Geplaatst op: 2012-05-17 08:34:45
Voor ons die wellicht nog niet ten hemel varen
Ofwel de smaak van essentie mogen ervaren
Het besef, dat leven een moment in de onmetelijke eeuwigheid
Vandaag, als een moment in het leven een kleinigheid
Druk, druk, druk bezig met leven
Vaak te druk om het moment te beleven.
Achter de levendigheid van de dag
Zag ik het nu, dat er ook nog lag
Daar ook het gevoeld verdriet, met kramp als pijn
Het verschuift langzaam naar gemis, van wat, niet meer is.
Gemis, een illusie, van wat leek voor altijd
Maar met besef, dat het een moment is, met beperkte houdbaarheid.
Met het inzicht dat wat er is, een beeld is voor even
De waarde ontmoet van de werkelijkheid van het leven.
Anne Marie, had in januari 2012 een interview over het thema “dood”” Deze is via de link pagina als trailer te downloaden voor geïnteresseerden.”voor 21 Mei”
https://www.wetransfer.com/dl/2evEKJS7/dcb32640caabd76019ff3233d8761d1c3aefe74d48846a980ab9ca676441c0ef1f2abb223574b2b
Voor sommige herkenning van wie er was, en niet meer is
Voor anderen de persoon achter de verhalen,
verrassend iemand in de dood te kunnen ontmoeten,
Zo vertrouwt en krachtig als ze zich ontvouwd,
verwonderd maar niet overdonderd.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-05-14 01:55:33
Starend naar het beeld, dat hem zelfs na 10 keer kijken nog niet verveeld.
Vraagt mijn kleinzoon verder starend, plots Opa…………????. Waar is Oma??????
Hoe leg je uit, aan een blaag van amper drie, hoe ik de transformatie van leven dan wel zie?
Ik stamel onhandig, dat Oma thuis is, waar ze is, maar hij antwoord verder zonder ergernis,
” Opa………..Oma is nu een sterretje” en gaat verder met zijn verhaal.
Ik slik en beelden worden opeens minder scherp en herkauw daarna zijn onderwerp.
Voor hem is dit geen thema dat hem benauwd, nu hij jouw een plaats aan de hemel heeft toevertrouwd.
Als eindelijk wolken de hemel niet meer laat verschuilen,
laat de zon zijn plaats voor een mooie nacht verruilen.
En ontvouwen zich met adembenemende pracht, duizenden sterren in de nacht.
Als symbolisch geschenk als verbindingspaar,
schonken wij de tweester Mizar en Alcor aan elkaar.
Wanneer ik nu weer naar de hemel staar, weet ik dat wij al is het maar voor heel even.
Wij ons ontmoet hebben aldaar, met de werkelijkheid voor ons leven.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-05-09 00:35:09
Woensdag 9 mei 2012
Een dag na rouw en tegenslag, ook de beleving dat die er wezen mag.
Verdriet gaat minder benauwen, in cadans met het ritme van rouwen.
Beleefd verdriet zo afgescheiden van het mentaal ervaren, zo onbekend, dat beiden zo verschillend aanwezig waren
De een afgestemd met dat wat was overdacht, de ander in zwaarte, zo totaal onverwacht.
Is het door verdriet over haar “verscheiden”, of mijn weerstand tegen haar bevrijden?
Onverwacht dat de pijn van een eindige relatie, hier weerstand is, tegen loslaten in acceptatie.
In aandacht met wat er is en blijven zal, omarm ik met milde tegenzin,
de inmiddels vertrouwde leegte, binnenin
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-05-06 04:45:35
Zondag 6 mei 2012
Door ook gehoor te geven aan haar wens, om naast gedeeld verdriet, ook vol uit te gieren
Vandaag feestelijk de dag afgerond door haar leven te vieren.
Met gevoelde liefde en verbondenheid in blijdschap, kijken we terug op deze dag
Met hen allen aanwezig en je graag in nabijheid zag
Met een vuur van hartewensen op slingers kaarten verwoord
Met wat haar heeft gedragen in jouw mobiele uren, nu in vlammen gesmoord
Groetend met een bruisend glas,”daar ga ik “, bedoeld voor het loslaten van je laatste rest transitie energie
Een wensballon opgelaten, door wolken opgenomen naar “ik weet het nie'. “ OP het moment dat ook deze feestdag haar zonnestralen in matte lucht heeft gedimd
Wordt na het feesten met slaap de vaat weer opgepimpd
Als voorbeeld voor alle komende dagen misschien jouw alleen onbewust eendachtig
Vol van energie in contact, met wat er is en met wat op ons pad komt, is dat niet prachtig?
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-05-05 03:18:15
Zaterdag 5 mei 2012
Ieder jaar op jouw verjaardag vieren we een bevrijding
Geen jaar dat men hier aan voorbij ging
De leeuw ontworstelt wapperend, zonder wimpel
Bevrijd met versiering vertrouwd en simpel
Geen herinnering meer aan een Walcherse ontpoldering zonder kamervragen
Voor het verjagen van een vijand die te lang bleef plakken in die dagen
Nu is Liefde, in waarheid met respect
voor mij de essentie welke bevrijding dekt.
In de werkelijkheid van een moment in ons bestaan
Nog steeds een mysterie waar jij bent heen gegaan
Maar zo DICHT BIJ-ZONDER
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-05-04 04:36:44
Vrijdag 4 mei 2012
Nu de rust door jou is gevonden in de immense leegte van de tijd
Jaagt deze mij in de weerstand zodat ik het slapen nu vermijd
Langzaam sijpelt de werkelijkheid door in het besef
Wat een moed en dapperheid, meid wat had je een lef
Geen keuze voor leven slechts alleen voor het moment
Met als eind conclusie dat je nu niet meer raakbaar aanwezig bent
De uren voortkruipend in een vochtige donkere nacht
Vandaag geen wens te herdenken omdat ik tegen beter weten, toch nog op je wacht.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-05-02 23:03:09
Woensdag 2 mei 2012
Verbaasd keek hij mij aan toen ik hem vertelde, hoe we de laatste periode zo waardevol en werkelijk samen hebben beleefd, niet zoals gedacht als helse tijding, of doorleefde smart.
Genoten van de werkelijke momenten in besef dat alles wat er is mag zijn,
wat er ook voorbij kwam in wanhoop, frustratie ,maar ook elkaar gedeelde pijn.
Zonder verwijten, doorvoelt en niet gespeeld,
op onze wijze zo het leven in het nu gedeeld,
Boeken gelezen en het leven gevierd en beleefd in goede momenten.
Zelfs in spel wist ze mij te verslaan, al liet haar lichaam haar vaker alleen staan.
Alleen op reis naar daar,
zo spontaan oprecht en ongemakkelijk waar
“Daar ga ik” met ons gedeeld in de haar zo bekende openheid
daarna met haar verbeelde gulle lach in echo, de stilte en harde werkelijkheid
Alles nu zo anders dan jouw puurheid, oprechtheid en ongemaaktheid, zo vertrouwd.
In werkelijkheid de leegte nu die zich ontvouwt
Onbeschrijfelijk en zo ongemakkelijk ongewoon
Maar achter de gevoelde weerstand, wonderschoon.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-05-01 20:16:36
Dinsdag 1 mei 2012
Als de golven van de zee, ben ik me vandaag van je bewust
De ene keer tevree, dan weer met grote onrust.
Het voelt vertrouwt en toch ook ongemakkelijk, jouw overal in huis te treffen
Leg dingen voor je klaar en koop jouw voorkeur zonder het te beseffen.
Nu pas besef ik hoelang je niet meer jezelf was, zonder de weerspannigheid in jouw
De ziekte die je heeft verwrongen, Je bent en blijf mijn schoonheid en mijn geweldige vrouw .
Ons huis ademt “ons” in spullen en in alles.
Praat met anderen nog in wij, alsof dat nog steeds het geval is.
Merk dat ik vooral de angst heb je misschien te vergeten,
In verhalen haal ik nu zelf jouw herinneringen op, wie had dat kunnen weten.
Soms verbaast op momenten van verdriet en gevoelde pijn.
Maar vooral gemist, is niet meer samen kunnen zijn.
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-30 07:13:25
Maandag 30 April 2012
Jouw, eigen
Het zijn nu de momenten, al is het maar even.
Dat ik soms doorvoel waar mijn meisje is gebleven.
Wanneer ik schijnbaar soepel, maar met ongemak,
haar tandenborstel toevertrouw aan de vuilnisbak.
In overtuiging dat materie ons niet kan binden,
is ook slechts een vinger nodig, om haar in mijn GSM nooit meer te hervinden.
