Woordje vooraf:

Met dit weblog wil ik graag de gedichtjes delen die ik schreef tijdens mijn ziekte. Het is geen poëzie, maar ze komen stuk voor stuk recht uit mijn hart. Ik hoop met deze schrijfseltjes dat lotgenoten er steun en herkenning in zullen vinden. En dat niet-patiënten meer zullen begrijpen van het hoe en wat bij kanker. De meeste van de gedichten zijn zaken die speelden in mijn verleden. Wil je een gedichtje overnemen? Graag met naamsvermelding dan. Enne... reageren mag, hoor...

10 reacties | reageren

Oneerlijk...

Wat gaat het er in het leven

Soms oneerlijk aan toe

De ene mens blijft leven

Oud en het leven moe 

Wat is het in het leven

Toch oneerlijk verdeeld

De dood komt onverwacht

Bij een kind dat speelt 

Waarom het zo moet gaan

Dat is niet te bevatten

Ik weet alleen dat zomaar plots

Een droom uiteen kan spatten 

Men zegt dat er in alles

Een bedoeling zou moeten schuilen

Maar waarom kon die oudere

Dan met dat kind niet ruilen???

© Annemie

0 reacties | reageren

Dromen...

Het slapen gaat niet zo denderend

Soms gaat het ronduit slecht

Lig ik te draaien en te woelen

Komt er van dromen niets terecht 

Ben ik dan eindelijk 'vertrokken'

Dan kan ik het niet laten

Om zelfs in mijn slaap

Hardop te liggen praten 

Ook ga ik heel erg dromen

Mijn fantasieën worden waar

Het lijkt allemaal zo levensecht

Daar ben ik mooi mee klaar 

Een enge droom komt ook wel eens

Zo akelig, vol verdriet

Ze noemen het 'een bijwerking'

Nou, voor mij hoeft het niet 

Ik zou gewoon eens willen

Dat ik mijn dromen uit kon kiezen

Dan zou niemand meer op aarde

Zijn strijd tegen een ziekte verliezen 

Gelukkig voor mijn enge dromen

Voor de goeie, tot mijn spijt

Weten we allemaal donders goed

Dromen zijn geen werkelijkheid...

© Annemie

0 reacties | reageren

Geloven...

Eens was ik gezond
gezond van lijf en leden
Maar toen kwam die kanker
dus dat is nu 't verleden...

Toch blijf ik altijd doorgaan
blijf ik altijd vechten
Want ik ben van plan de strijd
in mijn voordeel te beslechten...

Er zijn heus wel eens dagen
dat het minder gaat
Maar positief blijven denken
zorgt dat je er toch weer staat...

Ik weet het gewoon zeker
ik kom de klap heus wel te boven
Eén ding moet ik echter blijven doen
ik moet er in geloven...

© Annemie

0 reacties | reageren

Soms...

Soms zijn er van die dagen
dan kan ik flink opstandig zijn.
Gelukkig niet meer zo vaak
en het doet steeds minder pijn...

Ik wil geen kanker hebben
dus ga ik zitten mokken
en mijn omgeving wacht dan af
tot zo'n bui weer is vertrokken

En net zo plots als hij kwam
trekt de bui weer weg...
dan leg ik me er bij neer
het is zo, dus gewoon pech

Maar dat betekent niet
dat ik er niet tegen zal vechten
dat ik niet alles uit de kast haal
om de strijd in mijn voordeel te beslechten

Mijn leven mag niet af gaan hangen
van zo'n rottige kleine cel...
Dus houd ik me dan voor ogen:
Kom op meid, heus, je komt er wel!!!

© Annemie

0 reacties | reageren

Flink zijn...

Flink zijn, even flink zijn
na al die maanden moet dat toch kunnen
Dat hoor ik telkens weer,
kunnen ze mij mijn rust niet gunnen?

Flink zijn, gewoon flink zijn
men zegt het bij elk onderzoek
En wat zijn de gevolgen?
ik kruip steeds verder in de hoek

Sta met mijn rug tegen de muur aan
Flinker als nu, dat kan ik niet
Heb ik dan totaal geen rechten?
Recht op angst of op verdriet?

Iedereen denkt steeds te weten
wat het beste is voor mij
maar ik zou hen willen vragen
laat mij in mijn gevoelens vrij...

Laat me roepen, laat me janken
Het doet deugd om eens te huilen
Want het is beslist niet goed
me steeds achter een masker te verschuilen....

© Annemie

0 reacties | reageren

Koud...

De kou trekt door mijn kleren

nestelt zich in mijn lichaam

en lijkt me te verteren...

