-06 08:10:56
Marktwerking werd nogal eens genoemd als grote boosdoener voor de oplopende kosten in de gezondheidszorg. Telkens weer werd het debat op 4 onderbroken door reclame. Dat was niet in het belang van het debat, maar van de organisator daarvan. Dat is een of andere Luxemburgse club, die zich niet aan Nederlandse regels hoeft te houden. Zo dringt de marktwerking in de politiek door. En die neemt daar genoegen mee. Het eerste debat werd geleid door de politieke commentator van 4. Die zit dagelijks aan tafel met zijn gesprekspartners. Dan is het blijkbaar moeilijk om de orde te handhaven en te zorgen, dat er echt op vragen geantwoord wordt.
Dat lukte de vragenstelster op de tweede avond bij 4 iets beter, alleen stelde zij de verkeerde vragen, vond ik.Zij vroeg bijvoorbeeld aan Jolande Sap niet of je groen en sociaal wel kunt verbinden. Ook niet wat je moet doen als provinciale overheden windmolens willen verbieden, die lokale overheden juist willen plaatsen en die Nederland broodnodig heeft om de doelstellingen op het gebied van duurzame energie te halen. Nee, zij wilde weten, wat Jolande zou doen, als zij het aantal zetels haalde, dat in de peilingen wordt voorspeld. De peilingen wisselen nogal, voor GroenLinks zijn ze inderdaad niet florissant, maar pas de uiteindelijke peiling op 12 september is doorslaggevend. Hier was mee sprake van effectbejag, een gevolg van marktwerking, dan van zoeken naar waarheid.
Gisteren was er in de bibliotheek in Middelburg een debat met Zeeuwen op de diverse kieslijsten. Voor GroenLinks was daar Carel Bruring uit Goes. Wat mij betreft had daarbij ook Niels van den Berge uit Tholen mogen staan, maar hier telde alleen standplaats en niet afkomst. Niels is geworteld in Tholen, maar gevestigd bij zijn werk in Den Haag. Zaterdag maakt hij een tournee door Zeeland. Van 11.30 uur tot 12.30 uur is hij te horen en te zien in de bibliotheek in Oost-Souburg, aan de Kanaalstraat. Ik verheug me er op hem daar te zien.
Op de foto: de trekker, waarmee Niels van den Berge op 24 05 2010 aan zijn verkiezingstournee door Nederland begon. Statenlid Leen Harpe zwaait met de foto van Niels.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-09-05 09:36:55
Daar grijp ik mooi naast. Ik heb mijn hele leven hard gewerkt, maar nu ben ik met pensioen. Dus hoor ik niet meer bij de hardwerkende Nederlanders, die duizend euro mogen ontvangen van de lijsttrekker van een grote partij. Ik ben weer te jong om te horen bij de generatie, die Nederland na de oorlog heeft helpen opbouwen. Toen stond ik nog in de kinderschoenen. Mijn geboortejaar is 1942. Een babyboomer ben ik ook al niet. Het verwijt, dat ik alles help op maken ten koste van de jeugd, treft dan ook bij mij geen doel.
De economie stagneert. Dat heeft te maken met gebrek aan consumentenvertrouwen. Mensen durven geen geld uit te geven. Ze sparen liever, ook al levert dat bijna geen rente op. Als alle Nederlanders nu eens een bedrag in cadeaubonnen zouden krijgen, dan zou dat een oppepper voor de economie betekenen. Nu de BTW verhoogd wordt, krijgt de staat direct 19% terug. De op gang komende economie zet meer mensen aan het werk. Dus hoeven er minder uitkeringen betaald te worden, tel uit je winst.
Dat moet je dus niet in 2017 pas doen, zoals bij dat plan van de minister-president het geval schijnt te zijn. Dat moet nu gebeuren. In 2017 is hij immers al lang vervangen en hoeft hij die belofte niet te vervullen. Hij moet nu de economie stimuleren. De kost gaat voor de baat uit. Wist u trouwens, dat de spreuk “tijd is geld” afkomstig is van een Engelse dominee? Die had door, waar het in de economie om gaat. Ik probeer daar nog steeds achter te komen
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-09-04 07:59:49
Het was zeker veertig jaar geleden, dat ik voor het laatst in Zandvoort was. Mijn vrouw en ik wilden naar een plaats aan zee, die met de trein te bereiken was. Vanuit Vlissingen hoef je met de nieuwe dienstregeling maar een keer over te stappen. De praktijk bleek deze zaterdag anders. Na vijf keer overstappen, onder meer op een bus, kwamen we op de plaats van bestemming. Niet een keer werden onze kaartjes gecontroleerd. Er werd ook nauwelijks uitleg gegeven. Wel koffie trouwens, in Bergen op Zoom. Dat gebeurt altijd daar. Op de terugweg kwam de conducteur al binnen de vijf minuten onze kaartjes knippen.
Lopend over de Boulevard in Zandvoort, ik weet eigenlijk niet of ik deze boulevard wel met een hoofdletter moet schrijven, als ik die vergelijk met de Vlissingse Boulevards, maar goed, terwijl ik daar liep zag ik ver weg in zee een windmolenpark. Tenminste, daar was ik vast van overtuigd, maar de volgende dag was daar niets meer van te zien. Op het terras van De Haven van Zandvoort vroeg ik de kelner of ik dat goed had gezien. Inderdaad, was het antwoord, bij helder zicht kun je de windmolens zien. Het zicht was nu dus niet helder genoeg. Ik vroeg ook of er veel klachten kwamen van toeristen over die molens. Daarvan had hij nooit iets gemerkt. Hij was wat verbaasd over mijn vraag. Ik vertelde hem van de zorgen, die men zich langs de Walcherse westkust maakt over de komst van een windmolenpark op zee.
Wie in Vlissingen-Oost langs het terrein van Heerema Offshore komt, ziet daar knalgeel/rood de onderstellen voor windmolens op zee staan. Die zijn bestemd voor het Engelse deel van de Noordzee. Nederland loopt wat dat betreft ver achterop bij de rest van Europa. De werkgelegenheid van de toekomst zit in duurzame economie. Wat blijkt trouwens? Als mensen belangen krijgen bij windmolens, dan worden hun bezwaren al snel kleiner. Geef de bewoners van de Walcherse kust de mogelijkheid om te participeren in die windmolenparken op zee en ze zullen er veel positiever tegenover staan.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-09-01 06:36:56
In 2007 moest er in Vlissingen tussentijds een nieuw college van burgemeester en wethouders gevormd worden. De fractievoorzitter van de toen grootste partij in de raad nodigde een aantal partijen uit. Voorwaarde voor toelating tot de gesprekken was, dat de uitgenodigde partijen zich voorstander toonden van de Westerschelde Container Terminal (WCT). Zo werd bijvoorbeeld de SP, immers verklaard tegenstander van WCT, maar wel drie zetels in de raad, buiten de besprekingen gehouden. Aan het einde van de raadsperiode kon ik het college complimenteren voor de stilzwijgende steun aan de WCT. Vanuit het college bereikte mij geen enkel signaal, waaruit bleek, dat het aan dit dode paard wilde trekken.