Maar ons doorleeft en doorvoelt contact in leven
Heeft mij de essentie van haar aanwezigheid gegeven.
De Zeeuwse vlag buiten halfstok, als uiterlijke herinnering
Wapperend in de wind als eerbied voor mijn eigen koningin.
2 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-29 23:22:05
Door een vraag geïnspireerd, om het blog voor anderen in de zelfde situatie als inspiratie nog enige tijd te laten bestaan;
Het schrijven zoals mijn vrouw de laatste 1,5 jaar heeft gedaan, is zo geweldig puur en mooi dat ik zelfs geen poging wil doen, dit na te volgen.
Niet te vermijden, volgt na een afgerond proces naar sterven, een periode van rouw voor vrienden en bekenden, familie en natuurlijk de direct dierbaren in omgeving.
Ik voel het als een voorrecht op deze wijze met iedereen die geïnteresseerd of betrokken is in rouw, het verwerken van het proces en de periode daarna, zoals soms door mij ervaren, zonder schroom of plicht alleen dan, wanneer ik wil, soms met humor en soms met verdriet, te delen.
Het verwoorden zoals mijn Anne Marie eigen zult u met mij, dus moeten missen.
Ik kan alleen in dichtvorm mijn ervaring met u delen, doorvoelt en op mijn manier.
Niet bedoeld als waardeoordeel of als overtuiging maar puur op basis vanuit innerlijke beleving.
Met de overtuiging dat wat er is, er mag zijn in alle gedaanten en dat het van mij is zonder oordeel naar anderen.
Ik hoop op deze wijze een bijdrage te mogen leveren aan " rauw " verwerking op een geheel eigen dierbare maar intens gemeende wijze.
Groetend
Zondag 29 april 2012
Waar ben je?
Onwerkelijk, zoals je nu in het niets bent gegaan
De leegte die ik nu ervaar is zo anders als de leegte die je kent.
Meisje waar ben je heengegaan?
Ik zoek je overal en weet echt niet waar je bent
De ster die we samen zochten en sindsdien nog mooier heeft geschenen.
Is sinds we alleen met ons zelf zijn, achter een bewolkte hemel, constant in wenen.
Mijn ogen stromen vol, telkens met jou in mijn gedachte
Jouw stem zo gewaardeerd en vooral de manier waarop je lachte
Mooi was het in afscheid samen: “jouw leven” te mogen vieren
Kaarsen, zang, vlaggen en trommels met onrust gevoeld in onze dieren
Zelfs de poes is naar je op zoek, onrust in zijn klagen.
Ik ook ben steeds naar je op zoek, omdat ik het verlies nog niet wil dragen.
1 reactie | reageren
Geplaatst op: 2012-04-26 21:47:15
Op verzoek van Anne Marie nog enkele regels die we met elkaar gedeeld hebben een dag voor ze uit de tijd ging...
Nu is het moment
Nu is het moment daar
Je mag gaan, je bent klaar
het is rond nu, hier voor jou
Het voelt echt
en waarachtig trouw
aan jezelf
En bovendien
laat je ons zien
hoe je in alle rust
sterven kunt.
Met milde nieuwsgierigheid
kwam heel duidelijk dit moment
jouw tijd.
Alleen maar slapen
van pil naar pil
is niet wat jij wil.
Zo te leven
moet je overgeven
Dan leg je het liever
helemaal stil.
Dit sterven is
jouw leven in essentie
intens voelen en
helemaal zijn.
Jouw 'Loslaten in Verbinding'
Met een twinkeling
Misschien nog één rake opmerking:
"Let goed op hoor,
ik doe het maar 1 x voor" :)
door: een vriendin van Anne Marie
3 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-26 00:19:26
Ellewoutsdijk 24 april 2012
Lieve mensen,
Maandagavond 23 april om 20.15 is mijn vriendin, partner, maatje en dierbare vrouw overleden. Haar lichaam stopte definitief met functioneren en was door het weigeren van eten en drinken mogelijk nog verder verzwakt. Anne Marie heeft altijd aangegeven waardig te willen sterven zoals ook het leven te hebben geleefd. Dit op een wijze zoals we haar hebben gekend, mentaal sterk en duidelijk in haar wil, is ze van ons in waarachtigheid en in diep respect van hen nabij weggegleden.
Het verstillen van haar lach en stem raakt ons nu nog het meest. Haar afscheid een bewuste keuze en helemaal in de geest van ons samenzijn. We zullen haar helaas moeten missen in contact, haar levenskracht in expressie zal altijd in bewustzijn voortleven.
Anne Marie en ik hebben dankzij de bonus tijd het laatste anderhalf jaar in de wetenschap van haar beperkte levensverwachting in vol levensbewustzijn genoten. En hebben samen, zo ook goed afgestemd hoe we haar laatste afscheid willen herinneren. In die geest zullen we weldra afscheid nemen.
Anne Marie heeft mij gevraagd haar dank over te brengen aan allen die haar direct of indirect tot steun zijn geweest om haar proces de laatste periode te kunnen afronden in stilte en begrip en volle acceptatie van het leven dat we samen mochten beleven. Dankzij de steun van alle mooie mensen om ons heen op afstand en zeer nabij met mentale of fysieke steun maar bovenal in acceptatie van haar als mens. Ze hoopt dat haar teksten een steun zullen betekenen voor anderen in gelijkwaardige omstandigheden, voor haar was het beschrijven van haar belevingen een daad met helende werking.
Ik voeg een aantal gedichten toe van mijn hand om mijn beleving van haar laatste dagen te beschrijven. Haar blog is nu nog een periode open voor hen die wensen te reageren op elkaar.
Namens Anne marie wil ik alle lezers danken voor hun bijdrage aan haar proces.
Dank U !
Het Moment,
Nu is wennen aan de stilte van het afscheid
Het moment dat ik in gedachten zo vermijd
Het moment, zo kort, zo broos, zo teer
Nog zo veel te zeggen, maar spreken doet nu te zeer.
Het is mijn verdriet van jouw afscheid,
Met tranen van oprechtheid.
Jouw lach en streling zeggen meer dan duizend zinnen,
Onze vingers laten zicht teer beminnen.
De streling bevestigt dat wat werkelijkheid is, zal blijven.
De verstilde begroeting zal als al het andere, als wolken uit eendrijven.
Onze essentie van elkaar zo bewust,
Geven jou en mij in blijheid rust.
Wanneer
De hemel laat vandaag overtuigd haar nectar stromen,
Verdriet om het zijn en wat gaat komen.
Mijn meisje nu in de laatste fase gezakt.
Haar lichaam niet meer in balans en in haar ritme geknakt, Een zachte hand is wat we elkaar bieden, in liefde, stilte en in rust.
Zonder woorden, ons begrip in natte ogen en afstemming gekust.
Wat, normaal zo vanzelfsprekend,
is niet meer.
Haar lichaam verdraagt het leven niet meer,
Dit had ze juist zo niet gewild,
haar aftakeling te moeten ondersteunen,
Niet meer in kracht in het nu te zijn,
slechts tegen het leven te leunen
Ze komt en gaat met momenten,
en deelt haar hart met ons nabij.
Onbekenden gevraagd te getuigen
voor wat er is en wat voorbij.
Als vandaag, gisteren is geworden
en gezichten in gedachte aanwezig zijn,
Wanneer haar subtiele geest van helderlicht op het moment verschijnt
Is van haar alleen nog zijn.
Wie weet morgen
Haar zachtheid raakt me,
Haar liefde roert me,
Haar diepte en wijsheid maken mij stil.
Emoties zijn mijn metgezel,
de waarheid in bewustzijn,
mijn ego roert mijn wil.
De verstilling van het moment
al is het maar even
Weet dat haar essentie
in zijn is gebleven.
Vele dagen afgestemd rondom de facetten van het leven,
De kracht van ervaren in waarheid
is voor ons de rijkdom van het leven.
“Dit leven niet langer geketend aan de gevangenis van passies en verlangens”
Het afscheid van ervaringen die tastbaar zijn te delen,
maken plaats voor de werkelijkheid te versmelten met zo velen.
4 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-24 01:55:30
Zullen we samen glimlachen
ons licht in gedachten
de handen verbinden
volledig vrij
achter de stilte
in liefde hervinden
Anne Marie 1963 - 2012
17 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-17 21:08:08
Ik heb van de week gekeken naar de film Benjamin. Een man wordt oud geboren en komt langzamerhand aan het eind van zijn leven in zijn kindertijd. En op een of andere manier is het heel herkenbaar. “Nee ik wil niet”. Ik bal mijn vuisten en ik gedachte stamp ik op de vloer. Het is een repeterend zinnetje in mijn hoofd. “Nee, ik wil niet dood en ik wil niet weg”. “Mag niet”. “Nee, nee , nee”. Ik zie het mezelf doen. Het ziet er toch verdacht uit als een vermoeiende fase van de peuterpuberteit. Heb ik me de afgelopen periode gevoeld als een onbevangen jong kind, het lijkt alsof ik nu terug ben gestapt naar mijn peutertijd. De woorden in mijn hoofd zijn kort, zonder ruimte voor overleg. Ik laat mezelf zo een weekje aanmodderen, maar merk dat het me steeds verder weg brengt van mijzelf. Het levert niets op. Hoogstens verkramping.
