capping day 17 maart
Mijn gastvouw mrs Aida is weduwe zonder kinderen. Ze heeft een prachtig huis met veel zeer waardevolle spullen: kroonluchter, enorme klok, enorme chinese vazen die een fraai kapitaaltje waard zijn. Het huis zit vol frutsels en alles is afgedekt met kleedjes. In het dak zit een gat, daaronder is een vijver zo tussen de keuken en de eetkamer in en daarin zwemmen gigantische koikarpers. Die eten oud brood en rijst geloof ik.
Naast haar werk in het ziekenhuis heeft ze nog een of andere business in voedselsupplementen en crèmes en zo. Daar is ze veel voor op pad. Ik ben dan alleen in huis met Ie-is, dat is het dienstmeisje. Die spreekt slechts 2 woorden Engels, maar met behulp van woordenlijsten probeer ik toch te communiceren met haar. Ze is lief en schuw en ik geloof dat ze nooit eet.
Vanmorgen, zaterdagmorgen in de straat. Alle dienstmeisjes waren bezig met auto’s wassen van bewoners die vandaag niet naar hun werk hoeven.
Me dr veerman, de dikke, naar de capping day gegaan. Zijn vader is de starter en eigenaar van de hele onderneming. Is ook echt een ondernemer, eigenaar van diverse ziekenhuizen, verzekering en verpleegstersopleiding. Heeft veel internationale ervaring en heeft als adviseur voor de WHO in Geneve gewerkt. Leuk gesprek mee gehad. Vertelde hoe hij er in gerold was en dat ze de verpleegsteropleiding per ongeluk hebben opgezet omdat er geen verpleegkundigen waren, dus ze gingen zelf maar opleiden. Nu is het een erkende en gerenommeerde opleiding maar hij wil verder naar internationale erkenning, door de studenten een jaar langer op te leiden in Maleisië tot bachelor niveau. Dan hebben ze een diploma dat in de hele gemenebest erkend is. Daarmee kunnen ze in het buitenland werken en dat zal wel het perspectief zijn voor een heleboel: werken in het buitenland en zo bijdragen aan het gezins-/ familie-inkomen. Maar ze moeten wel engels leren. Dat is hem een doorn in het oog: geen vreemde taal die als communicatiemiddel kan dienen. Had van hem ook Nederlands mogen zijn, als er maar een brug is naar de rest van de wereld.
Capping day is de dag voorop de 1e jaarsstudenten de eed van geheimhouding afleggen. Was een enorme ceremonie. Deed me erg denken aan Don Bosco, die hebben er ook gevoel voor.
Ouders erbij. En zingen al die studenten, geweldig. Meer dan 30 % is man, de rest meisjes al dan niet met hoofddoek, maar zo vol enthousiasme, prachtig.
Daarna rondgelopen in de school en van alles uitgewisseld. Studenten van de verpleegopleiding betalen voor de opleiding, meestal hun ouders. Na een aantal maanden begint de praktijk, dat was nu voor deze groep het geval. Daarin wisselen theorie en praktijk elkaar af: general basic needs, psychiatrie, kinderen, verloskunde (moeder en kind), community health, ER. Totaal duurt de opleiding 3 jaar. Al die tijd betalen ze. En ook om stage te mogen lopen betalen ze aan het ziekenhuis. Ze worden begeleid door instructors. Dat ga ik allemaal nog zien. Daarna starten met een salaris van € 50.
Ik heb uitgebreid verteld hoe ons systeem werkt. het verhaal van de 5 niveaus en de verschillende routes; dat gaf te denken. Snappen waarop het personeelstekort beheersbaar is in Nederland, je kunt minder specialistisch werk laten doen door lager gekwalificeerd personeel. En dat ook kinderen van arme ouders kunnen studeren, dat was ook een eye opener. En de combinatie werken / leren kennen ze ook niet hier. Verteld dat we daarvoor wel allemaal een berg belasting betalen. Maar dat doen zij ook, alleen verdwijnt het in onbekende zakken.
Maar voor mij ook stof tot nadenken. Zoveel power. Niet te vergelijken met de ongemotiveerde hap die je in Nederland soms aantreft.
Al met al een hele ervaring en ik moest vooral terug komen. Ga ik zeker doen.
