Geplaatst op: 2009-11-02 22:09:49
Sorong is inmiddels lang en breed achter de rug. Het was heftig, hectisch en te veel doorweven met persoonlijke aspecten, dat ik ze niet heb beschreven in dit weblog. Maar de volgende reis is Sumatra. Donderdag vertrek ik. Als het een beetje wil lukken, schrijf ik er over.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2009-05-24 13:23:33
Deze keer gaat de reis naar Sorong. Ik ga daar helpen bij een school vooor gezondheidszorg bij de leerplanontwikkeling. Daar hoor ik wel wat van af tre weten. Vandaar. Het is een PUM-missie.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2008-12-05 21:28:59
..... het kriebelt alweer.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-05-08 13:02:48
Toch nog even toerist gebleven. Leuke mensen ontmoet. En behalve het meer is ook Chichicastenango erg leuk. Ligt hoog, in de bergen, weer een trui aan. Heel leuke, maar wel drukke markt. De geldautomaat is mijn beste vriendje.
Vervoer geregeld naar Guatemala City, nu eens geen chickenbus, maar shuttle taxi tot de voordeur van het hotel. Ik heb te veel verhalen gehoord over criminele toestanden in G. C. Ook taxichauffeurs kunnen erg fout zijn. Maar nu was het een prachtige rit via Antiqua. Omdat ik Spaans spreek, mag ik meestal bij de chauffeur zitten; dan zie je tenminste wat.
En toen weer naar Lorena. Lorena is de baas van een leuk hostel vlak bij de luchthaven. Prima stek voor aankomst en vertrek op onmogelijke tijden. Geweldig mens. Bovendien arrangeert ze allerlei contacten. Zo vond ze op de heenreis dat ik maar met Rachel moest reizen naar Huehue voor de veiligheid en voor de gezelligheid. En nu had ze een paar Nederlanders voor me in petto. En een stel hoogbejaarde vlaamsprekende Belgen die gingen fietsen in Guatemala. Maar 1 fiets was niet aangekomen. Dus ze moesten een dagje wachten.
's Morgens op de luchthaven ook weer mensen die ik eerder tegen gekomen was: een jong stel uit Delft aan het backpacken met 2 kleine kinderen, 1 in de buggy, de andere ernaast. Dat is lef hoor!
Karen had me verteld dat het Centro Historico in Mexico Ciudad de moeite waard zou zijn. Dus met 3 metro's vanaf de luchthaven op pad. Bedacht te laat dat alles in één keer goed moest gaan: Mexico is een megastad en als je de verkeerde lijn pakt, sta je zo in een heel ander deel van de stad en mis je het vliegtuig. Wel een beetje genant: de metro kan eigenlijk niet alle mensen verwerken, dus als er een trein komt wil iedereen erin. Eerst dacht ik nog: laat er maar één gaan, straks is het rustiger, maar nee, dit is Rotterdam niet, het blijft duwen, wringen, ellebogenwerk. Ik ben groter dan de meeste Mexicanen, dus ik vond het wel raar om me er ook zo in te vechten, maar tja, geen keus.
Maar verder ging alles goed. Genoten van de zon op het plein voor de kathedraal, mijn aura laten reinigen (Aztekenritueel) en een handtekening gezet tegen de handelsbarrieres door de EU en de VS. De kathedraal bekeken, genoten van de muziek en een stenen vogel gekocht op een grote landbouwmanifestatie. Ik zei tegen de verkoper: Vanavond vliegt hij naar Amsterdam. Hij geloofde me niet.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-04-07 21:42:49
Jawel, ik heb Panajachel (spreek uit: Panagasjèl) heelhuids bereikt. Heel vroeg (3 uur) vertrokken, aardedonker, gelukkig maar, dan zie je al die ravijnen niet. Een bus vol lichaamsgeuren; nou ja toe maar...
Om half 6 begon het licht te worden en toen kwamen we ongeveer Nenton binnen. Zag er nu heel anders uit dan op de heenreis. Half 10: Huehue. En daarna nog minstens 4 bussen en toen opeens het meer, het Lago Atitlàn. Wow!
Zomaar hotelletje binnen gelopen, Hotel Utz Rajil, in de straat van 14 februari; prima allemaal. Er zitten hier knopjes aan de muren, als je daarop drukt gaat het licht aan. En warm douchen! Dat je je ook weer zo kunt verbazen over die dingen en dat je er zo blij mee kunt zijn.
Als je de straat uitloopt, sta je aan het meer. je kunt er boottrips regelen en je kunt er zwemmen. Het meer is omringd door vulkanen. Dat geeft spectaculaire zonsondergangen.
Nu maar vroeg slapen.......
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-31 21:27:05
Hallo allemaal!
En dan is het, na 7 jaar studeren, eindelijk zover: de felbegeerde meestertitel is mine! Op 13 november a.s. zal mijn buluitreiking plaatsvinden in het academiegebouw (Domplein 29 te Utrecht) om half vier (zaal open om 15.15). Het geheel duurt tot ongeveer vijf uur. Ik zou het leuk vinden als jullie er zijn om mijn volwassen bestaan als jurist te vieren! (en meteen mijn collega's te ontmoeten)
lfs, Hanneke
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-31 21:08:00
Ha mams!
Hoe is het daar? (als je dit kunt lezen bij zonne-energie tenminste;). Ik ben erg benieuwd ook hoe je je voelt. Het klinkt allemaal wat primitief, maar je bent wel opgewekt, toch? Althans ik krijg de indruk dat ondanks de primitieve omgeving het leuke mensen zijn?
Hier is alles in orde. Heb je een mailtje gestuurd ook over buluitreiking. Spannend hoor!
Laat je even wat horen als het lukt?
Knuffel!
