Als het scherm van mijn laptop oplicht, zie ik dat het in Vlissingen min 4 is. Ik loop naar buiten, in Terneuzen, bij mij achter het huis is het ook min 4. Het is wel droog, dan gaat het best buiten met een dikke jas, muts en handschoenen aan.
Ik kijk op tafel, en zie dat de bos bloemen die ik vorige week dinsdag kocht, zijn beste tijd heeft gehad. Ik betaalde er 12.50 voor, toch veel geld. Ook op tafel staan drie potten met hyacinten, bollen eigenlijk, de bloemen komen eraan. Dit is altijd een dankbare aankoop.
Ook op tafel kaarsen, nou eigenlijk alleen nog houders, ik haalde zonet de kaarsen die op waren eruit, de telefoon ging, en daarna ben ik vergeten nieuwe erin te zetten.
Op tafel de krant, die heb ik net gelezen. In Vogelwaarde, is een echtpaar 60 jaar getrouwd, ze wonen nog steeds in dezelfde woning, 60 jaar geleden, opmerkelijk. Ze zijn gezond en wonen nog zelfstandig. Het geheim is "blijven ademen". Het is een advies, waar je geen speld tussen krijgt. Alhoewel ik er vanmorgen wat moeite mee heb.
In mijn gedachten zat ik nog een poosje bij het intervieuw, met Leo Vroman en zijn vrouw Tineke. Ze waren nog actief op "niveau"' , passend bij hun leeftijd. Hun geest echter, zat op een niveau dat, velen van ons, nooit zullen bereiken. Wat zo duidelijk werd in het gesprek, was de ruimte die er was voor ieder van hen. Ruimte om te denken en te spreken.
Ik ben nu 63 jaar, ik ontdek, dat deze leeftijd ook weer zijn mooie kanten heeft. De ruimte die ik zag bij het echtpaar, heb ik zelf ook gevonden, voor mezelf en naar anderen toe. Ik hoef geen gelijk meer te hebben, ik vind het allemaal prima. Ik heb een innerlijke rust gevonden, die ik eerder nooit had. In wezen kun je de dingen die er echt toe doen, op één hand tellen. Die ontdekking geeft vrijheid.
Ik bedacht me, hoe vreemd het is, dat sinds mensenheugenis, iedere keer, ieder mens, dit proces, om tot dit inzicht te komen doorloopt. Al die wegen, dat geworstel moet je gaan. Het helpt niet als ik zeg..het zit zo...nee je moet die vaak moeilijke weg gaan.
Soms is liefde eeuwig. Het verhaal van Leo en Tineke Vroman. Leo Vroman is schrijver, tekenaar, schilder, bio-chemicus en wie weet wat nog allemaal. Hij is nu 94 jaar en Tineke 88. Leo was Joods, en tijdens de oorlog vluchtte hij naar Engeland, na de oorlog woonde hij in de USA, nu wonen ze in Texas.
Ze willen samen sterven, maar weten dat dit niet mogelijk is, voor hen toch niet. Ze nemen nog een abonnement, maar niet langer geldend dan 2 jaar. De horizon is inzicht zegt Tineke, ze vindt het een bevrijdende gedachte.
Samen leven ze, zich zeer bewust van de korte tijd die hen nog rest in dit leven. Opmerkelijk is de bijzondere grote liefde voor elkaar. Hij pakt steeds even haar arm, en aait haar zachtjes.
De journaliste vraagt of er nog een voorwaarde is, om zo oud te kunnen worden. Liefde zeggen ze beiden.
Johnny en ik kijken samen, ik aai johnny en zeg, dan worden wij ook oud.
Gisterenmiddag hielden we nichtjesdag, een feestelijke dag door onszelf in het leven geroepen.
Toen onze ouders nog leefden, zagen we elkaar regelmatig, bij verjaardagen en dergelijke. De ouders, tantes, ooms zijn allemaal overleden. We spraken met elkaar af, om in ieder geval jaarlijks elkaar te ontmoeten. Beurtelings bij iemand thuis.
Gisteren was de beurt aan mij. Lekker eten, mooi glas wijn, het was zó gezellig. Hoe gaat het nu met ons, maar toch vooral..weet je nog...Grappig is om te constateren, dat herinneringen zo persoonlijk en zo anders kunnen zijn, in de herinneringen van die ander. Het verrijkt.