Tijd om mijzelf even zacht bij de oren te pakken.
En me weer te realiseren: het is niet de keuze of ik het leven wil verlaten. Ik kan wel bepalen hoe ik wil gaan.
Ondertussen zijn er ook grote organisatorische stappen gezet. Er is o.a. contact gelegd met de thuiszorg. Eigenlijk om alvast een kennis te maken voor als het zo ver is… Spannend en een beetje angstig, Mijn veilige thuishaven, mijn beschermende holletje thuis wordt langzamerhand een inloophuis met verschillende stemmen, geuren en prikkels. “U mag helemaal zeggen wat u nodig hebt”. “Zoals u het wilt”. Mensen hebben geen idee hoe spannend dat is. Hoe moeilijk dat is. Wat wil ik en doe ik daar niemand mee te kort?. Kan ik op een ander vertrouwen, mij zo kwetsbaar opstellen zonder te worden teleurgesteld?. Doodeng dus eerlijk gezegd. Het gaat voorzichtig aan werkelijk beginnen. Afhankelijk zijn en ook nog eens precies aangeven wat ik wil. Je kan het niet spannender voor me maken. “ik doe het zelf wel”, is toch jaren mijn overlevingsmotto geweest. Maar ik ben er op voorbereid. Het komt niet onverwacht. Ik wist dat dit mijn reactie zou zijn. En ik zoek naar mijn kracht, naar mijzelf, in mijzelf, waar ik het afgelopen jaar zo aan gewerkt heb. En dat helpt . Project `-`-waardig afhankelijk-` kan in praktijk worden gebracht.. Ik zet de televisie maar weer eens uit. Ik zoek mooie meditaties en you tube filmpjes uit mijn eigen (weblog)favorieten. Ademen, stilte. In het hier en nu. Bewust zijn. Zoals mijn coach het zo mooi verwoord heeft: mijzelf dragen terwijl ik gedragen wordt.
Zij heet Jacqueline, komt uit een gezin met drie meiden en heeft ook afgelopen jaren een zus verloren aan de kanker. Hoe is het mogelijk?. Zoveel overeenkomsten. En het klikt. Het klikt goed. En drie uurtjes thuishulp in de week wordt al snel fulltime. Ik vind het fijn als Jacqueline in de buurt is. Ook als ik slaap. Mijn lichaam is nog wel op haar hoede en bij ieder geluid ontsnapt er een klein adrenaline shotje. Maar ik voel dat ik langzaam mag zakken en ontspannen. Langzaamaan zal ik net zoals Benjamin uit de film terugglijden van peuter naar baby. Geborgen en aanwezig in liefde.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-08 21:57:00
In de hectiek van leven en dood is opeens de datum van het feest heel dichtbij gekomen.
Het feest der verlangens. Enige tijd geleden een uitnodiging van onze tantravrienden. In eerste instantie bestelt Fred 1 kaartje. “Nee schat, dat kan ik niet meer. Ik kan toch niet mee?.”. 500 mensen en ik. Als dat niet beangstigend is dan weet ik het niet. Vanuit de stilte van mijn woonkamer kan ik me daar geen voorstelling van maken.
Zou het niet heerlijk zijn om met elkaar eens uitgebreid het leven te vieren? Het zinnetje uit de aankondigingbrief blijft in mijn hoofd zingen. Hoe mooi zou het zijn om nu in deze fase , mijn angst voorbij, met al mijn mij, me te begeven tussen de feestende mensen. Precies zoals ik ben. Precies waar ik ben. Juist wat ik zo heb mogen proeven in alle tantra trainingen. Het verlangen groeit.
Fred aarzelt geen moment en zorgt voor een tweede kaartje. “We zien wel”, zegt hij. “alles komt zoals het komt”.
In aanloop naar het feest laat ik mijn creativiteit de ruimte. We boeken een hotel. Misschien alleen voor mij om te slapen zodat Fred niet zo ver naar huis hoeft te rijden. Misschien om samen na het feest te kunnen neerploffen. Op marktplaats vind ik een brancard. Wil ik het feest mee kunnen maken dan zal het in ieder geval liggend moeten gebeuren. Want alleen dan kan ik er werkelijk ontspannen bij zijn. De goden en wie nog meer zijn met ons. Voor weinig mag Fred (natuurlijk) aan de andere kant van Nederland een prachtig mobiel bedje ophalen. De verkoper was na onze deal plat gebeld. Maar in al zijn eerlijkheid kregen wij de brancard. Voor mij is het feest al geslaagd. In gedachten zie ik mezelf al liggen met Fred in de buurt aan het dansen.
En zo is het thema geboren: Vitaal terminaal
Het is ondertussen een week geleden. Ik ben nog steeds in verwondering dat het is gelukt. Nog even gecheckt met de feestcommissie of ik wel zoveel ruimte mocht innemen op het feest. De reacties waren hartverwarmend. Ik voelde me zo welkom. Fred nog een dag besteed aan het verbouwen van mijn bed zodat alles in de auto past. En dan gaan we op stap. Voor het eerst sinds lange tijd zit ik weer in de auto. We hebben 5 dikke kussens opgestapeld zodat ik met mijn benen recht vooruit op het dashboard kan liggen.
En in gedachten had ik niet kunnen bedenken hoe fijn het werkelijk is. Alles loopt op rolletjes. Letterlijk en figuurlijk . Tijdig in hotel, nog een tukje doen, auto geparkeerd voor de feestlocatie, direct met lieve hulp gestationeerd in de prachtig versierde Shiva (stilte) ruimte op de schapen vachten. Langzaam loopt de kamer vol en beginnen de ontmoetingen met bekenden, zo vertrouwd, zo warm. Ondertussen ben ik helemaal klaar voor een gezamenlijke mooie ademmeditatie. Een dans van aanraking tussen mij en de lucht om mij heen . Een groot verlangen wordt ingevuld.
Na afloop stroomt de kamer leeg en begeeft iedereen zich naar de grote feestzaal. En ik wil ook. Gretig. Fred helpt mij op mijn bedje en rijdt me door de menigte naar voren bij het podium. Al snel voel ik me helemaal op mijn gemak. Zoveel warme en komische begroetingen. In volle oprechte verbazing en vrolijkheid: “Ben je nou nòg niet dood?”. Met veel enthousiasme mag ik de nieuwe levenspartners ontmoeten en de laatste levensverhalen horen. Het geluk van (aanstaande) ouders, een prachtige geschminkte dikke buik. Stralend. Ik word de knuffelkoningin genoemd, en zo voel ik me ook. Om 11 uur eindig ik mijn feestavond na een meerstemmig gezongen mantra. Al zwaaiend en intens dankbaar neem ik voor het laatst afscheid.
Wat een feest.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-04-04 10:41:24
Het komt vaker voor dat het vrouwtje op haar dieren gaat lijken. Of was het nu net andersom?.
Fred komt enigszins aangeslagen binnen. Hij heeft zojuist moedig een zeer zieke kip uit zijn lijden verlost. Een gebeurtenis die deze turbulente week waardig afsluit.
Zo’n week geleden vertelde ik mijn huisarts dat ik het leven niet meer leuk vind. Het voelde als een tussenfase. Liggend wachten op de dood. De plankjes van het plafond zijn mij nu eigen. In het gesprek dat volgt geeft mijn dokter op een gegeven moment aan dat ik de regie heb.
Ik heb de regie.
Pas ‘s avonds bij het naar bed gaan voel ik deze woorden merkbaar in mijn hele lichaam. Alsof een zware mantel afvalt. Het wordt opeens helder en licht. Ik ben klaar. Ik ben klaar met dit lichaam. Ik hoef me niet meer op te houden, sterk te maken, overleven. Zoals mijn lieve vriendin mij later meegeeft wordt mijn nieuwe mantra geboren. Ik ben klaar. Alles is rond, Ik ben klaar. De tranen stromen en geven een heerlijke ontlading. Mijn hoofd is licht, de doodsangst smelt en mijn lichaam is ontspannen en loodzwaar.