Hoi meisje
Maak je geen zorgen, ik heb een geweldige tijd gehad. Maar nu ben ik
even toerist, want er was nog een vrijwilliger gekomen en daarom heb ik
toch besloten om wat meer van het land te zien. Vandaag gereisd van 3uur ´s morgens tot 3 uur ´s middags achter elkaar door met ik weet niet hoeveel bussen.
Maar het is de moeite waard. Geen moment spijt.
Tot dinsdag, ten minste als de KLM me meeneemt. Weet jij iets leuks te doen
in Mexico City als je lang moet wachten op je aansluiting?
MAM
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-31 21:02:15
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-30 22:55:37
Oef, dat was een moeilijke beslissing...
Maar toch, we waren nu met 3 vrijwilligers plus de ouders van Eva, dat is veel. Zondag gingen we naar de laguna, een meer aan de voet van de waterval, Bijzondere ervaring, zo afdalen naast de waterval in het regenwoud. Goed vasthouden aan boomwortels, heel voorzichtig, want alles is vochtig. Maar het lukte, ook de ouders van Eva waren mee. Karen was niet mee, die wilde alleen thuis blijven en slapen in de hangmat. Was hard nodig!
Maar eenmaal beneden, dat prachtige blauwe meer zomaar in het oerwoud, dus jawel..... kleren uit en zwemmen. Tenslotte lagen we allemaal in het water. Fantastisch, zo zwemmen aan de voet van de waterval.
Eva en Karen gingen maandag naar Pojom. Daar werkt Hanne, samen met Kurt, haar vriend. Dat is met de auto naar Isquisis en dan een uur lopen over de glibberige berg. En slecht weer. Maar het lukte, ze geraakten er en deden wat moest gebeuren.
Vivian en ik deden inmiddels samen spreekuur, voor het laatst samen. Ik wilde heel graag nog patienten zien, nou, dat was geen probleem. Ze kwamen in drommen, met hele families tegelijk. Hadden zeker gisteren bedacht dat het handig was om gezamenlijk naar Yalanhuitz te gaan. Of ze komen uren over de bergen lopen met zieke kinderen. Die mensen stuur je niet terug.
Het spreekuur liep dus gigantisch uit. We hadden de ouders van Eva uitgenodigd voor de lunch bij ons in Casa Canella, nou, tegen drie uur was het zover. Voordien had ik Eva's moeder al bij een bezorgde moeder gehaald, klein babietje, 4 weken, 2400 gram, wilde niet drinken, pakte wel de tepel, en liet dan weer huilend los, geen spruw, buikkrampjes? Alles geprobeerd, toch maar met pijn in het hart Formula (flessenmelk) meegegeven. Dat wou hij wel. Heb hem verteld dat hij in de rest van zijn leven wel zal moeten werken voor de kost. Maar zo'n jong mag natuurlijk niet verhongeren.
Ik ben toen in Casa Canella gebleven om mijn koffer in te pakken. Dat kan alleen bij daglicht. Dus ook heel goed nadenken: wat heb ik nog nodig, wat laat ik waar. Want morgenochtend om 3 uur vertrekt de bus. En dan is het hier onbeschrijfelijk donker! Zaklantaarn nog maar controleren.......en de mobiel die als wekker moet dienen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-30 22:13:36
Opeens is ook Karen gekomen. Zij heeft ooit stage gelopen bij Eva in haar opleiding tot vroedvrouw. En nu komt ze terug van een missie voor Dokters van de Wereld in één of ander oorlogsgebied. Dat merken we : nachtmerries over schietpartijen en verkrachtingen. Kon ook in België haar draai niet vinden. Is hier dus even om bij te komen.
We hebben het goed met elkaar; het voelt als een aparte enclave, Eva, haar ouders, met wie ik veel optrek, Vivian en nu ook Karen. We eten vaak samen en het voelt zoooo goed. Niet te vertellen. Alles klopt. Ook hoe we allemaal ons best doen om ondanks taalbarrieres te communiceren; er is geen gemeenschappelijke taat, ook niet Engels of Spaans, maar het lukt met dubbel vertalen. Voor mij is het makkelijk, voor Vivian niet, voor de ouders van Eva op een andere manier ook niet: wel Frans, geen Engels. Maar zo bijzonder!
Deze zondag zijn we eerst naar de markt geweest in Isquisis. Karen en Vivian vroeg; ik pas later met de ouders van Eva. Vivian moest en zou een keer vlees eten en nu had ze een stuk koe in mootjes gehakt gekocht op de markt.
De markt is apart. We zijn erheen gelopen, bijna anderhalf uur, 3 behoorlijke klimmetjes. Eigenlijk waren we te laat om zinnige dingen te kopen, maar dat vond ik niet zo belangrijk meer. ik ga binnenkort weg. Wel CD met marimbamuziek meegenomen.
Isquisis is een soort cowboydorp. Hier zie veel minder Maya's, maar meer mensen met Spaans bloed, Ladino's. En die komen te paard. Alle paarden staan net buiten het dorp. Behoorlijk macho dus! En ook niet arm.
Maar je kunt er frietjes kopen, en nog lekker ook, en gebraden kippepootjes en verder de voorraad voor de rest van de week aanvullen: sinasappels, aardappels, groente, bananen. We krijgen trouwens ook veel van de mensen in Yalanhuitz, gewoon van de mensen: mais, sinasappels, en een vrucht die het midden houdt tussen aardappel en courgette en groeit aan een klimplant. Heerlijk: aan schijfjes snijden, even koken en dan bakken in olie.
Terug zijn we in de vrachtwagen van Mateo meegereden. Ik heb vorige week geleerd dat het heel heftig is om te blijven staan, dus ik ga zitten. maar de papa van Eva wilde persé blijven staan; gelukkig is hij niet gevallen ........