Aan het eind van zijn werkzame leven is die net genoemde fractievoorzitter aangesteld tot voorzitter van de club, die de havenbelangen moet behartigen, de Zeeland Port Promotion Council. Dat werd onlangs bekend gemaakt. Zijn eerste wapenfeit heeft hij, geloof ik, al op zijn naam staan. Tenminste in de zelfde week, dat zijn benoeming bekend werd, kwam het bericht, dat Zeeland Seaports toch door wenst te gaan met de WCT. Er is nog steeds geen exploitant gevonden. Aan verbindingen met het achterland via de binnenvaart moet nog gewerkt worden, maar dat kan blijkbaar altijd nog. Jammer, dat de afstand van de gemeenten Vlissingen met Zeeland Seaports wat vergroot is door de verzelfstandiging van de haven. De raad zou hier best iets over mogen zeggen.
In Rotterdam klaagt de European Container Terminal (ECT) al over overcapaciteit nu de Tweede Maasvlakte opgeleverd wordt. Een zeer gezaghebbend bestuurder, Ed d’Hondt, pleit in het rapport Rantzee voor grotere samenwerking tussen de havens van Rotterdam, Dordrecht, Vlissingen en Antwerpen. De huidige concurrentie is op den duur dodelijk voor alle havens in de Rijn-Schelde Delta, schrijft hij. Dat lees ik niet in de lokale pers. Daarin vind ik deze week ook niets over het sluiten van de Amsterdamse Container Terminal (ACT). De klanten blijven weg, ondanks een investering door de gemeente van € 128 miljoen. Zullen die klanten, lees de vier grootste rederijen ter wereld, wel kiezen voor de WCT? Dat maakt niemand mij wijs. Ik vind, dat Zeeland Seaports verder moet gaan op de huidige weg. Overslag van bulkgoederen en fruit. Die weg, zonder WCT, levert nog steeds groei op.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-08-31 10:02:55
De kapitein van het Leger des Heils in Vlissingen nam afscheid wegens overplaatsing. Ik bezocht de afscheidsdienst. Wat mij opviel, was, dat de liederen, die gezongen werden eerst werden voorgelezen. Voelde iemand zich door een bepaalde regel aangesproken dan riep hij of zij “Halleluja”. Soms was het halleluja meerstemmig. Na de dienst waren er de nodige bedanktoespraken. De mooiste vond ik die van de jeugdgroep. Zij kwamen met een toepasselijk geschenk, het boek Zeeland, parel van Nederland. Bij het halleluja, dat toen klonk, deed vrijwel iedereen mee.
De korpsen Vlissingen en Middelburg van het Leger des Heils zijn samengevoegd. Ze beschikken nu over een centraal gelegen kerkgebouw aan de Stromenweg in Middelburg. Tussen de brandweerkazerne aan de ene kant en de Moskee in aanbouw aan de andere kant.Het oude kerkgebouw in Middelburg herbergt nu het Theaterproductiehuis Zeelandia, de organisator van het Zeeuws Nazomerfestival (ZNF). Ik bezocht er eens een jaarvergadering van de afdeling Zeeland van GroenLinks, met als spreker Wijnand Duivendak. Toen was de zaal nog herkenbaar als kerkzaal met mooie gebrandschilderde ramen. Wat mij betreft een gelukkig voorbeeld van politiek in de kerk.
Gisterenavond bezocht ik daar de voorstelling Dwaalschot, in het kader van het ZNF. Het is de kroniek van een aangekondigde moord. De kogel en het slachtoffer worden benoemd, naar de moordenaar moeten we raden, wat dat betreft was het stuk meerduidig. De moord moest nog plaats vinden, toen wij al buiten stonden. We bleven met vragen zitten, nu ja buiten staan, maar dat is kunst. De bezuinigingen gaan aan het Theaterproductiehuis niet voorbij, maar de Provincie Zeeland, sponsors en fondsen zorgen voor continuïteit. Ik begin het ZNF steeds meer te waarderen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-30 09:05:15
Bij diverse bedrijfsbezoeken had ik in de Machinefabriek van de Schelde kunnen rondkijken. Techniek blijft een indrukwekkend iets, ook voor een leek, zoals ik ben. De tandwielkasten voor marineschepen, zoals de Schelde die maakte, hoorden bij de wereldtop. De mannen van staal leverden werkelijk een topprestatie. In die tijd werden diepgaande gesprekken gevoerd tussen mensen uit de kerken en medewerkers van het bedrijf over omschakeling van militaire naar civiele productie. Wederzijds bestond waardering voor elkaars motieven. Een bedrijfsbezoek kon dan ook in goede sfeer plaats vinden.
Twee jaar geleden zag ik de machinefabriek terug. Tweede Kamerlid Mariko Peters bracht een werkbezoek aan Vlissingen. Ze kreeg uitvoerig informatie over de ontwikkelingen rond het Scheldekwartier. In het kader daarvan mochten we ook de Machinefabriek bezoeken. Het was nog steeds de bedoeling om het pand te slopen, maar de crisis had daar, gelukkig, een stokje voor gestoken. De machines waren weg, het vuil was achter gebleven. Maar ook zo was te zien, wat een mogelijkheden dit gebouw biedt. Het plan van Wisse, Tuinhof, Slemmer om daar een marktplaats, ateliers, tentoonstellingsruimten en luxe woningen, lofts, in te bouwen, spreekt mij nog steeds aan.
Gisteren kreeg ik een andere kant van de Machinefabriek te zien. In het kader van het Zeeuws Nazomer Festival werd daar de dansvoorstelling How long is now opgevoerd. De ruimte was nu schoongemaakt. De hijsinstallaties zijn nog aanwezig. De verbindende gangen tussen de diverse afdelingen van de fabriek, achterin het gebouw werden op uiteenlopende manieren verlicht en gaven zo een bijzonder sfeer aan de voostelling. Tien dansers lieten ons toe in hun wereld, waarin aantrekken en afstoten een belangrijke rol spelen. Een rauwe werkelijkheid, waarin de vloer een indrukwekkende rol speelde. De een na de ander werd tegen de vlakte gewerkt. De rollen wisselden: soms waren de mannen sterker, dan weer de vrouwen. De muziek onderstreepte indrukwekkend de rituelen, die opgevoerd werden. Ik heb er van genoten.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-29 08:52:47
Aan het begin van de Biltstraat in Utrecht, op de hoek van de Wittevrouwensingel vind je tegenwoordig het Pool- en Snookercentrum OZEBI. Oorspronkelijk was dit de Openbare Zwem- en Badinrichting voor de wijk Wittevrouwen. Je kon er leren zwemmen en mensen, die thuis geen badgelegenheid hadden konden hier zich tegen een geringe vergoeding verschonen. Ik heb daar leren zwemmen. Daar ging trouwens iets mis mee. Toen ik na de eerste keer diplomazwemmen het water uitkwam ontving ik mijn B-diploma. Voor A ben ik nooit meer opgegaan.
