Yalanhuitz
Maar we hebben weer stroom, dus nu een beetje
meer nieuws. Zondag is Eva vertrokken , ze is op weg om haar ouders op te halen. Ik vond het heel spannend om hier alleen achter te blijven, maar Eva
deed er nogal gemakkelijk over: het is al geweldig dat er iemand is.
Maar het is wel echt spannend. Mensen hebben geen auto hier, het dichtstbijzijnde ziekenhuis is 5 uur over die onverharde weg met kuilen en gaten, althans als ze een auto kunnen regelen. Vaak willen ze dat niet want ze kennen de stad helemaal niet en
ze zijn bang.
Heel veel mensen spreken ook geen Spaans, alleen Mayan. Dus je moet je goed afvragen wat je doet als je iemand in wilt sturen. Of het zin heeft.
Na 6 uur 's avonds hebben we ook geen telefoon meer en geen stroom. Zie dan maar eens kans om iemand te onderzoeken en naar het ziekenhuis te krijgen.
In middels is Vivian gekomen, een medisch student uit Bonn. Haar Spaans is stukken beter dan het mijne dat helpt ook al. En verder vulllen we elkaar
aardig aan. Ze wil dolgraag een bevalling doen. Nou, ik zie mezelf dat niet doen in het donker, terwijl de rokken niet uitmogen. We zullen zien.
Vivian en ik wonen in een houten huisje. We koken zelf en we doen boodschappen.
Cola en andere rotzooi is er genoeg, maar groente , vlees, kaas niet. Wel is er een markt in een naburig dorp. Daar schijn je groente en fruit te kunnen kopen.
Maar we hebben ook geen koelkast. Nogal primitief eigenlijk. Maar wel grappig voor korte tijd. En je leert er mee omgaan. Geen brood? Dan eten we havermoutpap als ontbijt. Geen vlees, maar wel eieren. En we laten tortilla's bakken bij de buren.
Verder is het hier een paradijsje, heel mooi dal tussen de bergen. Weer:veel stortbuien, dan weer zon, erg vochtig allemaal.
Al met al, dit is wat je je voorstelt bij een gezondheidspost in the middle of nowhere in een ontwikkelingsland. Maar 't zal wel gaan.
Op de foto: ons kliniekske!