Het was een dag die vroeg begon, om acht uur al naar het ziekenhuis, de traplift werd weer afgeleverd, en met een mooi slot. Al mijn punten verbruikt, meer dan dat. Ik moet zeggen, nichtjesdag een aanrader...
Mijn overleden vader, was een vrolijke man. Mijn vader was ook alcoholist, maar het was geen vrolijke drinker, dat was wel jammer. Bij de aanvang van zijn bacchanaal, was hij erg grappig, maar naar het einde toe, agressief.
Tot aan het eind van zijn leven je kon hem omverblazen, bleef ik bang voor hem. Het zat te diep de angst,
Als mijn vader s'nachts thuis kwam, had hij hartige trek. We waren een arm gezin, en mijn oudste zus, verantwoordelijk voor het boeltje, stopte het eten weg. Vader doorzocht de kasten, en vind een potje sambal, en at ervan. Ik herinner mij hoe hard hij brulde..het smaakte niet echt.
Hij ging ook altijd kaarten, en won dan een levend konijn, met kerst een kalkoen. Als je lag te slapen, plaatste hij het konijn op je bed, het konijn huppelde rond, over de dekens.
Het was een vader, waar je altijd zorgen om had. Vader had nooit zorgen om jou. Gelukkig hadden wij zussen elkaar, en vaak als we bij elkaar zijn, komt vader ter sprake. Het mooie is, dat we van hem houden, mooi voor ons, het belast ons niet , dat verleden, met die vader. Die vader maakte wel wat ik geworden ben...ik ondervind het dagelijks.
Ik ben net terug van de kapper. Haar tintje lichter, in opmaat naar de lente, volgende keer nog wat lichter, op naar de zomer.
Bij de kapper, ging het gesprek over Bridget Maasland ( programmamaakster en presentatrice). Ze had nooit wenkbrauwen, en dat wilde ze zo graag, en daarom had ze een implantaat laten uitvoeren, met haar eigen haar. Het was goed gelukt en ze was stik gelukkig.
Probleem: hoofdhaar groeit harder, en daarom moesten haar wenkbrauwen ieder week geknipt worden. Ja een mens heeft wat sores nietwaar. Zo zittend bij de kapper, bedacht ik ,als ze nu oud is, of ziek of ik weet niet wat, niet in staat zijn om te knippen, dan heb je toch een probleem. Ik dacht je kunt dreadlocks maken, of indien nog erger, over het voorhoofd een wenkbrauwenstaart maken.
Ik zet iedere morgen maar een lijntje, op de foto hierboven, maakt de meneer of mevrouw zich daar geen zorgen over, ook wel lekker. De dag is al voor de helft om, voor wat rest, een mooie dag.
Maandag hebben ze de traplift weggehaald. We hebben hem nu twee jaar, en vanaf dat we hem kochten, liet de coating op de buizen los. De onderhoudsdienst heeft hem een keer of drie gerepareerd, maar het werd gaandeweg steeds erger. Eigenlijk wilden ze hem terug, en opnieuw zandstralen en coaten.
Vrijdag wordt de lift weer teruggeplaatst. We mochten naar een hotel, maar daar heb ik echt geen zin in..Ik ga dus één keer per dag naar boven, om te slapen. Ik moet het goed organiseren, dat ik niks vergeet, maar tot nu toe lukt me dat prima.
Wij slapen op de tweede verdieping, nu ontbijt ik daar ook, neem mijn medicijnen in, dat duurt allemaal even, doe nog wat werkjes indien nodig, douchen, en dan daal ik af. Het komt helermaal goed.
Gisteren schreef Rosa over een erker. Toen ik kind was, woonde ik in een huis met een grote erker. Omdat ik vaak alleen thuis was, ook s'avonds, heb ik heel wat uren doorgebracht in de erker. Kijken naar mensen, hun gedrag, ik leerde oorzaak en gevolg. Ik realiseerde me dat ik daar waarschijnlijk leerde observeren, mensen kijken. Waarom..hoe en wat.
Dertig jaar geleden, kocht ik een stuk of tien onbeschreven ansichtkaarten. Ze waren van Peter Vos/ de Erven Thomas Rap.
Als ik ernaar kijk, naar de kaarten, en ik zie deze kaart. denk ik altijd. Met de gebakken peren zitten. Volgens Van Dale (Idioomwoordenboek, 1999) voert deze zegswijze terug op de situatie dat er heerlijk is gekookt (gebakken peren waren in vroeger eeuwen een delicatesse), maar dat de gasten verstek laten gaan.
