Vanmiddag haalden wij de led-lamp op. Gewonnen bij lotto of zoiets.
In het boekje wat erbij is lees ik het volgende. De lamp gaat 25 jaar mee. 25 jaar.
Ik lees het voor aan Arthur; deze lamp gaat vijfentwintig jaar mee. O, reageert Arthur, dat zal ik niet meer meemaken, dan ben ik al lang dood.
Even uitrekenen op de telmachine 57 plus 25 is 82. Nou dat is wel heel erg ver weg.
Wat crisis. op die manier creer je een crisis. Wij hebben nu een (led)lamp in huis die ons misschien overleefd en wij zijn nog niet eens oud.
Dat zullen de winkeliers dan toch wel gaan merken aan hun omzet. De ledlamp is misschien wel duurder dan de klassieke gloeilamp, misschien ook wel duurder dan de spaarlamp, maar ik denk niet duur genoeg om het verschil in omzet te compenseren van één lampje in de vijfentwintig jaar nodig.
Het geeft wel aardig licht enne, het is vriendelijk voor het milieu, oftewel onze leefomgeving,
als je mijn weblog al wat langer volgt, dan weet je dat ik soms niet helemaal nog geland ben op deze aarde.
Er ontgaat mij best wel het eén en ander.
Ik ging net de krant betalen en ik zag in mijn portemonnee een 2 euro muntstuk met een mij onbekende achterkant. Ik ontcijfer: slovensko.
Omdat ik eerst dacht dat het om een nep-munt ging hield ik deze munt zelf. Eerst eens wat googlen. Slovenie. In sinds 1 januari 2009 toegevoegd aan de landen die als wettig betaalmiddel de euro gebruiken.
.
Ik heb het hele verhaal gemist dan. Twaalf landen?
Voortaan toch wat beter bij de les blijven.
Ja, ik heb wel even opgezocht over slovenie. Hoe het vroeger heette, dat soort dingen.
Als of het zo moest zijn, zei Arthur. Gisteren kwam hij thuis met de mededeling dat hij vandaag en morgen een avonddienst had. En zodoende ging Arthur vanmorgen met papa en mij mee naar het ziekenhuis.
Voorafgaande aan zijn bezoek bij de orthopeed had ik het contact met de cardioloog naar voren geschoven. Ik bedacht dat een mogelijke operatie toch ook afhankelijk is van de conditie van het hart en pa moest toch in januari voor een jaarlijkse controle.
Hartfilmpje gemaakt, twee weken geleden ook extra bloed afgenomen door de tromboseverpleegkundige. Medicijnen?, vraagd de cardioloog. Laten we die nu niet bij ons hebben. Geen probleem, de cardioloog laat zijn secretaresse even bellen met de assisitente van de huisarts om één en ander op te vragen en pa mag nog even langs de rontgen voor een hartfoto.
En legt de cardioloog uit, u bent 86 jaar oud. Dat betekent dat uw hart, en ook uw andere organen ook al heel oud zijn. Pa knikt, ik zie hem denken. Pa is niet echt onder de indruk. En, gaat de cardioloog verder, een operatie houdt altijd een zeker risico in. Als je jong bent is dat risico zeker wat kleiner en als je oud bent, kijkt pa eens vorsend aan, dan is dat risico groter. Natuurlijk, de cardioloog heeft helemaal gelijk. En hij is heel realistisch. Een oud lichaam opereren ja, daar kan ik mij wel wat bij voorstellen. Ik maak iets dergelijks e
wel eens mee hier in het huishouden. Dan is er één iets in een apparaat kapot en versleten je laat het repareren en vervolgens gaat er een aner deel van hetzelfde apparaat kapot. Ik denk dan eigenlijk aan onze auto's. Einde verhaal, richting sloper.