Vaak ging ik voor schooltijd met een paar vriendjes nog even zwemmen. Een behulpzame jongeman leerde ons hoe we moesten duiken. Pas toen ik hem een keer het kleedhokje zag verlaten, ontdekte ik, dat het een priesterstudent was van het kleinseminarie in de Deken Roesstraat, achter de Biltstraat. Zo maakte ik al vroeg kennis met de oecumene. Even vroeg was ik doordrongen van de noodzaak om te kunnen zwemmen. Utrecht is een stad vol water, de grachten, de singels en niet te vergeten de Biltse Grift, die vlak langs de Veeartsenijschool aan het eind van de Biltstraat liep.
Vlissingen is ook een stad vol water, met water rondom. Kinderen kunnen niet vroeg genoeg leren zwemmen. Jarenlang was het een vast onderdeel van het lesprogramma op de basisschool, dat je zwemles kreeg. Daar gaat nu een eind aan komen. Mensen moeten leren zelfredzaam te zijn. Of dat nu in het kader van Welzijn Nieuwe Stijl is of dat het gaat om een doodgewone bezuiniging, ik vind het een slechte zaak. Teveel kinderen in Vlissingen komen niet aan zwemlessen toe, als ze niet van school uit gestimuleerd worden. Levensgevaarlijk vind ik dat. Ik ben heel blij, dat de fractie van GroenLinks daar bezwaren tegen gemaakt heeft in de commissie maatschappelijke zaken. Daarin worden ze overigens gesteund door mensen uit het onderwijs, die het weten kunnen.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-08-28 16:06:02
De predikanten van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) moeten sinds begin dit jaar aan nascholing doen. Tot voor kort gebeurde dat op vrijwillige basis. Eens in de vijf jaar kon je drie maanden studeren. De enige voorwaarde, die gesteld werd was, dat je een verslag ter beschikking stelde. Nu moet je gebruik maken van een hecht doortimmerd programma. Toen dat in het landelijke bestuur van de PKN aan de orde kwam heb ik tegen de opsteller van dat programma gezegd: U hebt een zielig geloof. Hij keek me verbaasd en wat verdrietig aan. Natuurlijk heb ik uitgelegd, wat ik daarmee bedoelde. Bij de tientallen onderwerpen, die je kon bestuderen, zat vrijwel niets over samenleving, economie, armoede, ontwikkelingshulp. Dat zijn zaken, die van levensbelang zijn voor de geloofwaardigheid van de kerk. Psychologie, schoonheid, theologische grootmeesters, zelfverwerkelijking en nog meer van dat fraais voerden de boventoon. Balsem voor de ziel.
Gedurende de veertig jaren dat ik predikant ben geweest ben ik steeds geboeid geweest door Huub Oosterhuis. Ik leerde hem kennen als studentenpastor in Amsterdam. Later las ik zijn gedichten, vooral zijn kerkliederen. Ik leerde ze zingen en waardeerde ze bijzonder. Vele daarvan vonden hun plaats in het Protestantse Liedboek voor de kerken. Ze worden voluit gezongen. Een aantal van zijn tafelgebeden heb ik heel dankbaar gebruikt. Huub Oosterhuis verzet zich tegen het feit, dat de meeste kerken van de Bijbel een zuiver geestelijk en apolitiek boek hebben gemaakt. Hij maakt duidelijk, dat de God van de Bijbel geen onpartijdig opperwezen boven arm en rijk uit is, maar dat hij partijganger van de armen en de zwakken is. Of zoals de joodse filosoof Emmanuel Levinas het zegt: Mozes en de profeten bekommeren zich niet om de onsterfelijkheid van de ziel, maar om de arme, de weduwe, de wees en de vreemdeling.
Op 21 juni 2012, tijdens de Nacht van de Theologie, kreeg Huub Oosterhuis een prijs voor zijn hele werk. Ter gelegenheid daarvan schreef hij het pamflet: Red hen die geen verweer hebben. Het Zeeuws Sociaal Ethisch Beraad gaat met een aantal belangstellenden dit boekje in de komende herfst lezen. De uitnodigingsbrief heb ik gebruikt voor dit weblog. Het is een boekje, dat niet alleen tot nadenken aanzet, maar dat ook oproept in actie te komen tegen het neoliberale economische systeem met zijn vrije marktwerking. Ik denk, dat dit boekje interessante en inspirerende gesprekken op zal leveren.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-27 09:46:43
` 
De Nederlandse jeugd is de gelukkigste van de wereld, zei premier Rutte aan hert eind van het premiersdebat. Hij vergat erbij te vertellen, dat ze ook in dronkenschap uitblinkt. Diverse publicaties maakten dat pas nog duidelijk. Als het nu lokale verkiezingen zouden zijn, dan maakte ik dat tot een speerpunt in de campagne van GroenLinks Vlissingen. Per 1 januari 2013 moeten de gemeenten toezicht houden op alcoholverkoop aan jongeren beneden de 18 jaar. Tenminste als die wet op tijd door de Tweede Kamer komt. Anders ligt de grens bij 16 jaar. De Voedsel- en Waren Autoriteit draagt dan het toezicht over aan de gemeenten. Zijn die er klaar voor?
Zaterdagmiddag was ik bij de start van het flyeren door de afdeling Walcheren van GroenLinks bij Vlissingen Maritiem. Het startpunt was als gebruikelijk de hoek Walstraat/Lange Zelke. In die buurt stonden ook n het CDA, de Partij voor de Dieren en de SP. Allemaal goede bekenden. Nadat ik de leden van het campagneteam een hart onder de riem gestoken had, ben ik nog even met mijn vrouw over de kaden gewandeld om naar de schepen te kijken. Het geeft wel een vreemd gevoel om je actiehesje over te dragen en zelf in onopvallende kleding in de menigte onder te gaan.
De boodschap, die rond gebracht werd was duidelijk: Een groener Nederland staat sterker. Duurzame energie levert werkgelegenheid op. Met gelijke kansen voor iedereen. Waar ruimte is voor de natuur. Dit is het moment om door te pakken en het volgende kabinet een groen hart te geven. Ik kan dat alleen per blog door geven en doe dat met pijn in het hart.