Met deze peren blijf je graag zitten.
Voor vier personen, peren met kaneelijs.
4 rijpe stevige peren 40 g boter 1 el suiker 4 el perendiksap halve tl kaneel kaneelijs
Snijd 4 rijpe stevige geschilde peren in smalle parten. Bak in 40 g boter de peren aan beide kanten tot ze warm zijn, bestrooi met 1 el suiker en laat de partjes carameliseren. Schenk 4 el perendiksap in de pan en warm deze mee. Verdeel de warme peren over 4 borden, schep er bolletjes kaneelijs op en bestuif met wat kaneel.
Nu heb ik nog een beetje kaneelijs, en ga deze peren vanavond eten.
Vannacht keek ik naar buiten, en daar was de witte wereld weer. Het was geen verrassing, de weerman voorspelde het. Het viel toch een beetje tegen, eigenlijk ben ik de sneeuw wel beu.
Sneeuw isoleert...maar ja dat is het dan weer, wij hebben geen echt pak sneeuw. Meer een wit rommeltje. Maar een echt pak sneeuw maakt het warmer in huis. Ook voor de planten, sneeuw beschermt.ja nogmaals een mooie muts sneeuw dan.
Als er sneeuw op het ijs ligt, wordt het ijs ook niet dik, het groeit niet aan, daar isoleert de sneeuw ook. ik zat zo te denken, zou de pekel die gestrooid wordt, ook pijn doen aan de pootjes van honden en katten bijvoorbeeld. Misschien moeten ze sokken aan of zo. Het gaat nergens over, maar toch..
De sneeuw en gladheid isoleert mensen, ik kan niet naar buiten. lopen kan ik niet, het is echt niet te doen op de scootmobiel, zo koud, En fietsen is best gevaarlijk. Ook oude mensen, onze pa gaat iedere dag lopen, maar dat gaat nu ook niet.
Ik vind zijn oplossing wel geweldig...Hij woont in een bejaarden flat, en binnendoor kan hij naar het bejaardentehuis lopen. Onderweg komt hij wat trimapparatuur tegen, daarop fietst hij een poosje, en al met al is hij een uurtje onderweg. En spreekt ook bewoners natuurlijk, hij weet allerlei weetjes...en wij dan ook weer. Mooie dag allemaal.
Julius had op zijn slaapkamer bij zijn bed, nog een kerstboompje staan. Elke avond stak hij de lampjes aan. Vrijdag zei z'n moeder , de kerstboom verlangt nu wel erg naar de kerstman, hij verliest al zijn naaldjes.
Julius is hoog sensitief, je kunt niet zomaar iets weghalen uit zijn kamer, of waar dan ook. Het moet allemaal besproken worden, en op het gemakje moet hij aan het idee wennen. Gisterenmorgen kwam hij met het kerstboompje naar beneden, zette het buiten, en zei: zo dan kun jij weer groeien.
Samen met Hans is hij om een mooie plant geweest, die hij zelf heeft uitgezocht. Iets wat leeft, bij zijn bedje dat vindt hij fijn.
Bij zijn bedje staan twee foto's, waarop Julius en Daantje en moeder Pindakaas. Gisterenavond ging hij slapen, na een gesprekje, pakt hij de foto, wrijft er wat over, en kijkt er nog eens naar, en zegt dan: Welterusten, love you. En...hij slaapt.
Goeiemorgen, vanmorgen begon het met hagel, en nu grote dikke vlokken sneeuw. Ik hoorde bij de weerberichten, dat het volgende week flink gaat vriezen. De schaatsen kunnen weer uit het vet, als ze er al in zaten trouwens.
Vanmorgen niet alleen hagel zeg. Johnny heeft met de stoomreiniger, de badkamers, en de hal schoongemaakt. Deuren ramen, al het voegwerk, geweldig. Je gebruikt op deze manier geen schoonmaakmiddelen, en maar een klein beetje water.
De zussen zijn stik verkouden, dus geen koffievisite, en de meisjes moeten werken. Gisteren was Daantje bij ons. Ze heeft met opa voetbalplaatjes geplakt, en grappen gemaakt. Gisterenavond belde ze om te vragen, hoe groot een ster was. Na uitleg, kon ze het eigenlijk niet geloven, ze was er een beetje stil van..