Goed, Arthur rolt pa naar de rontgenafdeling. Kijk, zonder Arthur dan had pa persé alles zelf willen lopen, want hij verdomd het om door mij gereden te worden in de rolstoel. Knap staaltje van koppigheid. Nee, ik heb de koppigheid niet van mijn vader. Ik ben wel vasthoudend en volhardend . En, Pa heeft al enkele jaren last van zijn heup maar tot voor kort weigerde hij om daarvoor naar een dokter te gaan.Hij heeft eigenlijk te lang gewacht. Het onderwerp was ook niet met hem bespreekbaar. Mijn oudste zus heeft nog eens een balletje opgegooid, afgelopen zomer zij en mijn zwager weten heel goed wat het inhoudt om een versleten heup te hebben en om die te laten vervangen. En uiteindelijk gaf pa toen toe, en beloofde hij dat hij misschien deze winter er eens naar zou laten kijken. Toen kreeg hij een keer een aanval van maagpijn en zodoende kwam de dokter thuis en zodoende kwam het onderwerp heupen aan de orde. Hoezo koppig???
Terug naar de cardioloog. En het hart is volgens de rontgenfoto verder prima in orde. Ik krijg een briefje van de cardioloog toegestopt met daarop de namen van pa zijn medicijnen (bloedverdunners en pufjes en snuifjes en hapjes) en zegt de cardioloog als u dan met uw vader bij de orthopeed komt volgende maand dan heeft u de namen van zijn medicijnen zo bij de hand. Vette lach van cardioloog. Ik bedank hem uitvoerig. Ik kan de humor er wel van inzien.
Terug naar een mogelijke operatie. Ik vraag het, wat is uw advies. De cardioloog adviseert om alleen dan te laten opereren als het echt niet anders kan. Want, richting pa, gezien uw leeftijd en conditie is een eventuele operatie wel een ontdekkingstocht aan de randen van het medisch kunnen .
We begrijpen de boodschap.
Zomaar een onderdeel vervangen (lees één, waarschijnlijk twee kunstheupen plaatsen) is op pa zijn leeftijd niet zonder risico.
Ik ben benieuwd wat pa uiteindelijk gaat doen, als de orthopeed er -zeg maar nog en been inzietom te opereren. Neemt pa het risico, of speelt hij op safe?
Gisterochtend vierden we met onze buren samen, de bure haar 95e verjaardag. Ja, het was heel gezellig en ik heb weer lekker zitten snoepen. Een stuk taart, koffie, daaarna bowl en spa rood. Ik vind het zelf heel feestelijk die combinatie. Het is zoet en het sprankelt. Daar hou ik van.
Toen thuis boterhammen gegeten en met Jomi rond geweest. En vervolgens sambal goreng boontjes gemaakt. Arthur heeft nog krupuk en emping gebakken. Ik haalde nog wat lekkere dingen alvast uit de koeling. Want tegen vier uur komen de eerste gasten al aan bij ons.
De indische tak. Het was weer heel aangenaam. Met z'n allen peuzelen en smikkelen. Bea had satéh gemaakt van spek en van kip. Er was bami goreng, nasi goreng en witte rijst en mie goreng. Dan nog de krupuk, emping, sambal goreng frietjes. Sambal vergeten. Maar we hadden nog wat potjes inde koelkast. Arthur heeft ook vergeten de omelet te maken. Dan maakt hij heerlijke eireepjes. O, ja, de aangebrande rendang is zo goed als op. Twee kilo rundvlees he en dan nog al die satéh. Dus aangebrand of niet, de rendang was ook een succes.
Zaterdag, eerst de rommel opgeruimd van het feestje van vrijdagavond met de buren. Flessen weg, gevallen gebakresten weg, enfin even met de bezem erdoor.
Toen om boodschappen gebak en een cardreader en witte wijn, we hadden onze jassen al aan en de tassen gereed; klaar om weg te gaan.
Dan gaat de telefoon, ik neem op. Ik hoor een boel herrie op de achtergrond en ik versta er niets van wat gezegd wordt, dus ik zeg in de telefoon hier heb je Arthur. Altijd makkelijk een vent in huis, kun je nog eens wat op wegschuiven.
