Geplaatst op: 2010-08-19 12:01:01
Met dit weblog wil ik graag de gedichtjes delen die ik schreef tijdens mijn ziekte. Het is geen poëzie, maar ze komen stuk voor stuk recht uit mijn hart. Ik hoop met deze schrijfseltjes dat lotgenoten er steun en herkenning in zullen vinden. En dat niet-patiënten meer zullen begrijpen van het hoe en wat bij kanker. De meeste van de gedichten zijn zaken die speelden in mijn verleden. Wil je een gedichtje overnemen? Graag met naamsvermelding dan. Enne... reageren mag, hoor... 
10 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-08-19 12:00:31
Zoals misschien al is opgevallen, wordt op sommige weblogs van Zeelandnet gereageerd door iemand die geestelijk niet 100% is. Het is ook een ziekte. Het moet heel moeilijk zijn om daarmee te leven. Voor kankerpatiënten voelen de mensen medeleven. Voor psyschische patiënten is dat moeilijker op te brengen. Daarom voor Velo speciaal dit gedichtje...
Ziek zijn is niet makkelijk
je krijgt de naam patiënt
maar wees toch maar tevreden
dat je enkel lichamelijk ziek bent
want ben je psychisch niet in orde
reageer je overal met drek
dan noemen ze je niet meer ziek
dan noemen ze je GEK.
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-05-12 19:08:00
| |
Tranen glijden langzaam over mijn gezich De werkelijkheid kan wreed zijn ik doe mijn ogen dicht Ik kan me niet verstoppen eender waar ik zal gaan Zal voor de rest van mijn leven deze ziekte naast me staan Ik verzamel al mijn krachten leg mij er niet bij neer Ik wil leven en zal vechten dat doe ik keer op keer... |
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-04-15 02:10:18
Waarom schijnt de zon
Lopen mensen vrolijk te zijn
Weten ze dan niets
Van mijn verdriet en pijn
Waarom gaat het leven
Voor iedereen maar door
Terwijl ik enkel maar
Rottige berichten hoor
Waarom fluiten de vogels
Wordt de nacht weer een dag
Ben ik dan echt de enige
Die niet gelukkig wezen mag
Waarom lukt het me niet
Me er weer bij neer te leggen
Net als de vorige keer
Wie het weet mag het zeggen...
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-03-28 03:05:08
Zal ik tegen de kast aanschoppen
Zal ik eens met glazen gooien
Zal ik roepen, zal ik schelden
Om mijn humeur weer te ontdooien
Moet ik de hele dag maar zwijgen
Moet ik misschien net gaan praten
Moet ik mijn verdriet verbergen
Of mijn gevoelens toe gaan laten
Wil ik dat ze me begrijpen
Wil ik verder met mijn leven
Wil ik dit met iemand delen
En een ander kansen geven
Vragen die door mijn hoofd zweven
Verbreken de stilte met hard geluid
Ik loop er over na te denken
Maar ik ben er nog niet uit...
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-03-28 01:05:36
Dit gedicht is een vrije vertaling naar aanleiding van het lied van Melissa EtheridgeI run for life.
Het is lang geleden dat het haar werd verteld
Dat de kanker bezit nam van haar
Maar de littekens ziet ze nog elke dag
Daar is ze mooi mee klaar.
De pijn is ze nu al lang vergeten
De angst verdween naar de achtergrond
Maar nooit, nee nooit meer
Voelde ze zich nog echt gezond.
Maar ze gaat door voor de hoopZe gaat door op haar gevoelZe gaat door voor de waarheidZe gaat door voor een heleboel Ze vecht voor je moeder, je zuster, je vrouw
Ze vecht voor zichzelf, maar ook voor jou. Ze vecht voor het leven
Het is nu een aantal jaar geleden
Dat het noodlot op mij viel
En ze sneden in mijn huid en mijn lichaam
Maar kregen geen stuk van mijn ziel
Ik heb nu ook geleerd
Alert op mijn lichaam te zijn
Maar 1 ding weet ik zeker
Mij krijgen ze niet kleinIk ga door voor de hoopIk ga door op mijn gevoel Ik ga door voor de waarheid
Ik ga door voor een heleboelIk vecht voor je moeder, je zuster, je dochter, je vrouwIk vecht voor mezelf, maar ook voor jou Ik vecht voor het leven.