Wordt het ooit nog warm van binnen

zal ik ooit ontdooien

en waar moet ik beginnen???

Plots breekt een mager zonnetje door

en ik probeer niet meer te denken

aan alles wat ik verloor...

Want door dat straaltje zonneschijn

weet ik dat ik geduld moet hebben

eens zal het weer zomer zijn...

© Annemie

0 reacties | reageren

Mijn hart...

Als ze een foto zouden nemen

Zomaar een scan van mijn hart

Zou je dan iets kunnen zien

Van de vreugde en de smart

Zou mijn hart verschrompeld zijn

Of is het juist hartstikke groot

Blaakt het echt van levenslust

Of is het op sterven na dood

Op zo'n foto van mijn hart

Wat zou je daarop kunnen zien

Littekens van verdriet of pijn

Of zou het oplichten van liefde, misschien

Oh, ik hoop zo op het laatste

Jij hebt me al zoveel gegeven

Daarom wil ik voor altijd

Met een hart vol liefde leven...

© Annemie

1 reactie | reageren

Opgesloten...

Opgesloten in een lichaam

Dat niet doet wat ik wil

Opgesloten in mezelf

De tijd staat voor mij stil 

Opgesloten in een huis

Ik ga niet meer naar buiten toe

Het is me allemaal teveel

Word van dat lopen zo snel moe 

Opgesloten in mezelf

Met de dag voel ik me zieker

Soms lijkt er ook geen eind te komen

Aan mijn angst en mijn gepieker 

Opgesloten in gedachten

Diep van binnen, ergens in mij

Weet ik, ooit komt er een dag

Dan voel ik me beter en ben weer VRIJ!!!

© Annemie

Dit gedichtje schreef ik in 2006. Ik had toen een half jaar chemo erop zitten en had nog een half jaar te gaan.

0 reacties | reageren

Geef me vleugels...

Geef me vleugels

Laat me vliegen

Til me overal bovenuit

Maak me weer eens aan het lachen

Of zing een lied zonder geluid 

Geef me vleugels

Laat me vliegen

Als een vogel in de wind

Laat me alsjeblief eens voelen

Dat je me bijzonder vindt 

Geef me vleugels

Laat me vliegen

Zomaar door de wolken heen

Dan besef ik echt terdege

Ook dit keer sta ik niet alleen...

© Annemie

0 reacties | reageren

Ik voel me prima...

Ik voel me prima, ja echt waar

Heus, ik voel me reuze goed

Maar waarom zijn er dan momenten

Waarop ik zomaar huilen moet 

Ligt het soms aan mijn hormonen

Heb ik daardoor soms verdriet

Of speelt er toch nog wel iets anders

Geloof me, heus, ik weet het niet 

Zou ik zonder deze ziekte

Ook 'zo' ouder geworden zijn

Of heb ik toch nog wat problemen

Door een 'innerlijke' pijn 

Maar ik voel me prima

Daarvoor wil ik op mijn blote knietjes danken

Ook al moet ik daar op zijn tijd

Af en toe om janken...

© Annemie

2 reacties | reageren

Vroeger tijden...

Ik zit wat voor me uit te staren

En denk terug aan vroeger tijd

De 'lessen' kwamen met de jaren

En mijn onschuld ben ik kwijt

Zocht enkel 't goede in de mensen

Kon houden van, maar nog niet haten

Had grote en had kleine wensen

Kon me op iedereen verlaten

Maar word je eenmaal ouder

Weet je dat het een illusie blijkt

De wereld wordt harder en kouder

En bijna niets is wat het lijkt

Maar wat ik zelf vanbinnen voel

Dat is warm en dat is echt

Wat ik eigenlijk bedoel:                 

Al met al heb ik het niet slecht...

© Annemie 

0 reacties | reageren

Ik doen mijn best...

Ik doe mijn best

En elke keer

Beter dan dit

Kan echt niet meer...

Het iedereen naar de zin maken

Dat lukt me toch nooit

Daar heb ik in mijn leven

Al teveel energie naar vergooid

Ik doe gewoon mijn ding

Of men nu tevreden is of niet

Laat de boel maar waaien

Ik ben gelukkig en geniet

Ik doe gewoon mijn best

Voor iedereen die ik ken

Is het niet goed, niet mijn probleem

Maar eerder dat van hen...

© Annemie

0 reacties | reageren

Moeilijk...