Het is van Arthuer zijn werk. Een spoedklus. Moet morgen al klaar. Nee, zegt Arthur morgen kan ik niet werken. Nee, zegt Arthur, vandaag ook niet. Enfin, na het gesprek vraagt Arthur wat we 's avonds gaan doen. Ik zeg, ik ga was vouwen en jij ging nog wat gerechten koken.
O besluit Arthur, als ik dan werk van drie tot twaalf dan kan ik daarna nog wel wat koken. Dus hij gaat alsnog 's middags werken.
En zo kwam het dat hij zondag qua tijd in de knel kwam. Vandaar geen ei. Wel ijs met slagroom met advocaat.
En 's avonds bij de koffie eigengebakken spekkoek (jeweetwel van bakker B.)
De regering van de Malediven heeft zaterdag onder water vergaderd. Daarmee wilde zij de aandacht vestigen op de stijging van de zeespiegel die een gevaar betekent voor de eilandengroep in de Indische Oceaan ten zuidwesten van India.
Gisteravond hielden wij verjaardag voor onze buren. Arthur was een week eerder al jarig geweest. En omdat wij klein behuisf zijn kan toch niet alle visite in één keer komen.
Donderdag al inkopen gedaan. Gisteren nog om gebak gereden, samen met Arthur. De verkoopster stootte per ongeluk één gebakje om. Die deed ze er extra bij voor ons, gratis. Lief hé. Wij natuurlijk lollig doen tegen elkaar, die gratis die eten we eerst op enz. enz. O ja, ook nog over spekkoekbakker gehad, stel voor zei ik tegen Arthur, misschien heeft hij vannacht onze gebakjes wel gebakken. Nog een keer aan Arthur verteld hoe leuk het was met die twee tortelduifjes in onze keuken en onder toeziend oog van Bea.
Enfin, de buren komen en er is koffie en thee en gebak. Veel gebakjes in een kleine doos. Beetje moeilijk om er ééntje uit te frutselen. Rini roept, geef die doos maar aan Catrien, want die kand dat goed. De doos verhuisd richting bank. Catrien neemt de taartschep die Arthur haar aanreikt. Ik zie het al, het is de pizzasnijder. Catrien schuift het stuk bestek onder een gebakje en wipt handig het taartje uit de doos. Ik reik een bord aan. Ja, hoe het nu kwam we weten het niet. Maar ergens onderweg, tussen doos en bord verdwijnt het gebakje onder de salontafel. En ik heb het op z'n "Paerehats" aangekleed. Er ligt een lang tafelkleed over. Catrien bukt snel onder de tafel. Hebbes.
Mis! Het is Jomi zijn mergpijpje. O, had ik dat nog en lag dat daar. We lachen. Catrien doet nog een poging en nu heeft ze het gebakje ook te pakken. We lachen nog meer. Tsjonge besluit Catrien, wat kun je voor 1 euro 50 toch een hoop plezier hebben. Arthur begint te bulderen. Een flinke hoestbui volgt. Arthur reutelt nog wat na. Ja, zegt hij, en dat taartje hadden wij nu nét gratis erbij gekregen.
Sorry, maar wij liggen weer dubbel.
Weet je wie er tot sluitingstijd bij was.
Precies, bure Marie.
Maandag wordt ze 95 jaar oud. Ja, zegt ze, ik bin d't nog nie!.
O ja, Margret, alvast genoteerd bessenjenever, of is het bessenbrandewijn, of is het bessenlikeur?????
Witte wijn heb ik nu wel in huis. Dat was ik vergeten, gisteren.
Gisteren heeft Arthur de uien, knoflook, lomboks enz gesneden en gesnipperd en gedaan. Ik heb het verder afgemaakt met de kokosmelk en de verdere specerijen. Vervolgens sneed Arthur twee kilo rundvlees in stukjes en dat deed ik bij de bumbu. Vandaag laat ik alles nog eens lekker doorpruttelen.
Ik lijn Jomi aan en ga even met hem naar buiten. Het waait hard en Jomi heeft het echt heel goed naar zijn zin. Thuisgekomen ruik ik een verdacht luchtje. Ja hoor, prijs, het gerecht wat moest staan pruttelen was toch iets te hard gegaan. Op de bodem van de pan is al een korst gevormd. Dat komt door de kokosmelk dat heeft net als koemelk de neiging om snel aan te branden. Ik had beter alles direct op het sudderplaatje gezet.