En als er ooit een dag zou komen
Dat het noodlot jouw zou treffen
Dan hoop ik echt van harte
Dat je zult beseffen
Je bent niet alleen
Velen staan voor je klaar
Bij lotgenotes vind je herkenning
Ja, die steunen elkaar.
Ze gaan door voor de hoop
Ze gaan door voor het gevoel
Ze gaan door voor de waarheid
Ja, voor een heleboel
Ze vechten voor je moeder, je zuster, elke vrouw
Ze vechten voor zichzelf, maar ook voor jou
Ze vechten voor het leven…
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-22 22:55:03
Wat gaat het er in het leven
Soms oneerlijk aan toe
De ene mens blijft leven
Oud en het leven moe
Wat is het in het leven
Toch oneerlijk verdeeld
De dood komt onverwacht
Bij een kind dat speelt
Waarom het zo moet gaan
Dat is niet te bevatten
Ik weet alleen dat zomaar plots
Een droom uiteen kan spatten
Men zegt dat er in alles
Een bedoeling zou moeten schuilen
Maar waarom kon die oudere
Dan met dat kind niet ruilen???
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-19 01:24:42
Het slapen gaat niet zo denderend
Soms gaat het ronduit slecht
Lig ik te draaien en te woelen
Komt er van dromen niets terecht
Ben ik dan eindelijk 'vertrokken'
Dan kan ik het niet laten
Om zelfs in mijn slaap
Hardop te liggen praten
Ook ga ik heel erg dromen
Mijn fantasieën worden waar
Het lijkt allemaal zo levensecht
Daar ben ik mooi mee klaar
Een enge droom komt ook wel eens
Zo akelig, vol verdriet
Ze noemen het 'een bijwerking'
Nou, voor mij hoeft het niet
Ik zou gewoon eens willen
Dat ik mijn dromen uit kon kiezen
Dan zou niemand meer op aarde
Zijn strijd tegen een ziekte verliezen
Gelukkig voor mijn enge dromen
Voor de goeie, tot mijn spijt
Weten we allemaal donders goed
Dromen zijn geen werkelijkheid...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-11 01:44:19
Eens was ik gezond
gezond van lijf en leden
Maar toen kwam die kanker
dus dat is nu 't verleden...
Toch blijf ik altijd doorgaan
blijf ik altijd vechten
Want ik ben van plan de strijd
in mijn voordeel te beslechten...
Er zijn heus wel eens dagen
dat het minder gaat
Maar positief blijven denken
zorgt dat je er toch weer staat...
Ik weet het gewoon zeker
ik kom de klap heus wel te boven
Eén ding moet ik echter blijven doen
ik moet er in geloven...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-11 00:41:58
Soms zijn er van die dagen
dan kan ik flink opstandig zijn.
Gelukkig niet meer zo vaak
en het doet steeds minder pijn...
Ik wil geen kanker hebben
dus ga ik zitten mokken
en mijn omgeving wacht dan af
tot zo'n bui weer is vertrokken
En net zo plots als hij kwam
trekt de bui weer weg...
dan leg ik me er bij neer
het is zo, dus gewoon pech
Maar dat betekent niet
dat ik er niet tegen zal vechten
dat ik niet alles uit de kast haal
om de strijd in mijn voordeel te beslechten
Mijn leven mag niet af gaan hangen
van zo'n rottige kleine cel...
Dus houd ik me dan voor ogen:
Kom op meid, heus, je komt er wel!!!
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-10 23:46:12
Flink zijn, even flink zijn
na al die maanden moet dat toch kunnen
Dat hoor ik telkens weer,
kunnen ze mij mijn rust niet gunnen?
