Boy is een korte film van scriptschrijver Prasanna Puwanarajah, geïnspireerd door de Spelen van Londen die er toen aan zaten te komen. We zien een vader die zijn zoon, een wielrenner, is kwijtgeraakt aan een verkeersongeluk. Nu staan zijn dagen in het teken van nagedachtenis, en hoe die vorm te geven. Want ergens moet er nog iets zijn dat zin heeft.
Geweldig gecast met Timothy Spall in de hoofdrol, tot tranen toe ontroerend, op het randje van sentimenteel, maar nergens erover. En dat alles zonder ook maar één gesproken woord.
Nou lieverds, eerst wil ik jullie bedanken voor de vele, vele klikjes op mijn loggepogje, ja zo noem ik het maar. Gezellig hè? En dit is um dan, de rundgenfoto van mijn naakte cavia. Vind je deze foto niet spannend? Ik wel, je kunt hier namelijk precies zien hoe mijn naakte cavia er van binnen uitziet. Leuk hè? Ik heb geen stamboom meer, anders zou ik jullie die ook eens laten zien. Jammer hè? Maar die is kwijtgeraakt tussen de ouwe kranten. En die kranten hè, die bewaar ik altijd voor onze Harmonie. Daar kopen ze dan weer unieformen van en toeters en zo. Dus indierekt zorg ik met mijn naakte cavia voor veel getoeter in het dorp. Leuk hè? Ik ga weer gauw in het oude schuurtje achter mijn huis zitten hoor, ik voel me daar ineens weer zóveel inspieratie op komen zetten! Hihihi! Nou, doei hoor, allemaal!
Ik had het jullie beloofd hè? Nou, hier is dan de foto van mijn naakte cavia. Gezellig hè? Veel schrijven doe ik niet, ik moet hiervoor natuurlijk heel veel hoogdravend onderzoek verrichten, want voor je het weet zit ik hier een beetje plaginaat te plegen. En dat willen we niet hè? Hihihi!
Volgende keer laat ik jullie een runtgenfoto zien van mijn naakte cavia. Leuk hè? Maar nou moet ik gaan hoor! Doei!
Gisteravond op tv de film Wo ist der Bahnhof gemist. De verzetsfilm uit 1985 van van Kooten & de Bie. Jammer, maar wij moesten weg. Naar het Arsenaaltheater We hadden kaartjes. Ja, geluksvogels als we zijn. Het waren nagenoeg de laatste kaartjes. Zei de mevrouw van de bieb. Dus daar zaten we, op de derde rij geloof ik. Beetje naar links. Konden we hem goed zien, Kees van Kooten.
Hij heeft na afloop nog het Boekenweekgeschenk gesigneerd, de verrekijker stond schuin voor hem op de tafel.
Geluksvogels als we zijn. Maar dat zei ik al, geloof ik. Maar dat het zeer geslaagd was nog niet, toch? Want dat was het.
Zou het nou niet iets zijn als die Catrijn de lelijke, oftewel -Willem dikneus met z'n achtervolgingswaanzin- met dat vreselijke mens Conny -Ik achtervolg jullie were ever you go om jullie wathever the crap te laten weten of je het wilt of niet en desnoods tot de dood er op volgt- samen een weblog zouden delen?
The Lumineers is een folkrocktrio uit Denver, Colorado, opgericht in 2002. De single ‘Ho Hey’ heeft de welverdiende definitieve doorbraak voor deze band betekend. Het nummer eindigde in Amerika om #1 in de Billboard Alternative Chart en ook het titelloze debuutalbum werd dit jaar met open armen ontvangen. The Lumineers bestaat uit Wesley Schultz op gitaar en vocalen, Jeremiah Fraites op drums, percussie, mandoline en vocalen en Neyla Pekarek op cello, piano en zang. Verwacht meeslepende, tijdloze folkrock, bestaande uit rijke en volle arrangementen.