Nou, dat word rendang Padang, in Padang zijn de gerechten zo heet van smaak dat je er spontaan je keel aan verbrand bij het doorslikken. Ik laat vanavond Arthur proeven. Als hij niets proeft van aangebrand of wat dan ook, dan is het gerecht verder goed.
Vanwege werkzaamheden een stukje verderop on de straat gaf deltanuts het verzoek om de hoofdkraan dicht te draaien.
Gisteren heb ik voldoende flessen etc. gevuld met water. Arthur heeft vanochtend de hoofdkraan dichtgedraaid.
Twee emmers halfvol water staan gereed in de gang. Nu komt oom Teun zijn staartpan en zijn soeplepel goed van pas.Daar schep ik telkens wat water mee uit één van die beide emmers. Het lijkt een beetje op het principe van mandiën in Indonesië.
AMSTERDAM – Leidinggevenden die zich ongeschikt voelen voor hun taak, zijn eerder geneigd om hun werknemers te pesten. Dat blijkt uit een nieuw Amerikaans onderzoek.
Wetenschappers van de universiteit van Californië onderzochten doormiddel van verschillende rollenspellen hoe mensen in een leidinggevende positie reageerden op gevoelens van onzekerheid over hun eigen geschiktheid.
Deelnemers aan het experiment die het idee hadden dat ze ten onrechte een leidinggevende rol vervulden, bleken dat gevoel vaak af te reageren op hun omgeving.
if (typeof(dartPosition5) != 'undefined') { document.write('
Zo saboteerden ze bij een spel waarbij geld kon worden gewonnen, vaker de winstkansen van anderen zonder dat ze daar zelf baat bij hadden.
Toeter
Tijdens een ander rollenspel kozen onzekere leidinggevenden er relatief vaak voor om een luide toeter laten horen, wanneer hun ondergeschikten een fout antwoord gaven op een vraag. En dat terwijl ze ook zachte en minder vervelende geluiden konden gebruiken.
Tijdens het onderzoek werd niet gemeten hoe competent een leidinggevende daadwerkelijk was. De wetenschappers brachten alleen in kaart hoe geschikt de deelnemers zichzelf vonden voor een rol als baas.
Volgens de onderzoekers toont hun studie aan dat gevoelens van eigenwaarde grote invloed hebben op het gedrag van leidinggevenden.
Agressie
“Incompetentie leidt niet per definitie tot agressie”, aldus hoofdonderzoekster Serena Chen. “Het is de combinatie van het hebben van veel macht en de vrees niet geschikt te zijn voor die rol die er uiteindelijk voor zorgt dat mensen uithalen naar anderen.”
De resultaten van het onderzoek worden gepubliceerd in het novembernummer van het wetenschappelijk tijdschrift Psychological Science.
Vleierij
Volgens Chen heeft het ondanks de onderzoeksresultaten weinig zin om het ego te strelen van een leidinggevende die zijn omgeving terroriseert.
“Dat soort vleierij zal zijn ego misschien goed doen, maar het kan er ook voor zorgen dat hij het contact met de realiteit verliest”, aldus de onderzoekster.
Momenteel wordt er een kabelnetwerk aangelegd. Als ik met Jomi naar buiten ga, kom ik telkens langs dat gedeelte van de straat. Vanochtend ook. Er wordt ijverig gewerkt. Heel veel mannen met helmen op en werkschoenen aan, door de blubber. Mijn baantje zou het niet zijn.
Op de terugweg is het kennelijk net begin pauze voor een groepje. Ze staan gezellig op straat te kletsen en te roken. Juist als Jomi en ik langskomen klinkt er vanuit het groepje een reutelende scheet. Zo, denk ik. De scheetlater laat zich nog eens extra door zijn knieen zakken. De mannen gaan lachen behalve die ene met rode kaken. Ik kan het niet laten en informeer ik, verder alles goed???