Flink zijn, gewoon flink zijn
men zegt het bij elk onderzoek
En wat zijn de gevolgen?
ik kruip steeds verder in de hoek
Sta met mijn rug tegen de muur aan
Flinker als nu, dat kan ik niet
Heb ik dan totaal geen rechten?
Recht op angst of op verdriet?
Iedereen denkt steeds te weten
wat het beste is voor mij
maar ik zou hen willen vragen
laat mij in mijn gevoelens vrij...
Laat me roepen, laat me janken
Het doet deugd om eens te huilen
Want het is beslist niet goed
me steeds achter een masker te verschuilen....
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-10 23:25:50
De kou trekt door mijn kleren
nestelt zich in mijn lichaam
en lijkt me te verteren...
Wordt het ooit nog warm van binnen
zal ik ooit ontdooien
en waar moet ik beginnen???
Plots breekt een mager zonnetje door
en ik probeer niet meer te denken
aan alles wat ik verloor...
Want door dat straaltje zonneschijn
weet ik dat ik geduld moet hebben
eens zal het weer zomer zijn...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-10 02:00:36
Als ze een foto zouden nemen
Zomaar een scan van mijn hart
Zou je dan iets kunnen zien
Van de vreugde en de smart
Zou mijn hart verschrompeld zijn
Of is het juist hartstikke groot
Blaakt het echt van levenslust
Of is het op sterven na dood
Op zo'n foto van mijn hart
Wat zou je daarop kunnen zien
Littekens van verdriet of pijn
Of zou het oplichten van liefde, misschien
Oh, ik hoop zo op het laatste
Jij hebt me al zoveel gegeven
Daarom wil ik voor altijd
Met een hart vol liefde leven...
© Annemie
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2010-02-09 01:02:29
Opgesloten in een lichaam
Dat niet doet wat ik wil
Opgesloten in mezelf
De tijd staat voor mij stil
Opgesloten in een huis
Ik ga niet meer naar buiten toe
Het is me allemaal teveel
Word van dat lopen zo snel moe
Opgesloten in mezelf
Met de dag voel ik me zieker
Soms lijkt er ook geen eind te komen
Aan mijn angst en mijn gepieker
Opgesloten in gedachten
Diep van binnen, ergens in mij
Weet ik, ooit komt er een dag
Dan voel ik me beter en ben weer VRIJ!!!
© Annemie
Dit gedichtje schreef ik in 2006. Ik had toen een half jaar chemo erop zitten en had nog een half jaar te gaan.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-08 17:30:27
Geef me vleugels
Laat me vliegen
Til me overal bovenuit
Maak me weer eens aan het lachen
Of zing een lied zonder geluid
Geef me vleugels
Laat me vliegen
Als een vogel in de wind
Laat me alsjeblief eens voelen
Dat je me bijzonder vindt
Geef me vleugels
Laat me vliegen
Zomaar door de wolken heen
Dan besef ik echt terdege
Ook dit keer sta ik niet alleen...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-07 16:31:57
Ik voel me prima, ja echt waar
Heus, ik voel me reuze goed
Maar waarom zijn er dan momenten
Waarop ik zomaar huilen moet
Ligt het soms aan mijn hormonen
Heb ik daardoor soms verdriet
Of speelt er toch nog wel iets anders
Geloof me, heus, ik weet het niet
Zou ik zonder deze ziekte
Ook 'zo' ouder geworden zijn
Of heb ik toch nog wat problemen
Door een 'innerlijke' pijn
Maar ik voel me prima
Daarvoor wil ik op mijn blote knietjes danken
Ook al moet ik daar op zijn tijd
Af en toe om janken...