De volgende dagen gebruik ik om zoveel mogelijk hardop mijn mantra te herhalen. Proevend. Mijn huisarts neemt de moeite om op mijn verzoek weer langs te komen. We bespreken de procedure van euthanasie en de rol van de scenarts. Ik vertel in alle eerlijkheid dat ik die ochtend onwennig mijn agenda heb gepakt om een geschikte datum voor mijn sterven te zoeken. Dat viel nog niet mee. Een training van Fred in het ene weekend en een verjaardag op een andere dag. ..en voor je het weet is het weer vakantietijd.
Zacht legt mijn huisarts uit dat het misschien niet de bedoeling is om de dood op deze wijze te plannen. Misschien ben ik nog niet zo ver. We bespreken de pijnstillers en hij maakt foto’s van mijn jeukende huiduitslag om met een dermatoloog te bespreken. Zonder hoop te geven, dat wel.
Langzaamaan voel ik in de dagen erna dat de pijnstillers hun werk doen. Ik kan weer meer rechtop zitten. Mijn kwaliteit van leven gaat van een onvoldoende naar een zes. Mijn mantra blijft zijn waarde houden en ik voel dat mijn extra superbonus tijd is aangebroken.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-03-24 17:45:01
Toen we in ons Zeeuwse hofje kwamen wonen hebben we ons flink verdiept in de oorspronkelijke bouw van ons huis. Veel informatie hebben gekregen van onder andere dhr Smallegange, die graag ziet dat er gebruik wordt gemaakt van originele elementen en niet te veel poespas tijdens de renovatie. “Maek ut nie te mooi!”,is zijn uitspraak, die we thuis te pas en te onpas in de afgelopen 10 jaar hebben gebruikt. En ook deze week komt het zinnetje steeds maar weer bij mij naar boven.
Ik ben gevraagd om mee te doen aan een artikel voor een blad. Tijdens een integer interview van twee uur met Esther Smid begreep ik dat zij mijn woordenstroom moest vertalen na 360 woorden. Een onmogelijke opdracht leek mij zo. Maar tot mijn verbazing weet zij werkelijk in essentie mijn verhaal te brengen. “Dat ben ik”, dacht ik toen ik het stukje in concept las. Verbaasd was ik dan ook dat ik later het verzoek kreeg om nog een zinnetje toe te voegen aan het geheel. Men had het blijkbaar allemaal iets tè gevonden. Dus uiteindelijk hebben we in goed overleg het zinnetje toegevoegd: Natuurlijk ken ik ook momenten van verdriet.
De afgelopen weken heb ik met de gordelroos en andere jeukende uitslag op bed gelegen. Autorijden is op dit moment niet meer mogelijk, dus ik voel me ernstig beperkt in mijn vrijheid. Pijnstillers zorgen ervoor dat ik vele uren slaap. Opeens is Fred officieel mantelzorger eerste klasse geworden. Vanochtend heeft hij mijn bed omgedraaid zodat ik door het achterraam naar twee vogeltjes kan kijken die ons vogelhuisje occupyen.
Ik geniet, niet alleen van de vogeltjes, maar dat Fred bedenkt dat het voor mij leuk is om er naar te kijken... Ik geniet van mijn vrienden en familie die de moeite doen om langs te komen en me aan alle kanten verwennen. Zeer gedoseerd op mijn aangeven, alleen dan wanneer ik voel dat ik het kan. Lekker eten, massages, mooie bloemen, kaarten en op zijn tijd een goed gesprek. Ik geniet van het mooie zonnetje dat zo heerlijk op mijn gezicht schijnt . Ik geniet…. Maar dan schiet me weer te binnen Maek ut nie te mooi!.
Dus eindig ik hier met de gerustellende zin; Natuurlijk ken ik ook momenten van verdriet.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-03-16 15:25:58
Ik heb het de laatste weken zo druk gehad. Het begon met een prachtige trip naar Oeganda samen met mijn vriendinnetje. Ze had al een ander vriendinnetje die mee ging, maar ik mocht best ook wel mee. De safari van alle safari's die je maar kan meemaken . Na een indrukwekkende zoektocht kwamen we midden in een groep gorilla's terecht. Adembenemend, zo echt die foto's en de verhalen die er achter zitten. Ik kan het iedereen aanraden als je de kans krijgt.
Nog maar net bekomen van de ze bijzondere reis stond ik al weer klaar voor het volgend avontuur. India. Hoewel ik er al een keertje ben geweest ga ik er samen met wat vrienden graag terug. De geur, het klimaat, de drukte en de stilte. alsof ik gisteren ben weggegaan. En nu mag ik aan de hand van de e-mails en foto’s in gedachten het wederom beleven.
In gedachten, steeds meer doe ik in gedachten nu mijn bedje mijn betrouwbare thuisstation is. Brutaal vraag ik een ieder of ik mee mag op vakantie of andere speciale happening en geniet van de mooie verhalen en kleurrijke foto's. Groot was mijn verbazing toen mijn vriendin mij schreef vanuit India, dat zij haar haar had geofferd aan de Ganges. Het was bijna dezelfde dag, dat ik weer een kort kapsel heb en mijn haar spontaan heb geschonken aan de Zeeuwse afvalberg. Hoe meer realistisch kan het nog worden?.
Het wordt nu tijd om weer te gaan pakken. Want Hoewel Fred en ik onze vierdaagse reis naar Londen in werkelijkheid hebben moeten annuleren, staat als het goed is op dit moment een ligstoeltje voor me klaar in Gambia. Ik geniet, ik geniet met volle teugen vanaf mijn vierkante meter in de huiskamer
Het zou toch mooi zijn als ik straks vanuit mijn (laatste) reisplek jullie nog zou kunnen verrassen met wat ervaringen van de overkant.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-03-09 17:06:11
Ik wilde je schrijven. Waarom? Gewoon om je te laten weten dat een oud klasgenootje nog steeds veel warme herinneringen koestert aan jou. Waarschijnlijk was het in de derde klas (?), toen kwamen er ineens een paar ‘zittenblijvers’ bij. Ik was daar blij mee, ik ‘had’ meer met volwassener mensen toen..En jij was jezelf.
Grappig om te merken hoeveel dingen je weet van iemand, ook al trokken wij helemaal niet zo enorm veel met elkaar op. Anne Marie? Dan denk ik aan de India jurken, aan je strijd met leraar Smink (klopt dat?), aan de muziekwinkel, te laat komen, meestal lopend naar school volgens mij (ik moest zo ver fietsen!), ik denk aan musicals, mooie ogen (!), kuiltjes in de wangen, aan gordelroos (wat een mens niet opslaat), aan vlechtjes in je haar, aan feminisme, de kleur paars en vrouwentekens , aan economie, geschiedenis, Nederlands, geen idee of het klopt, maar dat is wat ik me herinner. Een lief en serieus meisje dat al echt een vrouw was.
Een stukje uit een brief die ik spontaan kreeg van een klasgenoot van de middelbare school. Speciaal als iemand zomaar een brief stuurt als je terminaal ziek bent . Dan moet je toch wel veel woordenkracht hebben om over die drempel te stappen. Verrassend ook met welke details ik in herinnering ben achtergebleven. Ja gordelroos, hoe verzin je het. Maar het waren toch deze woorden die van de week in me opkwamen toen de pijn zich vertaalde in bobbeltjes. Dinsdag werd mijn diagnose bevestigd door de dokter. Pijn en pijnstillers domineren opeens mijn dag. Platliggen wordt mijn standaard houding.
Alle discussie in de media over waardig sterven dezer dagen wordt privé in mijn hoofd nog eens dunnetjes overgedaan. Wanneer vind ik het genoeg?. Hoe lang moet/ wil ik door gaan?. Is het moedig om te zeggen ik wil nu sterven. Is het moedig om te zeggen ik ga door tot het gaatje?. Wat wil ik, wat mag i k, wat kan ik. Voor en tegenstanders krijgen verstandelijk in mij de ruimte, maar mijn gevoel is uiteindelijk de rechter en beslist. Ik ga nog even door. In dit alles ben ik mijn dokter zo dankbaar dat hij mij het gevoel geeft dat hij er voor me is. In alle zorgvuldigheid. Een rustgevende gedachte van onschatbare waarde.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-03-05 16:17:35
En dan is het zo ver. Zo lang al verwacht. Pijn neemt op dit moment mijn leven over. Al mijn kracht heb ik nodig om dit op te vangen. Experimenteren met middelen tegen constipatie en verschillende pijnstillers. Nog niet een oplossing gevonden. Gewacht tot na het weekend mijn dokter te bellen. Blijkt hij weekend dienst te hebben gehad. Chris, je had weer gelijk.. Nu maar wachten tot morgen. Alle afspraken even afgezegd voor de kortere termijn. Stafke, onze stevige rooie kater wijkt niet meer van mijn zij. Wat een kanjer en wat een rust straalt hij uit.