Nu Karen er is, ga ik misschien wat eerder weg. Ik heb zulke leuke verhalen gehoord over wat er onderweg nog te doen is. ik heb wel zin in een paar dagen Panajachel aan het Lago Atitlan, en zwemmen in een meer tussen de vulkanen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 21:54:28
In het kliniekje met Calendaria. Zij is één van de zes of zeven kinderen van Juana. Papa is clandestien naar de States, maar daar met een nieuwe girl friend. Hij stuurt nu geen geld meer naar vrouw en kinderen, wel af en toe naar zijn moeder.
Jaja, de tragiek van een land waar niet genoeg werk is voor de mensen om te overleven. We horen daar barre verhalen over: mensen moeten heel veel investeren om naar de Estados Unidos te komen maar als ze halverwege worden opgepakt gaan ze onverbiddelijk terug. Weg geld, en dus weer jaren armoe.
Als het wel lukt, is eenzaamheid een groot probleem. Mensen leven hier zo sterk samen en zijn zo op elkaar aangewezen. Daar besta je niet. Als je ziek bent,kun je beter wel komen werken, anders is je baan weg. Telefoneren naar huis kost veel geld en levensonderhoud daar is ook al een stuk duurder. En dan zijn er drank en drugs. En vriendinnen. Dus er mislukken nogal wat van die plannen.
Maar de verleiding is groot. Er komen mensen terug na een paar jaar die kunnen dan een stenen huis laten bouwen. Juan bij voorbeeld. Hij heeft het winkeltje waar onze tortilla's vandaan komen en je merkt dat mensen een zekere welstand hebben. Goed huis. Genoeg te eten. Kinderen naar school. Warme familie. Maar Juan heeft wel 3 jaar op de motormaaier gezeten op een golfbaan in Florida en hij spreekt nu nog wel 5 woorden Engels, die hij graag wil oefenen. Maar hij vraagt zich af of hij het niet nog eens zal proberen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 21:39:15
..............................en een evangelisch kerkje.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 21:16:09
De katholieke kerk, middelpunt van het dorp. Staat er nog niet zo lang. Zomaar plop, op de heuvel gezet, zoals een kind een legokerkje neerzet.
Er wordt veel muziek gemaakt, marimba. Heel leuk om te horen.
Daarnaast zijn er nog ongeveer 6 kerkjes , meestal houten schuurtjes zonder vloer, dus gewoon op de aarde: evangelisch, baptist, charismatisch, pinkster en nog zo wat van die Amerikaanse invloeden. Maar ik was er eerst niet zo van gecharmeerd maar ik denk nu dat ze toch wel een positieve invloed hebben.
0 reacties | reageren
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 16:14:46
Allerheiligen, dat wordt hier gevierd met knalvuurwerk, (waar kopen ze dat toch?) en drank (en dat is ook nergens te krijgen hier). Nouja, eerst naar de kerk met de ouders van Eva. De priester, net als wij op kaplaarzen en jeans en een fleecetrui aan. Tijdens de dienst werden de kaarsen gezegeld voor Allerzielen.
De volgende morgen werden alle muziekinstrumenten van het marimba-orkest de berg opgesjouwd naar het kerkhof. Daar vond de mis plaats. En iederen heeft wel mensen op het kerkhof liggen, maar het was toch geen droevige gebeurtenis.
's Avonds weer dronken figuren langs de weg. Beetje eng. Alcohol mag hier niet verkocht worden, wellicht om de mannen tegen zichzelf te beschermen. Maar op feestdagen mag het wel en dan nemen ze het er ook van!
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 12:29:22
lelijke wond, maar mooi genezen uiteindelijk
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 12:10:37
De ouders van Eva zijn gekomen. Schatten van mensen. Vivian en ik wilden ze verrassen. Mateo zou zijn vrouw een pan met kip en allerlei groenten laten maken, nounou, een feestmaal! Kosten: Q 100, dus € 10, en dat is hier een enorm bedrag.
Jawel, we zagen de kip al staan in een rennetje bij Mateo, nog in leven, wel een kleintje, maar ach, met al die groente erbij.... Maar toen we uiteindelijk die geweldige maaltijd gingen ophalen, kregen we een heel klein pannetje met daarin 4 gekookte aardappels en 4 kleine stukjes kip. Veel te weinig voor 5 volwassen mensen. Eva zat er niet mee en haar ouders ook niet. Ze hadden aardig wat ingeslagen in Huehue en er was nog groentesoep over van de lunch. En nog worst die ik had meegebracht en chocolade uit Bolivia van Vivian. En alles bij elkaar....heerlijk!
Vivian en ik doen nog steeds samen de consultaties. Gaat goed; samen weten we genoeg om de meeste dingen op te lossen. Veel gewone huis,tuin en keukendingen zoals verkoudheid, ontstoken oortjes, e.d. en niet te vergeten ongedierte: schurft en luizen, soms hele families die eronder zitten. Dat is lastig weg te krijgen hier. Maar ook wonden van machetes, waar de mannen hier mee rondlopen. En ondervoeding. Kinderen die een jaar ouder blijken te zijn, dan ik dacht.
Maar we kunnen nu Eva inschakelen als we er niet uitkomen. Zo kwam er een jonge man, hij werd aangevoerd achterin een pickup en hij had heel veel pijn. Had een trap van een paard in zijn buik gekregen en wilde beslist niet naar het ziekenhuis. Dus samen besloten om hem te houden voor observatie. Het liep goed af, geen signalen van inwendige bloedingen, kon de volgende morgen ook gewoon plassen. Dat zou je in Nederland nooit doen, maar het bespaarde hem nu een lange pijnlijke rit over de hobbelige weg naar Huehue. Achteraf bezien: goed besluit.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-24 11:58:04
Wat meer tijd en zonlicht, dus ook iets meer tekst.