Weet je dat het moeilijk is

Om de draad weer op te pakken

Weet je dat het moeilijk is

Om de moed niet te laten zakken

Weet je dat het moeilijk is

Om overal weer voor te staan

Weet je dat het moeilijk is

Om gewoon maar door te gaan

Gek he, dat het moeilijk is

om voor behandeling te kiezen

Gek dat het zo moeilijk is

Om mijn haar weer te verliezen

Denk je dat het moeilijk is

Om me wederom te steunen

Om me, hoe moeilijk het ook is

Tegen je aan te laten leunen...

0 reacties | reageren

Jaarlijkse controle...

Zoveel jaar geleden

zoveel jaren al voorbij

Toch is er elke keer

weer die angst in mij

Het is niet te omschrijven

wat zo'n controle met je doet

hoe je hoopt op die ene zin:

De uitslagen zijn goed!

Ik dacht dat het zou minderen

maar niets is minder waar

Want die 'sluipende moordenaar

is echt wel een gevaar.

Telkens die onzekerheid

dat sloopt me elke keer

Soms denk ik bij mezelf:

ik wil geen controles meer.

Maar zoals elk jaar ga ik

aan de onderzoeken beginnen

en hopelijk roep ik half december:

IK HEB MIJN APK WEER BINNEN!!!

© Annemie.

3 reacties | reageren

Reactie van de buitenstaander...

Je hoeft niet zo te zeuren

Houd eens op met dat geklaag

Ik hoef niet te weten hoe jij je voelt

als ik het niet aan je vraag.

Je hoeft niets te vertellen

Houd eens op met je verhaal

Anders moet ik me in je verdiepen

en dat is me teveel allemaal.

Je hoeft niets uit te leggen

anders word ik misschien nog bang

dat ik vroeg of laat ook

met het bord kanker rond mijn nek hang.

Je hoeft me niet te laten weten

dat je ondanks alles verder gaat

dat je, ondanks beperkingen en pijn

toch nog vol in het leven staat.

Je hoeft niet.... hé wat zeg je?

wil jij nou het woord?

wil jij me de les gaan lezen?

Nou, dat vind ik ongehoord.

Ik weet wel diep van binnen

dat jouw leven niet makkelijk is

dat ik lomp kan reageren

en me ook wel eens vergis.

Ja, ik weet dat optimist zijn

meer is dan leed verzwijgen

dat ik door mijn instelling

het deksel op mijn neus zal krijgen.

Maar wat dat alles betreft

heb ik een bord voor mijn kop

dus dat gezeur en dat geklaag,

houd daar nou eens mee op...

Dit gedichtje kwam vandaag spontaan in me op... Wie de schoen past...

4 reacties | reageren

Ik heb niemand nodig.

Ik heb niemand nodig

Ik doe het wel alleen

En kom je te dichtbij

Dan trap ik om me heen

Ik heb niemand nodig

Ik ben toch zo sterk

Ondanks alle sores

Doe ik gewoon mijn werk

Ik heb niemand nodig

Ik ben een flinke meid

Maar heel af en toe

Ben ik de weg eens kwijt

Ik heb niemand nodig

Of maak mezelf dat wijs

Want ik wil onafhankelijk zijn

Tegen elke prijs

Ik heb niemand nodig

Roep ik met mijn grote klep

Terwijl ik diep van binnen weet

Dat ik iemand nodig heb...

2 reacties | reageren

Angst en verdriet...

Angst is een beestje

Dat zomaar in je sluipt

Dat totaal onverwachts

In je hart en hersenen kruipt 

Angst is een beestje

Uitroeien kun je het niet

En het wordt vaak vergezeld

Door een ander dier: verdriet 

Angst is een beestje

Dat je gewoon een plekje moet geven

Zodat het samen met verdriet

Niet teveel vat krijgt op je leven 

Angst en verdriet

Ze kunnen zich heel goed verstoppen

En op de onmogelijke momenten

komen ze samen op de proppen

Tegen angst en verdriet

Bestaat helaas geen medicijn

Dus leg ik me er maar bij neer

Dat ze er af en toe eens zijn...

© Annemie

0 reacties | reageren

Eenzaam...

Het hebben van kanker kan soms een grote druk op de relatie leggen. Het is een utopie om te denken dat het altijd rozengeur en maneschijn is. Ook wij hadden onze moeilijke momenten (en soms nog, ook al ben ik nu alweer bijna 2,5 jaar verder na de laatste operatie). Onderstaand gedichtje werd geschreven op zo'n moment dat de spanning hoog opliep. Gelukkig voor ons was dat altijd maar tijdelijk...

Jij zit thuis aan de koffie

ik sta in de regen te wachten op de bus

eenzaam ga ik op controle

dit is waar ik bang voor was, dus... 

Je kan niet omgaan met mijn ziekte

wil er niets meer over horen

het gaat toch goed, ik moet niet zeuren

maar ik voel me zo verloren... 