De dag begonnen met een heerlijk beschuitje, thee en verse jus. Allemaal verzorgd door mijn lieve man. Wat ben ik blij dat ik dit samen met hem mag doorgaan.. Na een mooi hoofdstuk geheven voorgelezen uit Almaas vertrekt hij naar zijn werk.
vanochtend is mijn coach langs geweest. Ik heb mogen ervaren hoe mooi en rustig het wordt als ik alles kan laten zijn wat er is. Ook al heb ik altijd gedacht dat ik bepaalde zaken klaar zalhebben voordat ik sterf. Ik heb vandaag gemerkt dat ik me ook vol-ledig kan voelen met alle 'gaten' die er nog zijn. Onvoorwaardelijk zijn met wat is en hoe ik mezelf heb vormgegeven. Dat maakt me rustig, liefde stroomt. Ik draai mij om in mijn bedje inde kamer en voel een vleug van vreugdevolle warmte om mij heen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-03-03 13:12:32
Lieve Fred
Het is vandaag 12 jaar geleden dat ik zo vreselijk heerlijk verliefd op je werd. Wat ben ik blij dat je mij vergeten was en spontaan op de koffie kwam.
Zo heerlijk als onze liefde is zo heerlijk vind ik het om over onze kennismaking te vertellen. We hadden elkaar namelijk al eerder ontmoet tijdens het begin van onze MBA opleiding. Een vliegende start in Derby. Bij het wegbrengen van mijn bagage spotte ik jou met je pijp in je mond. “Die wil ik wel eens beter leren “ waren mijn eerste gedachten. Groot was mijn teleurstelling toen je tijdens het busritje naar het vliegtuig alleen vol enthousiasme kon vertellen over je kinderen, je vrouw en je werk. Niet eens een vraag naar mijn naam.
Ik deed nog een tweede poging en vroeg in het hotel of je ook nog ’s avonds een drankje ging doen. Voor mij in het kader van mijn vermoeidheid toch een hele happening. Je zei ja, maar liet je niet meer zien. De volgende dag riep ik in een spontane bui ”hé klojo, waar was je nou gisteren?’. Op dat moment zijn de luikjes bij jou dichtgegaan. In jouw vertaling heb ik het gehad over aso en klootzak. Terwijl jij alleen een fusie op je werk vanaf de overkant in de avonduren probeerde te managen. Wat een bitch, was jouw eindconclusie. Zonder dat ik het door had was mijn poging voor enig contact geëindigd in –alt- controle -delete-. We kwamen tijdens de opleiding terecht in verschillende groepen en dat was dat.
Enkele maanden later ontving ik een algemene mededeling aan de gehele eerstejaars groep, waarin je aangaf dat je was gestopt met de opleiding. Echtscheiding. Ik liet het bericht voorbij gaan en kwam het na enkele weken bij het opruimen van mijn postbus weer tegen. In een warmhartige bui stuurde ik je een antwoord met daarin de woorden..als je eens in de buurt bent kom dan eens langs….. Groot was mijn verbazing dat je me na een week een reply stuurde met de tekst: Zoon wegbrengen naar Woerden, kan ik langs komen? Je had totaal geen idee wie het gezicht achter Anne Marie was, maar je vond mijn tekstje wel warm en hartelijk. Wat een zalig geluk dat je zo vergeetachtig kan zijn..
Later, veel later, heb je me pas verteld hoe jij onze eerste ontmoeting in Reeuwijk hebt beleefd. Met veel omhaal met de telefoon aan ons oor leg ik je uit welke straten je moet nemen om bij mijn huisje te belanden. En daar sta ik dan. Midden op straat met Amber naast me. En wat denk jij?. O nee, is zij het? En ook nog een hond!. Jammer, een doodlopende straat, voluit gas geven is geen optie.
Zonder iets te laten merken kom je binnen met wat kartonnen doosjes. Bolussen en Zeeuwse wafeltjes komen te voorschijn. Voor mij voelt het meteen zo vertrouwd. We kletsen, kletsen kletsen. Na enkele koppen koffie is het uiteindelijk Amber die voor de verdere verbinding zorgt. Plasje doen met een ronde om de plas. Ga je mee of ga je weg? Jij gaat ook mee. Ik steek mijn arm in die van jou. En als een wonder gaat het uit het niets sneeuwen. 4 maart, wie verwacht dat nou?. We schuilen onder een boom. O, ik heb zo’n zin om je te zoenen, maar ik doe het niet.
Aan het einde van onze wandeling krijg ik nog een Koninklijke treatment en draag je me heel romantisch over de modder plassen. Nooit zal ik dat vergeten. Je dacht toen nog dat je mijn enige mooie schoenen moest redden. Je had al mijn paartjes in de kast nog niet gezien…
Zonder eten in huis maar gecompenseerd door veel passie blijf je uiteindelijk het hele weekend bij me. En ik weet nog dat ik daarna mijn moeder belde en alleen maar zei: “Mam, ik geloof dat ik verliefd ben”. Nu twaalf jaar later kijken we samen in volle tevredenheid terug. Ik lig weer in bed, maar de omstandigheden zijn veranderd. Jij bent aan het klussen en verzorgen. Wat onveranderd is , lieve schat, is onze liefde. Liefde als eeuwige binding. Niemand, ook de dood niet, niemand kan ons samen, ongedaan maken.
Met jouw liefde ben ik dichter bij mijzelf gekomen. En ik voel dat ik met mijn liefde jou heb mogen raken. Nog even en dan laten we elkaar los. We zijn allebei al voorzichtig begonnen met de voorbereidingen van een nieuw avontuur . We gaan op pad met een stevige rugzak. Want onze ontmoeting heeft vervulling en heling gegeven. Eeuwig dankbaar.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-02-22 12:30:57
Het is 7 uur geweest. Ons belmomentje. Ik heb je nog nooit gezien. Zelfs geen foto. En toch hebben we een bijzondere band. We weten dat we binnenkort een stap over de drempel gaan maken. Al dat geliefd is en moeilijk was achter ons laten. Na mijn NRC verhaal is ons contact ontstaan. Iedere drie weken praten we even bij. En vertellen we hoe we ons avontuur richting de dood ervaren. Al snel voelt voor mij onze gesprekken intiem. Verlangen, liefde, spijt, dankbaarheid en het ongewisse. Het zijn allemaal onderwerpen die we in onze korte gesprekken bespreken. Meer tijd is niet nodig. Je stem is rustig en zacht. Geruststellend. Jouw kwetsbaarheid steunt mijn eigen twijfels.
En nu blijft het stil. Een voorzichtig bericht van je echtgenoot. Je hebt de stap gemaakt, moeten maken. Op een vreemde manier voel ik naast de schok ook een stille vreugde. Je hebt het volbracht. Je leven lijkt met je dood volmaakt te zijn. Voltooid. Vol. Natuurlijk vraag ik me af waar je nu bent. En wacht ik op een teken zodat je me de weg kan wijzen. Maar ik weet dat ik het zelf kan. Net zoals jij. Bewust van alles wat de dood betekent voor het ego , de essentie en de liefde, het onbekende tegemoet treden.
Lieve Lenie , dank dat ik een eindje met je heb mogen oplopen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-02-20 17:06:34
“wat voor cijfer geef je het leven?”, vraagt mijn nieuwe lymfedrainagemasseur in een introductiegesprek. Ik was even verrast door haar vraag. Ja hoe beoordeel ik mijn leven in 1 cijfer. Ik vind het eigenlijk een onzinnige vraag. Er komt een 8 in mijn gedachte maar of ik dat ook rationeel kan verantwoorden? Maar een 8 voelt wel juist.
Nu komt zij zo 6 weken later wederom met dezelfde vraag. Ik wil direct 8 zeggen, maar wordt door mijzelf tegengehouden. Blijkbaar heb ik zelf een ander idee. Zo grappig als dat zo vanuit het onderbewuste komt. Nee, het is een magere 7 wordt mij ingefluisterd. “o, ja?”. Eigenlijk word ik me hierdoor bewust dat het al met al wat minder wordt. En dat klopt. Jeuk door opkomende wondroos en pijn in mijn schouder. Volgens mijn fysio kreun ik als een top tennisster bij een mooie opslag. Oprukkende lymfevocht en een moeheid die zorgt dat mijn bedje toch wel zeer regelmatig horizontaal staat zorgen voor het inleveren van een dik puntje.