Om het je een beetje voor te stellen: Vivian en ik wonen in een soort schuur, zoals de Gualtemalteekse bevolking hier ook woont. Er ontbreekt van alles, maar we worden vindingrijk. Zo heeft de gedachte aan de afhaal chinees ons gebracht bij iemand die op bestelling tortilla’s (mais pannekoekjes) levert. We halen ze af na het werk. Het is een film waard. De hele familie zit rond het vuur in de keuken, alle vrouwen met baby’s op de rug of aan de borst, alle broertjes en zusjes, ooms en tantes , neefjes en nichtjes…. Maar 't moet zalig opgroeien zijn zo ........
Vivian spreekt vloeiend Spaans dus komen er ook meteen verhalen, over kinderen die niet naar school gaan en waar niemand zich druk over maakt, over mannen die klandistien jaren in de VS werken en hoe gevaarlijk het is om daar te komen. Ondertussen worden onze tortilla’s gemaakt en krijgen we koffie, mais en wat al niet zodat we met niet al te veel honger onze weg naar boven zoeken. Vanmorgen stond er iemand met de bezorgservice met (zoet) brood voor de deur om half 7. Zou ik normaal niet op prijs stellen, maar nu dacht ik alleen maar, gelukkig geen patient voor dag en dauw! Later kwamen we iemand tegen met kip, en nog iemand met gedroogde vis te koop.Intussen hebben we ons menu aangepast aan de mogelijkheden, havermout, tortilla’s, en allerlei aan de fantasie ontsproten schotels, die geen naam hebben maar lekker zijn.
Tot nu toe hebben de patienten ons laten slapen. Ik heb er nog steeds geen voorstelling van hoe dat moet, zonder licht baby’s vangen, hechten, gewonden verbinden,beoordelen hoe ernstig iets is. Wat ik kan bijdragen aan een niet vorderende bevalling midden in de nacht, is me nog steeds een raadsel. Mocht iemand ‚s nachts naar het ziekenhuis moeten, dan moet eerst de lijn worden opgestart, zodat we kunnen bellen met het ziekenhuis. De telefoon, volgens mij sateliet, werkt van 6 tot 6, maar als het bewolkt is ook niet. Als er voor iemand telefoon is, roept Mateo dat om, iemand moet dan zorgen dat hij over een aantal minuten daar is om te telefoon te beantwoorden.
Mateo is onze buurman. Vandaag kom Eva terug met haar ouders en zijn vrouw maakt voor ons allemaal een schotel met kip klaar. Wordt in de clinica afgeleverd. Kost 10 euro ongeveer voor 5 personen. Is een aardige gast.Kinderen zijn hier om te stelen, zo fotogeniek. Volwassenen zijn aardig en willen graag babbelen met ons. Patienten zien we in allerlei gedaanten en met van alles. Van vrouwen ( nouja, meisjes van 15) die niet snappen dat ze zwanger zijn tot heftige wonden, meestal door de machetes waar ze hier allemaal mee rondlopen. Konden we mooi hechten. Vivian helemaal blij dat ze dat in alle rust op mijn aanwijzingen mocht doen. Veel kinderen ook, soms ondervoed, soms met onbenullige ouders, die op elke vraag zeggen : saber, wie weet. Schiet lekker op!
In ons kotje is het ‚s avonds behoorlijk koud, We slapen daarom vroeg, Er is ook alleen maar kaarslicht.
‘s Nachts is het ook bijzonder, vuurvliegjes en permanent blaffende honden. Een keer liep er vlak boven mijn hoofd een marter over een balk. Vlak naast me, maar wel buiten, een dier dat balkt en hinnikt, een macho noemen ze die hier, een paar zwijntjes aan een touw, dus altijd wel iemand die knort, balkt, blaft. Om half 4 ongeveer vertrekt de bus. Luid toeterend komt hij het dorp op om de mensen die mee willen te waarschuwen. Daarna vertrekt hij en hoor ik hem nog een hele tijd ronkend en grommend de tocht naar boven maken. Houd vol, ouwe jongen, denk ik dan maar. Het is onze enige verbinding met de buitenwereld.
Heel veel muziek ook ‚s avonds van de evangelische kerken, die hier heel populair zijn. En ook in de katholieke kerk wordt leuke muziek gemaakt, veel marimba en altijd in walstempo. Lijkt ook wel cagun af en toe. Dat is Guatemala.
Inmiddels hebben we een hondje dat graag bij ons is. En we zorgen voor de katten en de kittens van Eva. Prachtig zijn ze! Mijn Spaans gaat veel beter, dwz ik kan nu alles verstaan, maar ik moet zelf nog veel naar woorden zoeken en dan is Vivian veel sneller. Dat maakt me wel een beetje lui.
Je moet je dit klimaat voorstellen als een slechte augustusmaand in Nederland. Heel wisselend, soms zon, soms regen, afgelopen week nog eens 16 uur plenzen aan een stuk. Maar vandaag is het prachtig weer en zijn de bergen alle kleuren groen en blauw. Even zien wat volgende week brengt. Voorlopig gaat het goed.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2008-03-22 14:23:01
Maar we hebben weer stroom, dus nu een beetje
meer nieuws. Zondag is Eva vertrokken , ze is op weg om haar ouders op te halen. Ik vond het heel spannend om hier alleen achter te blijven, maar Eva
deed er nogal gemakkelijk over: het is al geweldig dat er iemand is.
Maar het is wel echt spannend. Mensen hebben geen auto hier, het dichtstbijzijnde ziekenhuis is 5 uur over die onverharde weg met kuilen en gaten, althans als ze een auto kunnen regelen. Vaak willen ze dat niet want ze kennen de stad helemaal niet en
ze zijn bang.
Heel veel mensen spreken ook geen Spaans, alleen Mayan. Dus je moet je goed afvragen wat je doet als je iemand in wilt sturen. Of het zin heeft.
Na 6 uur 's avonds hebben we ook geen telefoon meer en geen stroom. Zie dan maar eens kans om iemand te onderzoeken en naar het ziekenhuis te krijgen.