Tweede van links op de foto ben ik zelf, zonder actiehesje.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-25 10:50:33
In 1981 zocht de Gereformeerde Kerk in Amsterdam voor de Keizersgrachtkerk een nieuwe predikant. De sollicitatiecommissie ontving een veel belovende kandidaat. Hij werd op de Prinsengracht ontvangen ten huize van de voorzitter van de sollicitatiecommissie. Bij het betreden van het halletje werd hij geconfronteerd met een poster van de PSP, zoals hierbij afgebeeld. Hij had aan de commissie meegedeeld, dat hij van die partij lid was en de commissie wilde het gesprek daarover graag met hem aangaan. Om een lang verhaal kort te maken: de commissie is vertrouwelijk en tot op de dag van vandaag weet ik alleen de uitkomst van dat gesprek: hij is benoemd. Hij heeft daar 14 jaar zeer inspirerend gewerkt.De PSP is met de CPN, de PPR en de EVP opgegaan in GroenLinks. Dat verleden speelt ons soms parten. Ik stond op de Bevrijdingsmarkt in Vlissingen bij de kraam van GroenLinks, mooi weer, dus een petje op. Ik groette een goede, oude bekende, die me pas herkende toen ik mijn petje af deed. Hij deed zijn pet niet voor mij af, maar schold me verrot. Later is dat wel weer goed gekomen, maar dat heeft even geduurd.
GroenLinks haalde die poster weer van stal en op de een of andere manier kwam die op de GroenLinks-site van Facebook terecht. Een weblog maken lukt me min of meer, regelmatig zet ik iets op Twitter, maar van Facebook heb ik geen kaas gegeten. Maar ik weet, dat het iets bijzonders is. De oprichter Marc Zuckerberg is miljardair geworden, nog voor zijn dertigste jaar, dankzij de beursgang van zijn bedrijf. Miljoenen mensen hebben er een plekje, met een eigen gezicht. Deze week bleek, dat tieners een moordplan beraamden op Facebook. Daar kwam een rechtszaak van. Zoiets kan op Facebook..Wat niet kan is die oude SP-poster. Die is op last van hogerhand verwijderd. Gekke lui die Amerikanen. Moordplannen beramen kan ongestraft, maar een paar blote borsten en wat jaren 70 schaamhaar is niet toegestaan. GroenLinks Kamerlid Arjen al Fassed van GroenLinks stuurde Marc Zuckerberg een open brief, maar ik denk dat Marc nog op huwelijksreis is en het te druk heeft voor dit soort brieven. Ik blijf bij Zeelandnet en Twitter. Daar heb ik mijn handen vol aan.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-23 09:11:46
Staat er een keer een foto van me in de krant en dan heeft er iemand met een rode viltstift een kruis door gezet. Het is een overzichtsfoto van de Vlissingse gemeenteraad, vorig voorjaar genomen. Doorgekruist zijn de wethouders Jacques Suurmond (nu burgemeester in Sluis) en Piet Polderman (inmiddels weggestuurd). Omdat ik mijn plaats ken, weet ik, dat ik onder het volgende rode kruis verstopt zit. Even verderop is raadslid Dick Schinkel (om gezondheidsredenen vertrokken) niet meer zichtbaar. Aan de overkant vermoed ik, dat Arjan Wisse aangeduid wordt, eveneens met een rood kruis. Hij vertrekt wegens te drukke werkzaamheden. Wij nemen tegelijkertijd afscheid op 13 september. Het zal toch niet bedoeld zijn als morele ondersteuning om me niet alleen te laten staan?
Nu ik zelf voorwerp van zorg ben geworden luister ik met extra aandacht naar de debatten over de kosten van de zorg. Met instemming hoorde ik gisterenavond Diederik Samson pleiten voor meer zorg in de buurt, om mensen langer thuis te houden. Dat was een van de 10 speerpunten in het verkiezingsprogramma van GroenLinks Vlissingen: zorgsteunpunten in de wijken om mensen zo lang mogelijk in staat te stellen om in de eigen woning te blijven wonen. Elders in het land heeft men er goede ervaringen mee. Hier komt het niet van de grond. Integendeel: steeds uitdijende zorginstellingen concentreren de zorg steeds verder weg van de burgers.
De verkiezingskaravaan trekt verder. Ik hoop toch een enkel onderdeel mee te kunnen maken, maar dan als toehoorder. Ik volg de debatten op radio en vooral televisie. Met verbazing constateer ik, dat niet ieder lijsttrekker hetzelfde behandeld wordt. Het PZC/Omroep Zeeland debat mag alleen door lijsttrekkers gevoerd worden, uitzonderingen zijn niet mogelijk, behalve voor de premier. Die onttrekt zich toch al aan alle debatten. Hij mag zich laten vervangen door een staatssecretaris. Maar voor Jolande Sap geldt die coulance niet. Alle lijsttrekkers zijn gelijk, maar sommige zijn meer gelijk dan anderen, om een Engelse filosoof wat vrij te citeren.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-22 09:27:02
Dit is een spreuk, die van tijd tot tijd in schoolagenda’s weer opduikt: Ik houd van werken, het fascineert me, ik kan er uren naar zitten kijken. Een zekere Jerome K. Jerome heeft dat eens gezegd. De iepen bij mij in de straat zijn 25 jaar oud. Of ze volgroeid zijn, weet ik niet. Dat ze meer plaats innemen, dan oorspronkelijk bedoeld was, dat kan iedere voorbijganger zien. De horizontaal groeiende wortels hebben de parkeerplaatsen en de stoepranden aardig opzij geschoven. Het is een beetje een schots en scheef gezicht. Al een paar dagen lang is een tiental mannen bezig om de zaak te fatsoeneren. Zware apparatuur, maar ook gewone duw- en trekkracht komen er aan te pas. Zo nu en dan komt er een busje langs met een opschrift, dat duidt op het bieden van werkervaringsplaatsen. Tot mijn grote vreugde hebben ze de twee lavendelstruiken, die ik dit voorjaar bij de boom geplant had, weten te redden.
In mijn landelijke dagblad las ik een artikel over de controle in België op de nucleaire industrie. Dat onderwerp is actueel nu blijkt, dat er in de centrales in Tihange en in Doel scheurtjes zijn ontdekt in de reactorvaten. Direct toen dat bekend werd, kwam de overheid met de geruststellende mededeling, dat er geen gevaar was. Wat blijkt nu: de controleurs, die dit moeten vast stellen zijn zelf uit de nucleaire industrie afkomstig. In feite bepaalt Electrabel, de eigenaar van de centrale, wat er bekend gemaakt mag worden en wat niet. Dat geeft toch niet direct een veilig gevoel.