Daar word je ook stil van, als je er over nadenkt, en wat zijn wij dan maar een klein onderdeel.. ja je weet je plekje weer. Dag lieve allemaal.
Mocht je je afvragen waar ik toch steeds zit en wat ik doe. Nou...ik zit in het ziekenhuis, of bij de huisarts, en vervolgens bij de apotheek. Het is niet normaal, en ik ben toch wat gewend.
Als ik in het ziekenhuis kom, roepen ze al, blijf je eten, echt waar. De huisarts zei vanmorgen, het is hollen of stilstaan. Laat ons dan een poosje er mee ophouden en stil staan zei ik.
Ik zit daar niet voor niks natuurlijk, januari is pijnlijk begonnen, misschien houdt februari er mee op. Omdat ik zo baal, van al die misere, houd ik flink de moed erin, voor mijn Johnny en voor de kinderen, ja die zitten ook maar met zo'n sukkel vrouw/moeder.
Het komt goed roep ik steeds, en dat is ook zo, misschien vandaag. Zou kunnen toch?
"Je kunt er lekker lang op zuigen, bijt je tanden er op stuk en als ik vroeger de kerk zat, was het mijn redding en geluk. Het is de protestante cocaïne voor de gereformeerde junk". Dit zingt Stef Bos over het KING pepermuntje.
In 1902 doopten de Bakkersfamilie De Vries, dit snoepje, dat toen nog in brokvorm werd verkocht, tot KING...Kwaliteit in Niets Geëvenaard. Ze adverteerden voornaamlijk in kerkblaadjes. hervormden snoepten Faam muntjes, gereformeerden KING.
Mijn man, was thuis met vier broer en zussen. Oma en opa woonden in, Oma was Katholiek, en beleefde dit intens. De kinderen deden een spelletje, ze zaten op hun knietjes op de bank, gingen ter communie, en kregen op hun tong een pepermunt. Oma zag dit gebeuren met groot genoegen, en stelde gaarne de pepermuntjes ter beschikking.
Een muntje met een rijke geschiedenis...per jaar worden er 240 miljard KING pepermuntjes gegeten, dat zijn bijna 500 pepermuntjes per uur. (bron: Joke Westrate in Kassa)
Van de week kreeg ik de schoolfoto's van de kindjes...genomen in 2009. Ik zie ineens hoe groot Daantje al geworden is..ze wordt 10 dit jaar. Ik heb er een foto naast gezet, een van mijn favoriete foto's van Daantje. Ik noemde haar toen "Een vrouw met een missie".
Toen ze baby, peuter, kleuter was, was ze vaak bij ons. Het was/ is een heel lief meisje. Kennelijk is dat al aanwezig als je wordt geboren. Nu is Daantje nog zo lief, lief voor anderen, altijd oog voor de underdog..
Omdat ze zo lief is, moet haar moeder speciaal op haar letten, dat ze voldoende aandacht krijgt, dat ze niet alle grote mensen zorgen op haar schoudertjes neemt. Ze leest of knutselt, zit op de hockey, gaat naar de film en theater..als er iets geschikt voor haar is.
Als oma..zie je dat allemaal aan, trots op Daantje...zorgen om Daantje, gaat het leven goed voor haar zijn. Ineens weet ik, dat Daantje haar leven ook moet leven, en dat het niet altijd mooi en eerlijk is.
Op de foto draagt ze een rugzakje, we stoppen er zelfvertrouwen in, propvol liefde zit het, elke week sparen we voor geluk, doen we er ook in.
Je eerste kleinkind blijft altijd bijzonder..daarom Daan...
Wat is onze taal toch rijk en boeiend. Wel of geen spatie in een woord maakt een groot verschil. Zoals hier boven op het plaatje..opendag..het is eigenlijk een woord zonder betekenis. Het bestaat niet.
Het GVB won een prijs, De onjuiste spatie van 2009. Het maakte reclame en schreef "dan heb je geen genoeg strippen of losgeld." Losgeld wordt betaald bij een ontvoering..los geld, is klein geld.
Hoe moeilijk moet het zijn voor een buitenlander om hier iets van te snappen. Heel veel Nederlanders, weten het al niet..het wordt zoiets als met een T of met een D of toch maar DT.