In middels is Vivian gekomen, een medisch student uit Bonn. Haar Spaans is stukken beter dan het mijne dat helpt ook al. En verder vulllen we elkaar
aardig aan. Ze wil dolgraag een bevalling doen. Nou, ik zie mezelf dat niet doen in het donker, terwijl de rokken niet uitmogen. We zullen zien.
Vivian en ik wonen in een houten huisje. We koken zelf en we doen boodschappen.
Cola en andere rotzooi is er genoeg, maar groente , vlees, kaas niet. Wel is er een markt in een naburig dorp. Daar schijn je groente en fruit te kunnen kopen.
Maar we hebben ook geen koelkast. Nogal primitief eigenlijk. Maar wel grappig voor korte tijd. En je leert er mee omgaan. Geen brood? Dan eten we havermoutpap als ontbijt. Geen vlees, maar wel eieren. En we laten tortilla's bakken bij de buren.
Verder is het hier een paradijsje, heel mooi dal tussen de bergen. Weer:veel stortbuien, dan weer zon, erg vochtig allemaal.
Al met al, dit is wat je je voorstelt bij een gezondheidspost in the middle of nowhere in een ontwikkelingsland. Maar 't zal wel gaan.
Op de foto: ons kliniekske!
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2008-03-22 14:12:50
Hier is het behoorlijk heftig. Alleen al de reis hierheen is een boek
waard. Ik weet niet in hoeveel vervoermiddelen ik heb gezeten met andermans kinderen en kippen op schoot en zo vol dat ze om de beurt moet ademen.
Maar hier aan gekomen: tja Eva is een schat. Ze is nu weg om haar ouders op te halen in Gua stad. Ik heb gezegd dat ze maar rustig aan moet doen.
Afgelopen zondag en maandag was ik hier alleen . Begon me net een beetje Albert Schweitzer te voelen. Heftig hoor. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis is 5 uur met de auto over een steile slingerende weg vol gaten en haarspeldbochten. Ik heb al behoorlijk doodsangsten uitgestaan toen ik hier toe kwam. Maar voor de mensen hier is het geen keuze.Dat bepaalt wel je afwegingen.
Mijn Spaans is nog een beetje zoek. Zou ik meer moeten oefenen.
Inmidddels is Vivian gekomen. Een duitse medisch student. Leuke meid. Heel doortastend . Samen zoeken we alles uit en we doen samen spreekuur. Goede combinatie, zij weet veel, ik heb veel gezien. Alleen
is de verleiding groot om engels te spreken.
Hoe we hier wonen wil je niet weten. Een ouwe gammele trekkershut komt nog het dichtst bij de beschrijving. Een houten kotje met golfplaat, geen ramen. Geen electriciteit, geen water, geen toilet. Wel een kraan buiten, maar dat is geen drinkwater. Wel hebben we een waterfilter; het duurt heel lang, maar dan heb je wel goed drinkwater.
Vlak naast ons staat de openbare telefoon. Om half 6 slaat het aggregaat aan en beginnen de oproepen voor mensen voor wie er telefoon is. Die moeten dan binnen 5 of 10 minuten bij Mateo, onze buurman zijn. Uitslapen is er voor ons dus niet bij.
Maar we leven en koken en eten er. Bij kaarslicht. Om 6 uur is het donker. Twee kaarsen zijn net genoeg voor koken, eten, tanden poetsen. Tja , en dan maar slapen.
En soms zeggen we tegen elkaar: zullen we vanavond een pizza laten komen! Of naar de Griek gaan?
Hier zijn wel winkeltjes, maar die verkopen vooral frisdrank en chips.
Geen groente, geen brood, geen wijn, geen vlees, geen kaas, geen..... no nada dus.
Het weer? Het heeft gisteren bijna 24 uur gestortregend. Alles hier is bagger. We lopen met laarzen aan. Dat helpt.
Er zijn bijna geen foto's van te maken. Dit is wel het heftigste dat ik ooit gedaan heb, maar we houden vol. Groeten daar! Om tijd te sparen stuur
ik dit verhaal door naar mijn dierbaren. Dan kan Vivian ook even op de computer voor de zonne-energie op is.
--------
Vanuit Huehuetenango
Geplaatst op: 2008-03-24 11:31:50
Even een berichtje van mij. 't Valt niet allemaal mee. Reis tot nu toe voorspoedig maar morgen moet ik nog maar zien. Ik heb me rot gezocht naar
de bus die ik morgen moet hebben en uiteindelijk Eva gebeld. Moet nog zien of ik het kan vinden.
Verder werkt de mobiel niet, met helemaal niets, geen sms, geen telefoon mogelijk; snap ik niet.
Maak je geen zorgen, maar misschien is dit wel mijn laatste derde wereld avontuur!
Spaans valt tegen, ik versta de mensen slecht. Klinkt heel anders dan in Peru.
Erg vuil land hier, vol rotzooi en ook vol Jezus gedoe. Op de vrachtwagens staan dingen als Dios es Amor. Allerlei evangelicals zijn hier neergestreken. Laat ze maar eens beginnen om de troep op te ruimen ipv bidden.
Nouja, als ik het morgen niet kan vinden, ga ik wel wat anders doen.
Maak je geen zorgen. Ik red me wel.
0 reacties
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2008-03-22 13:44:35
Dit verhaal speelt in de herfst van 2007. Maar omdat er nogal wat materiaal uit maitjes en dagboek bestaat, zet ik het toch nog op mijn weblog.
