en verder
Opeens is ook Karen gekomen. Zij heeft ooit stage gelopen bij Eva in haar opleiding tot vroedvrouw. En nu komt ze terug van een missie voor Dokters van de Wereld in één of ander oorlogsgebied. Dat merken we : nachtmerries over schietpartijen en verkrachtingen. Kon ook in België haar draai niet vinden. Is hier dus even om bij te komen.
We hebben het goed met elkaar; het voelt als een aparte enclave, Eva, haar ouders, met wie ik veel optrek, Vivian en nu ook Karen. We eten vaak samen en het voelt zoooo goed. Niet te vertellen. Alles klopt. Ook hoe we allemaal ons best doen om ondanks taalbarrieres te communiceren; er is geen gemeenschappelijke taat, ook niet Engels of Spaans, maar het lukt met dubbel vertalen. Voor mij is het makkelijk, voor Vivian niet, voor de ouders van Eva op een andere manier ook niet: wel Frans, geen Engels. Maar zo bijzonder!
Deze zondag zijn we eerst naar de markt geweest in Isquisis. Karen en Vivian vroeg; ik pas later met de ouders van Eva. Vivian moest en zou een keer vlees eten en nu had ze een stuk koe in mootjes gehakt gekocht op de markt.
De markt is apart. We zijn erheen gelopen, bijna anderhalf uur, 3 behoorlijke klimmetjes. Eigenlijk waren we te laat om zinnige dingen te kopen, maar dat vond ik niet zo belangrijk meer. ik ga binnenkort weg. Wel CD met marimbamuziek meegenomen.
Isquisis is een soort cowboydorp. Hier zie veel minder Maya's, maar meer mensen met Spaans bloed, Ladino's. En die komen te paard. Alle paarden staan net buiten het dorp. Behoorlijk macho dus! En ook niet arm.
Maar je kunt er frietjes kopen, en nog lekker ook, en gebraden kippepootjes en verder de voorraad voor de rest van de week aanvullen: sinasappels, aardappels, groente, bananen. We krijgen trouwens ook veel van de mensen in Yalanhuitz, gewoon van de mensen: mais, sinasappels, en een vrucht die het midden houdt tussen aardappel en courgette en groeit aan een klimplant. Heerlijk: aan schijfjes snijden, even koken en dan bakken in olie.
Terug zijn we in de vrachtwagen van Mateo meegereden. Ik heb vorige week geleerd dat het heel heftig is om te blijven staan, dus ik ga zitten. maar de papa van Eva wilde persé blijven staan; gelukkig is hij niet gevallen ........
Nu Karen er is, ga ik misschien wat eerder weg. Ik heb zulke leuke verhalen gehoord over wat er onderweg nog te doen is. ik heb wel zin in een paar dagen Panajachel aan het Lago Atitlan, en zwemmen in een meer tussen de vulkanen.