Vaticaan ontkent betrokkenheid paus Franciscus bij dictatuur Videla.
Bergoglio had hoge functie binnen kerk tijdens regime
Deze dictatuur kon rekenen van de steun van de kerk, zo schrijft correspondent Floor Boon vandaag in NRC Handelsblad:
“Het regime trad keihard op tegen tegenstanders. Duizenden mensen werden gemarteld en vermoord. Bergoglio was in die tijd leider van de Jezuïetenorde. Hij bekleedde daarmee een hoge functie binnen de Kerk.
De Argentijnse onderzoeksjournalist Horacio Verbitsky deed onderzoek naar de rol van de kerk ten tijde van Videla. In zijn in 2005 gepubliceerde boek El silencio (De Stilte) beschrijft Verbitsky dat geestelijken het regime niet alleen gedoogden, maar ook hebben geholpen. De beschuldiging is niet mals: Bergoglio zou verantwoordelijk zijn voor de ontvoering en marteling van twee priesters van zijn eigen orde.”
Bergoglio heeft zelf ook altijd ontkend betrokken te zijn geweest bij misdaden van het regime. Hij zegt mensen juist te hebben geholpen.
Brede boulevards verbinden royale pleinen omringd door indrukwekkende gebouwen. Toeristen worden verrast door de vriendelijke straatjes en intieme binnenplaatsen die achter de grootschaligheid verborgen liggen.
Het eenvoudige en traditionele geploeter op het platteland contrasteert sterk met het bruisende leven in de grote steden. Met name de landelijke hoofdstad Hirdo en de eilandshoofdstad Amahagge bieden een internationale allure waar weinig is te merken van de geïsoleerde status van dit land. Ook districtshoofdsteden als Hoggebim en (vooral) Asjetto timmeren tegenwoordig flink aan de weg om hun volwassenheid te benadrukken.
Het Azÿ-gebergte tussen Flo en Trejasu - overgang van de bossen in het noorden naar de kaalheid in het zuiden. De woeste natuur contrasteert hier sterk met de kunstmatigheid van de gesnoeide struiken die hier erg populair zijn.
Na de eerste gelukswensen ontvangt de nieuwe kerkvorst Franciscus ook al de eerste scherpe kritiek, met name van mensenrechtenactivisten in zijn vaderland Argentinië. Het staat buiten kijf dat de katholieke geestelijke Jorge Mario Bergoglio net als andere Argentijnen nooit openlijk stelling heeft genomen tegen de junta van Jorge Videla, die Argentinië van 1976 tot 1983 bestuurde en in een 'vuile oorlog' tegen linkse opponenten duizenden slachtoffers maakte.
Sergio Rubin, biograaf van de vroegere kardinaal, spreekt van een falen van de katholieke kerk in Argentinië in het algemeen. Volgens hem is het oneerlijk Franciscus op te zadelen met de collectieve schuld van veel Argentijnen van zijn generatie. Bergoglio nam in feite grote risico's om zogenaamde 'subversieven' te redden, zei Rubin, maar de geestelijke sprak hier nooit over voor de publicatie in 2010 van zijn biografie 'De Jezuïet'.
De steun voor Franciscus komt ook uit onverwachte hoek. 'Misschien had hij niet de moed die andere priesters hadden, maar hij collaboreerde nimmer met de dictatuur', zei Adolfo Perez Esquivel donderdag, winnaar van de Nobelprijs voor de vrede in 1980 wegens het documenteren van de misstanden van de junta. 'Bergoglio was geen handlanger van de dictatuur. Daar kan hij niet van worden beticht.'
'Schijnheilig' Andere huidige en voormalige activisten reageren minder mild. 'Er is sprake van schijnheiligheid waar het het gedrag van de kerk betreft, en dat van Bergoglio in het bijzonder', zei Estela de la Cuadra, wier moeder mede aan de basis stond van de activistengroep Grootmoeders van de Plaza de Mayo. 'Er zijn allerlei soorten rechtszaken en Bergoglio weigert stelselmatig zijn medewerking.'