Een paar weken een handje toesteken op een gezondheidpost in Guatemala bij Eva. Te bereiken via: vliegtuig naar Mexico City, Guatemala City, daarna slapen, daarna de snelbus naar Huehuetenango, ongeveer 7 uur, dan weer slapen. Volgende morgen vroeg op, stadsbus naar het station 2 km buiten het centrum, rare plek. Met de chicken bus naar Camoga, ongeveer 3 uur, te laat uitgestapt, pas bij het eindpunt op de grens met Mexico. Bus terug naar Camoga, vandaar minibus naar Nenton, anderhalf uur. In de stromende regen en modderstromen op de markt gezocht naar aansluiting. nee, die was er niet. Maar wel iemand die ongeveer die kant op ging. Minibus, met alleen maar mannen en een luidruchtige sexfilm op de video.
Opeens moest ik samen met nog een paar mannen uitstappen, na ongeveer anderhalf uur, middle of nowhere. Dorpje in de verte. Onverharde weg naar ....joost mag het weten. Maar na een half uur kwam er zowaar een bus. Slechte weg, diepe kuilen en gaten en ravijnen naast de weg. Na 2 uur: Yalanbojoch. Heee, dat lijkt al een beetje op Yalanhuitz.
Na een uur wachten, gelukkig goed weer, de bus naar Yalanhuitz. Luid toeterend. Komt daar 1 x per dag sinds er een weg is. Nou ja weg......, diepe kulen en gaten, afgeladen bus in slechte staat, andermans kippen en kinderen op schoot, diepe ravijnen, akelige haarspeldbochten.....
En toen, eindelijk: Yalanhuitz
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-04-11 12:55:28
Dit is heerlijk thuiskomen.
Alles staat in bloei en het is prachtig weer. Pasen, dus tijd om bij te praten. Kon niet beter.
Alles rustig uitgepakt; net sinterklaas!
Ik heb hier en daar wat foto's bij gezet. Dus blader nog even terug als je het leuk vindt.
En thuis heb ik er veel meer.
Bedankt voor het meelezen en jullie reacties!
Ciao.
Elly
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-04-07 14:21:23
Het stortregent. Ik ben binnengekomen met stortbuien en ik vertrek met stortbuien.
Gisteren zijn we naar Pulau Ayer geweest, een klein eilandje op20 minuten varen vanaf de jachthaven. Maar dan wel met 3 x 200 PK achter de spiegel. Leuk hoor.
Duiken kon daar niet, dus dat houd ik tegoed. In zee zwemmen vonden ze ook niet goed vanwege de zee-egels, maar daar heb ik me niets van aangetrokken. Ik hoef niet op de bodem te wandelen, ik kan zwemmen.
Het hele eiland is een resort. Lijkt me leuk om daar nog eens een training te geven. Strand, zwembad, goed eten, leuke huisjes. Wel veel troep op het strand, afval dat aan komt drijven vanaf Jakarta. Ik snap toch niet hoe ze dat doen, 20 miljoen mensen die alle dagen daar opeengepakt leven, eten,werken, vervoer nodig hebben, poepen en afval produceren. En overal open riolen langs de straten. De regen spoelt het grootste deel wel door denk ik, maar dan nog. En dan te bedenken dat de boel blank staat na één volle dag regen. Kan dus helemaal niet.
Ik heb alles al ingepakt en vanmorgen gewogen in de wasserij. Ik mag 30kg meenemen en het was iets meer. Dus wat boeken eruit en in de handbagage, dan moet het lukken.
Tja , dat komt ervan als je je laat verleiden door bronzen beelden en lokale lekkernijen.
Gisteren nog wat kadootjes gekocht voor de chauffeurs. Vervoer en catering moet je altijd in ere houden. je kunt niet zonder, maar ze verdienen het ook.
Mrs Rea brengt me naar de luchthaven. Heel bijzonder: zij komt van de Philipijnen, maar wij hebben zoveel vergelijkbare dingen gedaan en meegemaakt. We houden vast contact.
Ik heb er zin in om naar huis te gaan. Het is goed zo. Straks even overstappen in Kuala Lumpur en dan slapen.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2007-04-04 15:53:22
Ik ben vanmiddag begonnen om ze te vertellen dat ik het heel moedig vond dat ze me uitgenodigd hebben, een wildvreemd mens die je komt vertellen wat je anders moet doen. Ik meen dat ook. Ik ken genoeg managers in Nederland die het zelf allemaal het beste kunnen en geen pottenkijkers dulden.
Het heeft ook wel wat, iemand met een andere achtergrond die je werk komt bekijken. En dan uitwisselen. Dat is ook de droom van de grote baas: contact met de rest van de wereld. Ik moet hem gelijk geven.
De presentatie verliep verder uitstekend. Een beetje performance, daar houden ze van, en dan krijgen ze het ook. Veel gelachen ook. Er waren een heleboel mensen, ook van de school en van het ziekenhuis in Salemba. Maar oké, ik had het goed voorbereid en het liep als een trein.
Vervolgens toespraak van de grote baas. Maar ook van de teamcoördinator van de kraam, in het Engels. Yes! Ik heb ze gevraagd om een groot applaus voor haar.
En weer kadootjes. Ook van de teamcoördinatoren gezamenlijk met een lieve brief in het Engels: thanks for your support. En een persoonlijke brief van Veeman I. En excuses om wat er fout liep met mrs Aida. En of ik vooral terug wil komen. En of ze mogen mailen. En of ik ook voor de school wat wil doen. Heb ze verteld dat ze beter zelf een verzoek bij de PUM kunnen indienen. Wel wat voorbeelden gegeven van dingen die echt niet kunnen en voorgesteld samen naar de opbouw van het programma te kijken, m.n. naar het praktisch vaardigheden oefenen. Hoofd HRD, zeg maar personeelzaken, kwam me vertellen dat hij zo veel geleerd had van me. Kijk, dat overkomt me Goes niet zo vaak.
Evaluatieformulier doorgesproken:alleen maar excellent en good. Allemaal mooi dingen voor je ego, nietwaar.