© Annemie
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-07 01:20:24
Ik zit wat voor me uit te staren
En denk terug aan vroeger tijd
De 'lessen' kwamen met de jaren
En mijn onschuld ben ik kwijt
Zocht enkel 't goede in de mensen
Kon houden van, maar nog niet haten
Had grote en had kleine wensen
Kon me op iedereen verlaten
Maar word je eenmaal ouder
Weet je dat het een illusie blijkt
De wereld wordt harder en kouder
En bijna niets is wat het lijkt
Maar wat ik zelf vanbinnen voel
Dat is warm en dat is echt
Wat ik eigenlijk bedoel:
Al met al heb ik het niet slecht...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-06 02:45:21
Ik doe mijn best
En elke keer
Beter dan dit
Kan echt niet meer...
Het iedereen naar de zin maken
Dat lukt me toch nooit
Daar heb ik in mijn leven
Al teveel energie naar vergooid
Ik doe gewoon mijn ding
Of men nu tevreden is of niet
Laat de boel maar waaien
Ik ben gelukkig en geniet
Ik doe gewoon mijn best
Voor iedereen die ik ken
Is het niet goed, niet mijn probleem
Maar eerder dat van hen...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2010-02-04 01:10:29
Weet je dat het moeilijk is
Om de draad weer op te pakken
Weet je dat het moeilijk is
Om de moed niet te laten zakken
Weet je dat het moeilijk is
Om overal weer voor te staan
Weet je dat het moeilijk is
Om gewoon maar door te gaan
Gek he, dat het moeilijk is
om voor behandeling te kiezen
Gek dat het zo moeilijk is
Om mijn haar weer te verliezen
Denk je dat het moeilijk is
Om me wederom te steunen
Om me, hoe moeilijk het ook is
Tegen je aan te laten leunen...
©Annemie.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-10-26 02:07:04
Zoveel jaar geleden
zoveel jaren al voorbij
Toch is er elke keer
weer die angst in mij
Het is niet te omschrijven
wat zo'n controle met je doet
hoe je hoopt op die ene zin:
De uitslagen zijn goed!
Ik dacht dat het zou minderen
maar niets is minder waar
Want die 'sluipende moordenaar
is echt wel een gevaar.
Telkens die onzekerheid
dat sloopt me elke keer
Soms denk ik bij mezelf:
ik wil geen controles meer.
Maar zoals elk jaar ga ik
aan de onderzoeken beginnen
en hopelijk roep ik half december:
IK HEB MIJN APK WEER BINNEN!!!
© Annemie.
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-07-27 19:51:19
Je hoeft niet zo te zeuren
Houd eens op met dat geklaag
Ik hoef niet te weten hoe jij je voelt
als ik het niet aan je vraag.
Je hoeft niets te vertellen
Houd eens op met je verhaal
Anders moet ik me in je verdiepen
en dat is me teveel allemaal.
Je hoeft niets uit te leggen
anders word ik misschien nog bang
dat ik vroeg of laat ook
met het bord kanker rond mijn nek hang.
Je hoeft me niet te laten weten
dat je ondanks alles verder gaat
dat je, ondanks beperkingen en pijn
toch nog vol in het leven staat.
Je hoeft niet.... hé wat zeg je?
wil jij nou het woord?
wil jij me de les gaan lezen?
Nou, dat vind ik ongehoord.
Ik weet wel diep van binnen
dat jouw leven niet makkelijk is
dat ik lomp kan reageren
en me ook wel eens vergis.
Ja, ik weet dat optimist zijn
meer is dan leed verzwijgen
dat ik door mijn instelling
het deksel op mijn neus zal krijgen.
Maar wat dat alles betreft
heb ik een bord voor mijn kop
dus dat gezeur en dat geklaag,
houd daar nou eens mee op...
Dit gedichtje kwam vandaag spontaan in me op... Wie de schoen past...
4 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-05-05 16:18:21
Ik heb niemand nodig
Ik doe het wel alleen
En kom je te dichtbij
Dan trap ik om me heen
Ik heb niemand nodig
Ik ben toch zo sterk
Ondanks alle sores
Doe ik gewoon mijn werk
Ik heb niemand nodig
Ik ben een flinke meid
Maar heel af en toe
Ben ik de weg eens kwijt
Ik heb niemand nodig
Of maak mezelf dat wijs
Want ik wil onafhankelijk zijn
Tegen elke prijs
Ik heb niemand nodig
Roep ik met mijn grote klep
Terwijl ik diep van binnen weet
Dat ik iemand nodig heb...