Vooral de opkomende pijn zorgt voor weerstand. “dit wil ik niet’. Boos voel ik me. Ik denk aan Jacq, mijn zus, die destijds meer dan een jaar vreselijke pijn heeft gehad omdat de medici niet door hadden dat ze kanker had. Zo boos kan ik daar nog om worden. Want ook ik heb haar niet kunnen helpen. Of beter, ik heb haar niet geholpen. En nu begint bij mij de pijn. Ik ben er op voorbereid en ik weet dat ik de steun heb van mijn huisarts, van Fred en de mensen om me heen. En toch.. dit wil ik niet. Mijn balans is weer even verdwenen. Verkramping boven in mijn keel vraagt al mijn aandacht. Hoewel ik langzamerhand wel helemaal klaar ben met mijn zelfonderzoek is de uitnodiging van mijn lichaam groot. Ik ben dan ook zo blij dat ik vandaag weer naar mijn koesterende coach mag. Ik start mijn onderzoek met de vraag: “waarom kan ik (nog) niet een eind maken aan mijn leven?. Een leven dat vanaf nu steeds moeizamer zal worden “ Na een emotioneel samenzijn kom ik er achter. Het lijkt alsof ik het voor het eerst ervaar, maar eigenlijk is het iedere keer weer hetzelfde antwoord. Niet mijn klachten zelf zijn de grote boosdoener van mijn zakkende levenswaardering maar de wijze waarmee ik er mee om ga. En als ik weer kan voelen hoe ik met mezelf kan zijn, zak ik letterlijk en figuurlijk diep( in mijn stoel). Ontspanning, rust en dankbaarheid. Waarom nu nog niet dood lijkt op dit moment niet meer van belang. Zijn met wat er is, brengt mij weer bij mijn essentie. En dat is alles wat ik nodig heb.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-02-10 16:41:28
Ik loop langzaam de trapjes af. Ik draag een strandjurk die nu zo strak zit als een zwempak. Een diepe zucht. Mijn lichaam ontspant zich in het aangename warme water. Er staan een zeer rustgevend muziekje op, licht op de dimmer. Ik heb er al een tijd naar uitgekeken.
We zitten in Duitsland, de Eifel om precies te zijn. Een midweekje vakantie met de titel; retraite rust rust en nog eens rust. Ja normaal ben ik niet zo’n Duitsland fan, maar de tekst voor deze aangeboden week was zo verleidelijk en precies passend ,dat ik ook Fred kon overhalen. Even samen een weekje weg. Daar heb ik toch regelmatig behoefte aan, merk ik. Geen prikkels of verplichtingen van buitenaf. Alleen samen en eventueel een goed boek. Na een zeer gastvrij ontvangst door Peter en Anja duiken Fred en ik met een soepje in onze buik direct het bed in. Een einde- middagdutje. Daar zijn we allebei aan toe. Inpakken en reizen, ook al is het maar drie uurtjes, wordt toch al een beetje zwaarder.
De omgeving is superstil en het uitzicht prachtig. We hadden gedacht verwelkomd te worden door meerdere gasten. Groot was dan ook de verrassing toen we begrepen dat we een vip behandeling krijgen en de enige gasten voor deze week zijn. Hoewel een groepsmeditatie ook wel iets heeft, is dit wel heel bijzonder.
Ons gezamenlijk project “in liefde scheiden” vraagt aandacht en is soms zelfs hard werken. Toen we hoorde van mijn terminale kanker hebben we ons vrij snel gerealiseerd dat we geen ‘ we’ zouden blijven. Wij gaan uit elkaar. Ik sla af en zal alleen de poort van de dood nemen. Fred gaat rechtdoor en zal alleen zijn leven verder invulling geven. We hebben het liefdevol scheiden genoemd. We begrijpen dat het van het grootste belang is dat we ervaren dat we volledig zijn, ook zonder de ander. In de tantra trainingen die we voorheen gevolgd hebben zijn we er wel mee in aanraking gekomen. De verleiding echter om samen in symbiose door het leven te gaan was voor ons groot. Maar nu, nu kunnen we er niet meer omheen. Het sprookje is voorbij. ‘Wij’ is niet voor altijd. Er zijn al verschillende thema’s in dit project aan de orde geweest. Jaloezie is er een van. Paniek evenzeer. Afzonderlijk dingen doen is ook zo iets. Steeds meer en meer realiseren dat ik er straks niet meer zal zijn, lijkt in verschillende verdiepingslaagjes een terugkerend thema te zijn. Eerlijk zijn tegenover onszelf en naar elkaar blijkt de basis. Belangrijk om in stilte en rust steeds weer met milde nieuwsgierigheid ons project en de gevoelens die hier bij horen te benaderen.
Daar willen we deze week dan ook voor gebruiken. En hoe mooi als je dat voor een openhaardje kan doen, terwijl er in je neus de heerlijkste geuren van het voor ons bereiden eten kriebelt.
Naast werken aan onszelf, onze relatie en dus onze aankomende scheiding laat ik me heerlijk verwennen. Er is een lieve lymfemasseuse voor mij geregeld die mijn hele lichaam weer zacht maakt. Verder mag ik me dan eindelijk in dat heerlijke badje laten glijden. Wat heb ik hier al in gedachten veel voorpret over gehad, nadat ik op de website las over de mogelijkheid van waterwiegen.
Ik mag me laten dragen. Ik laat me dragen. Langzaam leidt Peter mij door het water. Ik heb een kussentje onder mijn hoofd en knieën. Water en lucht lijken dezelfde temperatuur te hebben. Ik voel mij vederlicht. In totale ontspanning en als ik zeg totale ontspanning dan bedoel ik ook werkelijk totale ontspanning geef ik me over en open ik mezelf. Er is geen begrensd lichaam meer, ‘zijn’ is wat overblijft. Ik word gemasseerd en bewogen. Het gevoel is zo intens. “Oh, zou sterven mij hetzelfde geven?” komt er in mij op. Aan het einde van de sessie wordt ik langzaam in de armen van Fred overgedragen. De tranen springen in mijn ogen. Hoe mooi dat we in een tijd van afscheid steeds dichter bij elkaar komen in een relatie die steeds meer waarachtig wordt.
www.hindeheuvel.nl
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-02-05 20:13:54
Na wikken en wegen heb ik vanochtend gebeld. Onze vrienden die we al veels te lang niet gezien hebben. Alles gaat goed maar ik bel toch af. Nooit leuk, afzeggen. Vroeger was het een van de meest moeilijke acties voor mij. Ik kom niet. Schuldgevoel, alsof ik niet werkelijk het contact zou willen. Ik merk dat het me nu veel minder moeite kost. Mijn wederhelft heeft al twee nachten liggen spoken met een verstopte neus en hij gaat er zelfs steeds meer op lijken. Witjes.
Ik vraag hoe het met hun gaat en dat blijkt allemaal ook maar magertjes te zijn. Stress op het werk, ontstoken kaak. Nee, dat houdt niet over. En het verhaal staat niet op zich, het lijkt wel een collectief bijna voorjaarsblues in onze vriendenkring. En dan komt de vraag: “en hoe is het met jou?”. Een vraag die ik het laatste jaar natuurlijk vaak heb gehoord. Vaak met wat schroom, een ingehouden spanning voor het antwoord. Logisch. Spontaan antwoord ik met een dikke glimlach op mijn gezicht: ‘ja eigenlijk wel heel goed”. Direct denk ik bij mijzelf: “zeg doe normaal, je gaat dood dan kan je toch niet zeggen dat het gaat”. En toch is het zo voel ik standvastig in mijzelf. Maar ja, misschien kan ik mijzelf wel overtuigen, maar hoe breng ik het over?. Ik ga dood maar ik ben in geen jaren zo vreugdevol geweest. Als een jonge meid. Ik heb geen of nauwelijks verplichtingen. Ik hoef geen rekening meer te houden met alle zorgen van de toekomst. Pensioen, hypotheek. En al die plichten, plichten en nog eens plichten. De meeste moeten zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik maak een aanrijding in de drive in van mc donalds. (ja ik mag van mijzelf zo maar een frietje gaan eten als ik er in zin in heb….en ik durf het ook nog zwart op wit ( met mijn dikke lymfenvingertjes) hier in te tikken). Met een glimlach vul ik de verzekeringspapieren in . Ach mijn no claim aan diggelen,. Dat zal de rekening volgend jaar wel flink verhogen. Ach wie dan leeft….. denk ik….
Ik mag me gedragen van mezelf en van mijn omgeving precies zo als ik mij voel. Wat een feest.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-01-27 16:46:58
filmpje: http://youtu.be/w8nuI87W7NM
Fred komt gierend van de lach het huis binnen. Hij heeft in de auto geluisterd naar meneer Rutte. ‘je zal het niet geloven” zegt Fred, “je zal het niet geloven, maar Mark gebruikt het woord. Ons woord!. Bijna gelijkertijd krijg ik een mailtje van mijn schoonmoeder. Je moet even luisteren naar onze minister president, schrijft ze. Hij gebruikte ‘het’. Werkelijk waar.