De plant was toch wel een verrassing. Ik heb ze verteld dat als de plant dood is, ik niet eens naar binnen ga volgende keer. Dus hij werd met het nodige ritueel ingegraven. Foto’s gemaakt. Geweldig.
Terugkijkend. Ik heb gedaan wat ik kon. Meer dan de opdracht behelst, maar er was niemand om het aan over te laten. Die moet er wel komen. En die komt er nu ook.
Wat ze ermee gaan doen, tja ik ben ook benieuwd. We houden contact en ik ga het zien, waarschijnlijk in oktober. Kom maar na de ramadan, zeggen ze hier. Lijkt me ook veel beter, met al dat lekkere eten hier.
En ik ben blij dat ik gebleven ben. Gewoon mijn werk afgemaakt. Zo hoort het ook.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-04-04 15:47:39
Toch nog sneller dan ik verwacht had, is het voorbij, gedaan, over.
Gisteren ben ik de hele dag bezig geweest met het maken van de eindpresentatie, het rapport geprint te krijgen en de inhoud op CD om uit te delen. Dat kostte enige tijd, dat wist ik wel, maar het is gelukt. Verder kadootjes ingepakt voor de teamcoördinators en een plant voor het ziekenhuis gehaald om een levend wezen achter te laten waar ze voor moeten zorgen tot ik terug kom. En toen het gedaan was zijn we Japans gaan eten met mrs Tati de beheerster van het guesthouse. Enak, zeggen ze hier, verrukkelijk!
Vanmorgen naar het ziekenhuis gegaan. Mrs Aida kwam haar excuses aanbieden, oké, geaccepteerd, Ik was daar wel blij mee, het was een hele stap voor haar, denk ik. So no hard feelings anymore.
Daarna met de teamcoördinators gesproken over wat in mijn voorstel staat. Ik vind dat de middle managers de belangrijkste plek hebben, zij zijn de backbone van een organisatie. Vandaar. Ik heb ze allemaal een houten cikcak gegeven, net zo een als mijn tattoo, en het verhaal erachter verteld.
Ik kreeg ook kadootjes van hun. En ik zag dat een aantal dingen al in gang gezet is: eten wordt in de keuken nu klaargemaakt op een tafel b.v. En de TV’s zijn weg uit de nursing stations! Televisie kijken doe je maar in je eigen tijd.
Straks nog presentatie voor het management. De grote baas komt ook. En de school. Daar houden ze hier van: grote evenementen met enige show en allure en ik doe graag mee.
Ik wil ook evalueren met ze. Feedback vragen. En face to face met de grote baas praten.
Al met al ben ik niet meer zo somber gestemd. Ze zullen wel wat moeten doen als ze een marktpositie willen veroveren en kwaliteit is een sterke factor. Nu nog investeren, dat doen ze niet graag, maar het zal wel moeten.
Morgen dus een vrije dag. We gaan naar de 1000 eilanden, althans naar eentje daarvan. Je kunt er zwemmen, snorkelen, misschien duiken.
Vrijdag alles inpakken, dat zal ook nog wel wat creativiteit eisen, want ik heb veel dingen gekocht en gekregen. En dan vrijdagavond vliegen.
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-04-02 11:28:42
Weer terug in Jakarta.. En weer terug aan het werk.
Vanmorgen de concept versie besproken met alle betrokkenen Ze zijn er al mee aan de slag. Een paar goeie dingen, maar ook iets stoms. Iemand vervangen die wel goed is. Ik heb de ene Veerman verteld dat dit echt anders moet, dat je iemand die misschien niet gekwalificeerd is maar wel goed werk levert en toegewijd is, op een andere manier behandelt. En dat dit ook niet de manier is om vriendjes met mij te zijn. Een beetje dreigen kan ook geen kwaad.We zullen zien.
Ik ga nu het verhaal afmaken. Op CDRom zeten en print versie maken. Al met al is het een heel kwaliteitsplan met alles erop en eraan tot en met Gannt Charts.Daar boffen ze wel mee.
De andere Veerman is er nu al heel trots op. Heeft het ook al aan zijn vader, de big boss van de hele Thamrin Group, gegeven.Woensdag wil ik een informele bijeen komst met de team coordinatoren. Tenslotte zijn dat de mensen die het gedaan moeten zien te krijgen. Niets lastiger als middle management.
En daarna woensdagmiddag de officiele presentatie. Dat kan niet op vrijdag - zoals ik van plan was - ivm Goede Vrijdag. Dat is hier een officiele vrije dag. Dat wordt dus even aanpoten!
Ook de school is uitgenodigd. Ik heb Veerman wel gewaarschuwd dat nu ook weer niet alle gegevens openbaar hoeven te zijn. En ik ga een plant voor ze kopen waar ze goed voor moeten zorgen. Als ik terug kom en hij is er niet meer dan ga ik niet eens naar binnen, heb ik gezegd.
Dus toch eind goed, bijna al goed. Wat losse eindjes nog: de meisje van ICU dat zit me echt dwars, dat moet anders, en ik wil graag papa alleen spreken. Maar dit zal wel lukken, want hij wil dat zelf ook..
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2007-03-29 11:20:40
Meer dan bekaf naar Bali gevlogen gisteravond. Ik was zo moe dat ik eigenlijk het liefst recht naar huis wilde. Maar op Denpasar stonden mensen van het Sjakitarius project al op me te wachten. Voor wie het niet weet, kijk even op www.sjakitarius.nl
Guesthouse in Ubud rond middernacht. Bungalowtje voor mij alleen met badkamer en warme douche. Heerlijke temperatuur. Doodstil afgezien van alle tropische geluiden krekels, volgels, apen. Heb ik zomaar een uur buiten van zitten genieten. WOW!!
Vanmorgen wakker geworden en gedacht: They put me right into paradise. Zo mooi, leuk guesthouse, leuke mensen, zwembad en relaaaaaxt!