Als hij in zijn broek had gescheten dan had ik mij daar nu eens niets over verbaasd.
Gisteravond, laat, ging ik Jomi laten plassen. Eerst naar zijn plas en poepafdeling en daarna een kleine ronde.
Zaklamp mee. Want de straatverlichting is erbarmelijk. En de stoepen liggen ongelijk. Dat is een combinatie die vraagt om ongelukken.
Op zeker moment zie ik iets weghippen vlak voor mijn voeten. Ik knip de zaklamp aan en richt de lichtbundel op het weghippende iets. Een klein bruin kikkertje. Wat!!!! In oktober nog?
Ik ben geen natuurvorser, dus het zal wel. En geen water in de buurt. Wat moet dat bruine kleine kikkertje daar. Geen idee.
Toen ik terug thuis kwam heb ik toch even gekeken of Arthur nog op de bank zat.
Het sprookje van een kikker die verandert in een knappe prins zat nog ergens in mijn geheugen. En aan één knapperd Koning Arthur, heb ik wel genoeg voorlopig
Vanmiddag heb ik een kaarsje gebrand en wat wierook aangestoken, en met mijn gedachten een tijdlang bij Anita verbleven. Ja, en ook bij Marc. Onvoorstelbaar. Het leven is voor sommige mensen hard.
Ik was later op de middag bezig met de voorbereidingen voor Arthur zijn verjaardag. Vorige week al was hij jarig. Maar, omdat mama 85 werd schuift Arthur op. Vrijdag voor de buren. Zondag voor de "indische tak". En daar was ik vanmiddag mee bezig om wat gerechten uit te kiezen. Wat maak ik zelf, wat maakt Arthur. enz. enz.
Mama is afgelopen week 85 jaar geworden. Gisteren hebben we het gevierd. Alle ooms en tantes, alle broers, zusters, zwagers, neven, nichten, achterneven, achternichten... enz. enz.
We zijn met heel veel familie en we hebben het heel gezellig gehad. Lekker eten&drinken. Eindelijk heb ik Liel eens kunnen vragen over haar ervaringen tijdens haar wereldreis. Leuk, om dan te horen, en ze reisden van amerika, zuidamerika, australie, nieuwzeeland, indonesie weer terug thuis, dat ze het in Indonesie het wel heel erg leuk had gehad. Alles goed, klimaat, omgeving, mensen, eten/drinken. Ja, hebben wij ook altijd daar, alles is goed.
Afgelopen zomer heb ik weer uitbundig mijn fototoestel gehanteerd. Een selectie gemaakt en alles laten afdrukken. Daarna in een album gedaan. Mijn album is nu op reis. Tante S. wilde er graag nog eens in bladeren en kijken.
Kleine Cees was er ook met zijn papa. Lollig ventje. Die is nu ruim anderhalf. Afgelopen zomer kampeerde hij ook met zijn ouders op Camping Knienol. Kleine Cees praat gewoon in volledige zinnen. Je klappert met je oren als je dat voor het eerst meemaakt. Kleine dreumessen van anderhalf jaar oud hebben vaak nog niet genoeg woorden om zich duidelijk uit te drukken. Kleine Cees heeft daar geen last van. Hij kan het precies zeggen wat hij wel, of wat hij niet wil.
De afdeling brabant was er natuurlijk ook. Ja, ook rudolf en francis. Rudolf heeft gelijk een bestelling geplaatst bij Arthur. Een overhemd van stof met batikmotief. Want zei Rudolf, hij mag niet met ongestreken hemd de deur uit van Francis. Lekker makkelijk een hemd wat niet gestreken hoeft te worden. Daarom geef ik Arthur ook altijd die batikshirts, da's voor mijn eigen gemak.
Ja, zei tante Eja, jullie zijn rijk. Je ouders worden op een gezonde manier heel oud, de ooms en tantes zijn op enkele na nog allemaal in leven en aanwezig. En zei ze, jullie gaan als familie heel leuk met elkaar om. Ja, dat is zo. Daar heeft ze gelijk in.