Ik heb al vaker gevraagd hoe onafhankelijk in Nederland de Kernfysische Dienst is. Die toezichthouder valt onder de zelfde minister, die ook de vergunningen voor de kerncentrale afgeeft. De directie van de kerncentrale was er als de kippen bij om mee te delen, dat er in Borsele geen problemen waren te verwachten. Werden de reactorvaten in Tihange, Doel en Borsele niet allemaal door de Rotterdamse Droogdok Maatschappij gemaakt? Wanneer komt er werkelijk onafhankelijk onderzoek? Dat is de vraag, die Levien de Putter, raadslid voor D66 in Borsele, aan het college van B. en W. gesteld heeft. Ik zal de informatie, die ik beschikbaar heb, maar eens naar hem toesturen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-21 10:11:00
Komende maand is het 25 jaar geleden, dat de landelijke Raad van Kerken in Nederland en de Dienst in de Industriële Samenleving vanwege de Kerken (DISK) de eerste landelijke armoede conferentie organiseerden: De Arme kant van Nederland. De kerken ontvingen toen veel signalen, dat de armoede in Nederland groeiende was; diaconieën en caritasinstellingen verleenden meer bijdragen dan in voorgaande jaren het geval was. De CDA-bewindslieden van sociale zaken minister Jan de Koning en staatssecretaris Lau de Graaf ontkenden glashard, dat er sprake zou zijn van structurele armoede.
In die tijd was ik als voorzitter dan DISK-Midden Zeeland nauw betrokken bij het opzetten van activiteitencentra voor uitkeringsgerechtigden, eerst in Middelburg en later in Vlissingen. Ik zag hoe de kerken en het Leger des Heils grote aantallen kerstpakketten bezorgden bij mensen en gezinnen, van wie de namen door hulpinstanties waren doorgegeven. Ik ondervond, hoe waar die uitspraak was: armoede is onrecht.
Vandaag wordt nog steeds een dringend beroep gedaan op kerken. In Vlissingen heeft de Raad van kerken zelfs een noodfonds in het leven geroepen om acuut hulp te kunnen verlenen. Om daarvoor in aanmerking te komen is een doorverwijzing bijvoorbeeld door het maatschappelijk werk nodig. Je kunt dus spreken van een officieel erkende leemte in de hulpverstrekking. Het is tot nu toe niet gelukt om de gemeente Vlissingen zo ver te krijgen, dat ze structureel wil bijdragen aan dit noodfonds. Daarover is al jaren onderhandeld, maar het antwoord blijft nee. De gemeente is van mening, dat er voldoende hulp verstrekt wordt. Toch kunnen de hulpverleners daar niet bij.
De kerken groeien niet, in tegendeel. De inkomsten van de kerken groeien ook niet meer. Het wordt moeilijker om in noodsituaties hulp te verstrekken. Met stijgende verbazing hoorde ik gisterenavond de directeur van een voetbalclub klagen over het feit, dat de miljonairs, die hij in dienst heeft, extra belasting moeten gaan betalen, dankzij het voorjaarsakkoord. Ik vind dat zo gek nog niet.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-20 09:14:37
Bij het kijken naar het ringrijden deze zomer moest ik aan mijn jaargenoot Hans Bouma denken.Hans was in onze studententijd een dichter in opkomst. Soms stond hij bij je op de stoep met een nieuwe bundel. De uitgever wilde er wel een bescheiden oplage van drukken, maar zelf moest hij een minimum aantal exemplaren verkopen. Zo kwam ik in het bezit van het prachtige gedicht Paard: “Pijn doet het aan de ogen, zoveel schepping, glanzend van geheim.” Dat zie je het mooist bij die grote Zeeuwse knollen.
Gisteren ging Hans Bouma voor in een dienst van poëzie en muziek in de St. Jacobskerk. Bewogen door een Woord, was het thema van de dienst. Door persoonlijke omstandigheden kon ik daar helaas niet bij zijn. Ik had graag nog eens met hem nagepraat over dat paard en over onkruid. Volgens Hans bestaat er geen onkruid. Het is al kruid, dat de Heer gewild heeft, vertelde hij mij tijdens de karige studentenmaaltijd. Maar mijn tuin staat wel vol met planten, die ik daar niet zelf geplant heb.
We waren tegelijk predikant in Noord-Holland, hij in Heerhugowaard en ik in Noord-Scharwoude. Het Noord-Hollands is een taal apart. In plaats van aardappelen rooien zeggen ze daar roden. Het schopje, dat ze daarbij gebruiken heet dan een aardappelrodersschopje. Jarenlang ging ik het onkruid in mijn tuin te lijf met een aardappelrodersschopje. Het onkruid schraap je weg met een schrepel, ook een mooi woord, waar je de werking van taalwetten in herkent. Maar dat leg ik wel een andere keer uit.
Paarden in de Welzingepolder (wachtend op het water?)
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-08-18 07:26:39
Waarom Gorinchem Gorcum genoemd wordt en het aan de andere kant van de Merwede gelegen Woudrichem niet door het leven gaat met de naam Woerkom, heb ik nooit begrepen. In mijn jeugd logeerde ik vaak in Gorcum, soms ging ik per pont, de Janihudi, naar de overkant. Even naar het westen kon je de dijklichamen zien, waarover later de verbindingsweg tussen Utrecht en Breda aangebracht werd. De brug, die daar nu ligt, wordt regelmatig in het filenieuws genoemd. Die dijklichamen lagen er al jaren om goed in te klinken, om mogelijke verzakkingen te voorkomen.
In die jaren werd in Gorcum nog de varkensmarkt gehouden. Ik zag daar handelaren met in de zakken van hun overals groene appels. Als ze een varken wilden aankopen, gaven ze het een appel te eten. Als dat varken bol stond van drinkwater, dan kwam dat er allemaal uit. Dan pas wist de handelaar het juiste gewicht te schatten. Voor de oorlog was er in Gorcum ook een paardenmarkt, maar dat was voor mijn tijd. Ik hoorde van een handelaar, die tot verbazing van zijn collega’s na afloop alleen melk dronk. In hun kleine glaasjes zat een jonkie. Hij viel door de mand, toen een nieuwe kelner vroeg, hoeveel jonkies er door de melk moesten, twee of drie.
Het Dokje van Perry is klaar, met het Theehuis erbij. Zouden ze daar ook iets anders schenken dan thee, want echte Vlissingers drinkers geen thee. De opening laat op zich wachten, want het plaveisel begint nu al te verzakken. Ik gebruik een deftig woord, want het ziet er kostelijk uit, alleen is het blijkbaar erg kwetsbaar. De gerestaureerde Scheldekraan wordt volgende week alvast feestelijk in bedrijf gesteld. Dat wordt een spectaculair gebeuren. Ik ben er voor uitgenodigd, maar stemde indertijd tegen. Dan wil ik niet op de boot met genodigden staan. Toch zou ik het wel willen zien. Dan moet ik maar onderduiken in de menigte.