Gelukkig was de uitslag goed

maar aan wie kon ik mijn blijdschap tonen

ik voelde me plots zo alleen

ondanks dat we samenwonen... 

Kanker hebben houdt niet op

met het verdwijnen van de cellen

je draagt het je hele leven met je mee

dat zou ik je graag vertellen... 

Maar ik dring niet tot je door

je kunt het echt niet snappen

dus doe ik weer het luikje dicht

en maak samen met jou weer grappen...

2 reacties | reageren

Je moet doorgaan...

Vandaag kreeg ik een mailtje
over een overleden lotgenoot
hoewel ik wist dat het ging gebeuren
was mijn verwarring toch vrij groot...

We hadden samen een paar keer
die rotchemo moeten doorstaan
en hebben achteraf nog lachend
ons beklag over 'zuster Prik' gedaan...

Het is al de tweede uit het groepje
die is komen te overlijden
je weet dat het ook zo kan lopen
dat het echt niet is te vermijden...

Maar de vraag: waarom nou zij
is niet uit mijn hoofd te krijgen
een antwoord krijg je echter niet
dus kun je die vraag maar beter verzwijgen...

Het klinkt misschien hard
maar 'mijn leven' gaat door
ik slik, wrijf een traan weg
en ga er weer voor..

© Annemie

Nadat ik vandaag voor de zoveelste keer te horen kreeg dat een lotgenootje het niet had gered, vond ik dat ik het beste dit gedichtje kon plaatsen... Toen was het 'nog maar' de tweede die ik kende, die het gevecht verloor... Helaas, velen zijn gevolgd en zullen nog volgen... maar dat maakt mijn strijdlust alleen maar groter. Ik blijf niet bij de pakken neerzitten. Ik pak mezelf bij de lurven. Morgen weer een nieuwe dag voor mij...

3 reacties | reageren

Mijn omgeving...

Op de inloopmiddag kan ik
over mijn ziekte praten
mijn omgeving vraagt zich af
of ik dat niet beter zou laten...

Bij de mailclub kan ik
over mijn ziekte schrijven
mijn omgeving vraagt zich af
of het dan niet steeds bij me zal blijven...

Op het internet kan ik
alles over mijn ziekte zoeken
mijn omgeving vraagt zich af
of dat het gewenste resultaat zal boeken...

Op mijn community en blog
probeer ik lotgenoten te helpen
mijn omgeving vraagt zich af
of die problemen mij niet overstelpen...

Maar ik ga lekker door
ik voel me er goed bij en ben tevree
mijn omgeving: ik vraag me af
waar bemoeien ze zich mee???
© Annemie

2 reacties | reageren

Afhankelijk...

's Morgens word ik wakker
lig plat op mijn rug
Ik heb lekker geslapen
maar nu komt de pijn terug...

Rechtop komen dat lukt niet
dus wek ik mijn vriend
Met de pijn komen de tranen
'k heb al wat afgegriend

Ik strompel naar het toilet
en neem mijn paracetamol
Hoelang zal dit nog doorgaan?
Die pijn die maakt me dol

Maar langzaam gaat het beter
het medicijn doet zijn werk
en een uurtje of twee later
voel ik me weer sterk...

Ik loop wat rond in huis
probeer een bord te pakken
maar de kast die is te hoog
ik laat mijn arm weer zakken...

En weer moet ik een ander
voor zoiets lastig vallen
het zijn die kleine dingen
die mijn dag kunnen vergallen...

En daar baal ik het meeste van
het is niet zozeer de pijn
nee, mijn grootste probleem
is het afhankelijk zijn....
© Annemie

1 reactie | reageren

Dag borst...

Je maatje heb ik laten gaan
zomaar, zonder afscheid
Het ging ook allemaal zo snel
Patsboem, ik was een borst kwijt...

Jou kon ik nog behouden,
maar je baart me zorgen
Dus wil ik ook van jou af
liever vandaag dan morgen...

Nu ben je nog gezond
maar hoelang zal dat duren??
En ik wil mijn leven weer
de goede kant opsturen

Voor mezelf heb ik
de goede beslissing genomen
Dus er moet, helaas,
opnieuw een amputatie komen

Er komen nieuwe borsten
en ook al zijn ze nep
Ze zullen er voor zorgen
dat ik meer vertrouwen heb

Dus neem ik nu afscheid:
Dag borst, ik laat je gaan
Het spijt me echt, maar je bent
een gevaar voor mijn bestaan....