Drie jaar geleden zaten we met oudjaar in Portugal. Gezellig samen bij het vuurtje een goed glas wijn en… een goedgevuld scrabblebord. Op dat moment een zeer oubollig spel maar een van de weinige spelletjes waar mijn moeder en schoonmoeder warm voor lopen. Vol passie verdedigt mijn moeder het woord. Op het bijgevoegde filmpje kan je zien hoe mijn moeder tegen al onze reacties in ‘KOND doen’ uitlegt. Met alle bijbehorende gestes legt zij uit dat kond met een d wel werkelijk bestaat. ‘” Je weet wel, verkondigen” probeert zij samen met mijn schoonmoeder ons te overtuigen” “Nee mam we zouden geen vieze woorden doen..”. Het klinkt misschien flauw maar we liggen gierend op de bank. En iedere keer als ik het filmpje weer zie komt er een dikke lach op mijn gezicht.
Niemand van ons had toen kunnen weten dat dit spelletje in slechts een paar jaar weer zo groots zou worden. Wat heb ik onder andere met Demi-sec, Opaenomavanantje, keessey, en blusijzer? Het zijn naast vele bekende vrienden mijn maatjes in wordfeud. Het is jammer dat het geen scrabble meer mag heten. Want o wat komt dat toch soepel mijn mond uit. Wordfeud, het eerste deel gaat nog wel, maar dat fjeud, fojd, het blijft een probleem. De hele dag hoor je bij mij ping, ping. “Een nieuw woord is gelegd”, zegt mijn ipad. Uren kan ik zoet zijn met het zoeken naar de meest geraffineerde (oei wat een mooi wordfeudwoord) zetten, die mij de hoogste waarden opleveren en mijn tegenstander de minste mogelijkheden. Al liggend in bed toets ik zonder moeite de letters in. In eerste instantie dacht ik dat deze uitvoering het echte bord niet kon evenaren. Natuurlijk mis ik de passie van mijn moeder maar ook de virtuele uitvoering heeft zo zijn mogelijkheden. Er is namelijk een mogelijkheid om met elkaar schriftelijk te babbelen. Er wordt flink gefoeterd en zo nu en dan ook complimenten uitgedeeld. En via de chat klets ik met mijn tegenstander af en toe in kleine zinnetjes even bij. Zelfs moeilijke onderwerpen als de dood, verdriet en machteloosheid blijken via de wordfeudchat een makkelijke uitgangspunt om in de ‘groep te gooien’. Wordfeud blijkt voor mij hèt palliatieve communicatiemiddel te zijn. Ik voel me verbonden, ik doe een gezellig spelletje, en alles zonder dat het me te veel energie kost.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-01-12 18:15:15
Ik ben even langs het crematorium gereden om een brief op te halen na afloop van mijn fysio afspraak. Nou helemaal spontaan was het niet. Eigenlijk liep ik al een tijdje er tegen aan te hikken maar vanochtend voelde het goed. Als straks mijn kist {met mij erin} wordt afgeleverd bij het crematorium moet daar een ingevulde brief bij zitten. Dat heb ik al een tijdje geleden gehoord bij mijn eerste inventarisatierondje voor mijn project met de werktitel: hoe kan mijn uitvaart geregeld worden zonder of met beperkte hulp van een uitvaartondernemer?. De brief ophalen werd een van mijn actiepunten. Ik heb wel eerst even gebeld naar het crematorium om te vragen waar ik me precies kon melden. Ik zag mijzelf al ronddwalen door al die kamers. Als ik bij een uitvaart in het afscheidsgebouw moet zijn ben ik al bang om naar het toilet te gaan. Bang om de weg terug niet meer te kunnen vinden. Ik vind een crematorium iets hebben van de Theater van de lach. We gingen in mijn jonge jaren met het gezin weleens naar zo’n voorstelling. Allemaal deuren op het decor waarbij de ene speler juist naar buiten gaat en net de ander mist, die weer het toneel op komt. Maar ja in een crematorium weet je maar zo niet wat je achter die deuren vindt.
Als ik aan kom rijden zie ik allemaal mensen juist naar buiten komen. Opgelucht lachend en druk aan het praten. Een kritische afkeurend gevoel welt in mij op. De eerste regels van het liedje van Herman Finkers komt in mij op:
Voor mij geen feestje in de IT
Geen rondvaart met een boot
De dag dat ik begraven wordt
Respect graag voor de dood
Ik blijf nog even in de auto zitten en vraag me af hoe ik wil dat men na afloop wegloopt van mijn afscheid. Toch zeker niet zwaarmoedig en een en al treur. Nee dat zeker niet. Maar opgelucht? De dood en het verdriet weer achter gesloten deuren?.Het zou mooi zijn als je kan vieren dat mijn levens/stervensproject succesvol is afgerond. Het is sowieso in onze cultuur toch een beetje vreemd vind ik. We nemen bewust afscheid maar op het moment dat het lichaam werkelijk op gaat in het vuur zijn we al lang weer gericht op het leven, ontmoeten van oude bekenden, borrelen of eten we in ieder geval een stukje caketaart. Eigenlijk zou de kist tijdens het afscheid al moeten vertrekken of helemaal niet aanwezig moeten zijn, zodat in stilte het moment van verbranding, wat mij betreft het magische moment , gezamenlijk in verbinding ervaren kan worden. Maar ja, het is maar welke betekenis je geeft aan de verschillende aspecten van het afscheid. Dat is natuurlijk voor iedereen anders. En het nadeel zou zijn dat je mijn mooie kist niet krijgt te zien.
De brief dus. Bij de receptie kan ik het ophalen. De mevrouw die ik aan de telefoon heb gesproken ziet mij al aankomen. Ik voel een ongemakkelijke spanning. En voor de tweede keer herhaalt ze dat dit ongebruikelijk is en dat normaal de uitvaartonderneming dit regelt. Vriendelijk vraag ze of ik nog hulp bij het invullen nodig heb. “Ja normaal gesproken doen de nabestaanden dat”, probeert ze nog een keer., terwijl ze me enigszins hulpeloos maar zeer vriendelijk aankijkt….
Het is inderdaad een bijzondere ervaring om zo mijn afscheid voor te bereiden. Ik ben begonnen met een (zeer uitgebreid) prettig gesprek met een uitvaartonderneemster. De offerte bleek toch een heel ander verhaal. Vooral omdat ik zelf al een kist geregeld heb en zo. Dit vraagt duidelijk voor wat meer vooronderzoek. Zo heb ik ook een goed gesprek gehad met het instituut voor thanatoproxie (minimaal 100 punten bij wordfeud). De telefoniste antwoordt mij na een lange stilte dat mijn vraag toch uitzonderlijk is en schakelt mij snel door. In een goed gesprek met twee collega’s verder worstelen we allebei een beetje met woorden als: het lichaam, mijn lichaam, uw lichaam. Een beetje komisch maar we slaan ons er goed doorheen. En het resultaat blijkt eenvoudig simpel. Straks een telefoontje en men komt langs om mij te conserveren.
De vraag is dus waar hebben we nu nog een uitvaartonderneming voor nodig ? Het probleem is echter dat we wel we is, maar eigenlijk toch weer niet. Ik kan dan niets meer regelen. Bloed irritant, maar ja het is niet anders. Op verzoek maak ik nu dus een uitgebreide draaiboek met telefoonnummers en aktielijstjes. Hoe het verder geregeld wordt laat ik los. Met uiterste ingehouden beheersing, dat wel.
*- ophalen brief voor crematorium – kan weer van het lijstje geschrapt worden.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-01-06 19:58:20
Joh, is twitteren niets voor jou? Zo wordt ik geïntroduceerd door Sandra in een hele nieuwe belevingswereld. You tube, googlen op internet waren voor mij al reeds een belangrijke verbindingslijn met de buitenwereld. Maar ja, twitter?. Ik heb geen mobiel , want ik ben niet mobiel is mijn eerste excuus om dit idee af te wijzen. Blijkt het dus dat je helemaal geen telefoon nodig hebt voor het ( voor mij) nieuwe medium. Heel voorzichtig onderzoek ik de spelregels van dit spannend fenomeen. Ik zoek op woorden die voor mij interessante invalshoeken zijn omtrent sterven dood kanker palliatief en ga zo maar door. Ik zie wat er zo iedere keer in een paar regels de wereld in gaat. En al snel kom ik wat interessante mensen tegen. Al snel lees ik over een boek dat ik nog niet ken van Suzanna van den Hunnen met de titel stervensdruk. Vervolgens wordt ik getipt over andere boeken , filmpjes en bijzondere websites. Zieke mensen die hun gevoelens en doen en laten delen en wat ik mag meebeleven. En ik hoef er helemaal niets mee. Als ik wil kan ik een reactie achterlaten. Maar niemand zit te wachten of ik dat wel of niet doe. En toch heb ik hierdoor het gevoel dat ik niet alleen zit te worstelen met ziek zijn en doodsangst.