Dat is een kwestie van respect. Zo zijn wij opgevoed. En, dat werpt zijn vruchten af.
Bij Marie, weblog Buitelingen, staat een heel interessant item over de nieuwste vertaling van het eerste zinnetje in het eerste bijbelboek.
Lees het eventueel zelf maar bij Marie.
Ik schreef Marie in een reactie, het volgende:
Dag Marie,
de bijbel is misschien om te lezen een leuk boek. Ik weet het niet. Ik heb er zelf niet zo vaak ingelezen, nog. Thuis werden wij altijd voorgelezen uit de bijbel. En ik herinner mij hoofdzakelijk alle gewelddadigheden, alle vechtpartijen en moorden enz. die in het boek beschreven staan.
Aan de andere kant, de vertaling ” in het begin waarop God hemel en aarde scheidde…”,
voelt wel beter aan. Ik denk vaak beeldend en bij het lezen van bovenstaande zin ben ik wel beter in staat om te begrijpen hoe ontzagwekkend groot het 'uitspansel' moet zijn en goe klein in feite de aarde.
Het beeld van een eitje tikken en het eiwit scheiden van de eidooier, dat zie ik voor mij als ik de nieuw vertaalde zin lees.
Vorige week met papa naar het ziekenhuis geweest. Er moesten rontgenfoto's gemaakt worden van bekken, heupen enz. Papa is 86 jaar. En af en toe is hij heel eigenzinnig. Hij kan niet goed lopen meer, niet bukken, niet dit, niet dat. En het is omdat hij bij toeval een dokter op bezoek kreeg, dat er weer eens iets ging gebeuren.
Alléén met mijn vader naar het ziekenhuis, dat kan ik niet. Pa wil niet in een rolstoel, hij wil persé zelf lopen. Als je dan weet dat uitstappen uit de auto minmaal vijf minuten duurt, dan hoef ik verder niets meer uit te leggen.
Arthur nam een middag vrij vorige week. Want met ons tweeen kunnen wij Pa wel begeleiden. Je weet namelijk nooit van te voren of Pa wel of niet iets wil. En, nee is en blijft nee bij hem. Mama lag op de bank te rusten en toen ik even bij haar langsging schoot ze overeind, ben je alleen? Was haar eerste vraag. Nee, zei ik, Arthur is er bij. En zei ik, Papa heeft twee mensen nodig om hem te begeleiden, zo dwars is hij. Ja, zei mijn moeder, zeg dat wel
Arthur reed de auto tot vlak voor de hoofdingang van het ziekenhuis. Ik stap uit, doe aan Pa zijn kant het portier open en maak zijn gordel los. Arthur rent snel het ziekenhuis in, om een rolstoel te pakken en ik ga vervolgens op Arthur zijn plaats zitten, achter het stuur. Tegen de tijd dat Pa uit de auto is, hoor ik hem nog net zeggen tegen Arthur, "maar daar ga ik niet in!
Ik rij de auto naar een parkeerplaats en loop terug naar het ziekenhuis. Pa zit inmiddel toch in de rolstoel (vreemde ogen dwingen, Pa gaat natuurlijk niet lullig doen tegen Arthur), Arthur duwt de stoel en we gaan richting rontgen. Als Pa aan de beurt is neemt de rontgendame Pa mee in de stoel en ze brengt hem ook weer terug. Dat gaat supersnel en zo hoeft een ander ook niet lang op zijn/haar beurt te wachten. Want, als Pa alles lopend doet dan duurt het allemaal veel langer en daar heeft de volgende ook last van.
Na afloop rijdt Arthur weer terug naar huis.
Uitslag van het foto-onderzoek: twee versleten heupen.
Vandaag moest Arthur foto's laten maken van zijn ooglenzen. De locatie is gewijzigd. Wij waren even in dubio. Klopt het adres wel???
Het opgegeven adres bleek het gebouw van de kraamzorg te zijn. Even binnen kijken of het overeenkomt. Ja, dit is duidelijk een plaats voor zwangere vrouwen. Bij de balie navraag gedaan. Ja, hoor, dit is de plek waar ook de oogfoto's gemaakt worden.