Het Dokje van Perry zag er een jaar geleden zo uit:
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-08-16 08:32:42
De gemeente Rotterdam plande een nieuwe stadsuitbreiding, de wijk Zevenkamp, naast Ommoord, waar ik toen predikant was. De kerken waren al vroeg op de hoogte van de plannen en reserveerden meteen een stuk grond voor een nieuw gezamenlijk kerkgebouw voor Protestanten en Rooms-katholieken. Bij het verschijnen van het bestemmingsplan Zevenkamp was ik er als de kippen bij om een exemplaar in ontvangst te nemen. Hoe ik ook zocht, een plek voor een kerk kon ik niet vinden. Een behulpzame ambtenaar vertelde me, dat dat niet aan mij lag. De gemeente veronderstelde, dat de kerken wel in een cultureel centrum, dat wel gepland was, hun diensten konden houden. Het dreigde nog een aardige rel te worden, want een geheel volgens de regels ingediende aanvraag, was zomaar onder tafel gewerkt. Uiteindelijk zijn de kerken met een school in zee gegaan, waarbij de aula van de school tegelijk de kerkzaal op zondag was.
Voor de nieuwbouwwijk Paauwenburg spraken de gemeente Vlissingen en de Protestantse Gemeente Vlissingen af om een gezamenlijk gebouw neer te zetten, een kerkzaal en een wijkcentrum onder één dak, Open Hof aan de Alexander Gogelweg. Na 40 jaar staat die constructie op losse schroeven. De gemeente wil van het wijkcentrum af en de kerkelijke gemeente zit met het kerkgebouw in de maag. In navolging van Open Hof zou er in Groot-Lammerenburg bij winkelcentrum Papegaaienburg een soortgelijk gebouw verrijzen. Op het laatste moment bedacht de gemeente, dat er enig afstand moest zijn tussen kerkgebouw en wijkcentrum. Om een lang verhaal kort te maken: het wijkcentrum, het Bolwerk, kwam er pas 12 jaar nadat het kerkgebouw de Schaapskooi in gebruik genomen was. Het Bolwerk is sinds 1 september 2011 als wijkcentrum gesloten.
De Protestantse Gemeente Vlissingen had de Petruskerk over. Er bestonden plannen om daar een zorgcomplex te bouwen. De gemeente wilde het silhouet van de Petruskerk niet kwijt uit het stadsbeeld en betaalde twee ton aan een koper, die in het kerkgebouw serviceflats aan wilde brengen. De plannen zijn nog steeds niet uitgewerkt. Nu lees ik over drie kerkgenootschappen, die willen fuseren en de Petruskerk weer in gebruik willen nemen. De laatste jaren heb ik me meer bezig gehouden met kernfusie dan met kerkfusie. Ik vind dit een verrassende ontwikkeling.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-15 10:20:00
Het was een mooie vakantie in Griekenland. Alleen smaakte de wijn de laatste dagen niet meer zo lekker als eerder. Dat is niet echt iets om je druk over te maken. Vreemd was wel, dat ik na de vakantie nog steeds slikproblemen hield. Toch maar even met wat een simpele klacht leek naar de huisarts. Die vond het toch verstandig me door te verwijzen. De volgende dag kreeg ik al een oproep om de dag er na naar Goes te komen. Wilt u wel naar Goes? Ja, inderdaad. Nog een dag later weer een onderzoek, nu in Vlissingen. Er volgde nog een CT-scan. De uitslag van dit alles leverde een verwijzing door de internist naar de oncoloog. Die schreef meteen een chemokuur voor, negen keer aan het infuus. Steeds drie vrijdagen, dan een rustdag en dan weer drie enzovoort. Te beginnen op de tweede dag na dit gesprek.
Dit speelt zich af binnen drie weken. Dit kan dus allemaal in Vlissingen en Goes, met overleg met specialisten van de Daniel den Hoedkliniek en met het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Ter zake, heel persoonlijk, helder. De informatie wordt goed doorgegeven, overleg vindt plaats. Bij alle schrik is dat een hele geruststelling. Ik ben nogal betrokken geweest bij de discussies rond de verschuivingen in de organisatie van het ziekenhuis. Nu leer ik het ziekenhuis van een heel andere kant kennen. Opnieuw moet ik zeggen, want ik had net een heel ander behandeltraject van ruim tien jaar achter de rug.
Het advies van huisarts en specialist was eensluidend: stoppen met raadslidmaatschap. Gisterenmiddag heb ik mijn ontslagbrief overhandigd aan de burgemeester, René Roep. Een moeilijk moment. De afdeling Walcheren liet daarna een persbericht uitgaan. Vreemd om je naam terug te vinden op de sites van Omroep Zeeland, de PZC en op Twitter met de zelfde boodschap: Ton de Nooij stopt. 13 september neem ik afscheid in de raadsvergadering. Ik had nog wel een paar onderwerpen, waarover ik dan het woord zou willen voeren, maar na de installatie van Els Verhage als mijn opvolger, verlaat ik de vergadering.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-14 08:58:31
Er is weer eens wat te doen over de scheiding tussen kerk en staat. Oorspronkelijk betekent dat niet meer of minder dan dat de staat de kerk niet mag beïnvloeden. Omgekeerd is het een wat ingewikkeld verhaal. Ik maakte studie van de strijd van een klein deel van de Duitse kerk tegen Adolf Hitler. Toen werd er gezegd: de kerk mag niet aan politiek doen. Vanuit het kerkelijk verzet werd terecht gezegd, dat de kerk die niet aan politiek doet, juist aan politiek doet. Want die verleent stilzwijgende steun aan de overheid.
Het kerkgebouw van het Apostolische Genootschap in de wijk Rosenburg is in gebruik als stembureau bij de verkiezingen. Het ligt bij mij om de hoek. Een goede bekende van mij, lid van dat kerkgenootschap, was hoofd van het stembureau, toen ik daar mijn stem kwam uitbrengen. Ik maakte een grapje in de trant van: “Hier wordt de politiek in de kerk gebracht.” Gelukkig kon hij er wel om lachen. Bij een volgende verkiezing zat ik naast hem als lid van het stembureau. Geen van de kiezers kreeg meer van het kerkgebouw te zien dan de hal, waar de stembus stond.
In den Haag zit men met een probleem. In 31 kerkgebouwen was tot nu toe een stembureau ingericht. Daar wil men nu een eind aan maken. U weet, wel: scheiding tussen kerk en staat. Voor 30 kerken heeft men een vervangende plek, maar in één kerk kun je blijven stemmen. Dat zou me als gemeente toch mijn eer te na zijn. Dan liet ik maar een noodgebouw op de stoep verrijzen, maar als je zo principieel bent, houd dat dan vol.
Ik zou wel eens willen weten of er onderzoek is gedaan naar mogelijke beïnvloeding van kiezers door de kerkelijke omgeving. Ik wed, dat dat onderzoek er niet is geweest. De laatste keer mocht ik trouwens ook niet meer op mijn vertrouwde plek op het stembureau zitten. Ik moest me in Oost-Souburg in een schoolgebouw melden. Ik vond het aardige kiezers daar.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-13 09:40:49
Twee keer heb ik met een kerkelijke delegatie een bezoek gebracht aan aluminiumsmelter Pechiney in Vlissingen-Oost. Beide keren was dat, omdat het bedrijf in zwaar weer terecht waas gekomen. Dat hing weer samen met de hoge prijs, die voor energie betaald moest worden. We werden goed ontvangen en kregen veel van het bedrijf te zien. Er was alle ruimte om onze vragen te stellen. We begrepen, dat wereldwijd de markt voor aluminium heel grillig i en dat geen bedrijf zijn voortbestaan zeker was. Pechiney werd later door een Amerikaanse investeerder overgenomen en ging onder de naam Zalco onlangs failliet.