Je leest er alles over op deze site..spatiegebruik. nl
Hierboven staat de verzameling van mijn bling bling..versiersels die ik nu draag. Ja niet vandaag en allemaal tegelijk..maar ik kies iets uit elke dag. veel rood dat zie je wel, zwart ook wel.
Het zijn eigenlijk geen sieraden, dat vind ik meer iets van zilver of goud, iets wat je krijgt bij een speciale gelegenheid. Of erft..dat kan ook. Maar ik weet niet of je dat ook hebt, daar heb je altijd geen zin in om aan te doen.
Nee gewoon jezelf versieren met kleuren en modedingetjes. Gisteren las ik daar een artikel over, het versieren van jezelf is zo oud als de mensheid. Ik heb eens zitten kijken op oude foto's, ik weet bijvoorbeeld van opoe dat ze het niet breed had. Toch zie je op een foto van haar dat ze een halsketting draagt met een medaillon.
Vaak werden ze door volkeren uitgewisseld, bij opgravingen is het daardoor vaak moeilijk om te bepalen, waar het sieraad is vervaardigd.
Deze foto is van Internet..kralensnoer uit Syrie, 3e Millennium V. Chr. Mooi hè?
Hoe dat toch altijd komt, Joost mag het weten...roept Johnny vanmorgen. Hij heeft het over de douchematjes, die ik altijd omhoog schop. Ik loop een beetje raar, denk ik, nee dat weet ik zeker. Joost weet dat niet.
Joost in deze zin is dus geen eigennaam, maar de naam van een duivel. Deze benaming gaat terug naar het Javaanse woord joos. Joos was een aanduiding van een Chinese godheid of Heilige. De Nederlanders op Java maakten er Joosje of Joost van.
Joost is natuurlijk ook een jongensnaam en betekent..."rechtvaardigheid".
Blijft de vraag..waarom mag Joost het weten, ik weet het niet, of zou het zijn De duivel moge je halen.. Ik las ook nog, en dat zou het best kunnen zijn, vroeger sprak men niet graag over de duivel..en verving het woord voor Joost.
Allemaal een mooie zondag,,,met regen of zon, Joost mag het weten.
Op deze foto staat mijn vader, toen hij 20 jaar was. Het was dus 1937. Hij werkte bij een boekhandel, dat vertelde mijn zus. Ik moet altijd kijken naar zijn schoenen, je kunt het hier niet zien, maar het waren hele mooie schoenen. Ze zouden nu weer zo in het modebeeld passen.
Maar die fiets dus, zo kwam ik bij deze foto. Ikzelf fiets veel, ik kan niet meer echt lopen, wel een klein stukje, maar fietsen kan ik hartstikke goed. Wel op een fiets met trapondersteuning. Ik ben al aan mij tweede fiets, van dit soort.
Al een paar maanden dacht ik, dat fietsen van mij houdt ook op, de trappers gingen moeilijk in de rondte. Toen dacht ik zou de fiets kapot zijn. Gisteren bracht Johnny hem naar de fietsenmaker. S'middags belden ze de fiets klaar was.
"Wat mankeerde er nu aan" vroeg Johnny. Er is nieuwe software opgezet zei de fietsenmaker. En ja hoor, ik had mijn oude fietsje weer terug, als een tierelier reed hij.
Toen dacht ik aan mijn vader, wat zou die nu gedacht hebben, als ze gezegd hadden, er is nieuwe software opgezet. Het klinkt toch heel anders dan een lekke band.
Gisteren heb ik ook tulpen gekocht. Na de kerst heeft een kamer dat nodig vind ik. Straks ga ik naar de bloemist om een grote bos bloemen. Iets met paars, ik heb een stukje blauw-paars gecreëerd in de kamer. Ja ik zit altijd met kleuren te stoeien in huis.
Zoals je weet is er veel rood, een grote muur en meubels, het rood komt overal even terug in het huis, tot de slaapkamer toe. Met dat rood dus kun je lekkere dissonanten creeren, zoals nu het paars en blauw.
Kleuren..buiten doe ik het ook..van alles bij elkaar scharrelen, dat qua kleur, en materialen een relatie heeft. mensen om je heen, reageren daarop, en gaan ook meezoeken, ze zien iets en zeggen dat past bij ma/Ineke.
Kleuren, kleuren je leven...ik denk dat dit me het meest fascineert.