Geschreven een paar dagen voordat ik naar het ziekenhuis ging voor een preventieve amputatie van mijn andere borst (maart 2004)

1 reactie | reageren

Verder...

Zolang je herinnering al bestaat
kreeg je van alles te verwerken
Je voelt soms gewoon dat het niet meer gaat
maar neen, je laat het niet merken
want je leven gaat verder...

Soms heb je hulp, meestal ben je alleen
alleen om alles te verwerken
En dat doet zo'n pijn, je bent niet van steen
maar neen, je laat het niet merken
en je leven gaat verder...

De mensen, nou ja, ze weten het niet
ze kunnen dat echt niet verwerken
Dus blijf je alleen, met je pijn, je verdriet
maar neen, je laat het niet merken
dus je leven gaat verder...

1 reactie | reageren

Dokters...

De ene dokter zegt het zus
de andere dokter zegt weer zo
De ene vindt iets negatief
de andere vindt het weer een pro

Ik zit hier in die mallemolen
en alles draait maar om me heen
Zij moeten me helpen beter worden
maar voor mijn gevoel sta ik alleen

Mijn dokters, dat zijn Nederlanders
maar 't lijkt of ik enkel Russisch hoor
Is het misschien begrijpelijk
dat ik me daar zo erg aan stoor?

Ik zou hen graag eens willen vragen:
Heren, spreek toch eens klare taal
dat jullie hebben gestudeerd
dat weten we heus allemaal.

Maar 1 vak hebben ze vergeten:
de 'omgang met het verschijnsel mens'
Als jullie dat nu eens gaan leren
Vervul je vast niet enkel mijn wens.

© Annemie

1 reactie | reageren

Samen...

Vanmorgen werd ik wakker
en och, wat was het koud
Maar naast me daar lag iemand
die zielsveel van me houdt

Ik keek naar zijn gezicht
en voelde toen spontaan
een grote golf van warmte
door heel mijn lichaam gaan

Ik voelde me heel gelukkig
geen last van pijn en smart
Want mijn grote liefde
verwarmt elke dag mijn hart

En heb ik het soms toch nog koud
slaat hij zijn armen om me heen
Dan weet ik het heel zeker
Deze strijd vecht ik niet alleen.
© Annemie

3 reacties | reageren

Soms

Onderstaand gedichtje werd geschreven in 2004. Maar ik ben (helaas?) nog geen steek veranderd. Dit gedichtje had dus net zo goed op mijn andere weblog (mijn dag (gerijmd)) kunnen staan...

Soms ben ik onbezonnen
dat ligt in mijn aard
Pas later ga ik denken
is het dat wel waard

Heb ik eens een baaldag
dan kan iedereen dat merken
Dus mensen, mijn excuses
ik probeer het in te perken

Ik wilde niemand kwetsen
o nee, heel zeker niet
Heb normaal alle begrip
voor gevoelens en verdriet

Heb ik nog eens zo'n dag
dat ik het niet echt zie zitten
Nou mensen, dan beloof ik
Ik zal niet meer vitten.
© Annemie

0 reacties | reageren

Sterk...

Elke week naar de chemo

Tussen de middag toch aan 't werk

Want ik moet toch laten zien

Kijk eens mensen, ik ben sterk

Het is er allemaal ingeslopen

't Gebeurt zonder dat ik het merk

Komt er visite, blijf ik lachen

Kijk eens mensen, ik ben sterk

Misschien is het niet de goede manier

Waarop ik mijn ziekte verwerk

Soms zit ik er finaal doorheen

Maar kijk eens mensen, ik ben sterk

Het is niet zo gemakkelijk

Verdriet te delen, of de pijn

Want dan zou ik moeten tonen

Dat ik niet altijd sterk kan zijn...

© Annemie

0 reacties | reageren

Praten...

Zet het van je af, zegt men
je moet het hier bij laten...
Denk er niet zo vaak meer aan
maar ik, ik wil liever praten....

Het is verleden tijd, zegt men
je moet het hier bij laten....
Gewoon weer verder leven
maar ik, ik wil liever praten..
.
Hou er nu over op, zegt men
je moet het hier bij laten...
ze laten zich nu niet meer zien
en ik, ik wil zo graag praten.......

© Annemie

1 reactie | reageren

Leef

Leef, nu je het kunt
Leef, van dag tot dag
Want het is je gegund
Doe het maar, het mag

Velen moeten het nog leren
Met hun kansen om te gaan
Want als eens die kansen keren
Is het met de pret gedaan

Doe maar lekker wat je wil
En geniet maar, keer op keer
Geef gerust toe aan een gril
Morgen kan 't misschien niet meer.

© Annemie

0 reacties | reageren