Tweemaal maakte Bergoglio inderdaad gebruik van zijn recht om niet voor de rechter te verschijnen en toen hij uiteindelijk in 2010 een verklaring aflegde waren zijn antwoorden ontwijkend, bevestigde mensenrechtenactiviste Myriam Bregman. Toch kon volgens haar uit deze verklaring worden afgeleid dat de kerk al vroeg op de hoogte was van de martelpraktijken en moorden op burgers, zelfs toen de kerk de junta steunde. 'De dictatuur had niet op deze manier kunnen opereren zonder deze belangrijke steun.'
De kwalijkste beschuldiging aan het adres van Bergoglio is dat hij als jonge jezuïetenleider zijn steun aan twee activistische priesters introk. De priesters, Orlando Yorio en Francisco Jalics, werden ingerekend en gemarteld. Yorio, inmiddels overleden, zei later dat Bergoglio hen in feite had uitgeleverd aan de doodseskaders door hen niet openlijk te steunen. Jalics heeft zich teruggetrokken in een Duits klooster en weigert over de gebeurtenissen te spreken.
Gesmeekt om gratie Volgens Rubin vertelde Bergoglio hem later met tegenzin zijn kant van het verhaal. De jezuïetenleider zou met de nodige moeite toegang hebben weten te verkrijgen tot het presidentieel paleis van Videla. Eenmaal in het hol van de leeuw zou hij de juntaleider hebben gesmeekt om gratie voor de twee priesters. 'Gelukkig werden ze enige tijd later vrijgelaten (...) De nacht dat ik van hun ontvoering vernam, kwam ik in actie', zei Bergoglio hierover.
'Bergoglio is altijd zeer kritisch geweest over mensenrechtenschendingen ten tijde van de dictatuur, maar hij is ook altijd kritisch geweest over de linkse guerrillero's', zei Rubin. De biograaf wees erop dat er geestelijken waren die 'alles op het spel zetten en de junta openlijk trotseerden'. 'Sommigen van hen vonden daarbij de dood.'
De familie-De la Cuadra verloor vijf verwanten door de staatsterreur, onder wie Elena, de zus van Estela, die op het moment van haar ontvoering in 1977 vijf maanden zwanger was. De familie smeekte de leider van de jezuïeten in Rome in te grijpen. Bergoglio werd ingeschakeld, die op zijn beurt een bisschop met de politie liet praten. Die bracht inktzwart nieuws: de vrouw was beticht van communisme en daarom ten dode opgeschreven. Haar baby werd ter adoptie aan een familie gegeven, die 'te belangrijk' was om deze beslissing aan te vechten.
Laf Ondanks het bewijsmateriaal in deze zaak, ontkende Bergoglio in 2010 dat hij wist van het stelen van baby's totdat hij er ver na het einde van de dictatuur van vernam. 'Bergoglio heeft een erg laffe houding als het gaat om zoiets vreselijks als de diefstal van baby's', zei Estela. 'De vraag is hoe hij zijn naam gaat redden, zichzelf gaat redden. Hij kan niet voorkomen dat deze beschuldigingen het publiek bereiken. Mensen weten hoe hij is.'
In oktober 2012 bood de Argentijnse kerk onder leiding van Bergoglio - hij was in 2001 tot kardinaal benoemd - verontschuldigingen aan omdat zij er niet in geslaagd was haar kudde tijdens de dictatuur te beschermen. De schuld werd echter gelijkelijk verdeeld over de junta en de tegenstanders van het militaire bewind. Volgens critici kwamen de excuses ook veel te laat. Bovendien moet de kerk nog altijd naar buiten treden over degenen die zich destijds schuldig hebben gemaakt aan mensenrechtenschendingen, zeggen zij.