Waarom dit bekende verhaal nu weer oprakelen? Dat is vanwege de band, die er steeds was tussen Pechiney en kerncentrale Borsele. Het ene bedrijf was er niet gekomen zonder het andere. De kerncentrale had een grote, vaste klant nodig en de aluminiumsmelter moest constante stroomvoorziening hebben. Dat er voortdurend over de stroomprijs werd gesteggeld heb ik dan ook nooit zo goed begrepen. Nu Zalco is uitgevallen, moet Borsele toch met een probleem zitten.Toen deze week problemen rond de Belgische kerncentrales aan het licht kwamen was de eigenaar van Borsele er as de kippen bij om mee te delen, dat het reactorvat van Borsele geen scheurtjes vertoonde. Dat is dankzij de constante stroomafname van Zalco.
Maar wat gebeurt er nu die weggevallen is? Als er schommelingen in de afname plaats vinden, omdat er teveel stroom geproduceerd wordt en het net dat niet allemaal kan verwerken, wat gebeurt er dan? De netbeheerder heeft al een aantal keren moeten ingrijpen, heb ik gelezen. Voordat Borsele ook haarscheurtjes gaat vertonen moet er volgens mij gestopt worden met het produceren van hoogradioactief afval.
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-11 09:59:50
Dit weekend, tijdens de nationale vlindertelling, zag ik niet meer dan een Klein Koolwitje in de tuin. Vier dagen later deed mijn vlinderstruik zijn naam eer aan met vier Atalanta’s tegelijk. Het was me in voorgaande jaren al opgevallen, dat ze wel later waren dan vroeger. Ze komen toch. Door omstandigheden moest ik die andere vlinders vanuit de tuin bekijken en horen. De hoogvliegers van Rescue kon ik zien, een fladderde als een vlinder naar beneden, even geluidloos, om daarna met veel geraas toch weer op te stijgen. Het spectaculaire strandwerk heb ik moeten missen.
Ik moest denken aan het te water laten van de strandreddingboot op Terschelling, vroeg in de jaren vijftig. Ik heb er al eens eerder over geschreven in mijn weblog. Een zware, knalgele truck op rupsbanden met het opschrift Caterpillar bracht de boot door de golven. Die naam ben ik nooit vergeten. Een paar jaar geleden geleden ging ik voor in een bijzonder dienst in de St. Jacobskerk. De voorbereidende groep had een paar mooie liederen uitgezocht. Het mooiste vonden ze zelf het lied over een Caterpillar, een rups, die verandert in een vlinder. Ik heb toen verteld over de productie van die gigantische apparaten. Die gebeurt vooral in zogenaamde economische zones. Die vind je in China, Indonesië, de Filippijnen, Singapore. De mensen, die daar werken, vooral jonge vrouwen, worden slecht betaald, moeten lang werken, mogen het terrein niet af, vakbonden worden er niet toegelaten. Een moderne vorm van slavernij.
U kunt het vergelijken met de werkwijze van sommige champingongkwekers of aspergetelers, in eigen land. De berichten daarover maken me telkens weer aan het schrikken. Fair Trade is niet alleen iets voor ver weg, maar is ook dichtbij van belang. Waar haalt uw winkelier zijn champignons vandaan? Maken we ons alleen druk over de huisvesting van de Polen en andere Oost-Europeanen in onze stad of hebben we ook oog voor de omstandigheden, waaronder ze werken? Of fladderen we daar maar liever omheen?
Het verhaal van Caterpillar las ik in de bestseller van Noami Klein No Logo.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-08-09 08:50:56
Het was gezichtsbedrog, maar wel indrukwekkend. Ik voer mee met de Lady Madeleine van Vlissingen naar Antwerpen. Al lang waren de koeltorens van Doel te zien. In die buurt zag en hoorde ik ook de affakkelinstallatie van een raffinaderij. Opeens maakte de boot heel even een zodanige draai, dat het leek of de vlam van die installatie op zij uit een van de koeltorens kwam. Het was zo snel voorbij, dat mijn vrouw er geen foto van kon nemen. Er is nogal wat over te doen, dat er in een reactorvat haarscheurtjes ontdekt zijn. Wegens onderhoud ligt het apparaat stil, dus is er geen gevaar. Wordt er gezegd en dat zal waar zijn. Maar die scheurtjes waren er toch al, toen de installatie nog in vol bedrijf was en was dat dan niet gevaarlijk? De burgemeester van Hulst maakt zich geen zorgen. Die is op tijd op de hoogte gesteld. Weet de Veiligheids Regio Zeeland hier ook van?
België is niet erg gelukkig met zijn kernenergie. In het koelbassin van Centrale 1 bij Tihange, in de buurt van Luik is een lek ontdekt. Niet bij onderhoud, pas nog, maar al tien jaar geleden. Het nu pas dit voorjaar bekend gemaakt. Het probleem wordt beheerd, klonk het geruststellend. Maar natuurlijk moeten problemen opgelost worden en niet pas na tien jaar. Hoe staat het met de andere veiligheidsmaatregelen vraag je je af. De Provinciale Staten van Limburg hebben hun verontrusting al geuit. Als er echt iets mis zou gaan bij Tihange, een centrale die nota bene op een breuklijn ligt, dan zou bijvoorbeeld ook Maastricht ontruimd moeten worden.
De kerncentrale in Borsele zou oorspronkelijk in 2013 gesloten worden. Dankzij een sterke nucleaire lobby heeft de regering een paar jaar geleden besloten om die centrale toch nog veel langer open te houden. Nu hoor ik, dat de producent, die de reactorvaten voor Doel gemaakt heeft, ook het vat voor Borsele maakte. Ik vraag me dan af of het werkelijk verstandig is om die centrale nog veel langer open te houden. Wereldwijd zijn er maar weinig kerncentrale van ouder dan 40 jaar, die nog in bedrijf zijn. De kerncentrale Borsele 2, die er niet komt, heb ik een koekoeksjong genoemd. De duurzame energie wordt er door weggedrukt. Maar wat als de veiligheid in gevaar komt door Borsele 1? Ik vind, dat we ook daarmee moeten stoppen.