Dit tweeluik hangt in ons huis, Eén luik is 45x45. Het is gemaakt door Theo Steyaart, en we hebben het gekocht in 2004. Je ziet iets, en direct vind je het mooi, mijn man en ik voelen dat meestal exact op hetzelfde moment. Dat is bijzonder en handig ook nog. En dan..na een poos hou je ervan, het hoort bij je...
Voor de kunstenaar, moet het een fijn gevoel zijn, je creëert iets, en dan weten dat mensen ervan zijn gaan houden.
Zo net was ik even buiten, ik dacht het is niet koud. Ik keek op de thermometer buiten, en zag dat het 2 graden was. Gek is dat, je went aan kou, als het van de zomer 2 graden is, zitten we bibberend in huis. Gelukkig voor Izerina, dacht ik.
Op dondermorgen, komt de werkster. Ze werkt al ruim tien jaar bij ons. Kind aan huis. Ze werkte al bij ons, toen ik zelf nog werkte, ik werkte 40 uur. Ik denk daar wel eens over na, nu kan ik nog maar zo weinig. Ik ben wel blij dat ik het gedaan heb, daarom moet je als je iets graag wilt, indien mogelijk het ook doen.
Alweer donderdag, een maandagmorgen schreef ik ergens voor de grap. Het is maandag op naar het weekend. Zo lijkt het een beetje, vind je niet...
'Nederland, wees vriendelijker' kopt de krant. Tachtig procent van de ondervraagden ( onderzoek Sire), zegt dat er behoefte is aan aardige mensen. Ik denk dan direct, 80%, verbeter de wereld begin bij jezelf. Dit is natuurlijk te kort door de bocht.
Ikzelf ben een vriendelijk mens, ja dat is zo, ik kan er ook niks aan doen. Ik hoef er ook geen moeite voor te doen, ik ben zo geboren. Ik heb overigens niet de ervaring, dat men daar iets achter zoekt. ( dit vermeldt het onderzoek). Waarschijnlijk zie ik er zeer onschuldig uit. Het tegendeel ervaar ik wel, ik krijg stik veel vriendelijkheid terug. Echt waar..dagelijks.
Hoe moeilijk is dat vriendelijk zijn, als je het niet in je dagelijks pakket hebt. Je moet het je voornemen denk ik. Begin eens met vriendelijk te telefoon op te nemen. Ook als je betaalt voor een dienstverlening kun je dankjewel zeggen. Weet je nog hoe fijn het is als je werkt, en iemand bedankt je.
Hier op de blog zijn veel vriendelijke mensen. De Geest verwart dat wel eens, met ledigheid. Nee dat is het niet, elkaar iets goeds toewensen, vriendelijk zijn, heeft zin, de ander en jijzelf krijgt daardoor een goed gevoel.
Bij een ontmoeting, op de blog, of persoonlijk..moet je de andere mens op de eerste plaats zetten, zo ontstaat vriendelijkheid.
Gisteren zag ik een reclame, over theedoeken, onder andere. Het was een foto van vroeger, en de tekst refereert aan het gezin dat gezellig kletsend aan het afwassen is.
Het bracht me even terug in de tijd. Zoals in veel gezinnen, hadden de kinderen toen ze oud genoeg waren een taak rondom de maaltijd. Tafel dekken, afwassen, opruimen. Ik herinner mij een schema.
Wij, ons gezin voldeed volstrekt niet aan het plaatje wat ik gisteren zag. Tijdens het afwassen, hadden we een huis vol herrie. Onze zoon sloot zich op in het toilet, als het zijn beurt was, wat de zussen natuurlijk niet pikten. er werden allerlei handige constructies bedacht..hoe waste je snel af, over afdrogen maar niet te spreken. Nat in de kast kon ook.
Nee het was niet idyllisch, ik verzuchtte vaak, ik zou het zelf al tien keer hebben gedaan, maar ja daar ging het niet om. Als ik ze nu hoor, kijken ze er met lol op terug.
Nu is er de vaatwasser, ik zie nu dat kinderen taken hebben zoals in en uitruimen, en alles begint weer opnieuw. Eigenlijk is er vaak niets nieuws onder de zon.
Een huis gevuld met kinderstemmen, rennen, spelen, ruzie maken, vallen, huilen, verhalen vertellen, lachen, knoeien met eten. Zaterdag en zondag, heerlijk. Al met al een beetje veel voor Buitenkans, maar ik heb genoten.