Nou, dat was eigenlijk best gezellig in de wachtruimte, met de aanstaande moeders en hun kleine kinderen die ze ook meebrachten. En we moesten behoorlijk lang wachten.
Ook nog een mixer gekocht. Want de machine kan dat beter dan ik.
Even 'geleend'van weblog quality. Dat is echt heel vermakelijk als die verschillende uitspraken van het zeeuwse dialect.
En, ik merk bij mijzelf dat ik onderhand wel wortel geschoten heb hier op het dorp. Want als ik dan aanklik bij het dialect van Paerehat, dan klinkt dat mij toch al wel vertrouwd in de oren.
Ja soms komen dingen heel dichtbij en wordt je weer met je neus op de betrekkelijk heid van het leven gedrukt. We houden ons soms bezig met kleine futiliteiten en kunnen ons daar heel druk om maken.
We hopen allemaal op een fijn, gelukkig en lang leven, maar het is niet altijd weggelegd.
En Marie, ja, met name de futiliteiten, die zouden wij er beter maar direct moeten uitgooien. Leven is toch ook in zekere zin risico's durven nemen.
Vanavond hebben Arthur en ik het samen nog gehad over het heengaan van Marc. Over Anita. Die stil achterblijft. De kinderen van Anita die Marc ook vast missen. Heel triest.
We hebben een optelsom gemaakt. De afgelopen zes weken zijn er in onze omgeving veel mensen heengegaan. Jong en ook ouder. Dat is gelukkig niet altijd zo. Het lijkt wel of nu alles tegelijk komt.
De andere kant is, wij waren vanavond op kraamvisite. Een nieuw mensenkind geboren.
Komende donderdag wordt mijn moeder vijfentachtig jaar. Ja, we houden feest. Alles is al geregeld. Mijn vader is inmiddels 86 en hij wilde niets doen aan zijn verjaardag. Hij had zijn humeur niet zo, afgelopen zomer.
Daarna Arthur jarig en dan onze buurvrouw, 95 jaar.
Vandaag was er bij de post een heel mooie kaart. De spekkoekbakker zijn moeder stuurde een bedankje voor Bea en voor mij. Dat is leuk. Hartverwarmend. Ik geef de kaart zo snel mogelijk door aan Bea. Ja, wij hebben het ook heel leuk gevonden. Het is een genot om iemand zo enthousiast bezig te zien als de spekkoekbakker. En zijn vriendin was er ook bij. En gelukkig viel het toen niet zo erg op, dat ik eigenlijk een kluns ben met mixen en mengen. Vriendinnetje is een leuke, vlotte meid. Bea en ik, wij hebben genoten.
Enne er komt nog een vervolg op. In januari. Weer iets bakken.
Ja, het leven is een cirkel van begin tot eind. Er zijn grote cirkels en hele kleintjes. Hoe groot onze cirkels zullen worden, geen idee. Ik hoop op een flinke cirkel, samen met Arthur. Ja, zei Arthur, vrouwtje dat wens ik ook.
gehad bij het lezen van de reactie van weblog watgodvraagtvanons.
.
.
enne, het is vriendelijk voor het milieu, oftewel onze leefomgeving, 
. Einde verhaal, richting sloper. 
om te opereren. Neemt pa het risico, of speelt hij op safe? 
haar 95e verjaardag. Ja, het was heel gezellig en ik heb weer lekker zitten snoepen. Een stuk taart, koffie, daaarna bowl en spa rood. Ik vind het zelf heel feestelijk die combinatie. Het is zoet en het sprankelt. Daar hou ik van.
. We lachen. Catrien doet nog een poging en nu heeft ze het gebakje ook te pakken. We lachen nog meer. Tsjonge besluit Catrien, wat kun je voor 1 euro 50 toch een hoop plezier hebben. Arthur begint te bulderen. Een flinke hoestbui volgt. Arthur reutelt nog wat na. Ja, zegt hij, en dat taartje hadden wij nu nét gratis erbij gekregen
. 
.
(foto van internet) 
!