© Annemie.
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-04-10 00:52:02
Angst is een beestje
Dat zomaar in je sluipt
Dat totaal onverwachts
In je hart en hersenen kruipt
Angst is een beestje
Uitroeien kun je het niet
En het wordt vaak vergezeld
Door een ander dier: verdriet
Angst is een beestje
Dat je gewoon een plekje moet geven
Zodat het samen met verdriet
Niet teveel vat krijgt op je leven
Angst en verdriet
Ze kunnen zich heel goed verstoppen
En op de onmogelijke momenten
komen ze samen op de proppen
Tegen angst en verdriet
Bestaat helaas geen medicijn
Dus leg ik me er maar bij neer
Dat ze er af en toe eens zijn...
© Annemie
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-04-08 00:45:37
Het hebben van kanker kan soms een grote druk op de relatie leggen. Het is een utopie om te denken dat het altijd rozengeur en maneschijn is. Ook wij hadden onze moeilijke momenten (en soms nog, ook al ben ik nu alweer bijna 2,5 jaar verder na de laatste operatie). Onderstaand gedichtje werd geschreven op zo'n moment dat de spanning hoog opliep. Gelukkig voor ons was dat altijd maar tijdelijk...
Jij zit thuis aan de koffie
ik sta in de regen te wachten op de bus
eenzaam ga ik op controle
dit is waar ik bang voor was, dus...
Je kan niet omgaan met mijn ziekte
wil er niets meer over horen
het gaat toch goed, ik moet niet zeuren
maar ik voel me zo verloren...
Gelukkig was de uitslag goed
maar aan wie kon ik mijn blijdschap tonen
ik voelde me plots zo alleen
ondanks dat we samenwonen...
Kanker hebben houdt niet op
met het verdwijnen van de cellen
je draagt het je hele leven met je mee
dat zou ik je graag vertellen...
Maar ik dring niet tot je door
je kunt het echt niet snappen
dus doe ik weer het luikje dicht
en maak samen met jou weer grappen...
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-03-31 00:50:30
Vandaag kreeg ik een mailtje
over een overleden lotgenoot
hoewel ik wist dat het ging gebeuren
was mijn verwarring toch vrij groot...
We hadden samen een paar keer
die rotchemo moeten doorstaan
en hebben achteraf nog lachend
ons beklag over 'zuster Prik' gedaan...
Het is al de tweede uit het groepje
die is komen te overlijden
je weet dat het ook zo kan lopen
dat het echt niet is te vermijden...
Maar de vraag: waarom nou zij
is niet uit mijn hoofd te krijgen
een antwoord krijg je echter niet
dus kun je die vraag maar beter verzwijgen...
Het klinkt misschien hard
maar 'mijn leven' gaat door
ik slik, wrijf een traan weg
en ga er weer voor..
© Annemie
Nadat ik vandaag voor de zoveelste keer te horen kreeg dat een lotgenootje het niet had gered, vond ik dat ik het beste dit gedichtje kon plaatsen... Toen was het 'nog maar' de tweede die ik kende, die het gevecht verloor... Helaas, velen zijn gevolgd en zullen nog volgen... maar dat maakt mijn strijdlust alleen maar groter. Ik blijf niet bij de pakken neerzitten. Ik pak mezelf bij de lurven. Morgen weer een nieuwe dag voor mij...
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-03-17 19:41:46
Op de inloopmiddag kan ik
over mijn ziekte praten
mijn omgeving vraagt zich af
of ik dat niet beter zou laten...
Bij de mailclub kan ik
over mijn ziekte schrijven
mijn omgeving vraagt zich af
of het dan niet steeds bij me zal blijven...