Bij Sjakitaruis op bezoek geweest. De meeste mensen kende ik wel. Nog heel veel startproblemen. Valt me tegen. Dit is echt een startend project.
Nu maar eens kijken wat ik morgen ga doen: raften, zwemmen, duiken...
Ik denk dat ik Jakarta maar afbel!
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-03-27 17:37:15
Even kort. Ik ben vertrokken uit de doodse wijk en het doodse huis van mrs Aida. Vrijdgavond ging ik even geld halen en toen ik thuiskwam was ze al weer vertrokken met haar vriendinnen en haar neppillen. Tot middernacht. Zij behoort voor mijn eten te zorgen maar er stond alleen een restantje van de lunch van die middag in een doggy box. Nouja! Het weekend ben ik naar Bandoeng geweest met mrs Rea. Ook een mooie gelegenheid om 's wat indrukken uit te wissselen. Was op zich erg leuk: hete bronnen, vulkaan, Bandoeng, Bogor,etc. Zondagavond kwamen we terug uit Bandoeng en we konden we niet binnen voor 6 uur. Mrs Aida was niet thuis, was al weer op pad voor haar handel. Vervolgens werd het 8 uur .Ze wilde niet eerder naar huis komen, nee, niemand had een sleutel en vervolgens sloot ze de telefoon af. We moesten maar wachten, uren en uren. Iedereen was moe en wilde naar huis maar zover reikt haar invoelend vermogen niet. Daarna geen woord van excuus. Ik was razend! Ze kon het in feite niet duidelijker zeggen: ze sloot me buiten. Zij is het probleem in het ziekenhuis, ik loop haar werk te doen en ze sluit me als een hond buiten! Intussen sta ik hier les te geven over hospitality! Ik heb toen besloten daar weg te gaan. Dat gaf nog wel een probleem: waar moesten ze me onderbrengen? Is mijn probleem niet, zoek het maar uit. Ik zit nu in het guesthouse van het grote ziekenhuis in Salemba Jakarta. dat wordt beheerd door een lief mens dat Nederlands spreekt, maar koloniale rollende rrrr-en. O, so sijn toch soo lui, die kinderrrren, se sijn toch soo dom. Ik ken die uitsprraak alleen uit de film of zo. Tante Lien en zo. Heel stereotiep! Maar ze sleept, frietjes, sinasappels en Heinkenbier voor me aan. Had ik even nodig....Geweldig.
Vandaag lekker lesgegeven in Cileungsi aan een opleiding voor clinical instructors, zeg maar praktijkbegeleiders. Ik maak daar een hele show van compleet met rollenspel. Brrrrr! Werd gelijk uitgenodigd om een training op de school te komen geven. Hadden ze me al eerder gevraagd, maar ik heb geen tijd meer, denk ik Vervolgens rondgelopen op de kraam. Daar kan ook nog wel wat verbeterd worden. Zien geen kans om een baby aan te leggen; staan er niet bij stil dat een moeder pijn heeft bij het voeden na een sectio, snappen niet dat je daar wat aan moet doen. Maar ik heb er ook wat geleerd: baby's inbakeren. En dat vinden ze heerlijk, die kleintjes
Vanavond met een stel anderen naar het strand geweest in Ancol. Gezwommen. En heel lekker vis, mossels en grote garnalen gegeten aan zee, briesje, muziekje, een een soort bedoeinensetting met kussens op de vloer. Doet denken aan Sharm el Sheikh. Ik kom weer tot leven hier. Morgenavond vlieg ik naar Bali om daar het sjakitarius project te bekijken. En- met een beetje goeie wil - een duikje te maken. Het zal weer wel lukken. Blijf reageren. Dat vind ik leuk En bedankt voor de verkiezing van weblog van de week!
4 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-03-23 16:34:12
en de kinderafdeling in het oude gedeeltje: stel je voor de airco werkt nit, het is meer dan 40 graden, de televisie loeit de hele dag en er zijn bij ieder kind minstens drie mensen op bezoek, permanent
4 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-03-23 16:31:37
het nieuwe deel an het ziekenhuis
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2007-03-21 14:48:18
Ze beginnen het te snappen: dat rare mens uit nederland wil 's morgens kopi hitam, zwarte koffie. Dat drinkt niemand, helemaal geen koffie trouwens, maar na een paar dagen sloeg de gewenning uit nederland toe. Ik wil gewoon koffie! En jawel, dat komen ze nu brengen. Ging eerst helemaal fout, melk en suiker erin, maar met het woordenboek in de hand is ook dat bijgesteld. Verder leuk op de afdeling rondgesjouwd. Daar scoor ik wel, geloof ik. Of de directeur dat ook vindt? Ik begreep dat die van mij verwachtte dat ik eens flink de zweep erover zou leggen bij het personeel. Haha, mooi niet! Ik weet dat onze voorouders die reputatie hebben, maar om dat nu nog eens over te doen, nee. Veel over gediscussieer met dr Veerman, anaesthesist. Uitgelegd dat dat zo niet werkt. Dat ze dan alleen maar opgelucht adem halen als ik vertrokken ben en dat dat zonde is van de hele ondeneming. Dat ze nu een kant en klaar projectplan van me krijgen, zo specifiek en concreet mogelijk, waarmee ze hun eigen proces gaan maken. Dat ze daar veel meer aan hebben En dat ik hem zie zitten als trekker van het hele verhaal. Daar zijn we het wel over eens. We zijn wel maatjes geworden intussen. En vrijdag ga ik de hele top uitleggen wat ik voor ze kan doen. Er is me ook heel wat meer duidelijk geworden over het geheime genootschap. Bizar! Het wordt tijd dat de PUM-man uit Jakarta eens langs komt. Ik denk morgen.Ik wil ook weer wel eens even nederlands praten....
0 reacties | reageren