Zelf zet ik bij ieder weblogstukje een link op twitter . Ik dwing mijzelf om in een paar woorden samen te vatten wat in essentie mijn verhaal raakt. In het begin vond ik het erg vreemd om mijzelf zo in de picture te zetten, maar uiteindelijk voelt het toch oke. Ik kan niet anders zeggen dan dat Ik mijn aankomende dood en het proces er naar toe graag met anderen wil delen. Hardop het woord -mijn dood - uitspreken geeft een extra dimensie. Alsof het daardoor steeds makkelijker wordt ‘erbij’te komen. De gevoelens die bij het uitspreken van mijn eigen dood naar voren komen geef ik zo de (social media) ruimte .
En hoe wonderlijk kan het dan weer lopen. Zojuist ben ik uitgezwaaid door twee vrouwen met als ‘hobby’ de dood. Gonnie en Marjolein. Ontmoet via twitter. In een spontane reactie in 140 letters heb ik aangeboden dat ik best als lesmateriaal ` omgaan met sterven´ wil dienen. Hoe dat er dan ook kan uitzien. Ook zij weten het niet maar nemen de moeite om helemaal uit Schoonhoven naar Zeeland af te reizen. Het wordt een warm en voor mij uitzonderlijk mooie ontmoeting. Voor de camera vertel ik over mijn ervaringen. Hoe ik heb gekozen om niet te vechten tegen de kanker en de dood. Hoe levendig mijn leven is, juist door de doodsangst. Hoe de dood mij helpt mijn persoonlijkheid waar te nemen. De vragen te blijven herhalen: Wie ben ik? Wie gaat er dood?.
Ik heb mijn verhaal mogen doen, en zij wilden luisteren. Samen verwonderen we ons over leven en dood. Doodmoe lig ik na te genieten van deze zo niet virtuele ontmoeting. Niet alleen deze twee mooie vrouwen zijn mij genaderd. Ook heb ik in mijn verhaal mijzelf weer mogen ontmoeten. Open en levendig. Diepe buiging van dankbaarheid dat ik dit heb mogen meemaken.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2012-01-01 15:40:13
“Het zullen wel moeilijke dagen zijn , zo…”, krijg ik de afgelopen week regelmatig gevraagd. En tot mijn eigen lichte verbazing kan ik zeggen dat dat niet zo speelt. ‘Ja maar , je weet dat dit de laatste keer kerst zal zijn, de laatste keer oud jaar, dat moet toch moeilijk zijn?’.
Vorig jaar speelde dat meer voor mijn gevoel. Ik was er van overtuigd dat kerst 2010 de laatste in mijn leven zou zijn. We hebben oudjaar toen zo bewust gevierd als ‘de laatste’ samen met mijn vriendinnen. Het voelt dan ook een beetje alsof ik die fase al achter de rug heb. Zo, dat diepe verdriet en vreugde, dat hebben we al een keertje gehad. Dat hoeft nu niet meer. Dat hoeven we niet nog een keertje over te doen. Het voelt ook een beetje als drama zonder inhoud. Want wat betekent het nu eigenlijk, de laatste keer… Is iedere ervaring niet nieuw en komt het oude nooit meer terug? Of het nu kerst is of afscheid van de lagere school. En het verrassende is dat er iedere keer vanzelf iets voor in de plaats komt. Daar hoef ik geen moeite voor te doen.
Ik kijk terug op het afgelopen jaar. Een enorm gevoel van dankbaarheid voor deze tijd, Gekregen van de natuur en gekregen van mezelf en van iedereen op mij heen. Waarbij het lijkt of ieder moment een ervaring van afscheid nemen en toelaten is. Langzaam verandert mijn lichaam. Langzaam verandert de wijze waarop ik in het leven sta.. Als ik naar foto’s van mijzelf kijk van jaren terug dan herken ik mijzelf niet. Mijn uiterlijk is veranderd. Alle ervaringen in mijn bestaan en de betekenissen die ik eraan heb gegeven, hebben zo in de loop van de jaren mijn persoonlijkheid gevormd . Wie is nu Anne Marie in deze?
Het laatste jaar heb ik met aandacht en liefde gewerkt om naar mijzelf te kijken. Gekeken achter mijn gevoelens, gedachten en gedragingen. En mag ik kijken voorbij mijn verkrampingen en weerstanden ,dan ervaar ik mij meer en meer compleet. En voorbij mijn persoonlijkheid , mijn ’ ik’ is er een constante onveranderlijk, altijd dezelfde. Daar zit totaal geen sleet op. De jaren hebben geen uitwerking op mijn ziel , mijn zijnsenergie hoe je het ook wil noemen. Wat een heerlijke waarneming. Deze basis in mij is mijn leidraad voor nu. Ik word steeds meer vol, steeds meer ledig.
Met dit bijzonder rijkelijk jaar vol prachtige verbindingen en ontmoetingen met iedereen om mij heen in gedachten, lig ik mijn bedje midden in de kamer . Ik vier de laatste dag van het jaar. Samen met vrienden die de moed hebben deze dag met Fred en mij samen te vieren. Ik zeg moed, want ik kan me voorstellen dat de gang hierheen op deze dag beladen kan zijn. De radio staat aan, lekkere hapjes en de champagne vloeit rijkelijk. We doen niets in het bijzonder maar we zijn met elkaar. En ik heb een van de beste oudejaars feestje van mijn leven…En dat kan ik zeggen.
0 reacties | reageren
Geplaatst op: 2011-12-31 14:56:51
Stilte
Er komen geen woorden los voor mijn weblog, mailtjes en al het liefs wat voorbij komt blijft onbeantwoord. De dagen vliegen om. De afspraken bij de fysio, coach en voetenverwenster bepalen een groot deel van mijn agenda
Ik kijk naar mezelf en zie hoe langzaam mijn lichaam afbouwt. Ik word me bewust hoe iedere beweging van mijn lichaam zuurstof vraagt. Een bouwstof die langzamerhand schaars voor mij wordt. Alle aandacht gaat naar dit proces. Het lichaam vecht, ik vecht. Zonder er bij na te denken.
De laatste weken zijn de stapjes terug in gezondheid gestaag door gegaan. Aankleden wordt al een echte uitdaging. Van de week lag ik huilend op de massage bank bij mijn oedeemmaatje. Helemaal verwonderd aanschouw ik mijzelf. Ik huil en het kost me moeite om te stoppen. Mijn ademhaling is verhoogd en hoog. Het kwartje valt. Ik ga een nieuwe fase in .
Gedachten komen en gaan als een goedgevulde snelweg. Af en toe voel ik de angst en de onrust. Kleine verkrampingen in mijn lichaam. Schouders net iets hoger dan door geboorte gegeven, Tanden duwen elkaar weg. Vanuit stilte kan ik met verbazing en zelf met humor zien hoe mijn lichaam zich verzet. Verzet tegen wat? Zeg het maar, ik weet het niet. Ik zet mij schrap, subtiel maar stevig. Wat denk ik hiermee te kunnen bereiken?. Ik neem het waar. Ik neem waar hoe mijn persoonlijkheid met heel mijn lijf mij beschermt tegen Goliath. Goliath de kanker, Goliath de dood, Goliath de onbekende en de onthechting
Aan de andere kant voel ik ook een rust. Berusting. De achteruitgang is hierbij een mooie ondersteuning. De stilte achter mijn ik, is uitnodigend en zo eenvoudig. Fred en ik lezen elkaar regelmatig voor uit de boeken van Almaas. En alle woorden geschreven om je persoonlijkheid waar te nemen zijn een op een bruikbaar voor het sterven. Zo dankbaar dat ik dit met mijn man samen kan doen. Zo intens dankbaar dat we onze jaren samen zo hebben mogen invullen. En we gaan door. En we proberen de waarheid zo goed en zo kwaad alle ruimte te geven. Grote stappen maken we. Onze relatie wordt nog meer volwassen. Ik vraag me af hoe ver we zouden zijn als we zo nog 10 jaar zouden mogen vullen… En dan kom ik weer in het hier en nu. Het is goed zo. In het moment is er geen verlangen.
0 reacties | reageren