Vanmorgen sprak ik mijn zus, ze was al vroeg op pad want de auto was stuk. Hier gaat alles kapot zei ze, ongelooflijk. Ken je dat?..Het is waar, soms zit je in een periode, dan gaat er van alles kapot in huis. met lampen is dat ook. Gek is dat.
Het is nog mistig en koud, eigenlijk is dit echt slecht weer. Ik was net even buiten, de grijze bak binnen halen. Er stond een bejaarde man voor de deur, met zijn neus tegen ons naambordje geplakt. Zoekt u iemand vroeg ik?...Nee zei de man...merkwaardig. "Ja eigenlijk wel, ik zoek Rietje".
Die woont hier niet, zei ik.. ik woon hier, en Rietje niet. Het moet zei de man, ze heeft het zelf verteld..hij beschreef Rietje....nee ik ken haar niet zei ik...het moet zei de man. Je hoort het al we kwamen er niet uit.
Ik ben maar vertrokken met mijn kliko...ik kwam in de woonkamer..geen Rietje te zien.
Doodstil, is een gehucht met 70 inwoners. Het ligt 20 km. ten noorden van Groningen. Doodstil, won in 2005 de prijs van de mooiste plaatsnaam van Nederland.
Doodstil is zegt het woordenboek...volmaakt stil. Tijd dus om Doodstil eens te bezoeken. Overlevering vertelt dat er vroeger geen brug lag over het Boterdiep...de oversteek gebeurde met een pontje. op een dag moest er een doodskist worden overgezet, en het pontje kieperde om. De kist verdween in het water. er is toen een brug aangelegd voor de doden. De brug en het plaatsje kregen de naam Doodstil.
Bij de verkiezing mooiste plaats liet Doodstil. Waterlandkerkje, s-Hertogenbosch en de mooie naam Muggenbeet ( Overijssel) achter zich.
Blozekriekske was het vriendinnetje van Merijntje Gijzen..
Merijntje is de hoofdfiguur uit de streekromans van AM de Jong. Veel dialogen werden geschreven in het Brabants ( Steenbergs) dialect.
Blozekriekske, was een kattig, bazig vriendinnetje. Merijntje zei het zo lief..Blozekriekske.
De vrouw van onze bakker noem ik in gedachten ook zo. Ze heeft twee rode wangen. Ze lacht altijd en is vriendelijk en lief. Ze praat over de bakker met veel liefde, de producten die hij bakt, heeft ze allemaal geproefd, dat kun je zien.
Heb je dat ook wel eens dat je bij een naam een beeld hebt. Ineke bijvoorbeeld vind ik een naam van een klein kind. Of..heb jij dat ook bij jou naam, een bepaald beeld. Daantje bijvoorbeeld, vind ik een echt Daantje, een vrouw met een missie noem ik haar.
Ja bij namen heb ik beelden, ik heb van jullie allemaal een plaatje in mijn hoofd.
Een wet die toestaat dat controleambtenaren, naar believen jouw woning/situatie komen controleren. Als je de ambtenaar niet binnenlaat, wordt de kinderbijslag in zijn geheel in gehouden andere uitkeringen voor de helft. Het kabinet acht de wet noodzakelijk om het draagvlak van sociale voorzieningen in de samenleving te behouden.
Dat van dat draagvlak zal best waar zijn, maar de manier waarop het kabinet denkt dit draagvlak te behouden kan absoluut niet. Mijn hele zijn, voelt dat het hartstikke verkeerd is, je moet dat niet willen..een nieuwe stap die het draagvlak van onze democratie ondermijnt.
In 1971, ik was gescheiden, en leefde van de bijstand met mijn drie kinderen,. In die tijd, had je een basisuitkering en als je iets nodig had, wat daar buiten viel, moest je daartoe een verzoek indienen.
Mijn jongste kind, was uit haar babybed, lees wieg gegroeid, en ik vroeg om een nieuw ledikant. Er kwam een ambtenaar, thuis, hij nam de maat van het kindje en of ze misschien toch nog in de wieg paste. Weet je hoe groot je dan nog bent, als moeder, als mens. ik voel het nu nog, terwijl ik dit schrijf.
@ Gelukkig kreeg ik een mooi ledikantje voor Pindakaas.
