Yalanhuitz
Hier is het behoorlijk heftig. Alleen al de reis hierheen is een boek
waard. Ik weet niet in hoeveel vervoermiddelen ik heb gezeten met andermans kinderen en kippen op schoot en zo vol dat ze om de beurt moet ademen.
Maar hier aan gekomen: tja Eva is een schat. Ze is nu weg om haar ouders op te halen in Gua stad. Ik heb gezegd dat ze maar rustig aan moet doen.
Afgelopen zondag en maandag was ik hier alleen . Begon me net een beetje Albert Schweitzer te voelen. Heftig hoor. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis is 5 uur met de auto over een steile slingerende weg vol gaten en haarspeldbochten. Ik heb al behoorlijk doodsangsten uitgestaan toen ik hier toe kwam. Maar voor de mensen hier is het geen keuze.Dat bepaalt wel je afwegingen.
Mijn Spaans is nog een beetje zoek. Zou ik meer moeten oefenen.
Inmidddels is Vivian gekomen. Een duitse medisch student. Leuke meid. Heel doortastend . Samen zoeken we alles uit en we doen samen spreekuur. Goede combinatie, zij weet veel, ik heb veel gezien. Alleen
is de verleiding groot om engels te spreken.
Hoe we hier wonen wil je niet weten. Een ouwe gammele trekkershut komt nog het dichtst bij de beschrijving. Een houten kotje met golfplaat, geen ramen. Geen electriciteit, geen water, geen toilet. Wel een kraan buiten, maar dat is geen drinkwater. Wel hebben we een waterfilter; het duurt heel lang, maar dan heb je wel goed drinkwater.
Vlak naast ons staat de openbare telefoon. Om half 6 slaat het aggregaat aan en beginnen de oproepen voor mensen voor wie er telefoon is. Die moeten dan binnen 5 of 10 minuten bij Mateo, onze buurman zijn. Uitslapen is er voor ons dus niet bij.
Maar we leven en koken en eten er. Bij kaarslicht. Om 6 uur is het donker. Twee kaarsen zijn net genoeg voor koken, eten, tanden poetsen. Tja , en dan maar slapen.
En soms zeggen we tegen elkaar: zullen we vanavond een pizza laten komen! Of naar de Griek gaan?
Hier zijn wel winkeltjes, maar die verkopen vooral frisdrank en chips.
Geen groente, geen brood, geen wijn, geen vlees, geen kaas, geen..... no nada dus.
Het weer? Het heeft gisteren bijna 24 uur gestortregend. Alles hier is bagger. We lopen met laarzen aan. Dat helpt.
Er zijn bijna geen foto's van te maken. Dit is wel het heftigste dat ik ooit gedaan heb, maar we houden vol. Groeten daar! Om tijd te sparen stuur
ik dit verhaal door naar mijn dierbaren. Dan kan Vivian ook even op de computer voor de zonne-energie op is.
--------
Vanuit Huehuetenango
Geplaatst op: 2008-03-24 11:31:50
Even een berichtje van mij. 't Valt niet allemaal mee. Reis tot nu toe voorspoedig maar morgen moet ik nog maar zien. Ik heb me rot gezocht naar
de bus die ik morgen moet hebben en uiteindelijk Eva gebeld. Moet nog zien of ik het kan vinden.
Verder werkt de mobiel niet, met helemaal niets, geen sms, geen telefoon mogelijk; snap ik niet.
Maak je geen zorgen, maar misschien is dit wel mijn laatste derde wereld avontuur!
Spaans valt tegen, ik versta de mensen slecht. Klinkt heel anders dan in Peru.
Erg vuil land hier, vol rotzooi en ook vol Jezus gedoe. Op de vrachtwagens staan dingen als Dios es Amor. Allerlei evangelicals zijn hier neergestreken. Laat ze maar eens beginnen om de troep op te ruimen ipv bidden.
Nouja, als ik het morgen niet kan vinden, ga ik wel wat anders doen.
Maak je geen zorgen. Ik red me wel.
0 reacties