Op het internet kan ik
alles over mijn ziekte zoeken
mijn omgeving vraagt zich af
of dat het gewenste resultaat zal boeken...
Op mijn community en blog
probeer ik lotgenoten te helpen
mijn omgeving vraagt zich af
of die problemen mij niet overstelpen...
Maar ik ga lekker door
ik voel me er goed bij en ben tevree
mijn omgeving: ik vraag me af
waar bemoeien ze zich mee???
© Annemie
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2009-03-14 02:18:01
's Morgens word ik wakker
lig plat op mijn rug
Ik heb lekker geslapen
maar nu komt de pijn terug...
Rechtop komen dat lukt niet
dus wek ik mijn vriend
Met de pijn komen de tranen
'k heb al wat afgegriend
Ik strompel naar het toilet
en neem mijn paracetamol
Hoelang zal dit nog doorgaan?
Die pijn die maakt me dol
Maar langzaam gaat het beter
het medicijn doet zijn werk
en een uurtje of twee later
voel ik me weer sterk...
Ik loop wat rond in huis
probeer een bord te pakken
maar de kast die is te hoog
ik laat mijn arm weer zakken...
En weer moet ik een ander
voor zoiets lastig vallen
het zijn die kleine dingen
die mijn dag kunnen vergallen...
En daar baal ik het meeste van
het is niet zozeer de pijn
nee, mijn grootste probleem
is het afhankelijk zijn....
© Annemie
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2009-03-11 22:54:09
Je maatje heb ik laten gaan
zomaar, zonder afscheid
Het ging ook allemaal zo snel
Patsboem, ik was een borst kwijt...
Jou kon ik nog behouden,
maar je baart me zorgen
Dus wil ik ook van jou af
liever vandaag dan morgen...
Nu ben je nog gezond
maar hoelang zal dat duren??
En ik wil mijn leven weer
de goede kant opsturen
Voor mezelf heb ik
de goede beslissing genomen
Dus er moet, helaas,
opnieuw een amputatie komen
Er komen nieuwe borsten
en ook al zijn ze nep
Ze zullen er voor zorgen
dat ik meer vertrouwen heb
Dus neem ik nu afscheid:
Dag borst, ik laat je gaan
Het spijt me echt, maar je bent
een gevaar voor mijn bestaan....
Geschreven een paar dagen voordat ik naar het ziekenhuis ging voor een preventieve amputatie van mijn andere borst (maart 2004)
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2009-03-06 18:23:25
Zolang je herinnering al bestaat
kreeg je van alles te verwerken
Je voelt soms gewoon dat het niet meer gaat
maar neen, je laat het niet merken
want je leven gaat verder...
Soms heb je hulp, meestal ben je alleen
alleen om alles te verwerken
En dat doet zo'n pijn, je bent niet van steen
maar neen, je laat het niet merken
en je leven gaat verder...
De mensen, nou ja, ze weten het niet
ze kunnen dat echt niet verwerken
Dus blijf je alleen, met je pijn, je verdriet
maar neen, je laat het niet merken
dus je leven gaat verder...
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2009-02-23 18:16:54
De ene dokter zegt het zus
de andere dokter zegt weer zo
De ene vindt iets negatief
de andere vindt het weer een pro
Ik zit hier in die mallemolen
en alles draait maar om me heen
Zij moeten me helpen beter worden
maar voor mijn gevoel sta ik alleen
Mijn dokters, dat zijn Nederlanders
maar 't lijkt of ik enkel Russisch hoor
Is het misschien begrijpelijk
dat ik me daar zo erg aan stoor?
Ik zou hen graag eens willen vragen:
Heren, spreek toch eens klare taal
dat jullie hebben gestudeerd
dat weten we heus allemaal.
Maar 1 vak hebben ze vergeten:
de 'omgang met het verschijnsel mens'
Als jullie dat nu eens gaan leren
Vervul je vast niet enkel mijn wens.
© Annemie
1 reactie | reageren