Het bezoek kreeg nog een mooi slot. De ambtenaar had een soort aktetas bij zich, die openstond op de grond. Pindakaas waarom het toen ging, liep rond zonder luier, alleen in een broekje, oefeningen om zindelijk te worden. Ze plaste in de tas van de ambtenaar.
Ik denk dat zij ook toen voelde dat ons groot onrecht werd aangedaan.
Een pispot, nachtspiegel ook mooi, het mooist vind ik pot de chambre. Ik heb nog gegoogled naar nachtspiegel, naar de herkomst, niet gevonden, het is toch een bijzonder woord vind je niet. De spiegel van de nacht.....
Zaterdagmiddag moest ik onverhoopt naar de Huisartsenpost, ik had een blaasontsteking, ik moest wat urine meenemen, en..daar gaat het nu om, ik had helemaal niets in huis, wat daarvoor kon dienen. Normaal heb ik van die potjes van de apotheek in huis, maar nee.
ik struinde door de woning op zoek, ja naar wat. Uiteindelijk koos ik een klein flesje waar water in had gezeten, Bij aflevering van de urine bij de Hap, zei ik: sorry voor de onorthodoxe verpakking. Mevrouw, zei de assistente u wilt niet weten, wat wij allemaal aangeboden krijgen.
Bekers van Feyenoord, flessen van anderhalve liter, nog gevuld ook, melkkannetje, bloemenvaasjes..je kunt het zo gek niet bedenken. Grappig toch.
Nu ik er aan denk, ik zat te wachten in het lab, te wachten om geprikt te worden, Voor mij was een man aan de beurt, hij had in zijn handen een leeg potje bestemd voor urine. Toen hij aan de beurt was, gaf hij het lege potje aan de laborante. "Dat moet u toch echt zelf doen meneer" en ze gaf het potje terug. De man keek stomverbaasd.
Ach de mensheid doolt, we doen ons best, ten dele lukt het ook, als je de humor maar blijft zien, zoals je weet ligt die op straat.
Op een dag de kinderen waren nog klein, waren wij, mijn zus en ik en ik op visite geweest bij Opa, met de bus.. We vertrokken zoals gewoonlijk iets te laat om de bus te halen, en mijn zus bedacht een plan.
Zij zou alleen doorlopen naar de halte, en ik zou met de kinderen mij spoeden naar de volgende halte. Het plan was vernuftig, want als ik dan nog niet bij de volgende halte zou zijn, zou ze de buschauffeur vragen te wachten
.
Toen zus de bus instapte bleek dat ik de portemonnee bezat, en zus die links op het bankje zit, op de foto, legde omstandig aan de chauffeur uit dat ik ook nog kwam en dat ik bovendien voor haar zou betalen.
………Ik stond bij de bus, ik betaalde voor ons allemaal, de chauffeur echter was niet zeker van het door hem in rekening gebrachte, tot onze eindbestemmingg riep hij bij iedere halte of we even bij hem wilde komen, dan kregen we geld terug, dan weer moesten we bijbetalen. De chauffeur zag wit om de neus.
Precies één week later gingen we op bezoek bij onze oudste zus, ook weer met de bus. Nee we hadden geen auto.. We waren wonderwel op tijd, voor aanvang van de terugreis. De bus vertrok en enige tijd later zagen we naast de bus op het fietspad zus, zo hard ze kon fietsen en ze wuifde naar ons. Wat bleek, we hadden stekjes gehad en vergeten mee te nemen. Het is echt waar dezelfde chauffeur van die week daarvoor kreeg Zus in de gaten en wij riepen dat is onze zuster, bij de volgende halte wil ze iets afgeven. De chauffeur schrok een beetje en trok opnieuw wit weg en begon te zweten.
Nee wij zussen kunnen niet bussen. Ik moet zeggen onze ene zus,.heeft persoonlijk meer dan 24 uren in een dag. Je komt altijd in de problemen met haar, maar ze haalt je er ook weer uit.
Welkom en een buitenkans dat u mijn weblog bezoekt.
Maandag hebben ze de traplift weggehaald. We hebben hem nu twee jaar, en vanaf dat we hem kochten, liet de coating op de buizen los. De onderhoudsdienst heeft hem een keer of drie gerepareerd, maar het werd gaandeweg steeds erger. Eigenlijk wilden ze hem terug, en opnieuw zandstralen en coaten. 