Op de foto: de installatie van Doel gefografeerd vanaf de Lady Madeleine.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-08 11:32:54
Het boek Dagvlinders in Zeeland had ik dit weekend niet nodig. Dat ene Klein Koolwitje, dat er in de tuin rondfladderde, kon ik zo ook wel herkennen. Het was vlindertelweekend en ik besloot daar aan mee te doen. Zag ik vorig jaar ook nog een Gehakkelde Aurelia, een Dagpauwoog en een Atalanta, dit jaar lieten ze zich niet zien. Mijn Vlinderstruik staat er nu nog mooier bij dan anders, maar geen vlinder neemt de uitnodiging aan, behalve dan pas dit weekend dat Klein Koolwitje. Dagvlinders in Zeeland geeft al aan, dat de aantallen vlinders kunnen wisselen. Zo weinig heb ik nog niet eerder waargenomen.
Waar dat mee te maken heeft weet ik niet. Wat ik wel weet is, dat de bloemenranden langs de akkers langs de weg naar Dishoek dit jaar gewoon met tarwe ingezaaid zijn. De weinige subsidie, die tot nu toe beschikbaar was, is dit jaar niet meer vrijgegeven. Het is een verarming van het landschap. In een provincie, die het moet hebben van toerisme, is dit duidelijk een minpunt. Bovendien betekent dat, dat vogels, insecten en kleine knaagdieren nu geen rustplaats meer hebben. Dat zal ook zijn terugslag hebben op de vlinderstand.
Die Vlinderstruik in mijn tuin heb ik niet zelf geplant. Die is gewoon aan komen waaien. Hij doet het veel beter dan gekochte exemplaren. Over aan komen waaien gesproken: het leek pas in het jonge bos bij Dishoek of het gesneeuwd had. Overal lagen grote pluizen zaad van paarse distels. Ik hoop niet, dat die dit nieuwe natuurgebied gaan overwoekeren. Ik vind het prachtig om te zien, hoe aan de voet van de duinen zich nieuwe natuur ontwikkelt.
(Deze foto nam mijn vrouw vorig jaar in de tuin: een Atalanta op de Budleia, Vlinderstruik)
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-08-07 11:46:40
Afgelopen zaterdag voer GroenLinks met een eigen boot mee tijdens de Canalpride. Partijleider Jolande Sap zei daarvan: "De Canalpride is een mooi feest om te vieren dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Maar ik ben er ook om aandacht te vragen voor de emancipatie van homo's, lesbiennes en transgenders. Dat is nog steeds hard nodig. Lesbische vrouwen kunnen zonder een gerechtelijke procedure nog steeds geen moeder worden van het kind van hun vrouw. Homoseksuele leraren en leerlingen kunnen nog steeds worden geweerd op scholen. Gelijke rechten blijft een speerpunt van GroenLinks. Niet alleen voor lesbiennes en homo's, maar voor iedereen!”
Al tijdens mijn studententijd vroeg een hoogleraar op college aandacht voor de situatie van homoseksuelen. Hij maakte duidelijk, dat zij er gewoon bij horen in kerk en samenleving. Wij deden daar aanvankelijk wat lacherig over. Als er een op de twintig mensen homoseksueel is, dan moet er toch minstens een van de vierentwintig aanwezige studenten zo zijn. Pas later ontdekten we, wie dat was. Het lachen was ons toen al lang vergaan. Het was de tijd, waarin de predikanten Brussaard en Klamer en pater Gottschalk het Landelijk Koördinatiepunt groepen kerk- en homoseksualiteit (LKP) oprichtten. Het LKP is nog steeds actief.
Toen ik in Rotterdam-Ommoord predikant was, vroeg de werkgroep Homofilie en Christelijk geloven of zij voor de kerkenraad voorlichting mochten komen geven. Dat gebeurde toen voor de Hervormde en Gereformeerde kerkenraden en de Rooms-katholieke Parochieraad gezamenlijk. De Christelijke Vrouwenbond in mijn kerkelijke gemeente wilde ook een dergelijke avond. Toen zei de werkgroep, dat ik het woord wel kon voeren. Daaruit vloeide een jarenlange samenwerking voort.
In Vlissingen was ik in feite met heel andere dingen bezig. Toen in 2001 landelijk het homohuwelijk werd ingevoerd, heb ik het gesprek binnen de kerk hierover op gang gebracht. Als homoseksuele of lesbische stellen om een huwelijksinzegening zouden komen vragen, dan moest er een antwoord zijn. Gelukkig werd dat een positief antwoord. Twee jaar geleden werd bij de wervingsadvertentie voor een nieuwe predikant voor de Protestantse Gemeente Vlissingen, nadrukkelijk vermeld, dat hij of zij bereid moest zijn om homoseksuele of lesbische relaties in te zegenen.
Het beeld, dat in de politiek op dit gebied over de kerken wordt geschetst is naar mijn mening erg eenzijdig. Dat wilde ik maar even zeggen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-08-06 07:06:25
Zeeuwse jongeren zijn net als de andere Nederlandse jongeren: ze drinken te jong en teveel. Dat is bijzonder schadelijk voor hun gezondheid. De gemeenten in Zeeland hebben samen met de GGD, Indigo preventie en de politie Zeeland het project Laat ze niet verzuipen opgezet. Daarbij hoort een voorlichtingscampagne voor jongeren en hun ouders. Raadsleden zijn daarover uitvoerig ingelicht.De Tweede Kamer speelt op deze problematiek in en wil dat per 1 januari 2013 jongeren beneden de 18 geen alcohol meer kunnen kopen in de winkel of bestellen aan de bar.
Tot nu toe is het de Voedsel- en Waren Autoriteit, die toezicht houdt op de huidige leeftijdsgrens van 16 jaar. Wat het beleid ingewikkeld maakt is, dat het toezicht per 1 januari over gaat naar de gemeenten. In mijn landelijke dagblad lees ik een boeiend artikel, waarin beschreven wordt Hoe Den Helder zijn jongeren nuchter houdt. Daarin staat ook, dat uit een onderzoek gebleken is, dat 90% van de gemeenten zich nog niet voorbereid heeft op deze taakverruiming. Een loffelijke uitzondering is de gemeente Den Helder. Daar heeft men nu al twee controleurs, die toezicht houden op de jongeren en bij overtredingen contact opnemen met hun ouders. Omliggende gemeenten willen meedoen aan dit project.
Vlissingen loopt voor op met Laat ze niet verzuipen. Dan ligt het toch voor de hand, dat er plannen klaar liggen om per 1 januari de controle over te nemen van de VWA. Omdat ik daar toch niet helemaal zeker van ben, heb ik aan het college van B. en W. hierover vragen gesteld. Ik wil graag weten welke maatregelen er inmiddels getroffen zijn. Worden er, zoals in Den Helder, speciale inspecteurs ingesteld of krijgen bestaande toezichthouders deze nieuwe taak erbij? Zijn zij daarvoor opgeleid? Nogmaals, ik ga ervan uit, dat de plannen klaar liggen en ik neem aan, dat het antwoord niet te lang op zich hoeft te laten wachten.
0 reacties | reageren
